II SA/Kr 1507/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Sędziowie : WSA Krystyna Daniel WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi "A. " S.A. z siedzibą w K. na postanowienie Wojewody z dnia 21 września 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej "A. " S.A. z siedzibą w K. kwotę 357 zł ( słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia 21 września 2012 r., znak [....] , wydanym na podstawie art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednol. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, ze zm.) oraz art. 134 k.p.a. Wojewoda [....] stwierdził, że odwołanie spółki [....] S.A. od decyzji Prezydenta Miasta K. - miasta na prawach powiatu z dnia 30 czerwca 2011 r., znak [....] , zostało złożone z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 129 § 2 k.p.a. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 27 lipca 2011 r. do Wojewody [....] wpłynęło pismo Wydziału Skarbu Miasta Urzędu Miasta K. , przesyłające odwołanie spółki "[....] S.A. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 30 czerwca 2011 r., znak [....] , orzekającej o umorzeniu postępowania administracyjnego prowadzony na wniosek [....] S.A. w likwidacji z siedzibą w K. (obecnie [....] S.A. w K. ) w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomości oznaczone jako parcele l. kat. nr nr [....] b. gm. kat. [....] oraz l. kat. nr nr [....] b. gm. kat. [....] , objęte umową sprzedaży z dnia 16 grudnia 1949 r. Rep. [....] . Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2011 r., znak [....] , Wojewoda [....] stwierdził, że odwołanie spółki [....] S.A. w K. zostało złożone z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 129 § 2 k.p.a. Wyrokiem z dnia 1 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1717/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił powyższe postanowienie stwierdzając, że było ono przedwczesne, bowiem zostało wydane przed rozpatrzeniem wniosku odwołującej się spółki o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta K. - miasta na prawach powiatu z dnia 30 czerwca 2011 r., znak [....] . Rozpatrując wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania Wojewoda [....] postanowieniem z 24 sierpnia 2012 r., znak [....] , odmówił spółce [....] S.A. w K. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 30 czerwca 2011 r., znak [....] . Mając na uwadze powyższy stan faktyczny Wojewoda [....] stwierdził, że stosownie do art. 129 § 2 k.p.a, odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. o tym uprawnieniu strony zostały prawidłowo pouczone w zaskarżonej decyzji. Artykuł 57 § 5 k.p.a. stanowi, że termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało wysłane w formie dokumentu elektronicznego do organu administracji publicznej, a nadawca otrzymał urzędowe poświadczenie odbioru, nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, złożone w polskim urzędzie konsularnym, złożone przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej, złożone przez członka załogi statku morskiego kapitanowi statku, złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego. W myśl art. 39 k.p.a., organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Wybór sposobu doręczenia należy zatem w tym zakresie do organu administracji. Natomiast zgodnie z art. 39(1) § 1 k.p.a., doręczenie następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. Nr 144, poz. 1204, z późn. zm.), jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania: 1) wystąpił do organu administracji publicznej o doręczenie albo 2) wyraził zgodę na doręczenie mu pism za pomocą tych środków. Zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a., pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Żaden przepis K.p.a. nie wskazuje wprost możliwości wyznaczenia przez stronę adresu "do korespondencji", tak jak to uczynił pełnomocnik skarżących, a co też praktykuje się w postępowaniu prowadzonym przez organy administracji. Adresatem, o którym stanowi art. 42 k.p.a., jest nie tylko osoba faktycznie zamieszkująca pod adresem doręczenia, ale również osoba, która taki adres wskazała, jako adres dla doręczeń. Skoro tak, to domownikiem w rozumieniu art. 43 k.p.a. jest faktycznie zamieszkująca pod tym adresem pełnoletnia osoba. Inne rozumienie tego przepisu praktycznie wykluczałoby możliwość doręczenia pism pod adresem wskazanym jako adres dla doręczeń. Taki sposób doręczenia przesyłek przez wskazanie adresu dla doręczeń wybiera strona w sytuacji, gdy z uwagi na sposób prowadzenia działalności, tryb życia lub inne okoliczności wskazuje adres dla doręczeń, co umożliwia jej odbiór korespondencji przy pomocy osób trzecich. Domniemywa się, że osoba dorosła odbierająca korespondencie w imieniu pełnomocnika kierowana na adres przez niego wskazany jest domownikiem lub osobą przez niego upoważniona do odbioru korespondencji. W mniejszej sprawie decyzja organu pierwszej instancji z dnia 30 czerwca 2011 r., znak [....] , została doręczona na adres [....] i [....] Sp. j., ul. [....] , co zostało potwierdzone pieczęcią kancelarii oraz podpisem i datą upoważnionego do odbioru korespondencji pracownika kancelarii – sekretarki M.O. , ze wskazaniem daty tej czynności w dniu 5 lipca 2011 r. Należy zatem uznać, że zgodnie z regulacją art. 44 k.p.a., w tym dniu nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji na adres wskazany przez pełnomocnika [....] S.A. Okoliczność iż osoba, której wręczono pismo za pokwitowaniem, nie oddała pisma adresatowi, nie ma wpływu na skuteczność doręczenia zastępczego, którego warunki określa art. 43 k.p.a., jak również na bieg terminu do wniesienia skargi. Sposób doręczenia tzw. zastępczego pisma opiera się na domniemaniu, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma jako domownik adresata i która pokwitowała odbiór pisma, przyjęła je w celu oddania go adresatowi, oraz że pismo to zostało mu doręczone. Odmienna interpretacja przepisu prowadziłaby do sytuacji, w której każde pozostawienie przesyłki w trybie art. 43 k.p.a. powodowałoby niepewność co do skuteczności jej doręczenia, niwecząc jednocześnie cel istnienia tej regulacji. Stosownie zatem do art. 129 § 2 k.p.a. termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 19 lipca 2011 r. Jeżeli bowiem początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczeniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu (art. 57 § 1 k.p.a.). Tymczasem odwołanie spółki [....] S.A. w K. zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 20 lipca 2011 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności procesowej. Jeżeli zatem odwołująca się spółka wniosła odwołanie z uchybieniem terminu, organ odwoławczy obowiązany jest na podstawie przepisu art. 134 k.p.a. stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Nie jest to bowiem zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy. Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Wojewody [....] z dnia 21 września 2012 r., znak [....] S.A. w K. domagała się jego uchylenia , jak również uchylenia postanowienia Wojewody [....] z dnia 24 sierpnia 2012r., znak [....] , oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Skarżąca zarzucała naruszenie art. 134 k.p.a. : - poprzez stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, podczas gdy odwołanie zostało wniesione w terminie, albowiem skuteczne doręczenie wspomnianej decyzji można przyjąć najwcześniej w dniu 6 lipca 2012 r.; - poprzez stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, podczas gdyby nawet hipotetycznie i błędnie uznać, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu, to wobec istnienia przesłanek do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania brak było podstaw do wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Skarżąca podniosła dalej zarzuty dotyczące skuteczności doręczenia – część A., oraz odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania – część B. I tak, wskazując w części A. na wadliwe przyjęcie, że decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 30 czerwca 2011 r., znak [....] , o umorzenia administracyjnego skutecznie doręczono 5 lipca 2011 r. pełnomocnikowi strony [....] S.A. w K. , skarżąca zarzucała, że organ odwoławczy naruszył : 1) art. 42 k.p.a. - poprzez błędne nieuwzględnienie, że w myśl tego przepisu osobom fizycznym pisma doręcza się w pierwszej kolejności bezpośrednio oraz błędne nieuwzględnienie tego, iż adresat pisma, czyli pełnomocnik był obecny w kancelarii w chwili dokonywania doręczenia i brak było jakichkolwiek przeszkód, aby doręczyć pismo bezpośrednio adresatowi, zgodnie z art. 42 k.p.a., a w konsekwencji już z tej podstawowej przyczyny brak było podstaw do dokonania doręczenia zastępczego w trybie art. 43 k.p.a.; 2) § 4 ust. 1, 2 i 3 załącznika nr 1 do zarządzenia Prezydenta Miasta K. nr [....] z 10 czerwca 2009 r. w sprawie doręczeń pism za pokwitowaniem w imieniu Prezydenta Miasta K. stronom (adresatom) przez pracowników Urzędu Miasta K. oraz wprowadzenia wzoru upoważnienia do doręczeń - poprzez błędne nieuwzględnienie, że w myśl powyższych przepisów adresatowi pisma doręcza się w pierwszej kolejności bezpośrednio, a także błędne nieuwzględnienie tego, że adresat pisma był obecny w kancelarii w chwili dokonywania doręczenia i brak było jakichkolwiek przeszkód, aby doręczyć pismo bezpośrednio adresatowi, zgodnie z art. 42 k.p.a. i powołanymi przepisami, a w konsekwencji już z tej podstawowej przyczyny brak było podstaw do dokonania doręczenia zastępczego w trybie art. 43 k.p.a.; 3) art. 43 k.p.a. - poprzez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie istniały podstawy do doręczenia zastępczego przewidzianego tym przepisem, podczas, gdy : a) zgodnie z art. 43 k.p.a., każde doręczenie zastępcze ( w tym za pośrednictwem dorosłego domownika) możliwe jest tylko w przypadku nieobecności adresata, zaś jak podnosił [....] S.A. w K. adresat pisma był obecny w kancelarii w chwili dokonywania doręczenia i brak było jakichkolwiek przeszkód, aby doręczyć pismo bezpośrednio adresatowi, zgodnie z art. 42 k.p.a. (czego Wojewoda .....w ogóle nie rozważył), a w konsekwencji brak było koniecznej przesłanki by zastosować doręczenie zastępcze w trybie art. 43 k.p.a. ; b) nie podjęto nawet próby doręczenia przesyłki adresatowi i przystąpiono od razu do doręczenia przesyłki w trybie doręczenia zastępczego; c) brak jest podstaw do uznania pracownicy kancelarii [....] " [....] Spółka jawna za dorosłego domownika adresata pisma; d) brak jest podstaw, by pojęcie domownika wykładać rozszerzająco, albowiem przepisy o doręczeniach należy wykładać ściśle, w tym ściśle wykładać należy pojęcie domownika z uwagi na fakt, że doręczenie zastępcze za pośrednictwem dorosłego domownika ma doniosłe skutki w postaci fikcji prawnej doręczenia; e) brak jest podstaw by w niniejszej sprawie mówić o doręczeniu pisma w mieszkaniu albowiem kancelaria [....] " [....] Spółka jawna nie stanowi mieszkania pełnomocnika i nie znajduje się w mieszkaniu, zaś wskazanie adresu kancelarii, jako adresu do doręczeń, nie oznacza, że w takiej sytuacji znajdują zastosowanie przepisy o doręczeniu adresatowi przesyłki w mieszkaniu; f) brak jest podstaw do przyjęcia, że można domniemywać, iż pracownica kancelarii [....] [....] Spółka jawna jest zgodnie z K.p.a. pełnomocnikiem skutecznie upoważnionym do odbioru korespondencji przez pełnomocnika strony, albowiem : - domniemanie takie nie znajduje żadnej podstawy w obowiązujących przepisach prawa, a wprost przeciwnie, sprzeczne jest z wynikającą z art. 14, 33 § 2 i 40 k.p.a. zasadą, iż pełnomocnictwo ( w tym umocowanie do odbioru korespondencji ) winno zostać udzielone na piśmie; - domniemanie takie nie znajduje oparcia w przepisie art. 33 § 4 k.p.a., który przyjęcie domniemania istnienia pełnomocnictwa dopuszcza jedynie w sytuacji, gdy spełnione są łącznie następujące przesłanki: 1) chodzi o przypadek mniejszej wagi, 2) pełnomocnikiem jest członek najbliższej rodziny lub domownik strony; 3) nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania w imieniu strony, które to przesłanki nie zaistniały w niniejszej sprawie; - przyjęte domniemanie jest najwyraźniej skutkiem błędnego zastosowania przez Wojewodę [....] sposobu rozumowania i orzecznictwa funkcjonującego w zakresie doręczeń przewidzianych art. 148 § 2 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa; - nawet gdyby hipotetycznie i całkowicie błędnie przyjąć, że możliwe jest zastosowanie takiego domniemania, to należałoby uznać, iż doszło do jego obalenia, albowiem pracownica [....] [....] Spółka jawna nie miała wymaganego prawem pisemnego pełnomocnictwa do odbioru pism adresowanych do pełnomocnika; g) okoliczność na którą powołuje się Wojewoda [....] , iż do tej pory doręczano pisma do sekretariatu pracownikowi kancelarii i że była taka praktyka nie oznacza w żaden sposób, że dotychczas pisma doręczane były prawidłowo, jak również nie oznacza, iż sporne doręczenie było prawidłowe albowiem : - istnienia pełnomocnictwa ( w tym upoważnienia do odbioru korespondencji) nie można domniemywać, nie mówiąc już nawet o wymogu formy pisemnej dla takiego pełnomocnictwa, a nie sposób przez rzekome domniemanie wykreować pełnomocnictwo w formie pisemnej, którego w przedmiotowej sprawie nie ma i nigdy nie było; - praktyka taka nie może sanować wadliwości doręczenia i nie może prowadzić do wniosku, że pracownica kancelarii miała wymagane prawem pisemne pełnomocnictwo do odbioru pism; - same wątpliwości Wojewody [....] co do kwestii istnienia takiego umocowania w związku z ową praktyką nie mogą prowadzić do przyjęcia, że takie pełnomocnictwo istniało, a wprost przeciwnie, mając owe wątpliwości organ winien sprawę wyjaśnić; - gdyby po rzetelnym wyjaśnieniu sprawy Wojewoda [....] nadal miał wątpliwości w powyższej kwestii, to w myśl poglądów przyjętych w doktrynie i w orzecznictwie winien je rozstrzygnąć na korzyść strony wnoszącej o przywrócenie terminu i uznać, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż istniało takie pełnomocnictwo.; - praktyka taka nie ma żadnego związku z przepisami K.p.a. o doręczeniach, w szczególności nie mieści się w dyspozycji art. 43 k.p.a.; - powołanie się przez Wojewodę [....] na ową praktykę jest konsekwencją pomylenia przesłanek doręczenia osobom prawnym i jednostkom organizacyjnym w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism ( art. 45 k.p.a.); - orzecznictwo powołane w kontekście owej praktyki jest nieadekwatne ze stanem faktycznym sprawy; h) brak jest