II SA/Kr 1502/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie: WSA Mariusz Kotulski (spr.) WSA Waldemar Michaldo Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2014 na rozprawie sprawy ze skargi P. N. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 7 sierpnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala. P. N., pismem z dnia [...] września 2014r. złożył skargę wnosząc bądź o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji (Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w S.), bądź też o ich uchylenie. Ponadto też wniósł o zwrot kosztów postępowania, a także wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji bądź przez organ administracji publicznej, bądź przez Sąd, na podstawie art.61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn.: Dz, U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; zwaną dalej "p.p.s.a."). W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S.(dalej: PINB) w dniu [...] maja 2012r. przeprowadził na terenie Ośrodka Rekolekcyjnego "P[...]" w G. czynności kontrolne w trakcie, których ustalił, iż P. N. zrealizował m.in. kaplicę okrągłą - rotundę, do protokołu kontroli dołączono dokumentację fotograficzną. Ponownie kontrolę pracownicy PINB przeprowadzili w dniu [...] lipca 2012r. W jej toku ustalono, iż na działce nr ewid. [...] zlokalizowany jest budynek konstrukcji murowanej (rotunda) o wysokości ok. 8 m i średnicy ok. 10 m. Ponadto stwierdzono wykonanie murów oraz utwardzenia terenu kostką betonową. W związku z powyższym PINB wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie "realizowanych przez P. P. N. zam. G.; [...] M., robót budowlanych na działkach nr ewid. [...] i [...] położonych w G. bez wymaganego zgłoszenia i pozwolenia na budowę", informując o powyższym strony pismem z dnia [...] lipca 2012 r.(znak: [...]). Nadto PINB w Suchej B. pismem z dnia [...] lipca 2012 r. (znak: [...]) zwrócił się do Burmistrza M. o udzielenie informacji, czy budynek zlokalizowany na działce nr ewid. [...] w G. nie narusza miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi Burmistrz M. za pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. (znak: [...]) wskazał, iż działka nr ewid. [...] w G. znajduje się w jednostce strukturalnej "ZL1", tj. tereny zalesień oraz że przedmiotowa rotunda nie jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego obszaru obejmującego wieś Grzechinia (zatwierdzonym uchwałą z 27.04.2005r. Rady Miejskiej w Makowie Podhalańskim nr XXIV/243/05 z późn.zm.). Pismem z dnia [...] sierpnia 2012 (znak: [...]), mając na uwadze przepis art. 10 k.p.a. PINB zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia, co do materiału dowodowego zebranego w sprawie "robót budowlanych wykonywanych (...) na działkach nr ewid. [...] i [...] w G., bez wymaganego pozwolenia na budowę" . W dniu [...] września 2012 r. PINB wydał decyzję (znak: [...]) o nakazie "rozbiórki budynku (rotundy) oraz wykonanych wokół niego murów oporowych wzniesionych na działce o nr ewid. [...], położonej w G., bez wymaganego pozwolenia na budowę". Od powyższej decyzji do M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru w K. (dalej [...]WINB) odwołał się w ustawowym terminie skarżący. W toku postępowania odwoławczego [...]WINB pismem z dnia [...] listopada (znak: [...]), wezwał Archidiecezję K. do wyjaśnienia czy obiekty wykonane przez skarżącego w "P[...]" w miejscowości G. w powiecie suskim (działka nr ewid. [...]), zostały przeznaczone przez właściwą władzę kościelną do sprawowania kultu w rozumieniu art. 8 ust. 3 Konkordatu między Stolicą Apostolską i Rzeczpospolitą Polską, podpisanego w Warszawie dnia 28 lipca 1993 r. (Dz. U. z dnia 23 kwietnia 1998 r. Nr 51, póz. 318). W odpowiedzi za pismem z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] Kuria Metropolitalna w K. wskazała, iż "obiekty wzniesione w "P[...]" w G. k. M. nie były przeznaczone przez właściwą władzę kościelną do sprawowania kultu w rozumieniu art. 8, ust. 3 