II SA/Kr 1504/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 lutego 2019 r. sprawy ze skargi B. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2018 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Postanowieniem z 24 sierpnia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T, na podstawie art. 61a Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. Dz.U.2017.1257) odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta B. z 15 kwietnia 2011 r., znak: [...] zatwierdzającej podział działki nr [...] w B.. W uzasadnieniu organ podał, że decyzją z 19 października 2009 r. znak: [...] Burmistrz Miasta B. odmówił zatwierdzenia, na wniosek Z. i J. Ś., projektu podziału nieruchomości położonej w B. oznaczonej nr [...] na działki nr [...] i [...]. We wniosku o wydanie decyzji przedstawiając projekt podziału działki nr [...] wnioskodawcy tj. Z. i J. Ś. wskazali, iż dojazd z drogi publicznej do działki nr [...] odbywał się będzie poprzez działkę nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T utrzymało w/w decyzję organu l instancji w mocy (decyzja z 15 grudnia 2009 r., sygn. art: [...]) wskazując, iż działka nr [...] nie jest drogą publiczną w rozumieniu art. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U.2007.19.115 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 29 czerwca 2010 r. sygn. akt: II SA/Kr 243/10 uchylił decyzję Kolegium i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu sąd podał, że Kierownik Urzędu Rejonowego w B., na wniosek J. F., decyzją z 28 października 1996 r. znak: RBG MB [...] zatwierdził projekt podziału działki nr [...] przy ul. [...] w B.. W wyniku tego podziału powstała działka nr [...] jako droga. Odwołując się do brzmienia 10 ust. 5 obowiązującej wówczas ustawy o gospodarce gruntami wywłaszczaniu nieruchomości jak również orzecznictwa sądów i Trybunału Konstytucyjnego sąd uznał, że należy przyjąć, że działka nr [...] powstała jako ulica, dla obsługi pozostałych nieruchomości wydzielone w ramach tego samego podziału. Z chwilą przejścia tak powstałej nieruchomości ex lege na własność Gminy Miasta B., ulica jako ogólnodostępna droga przeznaczona była do obsługi bezpośredniego otoczenia, co wynika z art. 4 ust. 1 pkt 2 ówcześnie obowiązującej ustawy o drogach publicznych. Wydzielenie i przejęcie na własność przez gminę z mocy prawa działki nr [...] przesądza o jej przeznaczeniu jako ulicy -obecnie drogi innej niż publiczna - ogólnodostępnej dla nieograniczonego kręgu osób, która stanowi pośredni, niezależny dostęp do drogi publicznej. Skarga kasacyjna od ww. wyroku została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 stycznia 2011 r. sygn. akt: l OSK 1784/10. Sąd stwierdził, iż przejęcie na własność z mocy prawa przez Gminę B. działki nr [...] przesądza aktualnie o jej przeznaczeniu jako ulicy ogólnodostępnej dla nieograniczonego kręgu osób. Następnie decyzją z 15 kwietnia 2011 r. znak [...] Burmistrz B. zatwierdził, na wniosek Z. i J. Ś., projekt podziału działki nr [...] w B.. W wyniku tej decyzji wydzielone zostały działki nr [...] o pow. 0,1414 ha i [...] o pow. 0,1311 ha. Podaniem z 8 lipca 2017 r., sprecyzowanym w piśmie 28 lipca 2017 r. B. C. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta B. 15 kwietnia 2011 r. znak [...] Uzasadniając swoje żądanie B. C. stanęła na stanowisku, iż działka nr [...] nie mogła stanowić drogi wewnętrznej zapewniającej dostęp wydzielonym działkom do drogi publicznej (tj. ul. [...]), albowiem fragment owej drogi wewnętrznej znajduje się na terenie stanowiącym własność Skarbu Państwa (Potok [...]) bowiem oddziela ul. [...] od działki nr [...]. Skoro zatem, jak wskazuje wnioskodawczyni, Gmina nie jest administratorem Potoku [...] to ani Gmina, ani właściciel działki nr [...] nie miał podstawy prawnej do użytkowania fragmentu drogi wewnętrznej na działce nr [...] od drogi publicznej ul. [...]