podstaw do uznania, że doszło do doręczenia zastępczego w miejscu pracy pełnomocnika, bowiem art.43 k.p.a. nie przewiduje doręczenia zastępczego w miejscu pracy, a nadto doręczenie w miejscu pracy, zgodnie z przepisami K.p.a., zawsze powinno nastąpić bezpośrednio ( wyjątkiem w tym zakresie jest szczególna regulacja art. 148 § 2 pkt 2 Ordynacja podatkowa, która nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie), takie doręczenie przesyłki osobiście adresatowi w miejscu pracy było zaś możliwe w związku z obecnością adresata w kancelarii, a gdyby było niemożliwe, to należało zastosować art.44 k.p.a; i) brak jest podstaw do uznania tego doręczenia za skuteczne doręczenie zastępcze również i z tej przyczyny, że zgodnie z art. 43 k.p.a., aby takie doręczenie mogło zostać uznane za skuteczne z pokwitowania doręczenia winno wyraźnie wynikać, że domownik (bądź inna wskazana w tym przepisie osoba) podjął się doręczenia, tymczasem w niniejszej sprawie z pokwitowania doręczenia nic takiego nie wynika; j) na zwrotnym potwierdzeniu odbioru błędnie i niezgodnie z prawdą wskazano, iż przesyłkę doręczono adresatowi, co z kolei uniemożliwia przyjęcie, że doręczenie było prawidłowe; k) Wojewoda [....] błędnie utożsamia pracownicę kancelarii, której podpis znajduje się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, z adresatem pisma, podczas gdy nie była ona adresatem tego pisma (decyzji); l) doręczenie nastąpiło z naruszeniem przepisów załącznika nr 1 do zarządzenia Prezydenta Miasta K. nr [....] z 10 czerwca 2009 r. w sprawie doręczeń pism za pokwitowaniem w imieniu Prezydenta Miasta K. , stronom (adresatom), przez pracowników Urzędu Miasta K. oraz wprowadzenia wzoru upoważnienia do doręczeń ( w szczególności § 4 ust. 1, 2 i 3 tego załącznika); 4) naruszenie art. 43 k.p.a. - poprzez błędne uznanie, że przedmiotowa decyzja została doręczona adresatowi w dniu odebrania jej przez pracownicę kancelarii [....][....] Spółka jawna, podczas gdy skoro brak było podstaw do zastosowania doręczenia zastępczego, to brak jest podstaw do przyjęcia fikcji, iż w tym dniu odebrał przesyłkę jej adresat, zaś nawet gdyby przyjąć, że można w niniejszej sprawie zastosować takie domniemanie (domniemanie, iż przesyłka została odebrana przez adresata w dniu doręczenia zastępczego), to domniemanie takie jest wzruszalne i zostało obalone; 5) naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. w związku z art. 8 i 9 k.p.a. - poprzez uznanie, że w dniu 5 lipca 2011 r. nastąpiło skuteczne doręczenie przedmiotowej decyzji, podczas gdy nie doręczono jej wówczas żadnemu z ustanowionych w sprawie pełnomocników [....] S.A. w K. ; 6) naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. w związku z art. 8 i 9 k.p.a. - poprzez zaniechanie doręczenia decyzji radcy prawnemu W.M. , podczas gdy przepis ten w brzmieniu przed zmianą przewidywał, iż pismo należało doręczyć każdemu z ustanowionych pełnomocników, a skoro [....] S.A. w K. miała w niniejszej sprawie ustanowionych dwóch pełnomocników decyzję należało doręczyć pełnomocnikowi wskazanemu przez stronę, po wcześniejszym pouczeniu strony o takiej możliwości i wezwaniu jej do wskazania, któremu pełnomocnikowi organ ma doręczać korespondencję (zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 8 i 9 k.p.a.), czego zaniechano w niniejszej sprawie; 7) naruszenie § 2 ust. 3 oraz § 6 załącznika nr 1 do zarządzenia Prezydenta Miasta K. nr [....] z 10 czerwca 2009 r. w sprawie doręczeń pism za pokwitowaniem w imieniu Prezydenta Miasta K. , stronom (adresatom), przez pracowników Urzędu Miasta K. oraz wprowadzenia wzoru upoważnienia do doręczeń - poprzez błędne uznanie, że w dniu 5 lipca 2011 r. nastąpiło skuteczne doręczenie przedmiotowej decyzji podczas gdy znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru tej decyzji nie spełnia wymagań wskazanych w § 2 ust. 3 załącznika nr 1, zaś zgodnie z § 6 wspomnianego załącznika Prezydent Miasta K. winien odmówić przyjęcia takiego zwrotnego potwierdzenia odbioru, albowiem : a) nie zawiera ono czytelnego podpisu osoby doręczającej; b) niezgodnie z prawdą wskazuje, iż przesyłkę doręczono adresatowi; c) nie zawiera podpisu adresata lecz innej osoby, nie zawiera naklejki z oznaczeniem pisma, z naklejki tej nie wynika bowiem co zawiera przesyłka (samo wskazanie numeru sprawy nie jest takim wskazaniem); 8) naruszenie art. 24 § 3 k.p.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 1 i pkt.3 k.p.a., art. 26 § 2 pkt 1 w zw. z art.26 § 3 k.p.a. - poprzez nie uwzględnienie, że w postępowaniu zakończonym przedmiotową decyzją brali udział pracownicy i organ podlegający wyłączeniu, co wykazano szeregiem dowodów, oraz pomimo tego, iż nawet sam Prezydent Miasta K. wnioskował o wyłączenie go od udziału w postępowaniu; 9) błędne uznanie, że Prezydent Miasta K. działając jako organ wykonujący swój ustawowy obowiązek nie może zostać uznany za stronę, a w konsekwencji nie może podlegać wyłączeniu, a w szczególności mógł wydać i doręczyć decyzję z dnia 30 czerwca 2011 r., znak [....] , podczas gdy okoliczność, że organ powołany jest do rozpoznania sprawy w wykonaniu ustawowego obowiązku nie wyklucza możliwości wyłączenia takiego organu od rozpoznania sprawy, a w konsekwencji nie wyklucza uznania, iż organ powinien wyłączyć się od udziału w sprawie, nie wydawać decyzji ani jej nie doręczać; 10) naruszenie art. 24 § 3 k.p.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 1 i pkt.3 k.p.a., art. 26 § 2 pkt 1 w zw. z art.26 § 3 k.p.a oraz art. 39, 42, 43 k.p.a. - poprzez nie uwzględnienie, że decyzję doręczył podmiot będący stroną o spornych interesach z [....] S.A. w K. , wyraźnie manifestujący te sporne interesy i błędne utożsamienie problemu doręczenia przez osobę mającą spore interesy z problemem legitymacji Prezydenta Miasta K. jako strony w niniejszym postępowaniu, podczas gdy dla prawidłowości doręczenia nie jest istotne tylko to, czy podmiotowi doręczającemu można przyznać legitymację strony w postępowaniu, ale i to czy podmiot taki ma sporne interesy ze stroną postępowania; 11) naruszenie art. 6, 7 , 8, 9 i 10 k.p.a. z uwagi na niewyjaśnienie kwestii podnoszonych przez [....] S.A. w K. we wniosku o przywrócenie terminu a związanych z wadliwością doręczenia, tj. : a) nie wyjaśnienie dlaczego nie podjęto próby doręczenia decyzji osobiście adresatowi i dlaczego bez podjęcia takiej próby zastosowano doręczenie zastępcze, tym bardziej, że z pisma Prezydenta Miasta K. z 27 czerwca 2012 r. nie wynika, aby istniały jakikolwiek przeszkody dla takiego doręczenia (podjęcia takiej próby), a kurier urzędowy próby takiej nie podjął i od razu przystąpił do doręczenia zastępczego; b) nie wyjaśnienie czy pracownica [....] " [....] Spółka jawna, która podpisała się na potwierdzeniu odbioru przedmiotowej decyzji miała wymagane prawem pisemne upoważnienie adresata do odbioru korespondencji i poprzestanie w tym względzie na dotychczasowej praktyce doręczania korespondencji; c) nie wyjaśnienie w jakim charakterze działała osoba doręczająca decyzję, w szczególności czy legitymowała się upoważnieniem zgodnym z załącznikiem nr 2 do zarządzenia Prezydenta Miasta K. nr [....] z 10 czerwca 2009 r. w sprawie doręczeń pism za pokwitowaniem w imieniu Prezydenta Miasta K. , stronom (adresatom), przez pracowników Urzędu Miasta K. oraz wprowadzenia wzoru upoważnienia , czy była pracownikiem urzędu i przestanie na lakonicznej informacji Prezydenta Miasta K. , że osoba ta jest kurierem urzędowym; d) nie wyjaśnienie dlaczego, skoro pierwsza próba doręczenia winna nastąpić już w dniu pobrania przesyłki z Kancelarii Magistratu, tj. w dniu 4 lipca 2011 r., kurier doręczył ją dopiero dnia następnego , a to 5 lipca 2011 r. w późnych godzinach popołudniowych; e) nie wyjaśnienie zarzutów związanych z naruszeniem § 2 ust.3 oraz § 6 załącznika nr 1 do zarządzenia Prezydenta Miasta K. nr [....] w tym § 2 ust.3 oraz § 6 załącznika nr 1 do tego zarządzenia i nie spełnianiem przez zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji wymagań wskazanych w § 2 ust.3 załącznika nr 1, które zgodnie z § 6 wspomnianego załącznika winny skutkować odmówieniem przez Prezydenta Miasta K. przyjęcia takiego zwrotnego potwierdzenia odbioru, a mianowicie kwestii : - braku czytelnego podpisu osoby doręczającej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru; - niezgodnym z prawdą wskazaniu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, że przesyłkę doręczono adresatowi i brak podpisu adresata na tymże potwierdzeniu odbioru oraz podpis innej osoby jako adresata; - braku na zwrotnym potwierdzeniu odbioru naklejki z oznaczeniem pisma, z naklejki tej nie wynika bowiem co zawiera przesyłka (samo wskazanie numeru sprawy nie jest takim wskazaniem); - przyczyn dla których na zwrotnym potwierdzeniu odbioru brak jest adnotacji doręczyciela co do tego, że osoba odbierająca zgodziła się oddać przesyłkę adresatowi; f) nie wyjaśnienie okoliczności wskazywanych przez [....] S.A. w K. jako podstawy do wyłączenia Prezydenta Miasta K. od udziału w sprawie pomimo przedłożenia w tym zakresie szeregu konkretnych dowodów, w tym pochodzących z akt rozpoznawanej sprawy, oraz pomimo wniosku samego Prezydenta Miasta K. o wyłączenie go od udziału w sprawie, a także, nie wyjaśnienie czy Prezydent Miasta K. nie zachowywał się w niniejszej sprawie jak strona o spornych interesach i poprzestanie na stwierdzeniu, iż Prezydentowi Miasta K. w niniejszej sprawie nie służy legitymacja do wzięcia w nim udziału w charakterze strony; 12) naruszenie art.107 § 3 k.p.a. - poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji powodów, dla których organ nie rozpoznał podnoszonych przez [....] S.A. w K. okoliczności związanych z wadliwym doręczeniem decyzji. Uznając za wadliwe przyjęcie, że do ewentualnego uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 30 czerwca 2011r., znak [....] , o umorzeniu postępowania doszło z winy [....] S.A. w K. skarżąca kwestionowała powyższe w części B., podnosząc, że : 1) takie ustalenie jest błędne w sytuacji, gdy : a) skarżąca uprawdopodobniła całym szeregiem dowodów, iż [....] S.A. (w tym pełnomocnik ...S.A. ) nie ponosi żadnej winy w złożeniu odwołania od przedmiotowej decyzji nie w dniu 19 lipca 20011 r., lecz w dniu 20 lipca 2011 r.; b) obowiązujące przepisy postępowania administracyjnego nie dają podstaw do przyjęcia odpowiedzialności pełnomocnika za personel kancelarii, ani na zasadzie winy w wyborze, ani tym bardziej na zasadzie ryzyka (i to ryzyka absolutnego, jak je błędnie wykłada Wojewoda....). 2) gdyby nawet z jakichś przyczyn hipotetycznie wadliwie rozważać kwestię winy nie pełnomocnika, lecz pracownicy kancelarii, to z przyczyn podanych szczegółowo w ppkt a) - k) brak było podstaw do jego obciążania skutkami niedyspozycji takiej osoby, wywołanej menstruacją; 3) błędne uznanie, że przepis art. 58 § 1 k.p.a. interpretować należy restrykcyjnie dla strony postępowania, podczas gdy pogląd taki nie znajduje żadnego oparcia w przepisach prawa ani w poglądach doktryny i orzecznictwa; 4) błędne uznanie, że przepis art. 58 § 1 k.p.a. wymaga udowodnienia braku winy w uchybieniu terminu, podczas gdy przepis ten wymaga uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu; 5)naruszenie art. 58 § 1 k.p.a.- poprzez odmówienie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, podczas gdy doręczenie decyzji było wadliwe, nadto zaś gdyby nawet hipotetycznie i błędnie uznać, że doręczenie to byłoby prawidłowe, to [....] S.A. w K. nie ponosiłby winy we wniesieniu odwołania w dniu 20 lipca 2012 r. i brak było podstaw do odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji; 6) naruszenie art.13 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r. , poprzez naruszenie prawa do skutecznego środka odwoławczego w sytuacji naruszenia obowiązków przez osoby działające urzędowo tj. osobę doręczającą decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 30 czerwca 2011 r. Powyższe zarzuty skarżąca rozwijała w obszernym uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednol. Dz. U. z 2012r. Nr 270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. W sytuacji, gdy przedmiotem postępowania sądowodministracyjnego jest zaskarżalne w myśl art. 3 § 2 pkt 2, przewidziane w art. 123 § 1-2 k.p.a. postanowienie organu administracji publicznej nierozstrzygające o istocie sprawy, lecz dotyczące poszczególnych kwestii incydentalnych, kontrola ta ogranicza się li tylko do badania prawidłowości zaskarżonego orzeczenia oraz z nim bezpośrednio związanych, które nie były odrębnie zaskarżalne. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności, bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. W razie nie stwierdzenia podstaw do wyeliminowania zaskarżonego aktu administracyjnego z obrotu prawnego sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a Mając na uwadze treść zaskarżonego postanowienia, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału i przebiegi postępowania należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest akt procesowy, który stanowi postanowienie z dnia 21 września 2012 r., znak [....] , wydane na podstawie art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednol. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, ze zm.) oraz art. 134 k.p.a., którym Wojewoda [....] stwierdził, że odwołanie spółki [....] S.A. od decyzji Prezydenta Miasta K. - miasta na prawach powiatu z dnia 30 czerwca 2011 r., znak [....] , zostało złożone z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 129 § 2 k.p.a. Powyższe postanowienie zostało wydane w następstwie prawomocnego wyroku z dnia 1 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1717/11, którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił postanowienie Wojewody [....] z dnia 29 sierpnia 2011 r., znak [....] , stwierdzające na podstawie art. 134 k.p.a., że odwołanie spółki [....] S.A. w K. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 30 czerwca 2011r., znak [....] , wniesiono z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. W tym stanie rzeczy należy mieć na uwadze treść art. 153 p.p.s.a., w myśl którego ocena prawna i wskazania co do dalszego toku postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W ocenie prawnej wyrażonej zawartej w przedmiotowym wyroku z dnia 1 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1717/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podał, że: "Zgodnie z art. 127 oraz art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2011 r., Nr 106, póz. 622, dalej jako: "k.p.a.") odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Zgodnie z art. 58 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. W myśl art. 59 k.p.a. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Przyjmować należy, że postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy może wydać dopiero po ostatecznym rozpatrzeniu prośby strony o przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu wyłącza bowiem dopuszczalność wydania postanowienia o uchybieniu terminu, a zatem przed rozpatrzeniem prośby strony wydanie takiego postanowienia stwierdzające uchybienie terminu jest niezgodne z prawem. Wniesienie odwołania po terminie może spowodować dwojakiego rodzaju skutki procesowe. Jeżeli wnoszący odwołanie nie zwrócił się równocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (art. 58 § 2 k.p.a.), organ odwoławczy jest wówczas obowiązany wydać postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Jeżeli zaś w aktach organu drugiej instancji znajduje się odwołanie wniesione po terminie (nadesłane wraz z aktami sprawy przez organ pierwszej instancji) oraz odwołanie dołączone do wniosku o przywrócenie terminu (art. 58 § 2 k.p.a.), wówczas organ drugiej instancji musi najpierw wydać postanowienie w sprawie przywrócenia terminu (przy czym na postanowienie odmawiające przywrócenia terminu służy zażalenie - art. 59 § 1 k.p.a.) i dopiero gdy zapadnie ostateczne postanowienie o odmowie przywrócenia terminu, organ może postanowić o uznaniu odwołania za wniesione z naruszeniem obowiązującego terminu (A. Wróbel. Komentarz do art. 134 k.p.a., Wydawnictwo Lex,"2012 r., teza 11, B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz do art. 134 k.p.a. Wyd. C.H. Beck. Legalis, pkt III teza 2, G. Łaszczyca, A. Matan, Komentarz do art. 134 k.p.a., wyd. Lex, 2010 r., teza 9). Prezentowane wyżej stanowisko doktryny znajduje akceptację w orzecznictwie sądowo - administracyjnym. Jak bowiem wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt II GSK 473/09, w sytuacji, gdy strona złoży wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jednocześnie z odwołaniem lub wprawdzie później, lecz jeszcze przed wydaniem przez organ odwoławczy postanowienia, o którym mowa w art. 134 k.p.a., organ ten jest zobligowany w pierwszej kolejności rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu i wydać w tej sprawie stosowne postanowienie. Dopiero ostateczne orzeczenie organu odwoławczego o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania umożliwi wydanie postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania ma charakter ostateczny, gdyż nie przysługuje od niego zażalenie. Tym samym zamyka postępowanie administracyjne w sprawie i powoduje ostateczność decyzji administracyjnej wydanej przez organ l instancji. Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 2 sierpnia 2011 r., sygn. akt: l OSK 884/11, z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt: l OSK 478/10, z dnia 17 grudnia 2008 r., sygn. akt: l OSK 129/08, z dnia 14 stycznia 1999 r., sygn. akt: SA/Sz 306/98. Przedmiotem sądowo - administracyjnej kontroli w rozpoznawanej sprawie jest legalność postanowienia Wojewody [....] z dnia 1 lutego 2011 r., stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania (art. 134 k.p.a). Nie był przy tym kwestionowany fakt, że strona po złożeniu odwołania od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 30 czerwca 2011 r. (k. 20 akt organu II instancji) a jednocześnie przed wydaniem kwestionowanego postanowienia Wojewody [....] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu, złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (k. 79 akt organu II instancji). Za bezsporny uznać też należy fakt, że organ odwoławczy przed wydaniem zaskarżonego postanowienia nie rozpoznał wniosku o przywrócenie terminu. Okoliczność ta w sposób jednoznaczny wynika z treści uzasadnienia postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, w którym podano, że rozpoznanie wniosku stron o przywrócenie terminu do wniesienia odowalania pozostaje w toku i zostanie rozpatrzone w momencie, gdy upłynie termin do złożenia skargi na postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania i postanowienie to nie zostanie zaskarżone bądź, w przypadku jego zaskarżenia, sprawa zostanie zakończona prawomocnym wyrokiem sadu administracyjnego. W świetle powołanych na wstępie przepisów prawa, a nadto przytoczonych poglądów orzecznictwa sądowo - administracyjnego i doktryny uznać należało, że przyjęty przez organ sposób procedowania, polegający na wydaniu postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania bez uprzedniego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania naruszał prawo. W zaistniałej sytuacji procesowej należało do organu administracji w pierwszej kolejności załatwienie wniosku o przywrócenie terminu. Rodzaj i charakter dalszych czynności winien zaś być uzależniony od treści rozstrzygnięcia w przedmiocie ostatnio wskazanego wniosku. W postępowaniu prowadzonym po uchyleniu zaskarżonego postanowienia, organ odwoławczy winien rozpoznać wniosek strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W ramach tego postępowania należy ustalić spełnienie wymogów formalnych, warunkujących dopuszczalność wniosku o przywrócenie terminu. Przedmiotem swej uwagi w tym zakresie organ winien uczynić w szczególności podstawową dla kwestii dopuszczalności wspomnianego wniosku kwestię uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Niezbędne będzie tu poczynienie ustaleń związanych z datą doręczenia decyzji organu pierwszej instancji oraz prawidłowością tej czynności. Dalszy tok postępowania winien zaś być uzależniony od treści ustaleń i oceny we wskazanych wyżej kwestiach. Jak wynika z powyższych rozważań, przyczyną uchylenia zaskarżonego postanowienia było naruszenie przez Wojewodę [....] przepisu art. 134 k.p.a. Naruszenie tego przepisu, polegające na przyjęciu błędnej i niezgodnej z powołanymi wyżej przepisami prawa kolejności podejmowanych przez organ czynności procesowych przedwczesnym czyniło ocenę zasadności innych, podniesionych w skardze zarzutów. Odnosiły się one bowiem do okoliczności, które winny być dopiero przedmiotem ustaleń i oceny organu w postępowaniu w sprawie z wniosku o przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zajmowanie stanowiska wobec tych zagadnień na obecnym etapie, w ramach rozpoznawanej obecnie sprawy administracyjnej, nie byłoby zatem celowe. " Powyższą ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego toku postępowania zacytowano niemal w całości z tej przyczyny, że stanowisko prezentowane w wiążącym obecnie wyroku nie jest w pełni jednoznaczne. W znacznym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odwołuje się w niej do różnych poglądów doktryny i orzecznictwa, które nie są jednak tożsame. I tak, teza 11 pochodząca z Komentarz do art. 134 k.p.a. A. Wróbel ( Wydawnictwo Lex 2012 r. ), eksponowana wyżej graficznie, może sugerować, że na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania służy zażalenia. Skoro jednak takiego poglądu nie powtarza się ani w tezach powołanych z innych komentarzy, ani wskazywanym orzecznictwie, zaś jej przyjęcie prowadziłoby do naruszenia art. 59 § 