Konkordatu oraz przepisów prawa kanonicznego. " W dniu [...] listopada 2012r. pracownicy [...]WINB przeprowadzili oględziny na działce nr ewid. [...] w G., w trakcie, których stwierdzono m.in. istnienie rotundy wraz z podcieniami. Dokonano pomiarów przedmiotowego obiektu dalmierzem laserowym. Stwierdzono, że "budynek został wykonany w konstrukcji murowej z kamienia łamanego przewiązywanego cegłą ceramiczną, nadproża łukowe wykonane z cegły ceramicznej nad wejściem do obiektu, otworami okiennymi oraz między słupami podcieni. Pokrycie dachowe wykonano z gontów drewnianych na konstrukcji drewnianej i deskowaniu pełnym.(...) Zadaszone wejście do obiektu znajduje się od strony zachodniej(...). Pod zadaszeniem umieszczono jedno okno, trzy kolejne umieszczone są ponad pokryciem dachowym podcienia. (...) Według możliwej oceny wizualnej okna usytuowane są koncentrycznie w równej odległości od siebie. Konstrukcja dachowa podcienia połączona jest ze ścianą rotundy za pomocą kształtowników stalowych umocowanych na kołkach rozporowych.(...) Wzdłuż północno-zachodniej, północnej i południowej granicy działki wykonany został murek betonowy o szerokości 0,70 m i zmiennej wysokości od 0,30 m do 0,80 m (licząc od podłoża). Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego [...]WINB w dniu [...] stycznia 2013r. wydał decyzję nr [...] (znak: [...]), którą uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (zwaną dalej "u.p.b.") rozbiórkę budynku (rotundy) wykonanego na działce nr ewid. [...], położonej w G. bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz na podstawie art. 105 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne w części dotyczącej murków oporowych wykonanych na działce nr ewid. [...], położonej w G.. Natomiast decyzją z dnia [...] stycznia 2013r. nr [...] (znak: [...]),[...]WINB uchylił decyzję w przedmiocie nakazu rozbiórki utwardzenia terenu i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po zapoznaniu się ze skargą P. N. kierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (dalej WSA w Krakowie), [...]WINB w dniu [...] kwietnia 2013r. wydał decyzję nr [...] (znak: [...]), którą na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a uchylił w całości decyzję własną nr [...] z dnia [...] stycznia 2013r. znak: [...] oraz na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił decyzję PINB z dnia [...] września 2012r. (znak: [...]) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Natomiast WSA w Krakowie postanowieniem z 3 czerwca 2013r. (sygn. akt II SA/Kr 594/13) umorzył postępowanie sądowe. Ponownie prowadząc sprawę PINB w dniu [...] listopada 2013r. przeprowadził oględziny, w trakcie których stwierdzono; że na działce nr 3766/19 znajduje się budynek rotundy o konstrukcji murowanej, wysokość 9,90m, średnicy zewnętrznej 5,20m, dach kryty gontem, roboty budowlane w obiekcie zakończone. Wokół budynku zlokalizowane są podcienia (wiata, zadaszenie) o szerokości od 2,05 do 2,45 m, konstrukcji murowano-drewnianej, przekryte dachem jednospadowym krytym gontem. Wg oświadczenia skarżącego obiekty te zostały zrealizowane około 2011/2012 roku, prace zakończono w 2012r., inwestor nie posiada zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Ponownie oględziny przeprowadzono w dniu [...] lutego 2014r., stwierdzając, iż "między budynkiem rotundy a podcieniami została wykonana szczelina ok. 0,03 do 0,04 m, co powoduje, że są to obiekty, a pierwotnie byt jeden. (...) należy zaznaczyć, że po wykonaniu szczeliny między rotundą, a podcieniami konstrukcja dachu podcieni podparta została na żerdziach drewnianych od strony rotundy wcześniej była osadzona na budynku rotundy za pomocą kształtowników metalowych na kołkach rozporowych". W dniu [...] marca 2014r. do PINB wpłynęło pismo Urzędu Miejskiego w M. z dnia [...] marca 2014 r. (znak: [...]), z którego wynika, że działka nr ewid. [...] w G. zlokalizowana jest "w jednostce strukturalnej oznaczonej symbolem ,,ZL1' tj. tereny zalesień (...)" wobec czego "budynek rotundy oraz podcieni (...) nie jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi Grzechynia". PINB, po uprzednim zawiadomieniu o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego (pismo z dnia [...] maja 2014r., znak: [...].), wydał w dniu [...] maja 2014r. zaskarżoną decyzję. Od powyższej decyzji w ustawowym terminie odwołał się skarżący. W odwołaniu z dnia 10 czerwca 2014r. zarzucił PINB naruszenie przepisów proceduralnych (art. 10, art. 7 i 77 § l oraz art. 78 w związku z art. 107 § 3 k.p.a.), wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skarżący w treści odwołania wskazał min. że uniemożliwiono mu czynny udział w postępowaniu i możliwość wypowiedzenia się w przedmiocie materiału dowodowego w nim zgromadzonego, ponieważ przed wydaniem decyzji administracyjnej nie został powiadomiony o zmianie przedmiotu postępowania administracyjnego. W jego mniemaniu doszło zaś do tego poprzez wydzielenie części zakresu przedmiotowego do rozpoznania w odrębnej sprawie administracyjnej. Ponadto skarżący podnosi także, iż PINB nie wskazał o jakie fakty "z urzędu ustalił datę przebudowy", w wyniku której doszło do powstania na działce o nr ewidencyjnym [...], położonej w G., dwóch odrębnych obiektów budowlanych. [...]WINB decyzją nr [...]z dnia [...] sierpnia 2014r. (znak: [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję PINB, wskazując, iż argumentacja strony odwołującej się nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutów skarżącego [...]WINB zwrócił uwagę min. na treść art. 62 k.p.a. w świetle którego "W sprawach, w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej, można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony", a także treść wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 17 lipca 2008r. (sygn. akt II SA/Rz 164/08), w którym stwierdzono, iż "art. 62 k.p.a. definiuje współuczestnictwo formalne, co należy odnosić do wielości spraw administracyjnych łącznie prowadzonych w jednym postępowaniu. Z prawnego punktu widzenia skutkiem współuczestnictwa formalnego jest to techniczne (procesowe) połączenie czynności procesowych. W takim postępowaniu podejmuje się tyle decyzji ile spraw toczy się w jednym postępowaniu. Każda ze stron będzie adresatem decyzji w tej sprawie, a tylko czynności postępowania poprzedzającego wydanie tych decyzji są wspólne. Każda ze stron ma prawo wniesienia odwołania od takiej decyzji rozstrzygającej o jej prawach i obowiązkach.". To wszystko zdaniem organu świadczy o tym, iż PINB nie naruszył w tym zakresie przepisów procesowych. Zwłaszcza, iż zarówno rotunda, jak i podcienie były przedmiotem postępowania prowadzonego przez PINB ,a fakt zmiany stanu faktycznego polegający na rozdzieleniu jednego obiektu na dwa odrębne obiekty nie powiązane konstrukcyjnie został szczegółowo opisany w protokole z oględzin z dnia [...] lutego 2014r. Pismem z dnia [...] września 2014r. P. N. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie powyższą decyzję w całości. W treści skargi wniósł bądź o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji (Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w S.), bądź też o ich uchylenie. Ponadto też wniósł o zwrot kosztów postępowania, a także wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji bądź przez organ administracji publicznej, bądź przez Sąd, na podstawie art.61 § 3 "p.p.s.a. Skarżący zarzucił PINB naruszenie min. art. 10, 7, 77 § 1 oraz art. 78 wz. z art. 107 § 3, a także art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. W piśmie z dnia [...] października 2014r., stanowiącym odpowiedź na skargę, [...]WINB w całości podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wskazał, iż "nie widzi podstaw do jej zmiany z powodu zarzutów podnoszonych w treści skargi". Poprzez tą odpowiedź [...]WINB wniósł o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zauważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, iż inwestycja skarżącego w postaci "rotundy