. Postanowieniem z 24 sierpnia Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji Burmistrza Miasta B. 15 kwietnia 2011 r., odmawiając wnioskodawczyni interesu prawnego do zainicjowania postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji. Na skutek rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Kolegium postanowieniem z 19 października 2017 r. (sygn. akt: [...]) utrzymało w mocy postanowienie własne o odmowie wszczęcia postępowania. Postanowieniem z 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt: II SA/Kr 28/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę B. C. z uwagi na nieuzupełnienie jej braków formalnych. Podaniem z 12 maja 2018 r. B. C. ponownie wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta B. 15 kwietnia 2011 r. znak: [...] zatwierdzającej projekt podziału działki nr [...] w B.. Wnioskodawczyni stanęła na stanowisku, iż jest osobą pokrzywdzoną i ma interes prawny w wyeliminowaniu z obiegu prawnego w/w decyzji Burmistrza Miasta B., Jako że postępowanie administracyjne związane z ustaleniem punktów granicznych i przebiegu granic jako przyjęcia granic zewnętrznych dzielonej działki nr [...] skutkowało przesunięciem granicy prawnej i tym samym zawężenie drogi (działki nr [...]), która po podziale działki nr [...] została wydzielona o szerokości 3,50 m na całej długości do obsługi jej działki nr [...]. Rozpoznając kolejny wniosek o wszczęcie postępowania kolegium podkreśliło, że postanowienie z 19 października 2017 r. sygn. akt [...] jest ostateczne. Postanowienie to rozstrzyga sprawę pod kątem legitymacji procesowej B. C. do występowania z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta B. z 15 kwietnia 2011 r. Od momentu wydania rozstrzygnięcia nie zmienił się stan faktyczny ani prawny. Nie stwierdzono, że działka nr [...] w B. w momencie wydawania decyzji o podziale stanowiła własność B. C.. Także wydzielone w wyniku podziału nie stanowią jej własności. W tym stanie rzeczy prowadzenie postępowania w sprawie, w której zapadło już rozstrzygnięcie w przedmiocie legitymacji B. C. do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, prowadziłoby do wydania decyzji obarczonej wadą dającą podstawy do stwierdzenia jej nieważności na zasadzie art. 156 § 1 pkt 3 Kpa. Innymi słowy zachodzi tożsamość sprawy polegająca na tym, że występują te same podmioty w sprawie i dotyczy ona tego samego przedmiotu - tej samej treści żądania B. C.. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniosła B. C. powielając dotychczasowe zarzuty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T postanowieniem z 22 sierpnia 2018 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 141 oraz art. 144 w związku z art. 61a Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu kolegium podało, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestia dostępu do drogi publicznej dla wydzielonych działek powstałych w wyniku podziału działki nr [...] w B. została przesądzona w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Orzeczenia te są prawomocne. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy B. C. poddała krytyce wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 stycznia 2011 r., sygn. akt: l OSK 1784/10 wskazując, iż orzeczenie to wydane zostało "w oparciu o pozornie wykreowany stan prawny sprzeczny z rzeczywistym". Odnosząc się do tego zarzutu kolegium wyjaśniło, że nie jest organem, który mógłby weryfikować prawomocne wyroki sądów administracyjnych. Do tego służy instytucja wznowienia postępowania sądowego. Istotą odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności był fakt, iż postanowieniem z 24 sierpnia 2017 r. sygn. akt: [...] (utrzymanym w mocy postanowieniem 19 października 2017 r. sygn. akt: [...]), kolegium odmówiło wszczęcia postępowania z uwagi na fakt, iż B. C. nie posiada legitymacji formalnej umożliwiającej wszczęcie na jej wniosek postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta B. 15 kwietnia 2011 r. Powyższe rozstrzygniecie jest prawomocne. W toku sprawy, po złożeniu ponownego wniosku o stwierdzenie nieważności, Kolegium stwierdziło, że od momentu wydania rozstrzygnięcia w sprawie odmowy wszczęcia postępowania, nie zmienił się stan prawny ani faktyczny. Ustalono zatem, że działka nr [...] w B. w momencie wydawania decyzji o podziale nie stanowiła własności B. C.. Także wydzielone w wyniku podziału działki nr [...] i [...] również nie stanowią własności wnioskodawczyni. Zasadnie zatem stwierdzono, że prowadzenie postępowania w sprawie, w której zapadło już rozstrzygnięcie w przedmiocie legitymacji B. C. do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, prowadziłoby do wydania decyzji obarczonej wadą dającą podstawy do stwierdzenia jej nieważności na zasadzie art. 156 § 1 pkt 3 Kpa. B. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T z 22 sierpnia 2019 r., domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca argumentowała, że dokumentacja w oparciu o którą sądy administracyjne wydały wyroki była niekompletna. I tak podała, że prawomocną decyzją z 8 marca 2018 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził nieważność decyzji Wojewody T. dotyczącej stwierdzenia nabycia przez Gminę Miasta B. z mocy prawa nieodpłatnie gruntów działki nr [...]. [...] Inspektor Nadzoru Geodezyjnego w K. w piśmie z 28 lutego 2018 r. dokonał oceny operatu o nr [...] i stwierdził, że ta dokumentacja jest wadliwa jako iż granice zewnętrzne działki przyjęto bez podstawy prawnej. Na dzień wydania decyzji podziału działki nr [...] tj. 15 kwietnia 2011 r. Skarb Państwa był właścicielem sąsiedniej działki nr [...], mimo to nie został poinformowany o terminie okazania przebiegu granic dzielonej działki. Zdaniem skarżącej w zatwierdzonej decyzji wadliwie uwidoczniono przebieg granic zewnętrznych dzielonej działki nr [...]. Tego aktualnego i zgodnego ze stanem prawnym przebiegu granic zewnętrznych nie badały sądy administracyjne i nie poddały ich ocenie w celu ustalenia czy nie doszło do podziału gruntu znajdującego się poza granicami prawnymi dzielonej działki nr [...] i dodatkowo z innego obrębu. W tym stanie rzeczy decyzję zatwierdzającą podział działki nr [...] wydano z naruszeniem praworządności jako, że doszło do wydzielenia działki bez prawnego dostępu do drogi publicznej. Działka nr [...] nie ma faktycznego i prawnego dostępu do drogi publicznej oraz nie powiadomiono prawowitego właściciela działki sąsiedniej, co tworzy przesłanki uznania nieważności tej decyzji z mocy prawa. Skarżąca podała, że posiada interes prawny jako że jej grunt został bezprawnie włączony do działki nr [...] przyjmując przebieg granicy po ogrodzeniu bez podstawy prawnej, co ustalił [...] Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego po zbadaniu dokumentacji geodezyjnej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. W piśmie z dnia 7 stycznia 2019 r. skarżąca wniosła uzupełnienie skargi, wskazując, że działka nr [...] graniczy z działką nr [...] należącą do Skarbu Państwa co powinno być ujawnione w ewidencji gruntów przez prawidłowy zapis użytku Wp oraz właściciel Skarb Państwa. Tymczasem o wszczęciu postępowania w sprawie nieważności decyzji zatwierdzającej podział nie został powiadomiony podmiot odpowiedzialny za gospodarowanie działką nr [...]. Mapa na której dokonano podziału działki nr [...] była nieaktualna w dacie wydania decyzji z 15 kwietnia 2011 r. Ponadto skarżąca podała, że działka nr [...] nie przylega bezpośrednio do pasa drogowego ul. [...] na państwowej działce nr [...], co jest dowodem, że wydzielone działki nie mają faktycznego i prawnego dostępu do drogi publicznej w dacie wydania decyzji zatwierdzającej podział. Zdaniem skarżącej sąd orzekając w sprawie podziału działki nr [...] naruszył przepisy prawa materialnego, czyli przepisy, które regulują stosunki cywilnoprawne oraz wynikające z nich roszczenia. Sąd nieprawidłowo ustalił i nie rozróżnił niektórych pojęć prawnych. W szczególności pominął wymóg odpowiedniej szerokości drogi wynikający z § 14 ust. 3 rozporządzenia ministra infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2018.2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne. Na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 2 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 3 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność decyzji lub wydanie jej z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku natomiast uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie zaś do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do art.120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Przeprowadzona przez Sąd, według powyższych kryteriów, kontrola legalności wykazała, że zaskarżone postanowienie – wbrew zarzutom skargi - nie narusza przepisów postępowania w stopniu, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące i przyjmuje za własne. Przedmiotem kontroli było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T z 22 sierpnia 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T z 26 czerwca 2018 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta B. z 15 kwietnia 2011 r., znak: [...] zatwierdzającej podział działki nr [...] w B.. Rozpoznając niniejszą sprawę w pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Stosownie do powołanego przepisu postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony, zatem podmiotu, o którym mowa w art. 28 k.p.a., ponieważ przepisy regulujące zasady nadzwyczajnego postępowania na użytek tego postępowania nie ustanawiają innej definicji strony, niż zawartej w art. 28 k.p.a. Postępowanie nieważnościowe składa się - co do zasady - z dwóch etapów. W pierwszym etapie badane są wyłącznie kwestie formalne, warunkujące dopuszczalność wszczęcia i prowadzenia postępowania z takiego wniosku. Dopiero gdy badanie wstępne zakończone będzie wynikiem pozytywnym, organ - już po wszczęciu postępowania - prowadzi merytoryczne postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności aktu administracyjnego. Stąd złożenie wniosku o wszczęcie postępowania w trybie nieważności nie powoduje automatycznie wszczęcia tego postępowania. Inicjuje jedynie postępowanie wyjaśniające, które w tej fazie nie może jeszcze obejmować badanie, czy przyczyny nieważności rzeczywiście miały miejsce i dotyczy jedynie formalnej dopuszczalności wniosku, w tym ustalenia istnienia po stronie wnioskodawcy przymiotu strony (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 980/14, CBOSA). Postępowanie prowadzone w trybie nadzwyczajnym na wniosek wymaga od organu ustalenia, czy z wnioskiem inicjującym to postępowanie wystąpiła strona postępowania, tj. podmiot posiadający interes prawny. Wobec tego złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia obliguje organ właściwy do ustalenia, czy pod względem formalnoprawnym, m.in. podmiotowym, taki wniosek kwalifikuje się do merytorycznego rozpoznania. Taka konieczność wynika z treści art. 157 § 2 w związku z art. 61a § 1 k.p.a. Wskazać również należy, że stronami postępowania nieważnościowego są, co do zasady, te same podmioty, które były stronami postępowania pierwotnego, które stosownie do art. 28 k.p.a. wykażą po swojej stronie istnienie interesu prawnego. Stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Jeżeli natomiast akt stosowania tej normy nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym strony, a co za tym idzie - o statusie strony w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy prawnej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2000 r., sygn. akt: III SA 1876/99, CBOSA). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 marca 1999 r. (I SA 1189/98, LEX nr 47969), cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego (zob. także np. wyrok NSA z 15 grudnia 1998 r., II SA 1355/98, LEX nr 41827). Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji Zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami podziału nieruchomości dokonuje się na wniosek i koszt osoby, która ma w tym interes prawny. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 832/13, stronami postępowanie w sprawie podziału nieruchomości mogą być oprócz inicjatorów tego postępowania także inne osoby, którego interesu prawnego ten podział dotyczy tj. strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. W związku z powyższym niewątpliwie stroną postępowania o podział nieruchomości jest właściciel, użytkownik wieczysty, współużytkownik wieczysty nieruchomości dzielonej. Podział nieruchomości może mieć miejsce tylko po wewnętrznych granicach dzielonych nieruchomości. Nie może on co do zasady naruszać granic zewnętrznych, tj. nieruchomości z nimi sąsiadujących. Jeżeliby natomiast okazało się, że podział, wbrew zasadzie dokonania w granicach wewnętrznych, wyszedł poza nie i naruszył granice sąsiednich nieruchomości, to wówczas właściciele tych nieruchomości mają interes prawny w postępowaniu podziałowym, a jeśli to zostanie prawomocnie zaskarżone, to w postępowaniach mających na celu wzruszenie ostatecznych orzeczeń w przedmiocie podziału. Sąd podzielił stanowisko organu, że skarżąca nie wykazała interesu prawnego w żądaniu wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta B. z 15 kwietnia 2011 r. Działka nr [...] w B. w momencie wydawania decyzji o podziale nie stanowiła jej własności. Jak wynika z akt sprawy, postępowanie dotyczące zatwierdzenia projektu podziału działki nr [...] położonej w B. zostało wszczęte na wniosek jej właścicieli J. i