2 k.p.a., brak podstaw do uznania związania tym cytowanym jako trafny poglądem doktryny. Z art. 59 § 2 k.p.a. wynika bowiem jednoznacznie, że o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Takie też stanowisko wynika z samodzielnych rozważań, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który rozpoczynając ocenę prawna powołał brzmienie art. 59 § 2 k.p.a. Wątpliwości może budzić również powołanie w powyższej ocenie prawnej tezy 9 Komentarza do art. 134 G. Łaszczyca, A. Matan ( wyd. Lex, 2010 r.), gdzie podaje się, że " Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie może nastąpić przed ostatecznym rozpatrzeniem wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Przywrócenie terminu wyłącza bowiem możliwość stwierdzenia uchybienia terminu (por. wyr. NSA z dnia 31 maja 2000 r., SA/Sz 565/00, niepubl.; wyr. NSA z dnia 23 lipca 1999 r., I SA 350/98, niepubl.; wyr. NSA z dnia 14 stycznia 1999 r., SA/Sz 306/98, niepubl.). W wyroku z dnia 11 grudnia 2008 r., II SA/Gd 641/08, niepubl., WSA w Gdańsku przyjął, że "wydanie postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania czyni zbędnym celowość i konieczność wydawania postanowienia w oparciu o art. 134 k.p.a. Odmowa przywrócenia terminu załatwia nie tylko sprawę wniosku o przywrócenie terminu, ale jednocześnie potwierdza, iż wniesienie odwołania nastąpiło z uchybieniem terminu, czyli rozstrzyga również o tym, co jest przedmiotem postanowienia z art. 134 k.p.a.". Stanowisko to wydaje się nazbyt uproszczone. Pomija aspekt obowiązku organu odwoławczego wyraźnego ustosunkowania się do czynności wniesienia odwołania, której "dopełnienia" - jednocześnie z prośbą o przywrócenie terminu - wymaga przepis art. 58 § 2 zd. 2 k.p.a. Stwierdzenie uchybienia terminu wymaga w takiej sytuacji jednoznacznego rozstrzygnięcia w formie postanowienia. Nie ma natomiast przeszkód, by w ujęciu formalnym obie kwestie organ rozstrzygnął w jednym postanowieniu (dwuzakresowym)." Zagadnienia z cytowanej tezy mają istotne znaczenie w niniejszej sprawie, albowiem prezentowane są w niej dwa różne stanowiska co do tego, czy wydając postanowieniem o odmowie przywrócenie terminu do wniesienia odwołania należy dodatkowo stwierdzić, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. O ile zaś przyjmie się ten drugi pogląd, to pojawia się kolejne pytanie o to, co jest przedmiotem ustaleń w postanowieniu o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, w szczególności, zaś czy wydając takie postanowienie należy ponownie dokonywać własnych ustaleń dotyczących skuteczności doręczenia stornie decyzji organu pierwszej instancji. Powoływane na marginesie rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie ( w nawiasie ) orzecznictwo nie jest jednolite, przy czym tylko wyrok NSA z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt l OSK 478/10, jest zbieżny ze stanowiskiem zajmowanym w tej kwestii w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 11 grudnia 2008 r., II SA/Gd 641/08 , że odmowa przywrócenia terminu załatwia nie tylko sprawę wniosku o przywrócenie terminu, ale jednocześnie potwierdza, iż wniesienie odwołania nastąpiło z uchybieniem terminu, co czyni zbędnym wydawania postanowienia w oparciu o art. 134 k.p.a. Skoro jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podziela stanowisko komentatora, zaś cytuje szerzej pogląd pochodzący z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt: II GSK 473/09 ( eksponowany graficznie), trzeba przyjąć, że w opisanej sytuacji należy wydać dwa ostateczne postanowienia. Takie podejście wynika również pośrednio z rozważań własnych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który postanowienie o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania wskazuje jak jedyny przypadek wyłączający dopuszczalność wydania postanowienia o stwierdzeniu uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. W analizowanej ocenie prawnej oraz wskazaniach co do dalszego toku postępowania akcentuje się w sposób nie budzący wątpliwości, że skuteczność doręczenie odwołania stronie podlega ocenie już w ramach rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Brak natomiast takich jednoznacznych, czy tylko pośrednich wypowiedzi, co do przedmiotu ustaleń przy wydaniu postanowienia z art. 134 k.p.a., gdy uprzednio skuteczność doręczenia stronie decyzji organu pierwszej instancji podlegała ustaleniom w związku z wydaniem ostatecznego postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W tym właśnie istotnym zakresie, w którym wiążąca ocena prawna nie została wyrażona należy uznać, że skuteczność doręczenie stronie odwołanie nie może podlegać ponownemu badaniu przy orzekaniu przez organ odwoławczy na podstawie art. 134 k.p.a. o stwierdzeniu uchybiania terminu do wniesienia odwołania po tym, jak ostatecznym, a więc wiążącym postanowieniem o odmowie przywrócenie terminu do wniesienia odwołania uznał doręczenie za skuteczne, badając tę okoliczność jako jedną z przesłanek rozstrzygnięcia. Postanowienie o stwierdzeniu uchybienia termin z uwagi na konieczny zakres ustaleń czynionych przy rozpoznaniu wniosku w trybie art. 58 § 1 k.p.a. jawi się jako akt procesowy, który zamknąć formalnie kwestie wniesionego odwołania, które zalega w aktach sprawy. Uwzględniając powyższe oraz istotny w sprawie stan faktyczny, który nie uległ zmianie, oceniając legalność zaskarżonego postanowienia, należy mieć na uwadze następujące okoliczności. Jak wynika z materiału zgromadzonego w przedstawionych aktach administracyjnych oraz ustaleń Wojewody [....], które w tej części nie są kwestionowane, decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 30 czerwca 2011 r., znak [....] , miała zostać doręczona pełnomocnikowi strony – radcy prawnemu T.K. , na wskazywany przez niego adres [....] i [....] Spółka jawna, ul. [....] . W tej dacie pełnomocnikiem strony był również radca prawny W.B. , któremu korespondencję należało doręczać także na wyżej wskazany adres, przy czym decyzja organu pierwszej instancji nie została do niego wysłana. Doręczenie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 30 czerwca 2011 r., znak [....] , nie następowało za pośrednictwem poczty. Za dowód jej skutecznego doręczenia stronie uznano dokument zawierający tekst i miejsca do wypełniania, który : - na stronie pierwszej stronie zawiera kolejno: oznaczenie - że stanowi on potwierdzenie odbioru; miejsce na datownik placówki oddawczej – którego brak; miejsca na oznaczenie rodzaju pisma – którego nie wypełniono; miejsce na oznaczenie numeru - którego nie wypełniono; miejsce na oznaczenie daty pisma - którego nie wypełniono; informację - że doręczenie niniejszej przesyłki następuje na zasadach kreślonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.); wskazanie nadawcy – Urząd Miasta K. Wydział Skarbu Miasta, ul. [....] - na stronie drugiej : naklejkę ze wskazaniem adresata - radca prawny T.K. , [....] Sp. j., ul. [....] ; oznaczenie - sprawa nr [....] ; symbol graficzny i literowe, a następnie - tekst wraz z rubrykami do wypełnienia dotyczącymi sposobu doręczenia przesyłki, względnie powodów jej niedoręczeni, gdzie zakreślono kwadrat o doręczeniu przesyłki adresatowi, opatrzony poniżej datą 05.07.11 i nieczytelnym podpisem doręczającego, oraz