św. [...]" jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt. 1 u.p.b., nie stanowiącym tzw. obiektu małej architektury w rozumieniu art. 3 pkt. 4 u.p.b. Przedmiotowa rotunda, o dosyć znacznych wymiarach (ok. 9,9 metrów wysokości i 5,2 metrów średnicy), nie spełnia warunków uznania jej za mały obiekt małej architektury - kultu religijnego, takie jak np. kapliczki, figury, czy też krzyże przydrożne. Tak jak np. nie jest obiektem małej architektury np. wiata, czy altana ogrodowa. Oczywiście definicja obiektu małej architektury (art. 3 pkt 4 p.b.) jest otwarta w tym sensie, że opisuje definiowane pojęcie poprzez wskazanie reprezentatywnych przykładów form zaliczanych do małej architektury, co nie wyklucza zaliczenia również innych, niewielkich obiektów o podobnych cechach – ale muszą to być niewielkie obiekty. I abstrahując od subiektywnej relatywizacji pojęcia "niewielki" ( czy też "mały"), to obiektywnie należy stwierdzić, że kamienna rotunda o wysokości sięgającej 10 m (!) i szerokości 5,2 m (!) nie jest i nie może być zaliczona do obiektów małej architektury, gdyż nie jest niewielkim obiektem budowlanym. Dla kwalifikacji tej nie ma znaczenia, że jest to obiekt kultu religijnego wzniesiony "na terenie prywatnej nieruchomości, która z uwagi na jej ogrodzenie nie stanowi miejsca publicznego nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a nawet zgłoszenia" – jak twierdzi skarżący. Prawo wymaga kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek, aby móc realizować bez zgłoszenia obiekt małej architektury: musi być on realizowany poza miejscem publicznym, mieć określoną funkcję użytkową i niewielkie rozmiary (art.30 ust.1 pkt 4 w zw. z art.3 pkt 4 u.p.b.). Jednak ze względu na wymiary przedmiotowego obiektu – rotundy obiektu tego nie można zaliczyć do obiektów małej architektury, lecz do obiektów budowlanych – budynków, które wymagają pozwolenia na budowę. Zatem w ocenie Sądu, do przedmiotowego obiektu ma zastosowanie przepis art. 28 ust. 1 u.p.b., nakazujący uzyskać, przed jego wzniesieniem, stosowną decyzję o pozwoleniu na budowę. W sprawie bezsporny jest zaś fakt braku takiego pozwolenia, opiewającego na roboty budowlane mające na celu wzniesienie "rotundy św. [...]". Podobnie bezsporne jest też to, iż ta budowla została wzniesiona w sprzeczności z założeniami obowiązującego w gminie M. (w której znajduje się miejscowość G.) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą z 27.04.2005r. Rady Miejskiej w Makowie Podhalańskim nr XXIV/243/05 z późn.zm. Jak wynika z informacji Burmistrza M., zawartej w jego pism z [...] sierpnia 2012r. oraz [...].03.2014r., działka o nr ewidencyjnym [...] na której zlokalizowana jest przedmiotowa budowla znajduje się w jednostce strukturalnej "ZL1", tj. tereny zalesień. Jako przeznaczenie podstawowe ustala się lasy o kategorii ochronności "lasy wodochronne" i zalesienia. Jako dopuszczalne przeznaczenie wskazano możliwość realizacji ogólnodostępnych "niekubaturowych" urządzeń turystycznych tj. ścieżki rowerowe, szlaki turystyczne z wyłączeniem pól kempingowych i karawaningowych, tras bobslejowych, wyciągów narciarskich, strzelnic, parków rozrywki itp., zachowanie nie wydzielonych liniami rozgraniczającymi wód otwartych, zbiorniki wodne przy istniejących ciekach dla poprawy warunków nawodnienia oraz warunków krajobrazowych, obiekty małej architektury (siedziska i wiaty), obiekty i urządzenia związane z gospodarką leśną, urządzenia infrastruktury technicznej (inwestycje nie kolidujące z ustawa o lasach i ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych ) oraz nie wydzielone w planie dojścia pieszych, ścieżki rowerowe i dojazdy. Wyłącza to możliwość budowania w tym miejscu obiektów o charakterze takim, jak przedmiotowa rotunda. Powyższe zapisy planu uniemożliwiają podjęcie działań mających na celu legalizację przedmiotowego obiektu (art.48 u.p.b.). Odnosząc się do zarzutów zawartych w treści skargi, Sąd nie podziela zastrzeżeń strony skarżącej. Po pierwsze należy podkreślić, iż w przedmiotowej sprawie nie nastąpiła zmiana przedmiotu postępowania. Organ I instancji (PINB) od początku do końca zajmował się "rotundą św. [...] wybudowaną na działce o nr ewidencyjnym [...], położoną w G.