II SA/Kr 1496/14

Kraków, dnia 9 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. F., S. F., U. G., J. G., B. I., A. J., A. J., R. S. i D. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 22 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 4 września 2014 r. D. F., S. F., U. G., J. G., B. I., A. J., A. J., R. S. i D. U. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 22 lipca 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 28 marca 2014 r. ustalającą warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w parterach niektórych budynków, wraz z infrastrukturą techniczną i komunikacyjną, miejscami parkingowymi naziemnymi, garażami podziemnymi i zagospodarowaniem terenu na dz. nr [...], [...], [...] obr. [...] wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...] (część), [...] i [...] (część) obr. [...] oraz zjazdem z działki nr [...] na działkę [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. B. i O. w K.. W skardze strony domagały się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu wydania wyroku przez sąd. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Decyzja ta może bowiem stanowić podstawę prowadzenia postępowania dotyczącego zatwierdzenia pozwolenia na budowę planowanych obiektów i dalej prac realizacyjnych w terenie, co może prowadzić do trwałej zmiany zainwestowania terenu, a przez to bezpośrednie szkody dla skarżących, których nieruchomość jest z trzech stron otoczona projektowaną zabudową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, iż to strona, która żąda "ochrony tymczasowej" jest zobowiązana do wskazania przesłanek jej zastosowania. Oczywiście, na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji sąd powinien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. Podkreślenia wymaga, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie stanowi wymogu formalnego, lecz jest materialnoprawną argumentacją wniosku. Dlatego treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, natomiast jest oceniana z punktu widzenia zasadności wniosku. W ocenie Sądu przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie spełnia wskazanych wyżej wymogów. Strona skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uzasadniła swojego żądania i nie przedstawiła żadnego argumentu wskazującego na potrzebę czy konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podniesiono jedynie, że wykonanie decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie podając przy tym żadnego konkretnego i racjonalnego argumentu. Wobec braku właściwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu niemożliwa była jego merytoryczna ocena (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04). Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że zaskarżona decyzja nie posiada atrybutu wykonalności, tj. nie podlega wykonaniu i nie wymaga wykonania. Decyzja o warunkach zabudowy stwierdza jedynie istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego. W myśl art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), decyzja ta nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Stanowi tylko jeden z etapów procesu budowlanego, ale samodzielnie nie uprawnia do podjęcia jakichkolwiek robót budowlanych. Ocena taka jest podkreślana w aprobowanym przez Sąd orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2013 r. sygn. akt II OZ 1153/12, oraz z dnia 13 września 2012 r. sygn. akt II OZ 747/12). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.