nadto miejsce przeznaczone do potwierdzenia odbioru przesyłki - gdzie widnieje pieczątka [....] Sp. j. [....] - z wpisem ręcznym [....] . Odwołanie od przedmiotowej decyzji [....] S.A. w K. , podpisane przez radcę prawnego W.B. z dnia 20 lipca 20011 r., zostało w tej samej dacie nadane poleconym w urzędzie pocztowym operatora publicznego. Pismo Wydziału Skarbu Miasta Urzędu Miasta K. z dnia 27 lipca 2011 r. , znak [....] , z którego wynikało, że odwołanie od decyzji zostało złożone z uchybieniem terminu do jego wniesienia, pełnomocnik skarżącej otrzymał w dniu 28 lipca 2011 r. W dniu 2 sierpnia 2011 r. na dziennik podawczy Wojewody [....] zostało złożone pismo [....] S.A. w K. - z tej samej daty, podpisane przez radców prawnych T.K. i W.B. , stanowiące wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 30 czerwca 2011 r., znak [....] , do którego dołączono egzemplarz odwołania z daty 20 lipca 2011 r. oraz dokumenty wymienione w treści pisma, jako dowody podnoszonych w nim okoliczności. Rozpatrując wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania Wojewoda [....] postanowieniem z 24 sierpnia 2012 r., znak [....] , odmówił spółce [....] S.A. w K. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 30 czerwca 2011 r., znak [....] . W obszernym uzasadnieniu tego orzeczenia organ ustalił i wywiódł z powołaniem konkretnych przepisów, że doręczenie "[....] S.A w K. decyzji Prezydenta Miasta K. - miasta na prawach powiatu z dnia 30 czerwca 2011 r., znak [....] , w wyżej opisany warunkach było skuteczne, odwołanie zostało wniesione jeden dzień po upływie terminu ustawowego, zaś nie istnieją przesłanki do uznania by strona uprawdopodobniła, że uchybiła terminowi bez swej winy. W prezentowanej w niniejszym postanowieniu ocenie prawnej na bazie podobnych ustaleń, Wojewoda [....] w relacji do postanowienia z dnia 24 sierpnia 2012 r., znak [....] , po pierwsze poszerza ją o nawiązanie do regulacji z art. 129 § 2 k.p.a, art. 57 § 5 k.p.a. i art. 107 § 1 k.p.a., po drugie zaś ponownie powołuje i prezentuje przyjmowaną wykładnię przepisów dotyczących zasad doręczenia korespondencji osobom fizycznym ( art. 39 k.p.a, 42 § 1 k.p.a., art. 43 k.p.a. zd. pierwsze) oraz nadto nawiązuje przy obliczaniu daty doręczenia do art. 44 k.p.a. Uwzględniona przy rozpoznaniu wniosku ocena prawna oraz ustalone okoliczności prowadzą Wojewodę [....] do wniosku prawidłowym pouczeniu strony w decyzji o sposobie i terminie wniesienia odwołania, o skuteczności doręczenie [....] S.A. w K. decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 30 czerwca 2011 r., znak [....] . Mając zaś na uwadze, że termin do wniesienie odwołanie nie został stronie przywrócony, Wojewoda [....] uznaje za uzasadnione stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. W kontrolowanym postanowieniu kwestia skuteczności doręczenie stronie decyzji organu pierwszej instancji została rozważona nieco inaczej, niż w postanowieniu z dnia 24 sierpnia 2012 r., znak [....] , którym Wojewoda [....] odmówił spółce przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 30 czerwca 2011 r., znak [....] Istotne różnice sprowadzają się zaś do tego, że tym razem organ nie poczynił ustaleń, z których miałoby wynikać, że doręczeniem przesyłki nastąpiło przez pracownika Urzędu Miasta K. , oraz stwierdził bez podania dowodów , że M.O. , która potwierdził [....] Sp. j. oraz podpisem i datą odbiór przesyłki zawierającej decyzje jest upoważnioną do odbioru korespondencji pracownicą kancelarii – sekretarką. Ocenę prawną stanu faktycznego można by uznać za zbieżną, gdyby nie to, że aktualnie przy określaniu daty doręczenie decyzji organu pierwszej instancji powołano art. 44 k.p.a. , z bliżej niewskazanych zresztą przycyzn. Postanowienie Wojewody [....] z dnia z 24 sierpnia 2012 r., znak [....] , zostało poddane odrębnej kontroli sądowej, dokonanej wcześniej wydanym w tym samym składzie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1506/12, którym zostało ono uchylone na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. Skargi w sprawach sygn. akt II SA/Kr 1506/12 i akt II SA/Kr 1507/12, zostały bowiem połączone do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia na podstawie art. 111 § 2 k.p.a. Oceniają legalność zaskarżonego postanowienie nie można zaakceptować ponownego rozpoznawania w sprawie niniejszej przez ten sam organ kwestii skuteczności doręczenia stronie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 30 czerwca 2011 r., znak [....] , w inny sposób niż powołanie ustaleń , oceny prawnej i wniosków z ostatecznego postanowienia Wojewody [....] 24 sierpnia 2012 r., znak [....] , którym została ona rozstrzygnięta. Takie podejście jest bowiem niezgodne wyjątkiem od zasady z art. 15 k.p.a., który stanowi orzekanie przez organ odwoławczy ostatecznym, wiążącym postanowieniem w przedmiocie wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia odowołania. Wypowiadając się w tej kwestii ponownie Wojewoda [....] pomija zresztą sygnalizowane już wyżej okoliczności, które ustalał uprzednio, zaś mogły potencjalnie mieć znaczenie na oceny kwestii skuteczności doręczenia. Nadto do oceny prawnej wprowadza zupełnie nowy element, skoro liczy termin doręczenia na zasadach określonych w art. 44 k.p.a., co czyni błędnie albowiem w sprawie niniejszej doręczanej decyzji nie składano w urzędzie pocztowym albo urzędzie właściwej gminy ( miasta ), nie zawiadamiano o możliwości jego odbioru w terminie czternastu dni oraz nie pozostawiono go po tym terminie w aktach sprawy. Już stan powyższy uzasadnia eliminację kontrolowanego aktu z obrotu prawnego. Wady zaskarżonego postanowienia należy dalej postrzegać także jako pochodną naruszenia prawa przy wydaniu postanowienia z 24 sierpnia 2012 r., znak [....] ,uchylonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1506/12, gdzie odnosząc się do oceny skuteczności doręczenia stronie decyzji organu pierwszej instancji wskazano, co następuje : " W tym zakresie należy mieć na uwadze treść art. 39 k.p.a., w myśl którego, organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Ani art. 39 k.p.a., ani inne przepisy powszechnie obowiązujące nie ustanawiają wiążącej organ kolejności wyboru podmiotów będących doręczycielami pism, a zatem brak podstaw do uznania, że wybór doręczycieli nie jest dokonywany przez organ administracji publicznej dowolnie. Innym zagadnieniem jest natomiast to, że korzystanie z doręczenia korespondencji za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529) stwarza dodatkowe możliwości w zakresie doręczenia zastępczego. Odrębne upoważnienie jest wymagane tylko w przypadku, gdy doręczenie następuje przez inne upoważnione osoby lub organy. W każdym z przypadków przewidzianych w art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem. Przez pokwitowanie należy rozumieć potwierdzenie doręczenia pisma przez odbierającego pismo swym podpisem, ze wskazaniem daty doręczenia. Własnoręczny podpis odbierającego pismo potwierdza nie tylko jego odbiór, ale i datę doręczenia. Z uwagi na zasadę oficjalności doręczeń dla oceny prawidłowości doręczenia na podstawie samego pokwitowania, jako doręczenia dokonanego osobiście adresatowi będącemu osobą fizyczną, ze skutkiem przyjęcia domniemania jego