(gmina M. To, iż wskazany organ wydał ostatecznie dwie, osobne decyzje, dotyczące kolejno samego budynku rotundy oraz "wiaty (podcieni-arkad)" to kwestia czysto praktyczna wynikająca z faktu, iż z ustaleń organu wynika, że mamy do czynienia z dwoma obiektami budowlanymi. Budowla, początkowo traktowana, jako jeden obiekt, została ostatecznie uznana za dwa odrębne obiekty jedynie z przyczyn pragmatycznych, a oba rozstrzygnięcia mogłyby równie dobrze zostać zawarte w jednej decyzji. Sąd chciałby ponadto zwrócić uwagę, iż takie działanie PINB było jak najbardziej poprawne. Organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie robót budowlanych na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] (zawiadomienie z [...].07.2012r. Wobec prowadzonych robót budowlanych, pomimo wszczęcia postępowania przez organ nadzoru budowlanego, kształt obiektów budowlanych na działce nr [...] w G. zmieniał się. Początkowo była to tylko rotunda, później wzniesione zostały wokół niej arkady, które zostały połączone zadaszeniem z rotundą i utworzyły podcienia stanowiąc z nią jeden obiekt. Jednak jak podał sam skarżący w swojej skardze z [...] 02.2013r. do WSA w Krakowie: "W styczniu 2013r. roku przebudowałem obiekt budowlany znajdujący się na działce o numerze ewidencyjnym [...] poprzez likwidację zadaszenia stanowiącego o istnieniu podcieni, w wyniku czego powstały dwa odrębne obiekty budowlane: rotunda o wymiarach zewnętrznych wysokość około 10 metrów oraz szerokość około 5 metrów oraz wolnostojący mur okalający powyższy obiekt budowlany" Zatem sam skarżący podał kiedy nastąpiła zmiana stanu faktycznego wskutek czego z jednego obiektu budowlanego (rotunda z podcieniami) powstały dwa obiekty (rotunda i wiata /podcieni-arkady/). Brak podstaw, aby stwierdzić, że osoba o tak nieposzlakowanej opinii jak skarżący P.N. kłamała. Nie budzi więc wątpliwości, że okoliczność ta była znana z urzędu nie tylko samym organom administracyjnym, ale także samemu skarżącemu. Zasadnie więc organy obu instancji uwzględniły zmianę stanu faktycznego w toku postępowania administracyjnego. Od tego momentu należało prowadzić postępowanie odnośnie dwóch odrębnych obiektów budowlanych znajdujących na działce nr [...] w G. Wciąż są to jednak postępowania prowadzone w sprawie robót budowlanych m.in. na działce ewidencyjnej nr [...]. Nie nastąpiło tu, wbrew twierdzeniom skarżącego zmiana przedmiotu, ani granic postępowania. W zawiadomieniu z [...].05.2014r. wyraźnie wskazano, iż wydano je w związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym w sprawie wybudowania rotundy i podcieni na działce eweid. Nr [...] położonej w G. Brak w sentencji decyzji wymiarów rotundy stanowiącej kaplicę, która ma podlegać nakazowi rozbiórki, nie ma żadnego istnego znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i tym samym nie stanowi uchybienia procesowego. Na przedmiotowej działce nie ma więcej tego typu obiektów budowlanych - rotund będących kaplicami poświęconymi św. [...]. W decyzjach tych wskazano także dokładną lokalizację obiektu podlagającego rozbiórce. Nie budzi zatem żadnych wątpliwości jakiego to obiektu dotyczy nakaz rozbiórki zamieszczony w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, ten zawiadomił pismem z [...].05.2014r. skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wniesieniu ewentualnych wniosków i zastrzeżeń w przedmiotowej sprawie. Nie można zatem zarzucić organowi, że naruszył art.10 k.p.a. W związku z powyższym Sąd nie dopatrzył się ani uchybień, ani też niezgodności z prawem w decyzji [...]WINB z dnia [...] sierpnia 2014r. o nr [...] (znak: [...]), a utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję PINB. Dlatego też orzeczono jak w sentencji na zasadzie art.151 p.p.s.a.