Z. Ś.. Przymiot strony w tym postępowaniu przysługiwał wyłącznie wnioskodawcom którzy brali w nim czynny udział i to im, zgodnie z dyspozycją art. 28 § 1 k.p.a. w związku z art. 97 u.g.n. przysługuje obecnie prawo inicjowania nadzwyczajnego postępowania w stosunku do wydanej decyzji zatwierdzającej podział ww. nieruchomości. Na marginesie można zwrócić uwagę, że w protokole z przyjęcia granic nieruchomości podlegającej podziałowi w dniu 26 października 2006 r. znajdującego się na k. 3 i nast. akt administracyjnych podano, że mimo prawidłowego zawiadomienia o terminie czynności B. C. nie stawiła się. Skarżąca nie skorzystała zatem z prawa wzięcia udziału w okazaniu granic. W toku tego postępowania zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 29 czerwca 2010 r. sygn. akt: II SA/Kr 243/10 w którym przesądzono, że działka nr [...] powstała w wyniku podziału posiada dostęp do drogi publicznej poprzez działkę nr [...], która na mocy decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w B. przeszła z mocy prawa na własność gminy. Kwestionowana decyzja z dnia 15 kwietnia 2011 r. uwzględnia w swoim rozstrzygnięciu wiążącą wykładnię zaprezentowaną przez orzekające w tej sprawie sądy administracyjne. Należy podzielić w całości stanowisko organu, że zatwierdzony podział nie uniemożliwia B. C. korzystania z działki nr [...], która stanowi drogę wewnętrzną gminną - ogólnodostępną. Podnoszone zaś kwestie dotyczące prawidłowości uznania działki nr [...] za drogę wewnętrzną, czy też pominięcia udziału Skarbu Państwa w postępowaniu nie mogą mieć żadnego znaczenia dla oceny czy B. C. jest stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej podział działki nr [...]. Skarżąca nie wykazała, aby na skutek podziału doszło do naruszenia granicy z jej działką, w szczególności mimo odwoływania się do konkretnych dokumentów mających potwierdzić słuszność jej wywodów, skarżąca poprzestała jedynie na ich cytowaniu (np. pismo [...] Inspektora Nadzoru Geodezyjnego w K. z dnia 28 lutego 2018 r. znak: [...]). Tym samym twierdzenie, że posiada interes prawny jako że jej grunt został bezprawnie włączony do działki nr [...] przyjmując przebieg granicy po ogrodzeniu bez podstawy prawnej pozostało gołosłowne. O istnieniu po stronie skarżącej interesu prawnego nie może świadczyć również argumentacja wskazująca na szkodę jaką poniosła będąc użytkownikiem drogi na działce nr [...] z uwagi na ograniczenie widoczności na zjeździe, czy też jej bezprawne – zdaniem skarżącej – zawężenie. Powyższa argumentacja może przemawiać jedynie za istnieniem po jej stronie interesu faktycznego, który nie korzysta z ochrony prawnej. Podkreślenia wymaga, że powołane okoliczności zmierzające do wykazania wadliwości decyzji zatwierdzającej podział takie jak pominięcie udziału Skarbu Państwa (mimo istnienia cieku wodnego na działce nr [...]) oraz nieprawidłowego ustalenia granic działki nr [...] względem działek nr [...] i [...] nie mogły podlegać merytorycznej kontroli w niniejszej sprawie. Zarzuty skargi w tym zakresie nie zasługiwały na uwzględnienie. Powyższa sytuacja powoduje, że nie zostało skutecznie zainicjowane postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności, wobec czego organ na tym etapie postępowania nie mógł dokonać oceny istnienia przesłanek nieważnościowych. Sąd podziela również stanowisko kolegium, że od momentu wydania pierwszego rozstrzygnięcia w sprawie odmowy wszczęcia postępowania, nie zmienił się stan prawny ani faktyczny. Zasadnie zatem stwierdzono, że prowadzenie postępowania w sprawie, w której zapadło już rozstrzygnięcie w przedmiocie legitymacji B. C. do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, prowadziłoby do wydania postanowienia obarczonego wadą dającą podstawy do stwierdzenia jego nieważności na zasadzie art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a. Z przedstawionych względów, podjęte w sprawie rozstrzygnięcie należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów uchybień w świetle prawa materialnego i procesowego, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Wydanie kwestionowanego postanowienia, poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 k.p.a). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. w rozstrzygnięciu zawarto podstawowe jego elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.