prawidłowości, niezbędnym jest, aby z pokwitowania wynikało, że to konkretny organ administracji publicznej dokonuje doręczenia, oznaczonego pisma, konkretnemu adresatowi, na określony adres, jak również, że odbiór pisma potwierdza właśnie adresat, podając datę doręczenia. O ile w treści pokwitowania brak określonych danych, albo dane te budzą wątpliwości, jako wewnętrznie lub wzajemnie sprzeczne, takie pokwitowanie nie może zostać uznane za dowód skutecznego doręczenia adresatowi pisma. Nie stwarza ono powiem domniemania skuteczności doręczenia. Stan powyższy zachodzi zwłaszcza wtedy, gdy od odbiór pisma został potwierdzony nie przez adresata, lecz inną osobę - o czym świadczy choćby różne nazwisko, mimo wskazania w pokwitowaniu, że doręczono pismo adresatowi. W takiej sytuacji nie ma również znaczenia, czy osoba, która potwierdziła odbiór pisma należy do kręgu podmiotów wymienionych w art. 43 k.p.a. zd. pierwsze albo, czy podejmując przesyłkę działała jako pełnomocnik na podstawie uzyskanego upoważnienia do odbioru korespondencji. Skuteczność doręczenia w analizowanym przypadku dyskwalifikują bowiem już same wady tkwiące w treści pokwitowania. Nie istnieją zaś podstawy, by poza sytuacjami wskazanymi wprost w przepisach powszechnie obowiązujących prowadzić postępowanie dowodowe na okoliczność, że doszło do doręczenia pisma adresatowi w inny sposób, niż jej oddanie bezpośrednio tej osobie. . Prawidłowo dokonane doręczenie uznawane jest za jeden z kluczowych warunków przestrzegania praw strony w postępowaniu administracyjnym (E. Cisowska- Sakrajda: "Doręczanie pism w postępowaniu administracyjnym ogólnym i podatkowym w obrocie zagranicznym" opubl.: "Administracja" 2010/3/31). Należy podzielić stanowisko wyrażone w piśmiennictwie, że adresat pisma nie powinien ponosić jakichkolwiek negatywnych konsekwencji niezawinionych przez siebie uchybień przy doręczaniu mu korespondencji, będących wynikiem zaniedbań organu lub podmiotu dokonującego doręczenia, a wszelkie pojawiające się w tym zakresie wątpliwości winny być interpretowane i oceniane na jego korzyść. Od takiej sytuacji, gdy wadliwość doręczenie jest widoczna już na tle treści samego pokwitowania, odróżnić należy zasadniczo odmienną kwestię, tj. prowadzenia wyjaśniającego mającego służyć udowodnieniu nieskuteczności doręczenia stwierdzonego pokwitowaniem, którego treść nie nasuwa żadnych zastrzeżeń, zaś strona, przecząc okolicznościom jakie ono stwierdza, zmierza do obalenia domniemanie skuteczności doręczenia. Prawidłowe pokwitowanie (potwierdzenie) odbioru przesyłki stwarza bowiem jedynie domniemanie doręczenia, które może być jednak obalone przeciwdowodem. Dokument doręczenia nie jest wyłącznym dowodem okoliczności w nim zawartych i także w razie wątpliwości samego organu, czy okoliczności zawarte w dowodzie doręczenia odpowiadają rzeczywistości, konieczne jest podjęcie z urzędu właściwych czynności sprawdzających i przeprowadzenie wszelkich potrzebnych dowodów . W sprawie niniejszej ta ostatnia sytuacja nie ma miejsca, zaś Wojewoda [....] uznał bezzasadnie za skuteczne doręczenie stronie decyzji w oparciu wadliwe pokwitowanie, które nie mogło zostać uznane za dowód skutecznego doręczenia decyzji adresatowi, tj. będącemu pełnomocnikiem strony radcy prawnemu T.K. Błędnego przyjmuje również Wojewoda [....] w niniejszej sprawie, że w świetle brzmienia art. 40 § 2 k.p.a. nie ma w sprawie znaczenie, któremu z pełnomocników strony doręczano decyzję. Zgodnie z treścią tego przepisu, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika. Artykuł 40 § 2 k.p.a. w powyższym brzmieniu obowiązuje od dnia z dniem 11 kwietnia 2011 r. w związku ze zmianą dokonaną przez art. 1 pkt 9 lit. a) ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2011 Nr 6, poz. 18). Stosownie zaś do zasady z art. 9 k.p.a., organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Uwzględniając zatem, że w art. 40 § 2 k.p.a. prawo wskazania pełnomocnika, któremu należy doręczać pisma przyznano jednoznacznie samej stronie, a także mając na uwadze, iż obowiązki przewidziane w art. 9 k.p.a. nie zostały uzależnione od tego, czy strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, należy uznać, że organ administracji publicznej ma swobodę w wyborze pełnomocnika, któremu dokonuje doręczenia pism dopiero wtedy, gdy pouczył stronę o przysługującym jej prawie, zaś ta z niego nie skorzystała. Do tego momentu korespondencji winna być doręczana wszystkim pełnomocnikom strony, a dokonanie doręczenia pisma tylko jednemu z nich nie może zostać uznane za skuteczne. Wskazane wyżej uchybień regulacjom z art. 39 k.p.a. oraz art. 40 § 2 k.p.a. powodują, że w sprawie niniejszej naruszono również art. 58 § 1 k.p.a. , a także art. 127 art. § 1 k.p.a. i 129 § 1- 2 k.p.a. Bez znaczenia dla oceny prawnej stanu faktycznego pozostaje zarządzenia Prezydenta Miasta K. nr [....] z 10 czerwca 2009 r. w sprawie doręczeń pism za pokwitowaniem w imieniu Prezydenta Miasta K. stronom (adresatom) przez pracowników Urzędu Miasta K. oraz wprowadzenia wzoru upoważnienia do doręczeń, które jest aktem wewnętrznym. Niezależnie od tego budzi zastrzeżenie fakt, że rozważając skuteczność doręczania pisma przez organ administracji publicznej osobie fizycznej Wojewoda [....] pomija całkowicie kwestię doręczania przesyłki takiemu podmiotowi w miejscu pracy, za jakie należy uznać kancelarie adwokackie czy radcowskie założone jednoosobowo, które nie funkcjonują pod adresem stanowiącym miejsce zamieszkania osoby fizycznej, albo takowe zorganizowane w formie spółek prawa handlowego. Dodatkowym uchybieniem jest również to, że podejmując niedopuszczalną świetle treści pokwitowania odbioru próbę konwersji doręczenia zwykłego adresatowi na doręczenie zstępcze oraz prowadząc w tym kierunku postępowanie wyjaśniające dla ustalenia rzeczywistej treści pokwitowania Wojewoda [....] , czyni to wybiórczo pomijając bez stosownej oceny wnioski dowodowe skarżącej, w szczególności te, które zmierzały do wykazania, że osoba potwierdzająca odbiór pisma na adres dla korespondencji ( miejsce pracy ) nie była upoważniona przez pełnomocników strony do podejmowania przeznaczonej dla nich korespondencji przychodzącej na adres [....] i [....] , co stanowi o naruszeniu art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a, 77 § 1k.p.a., 80 k.p.a. - w związku z art. 140 k.p.a. oraz i 107§ 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. Te dalsze uchybienia pozostają jednak ostatecznie bez wpływu dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie o legalności zaskarżonego postanowienie z uwagi na zasadnicze znaczenie wad pokwitowania, które dyskwalifikują przedmiotowe doręczenie także jako doręczenie pisma osobie w miejscu pracy, czy również doręczenie na zasadach określonych w art. 45 k.p.a. Nie zasługując natomiast na uwzględnienie te zarzuty skargi, w których nawiązują się do dokonania doręczenia przez podmiot o spornych interesach. Kwestia wyłączenia Prezydenta Miasta K. od udziału w postępowaniu w przedmiotowej sprawie była przedmiotem rozważań Wojewody [....] , który postanowieniem z dnia 27 maja 2011 r., znak [....] , odmówił wyłączenia. Skoro nie doszło do zmiany okoliczności postanowienie to w sprawie niniejszej było wiążące, zaś jego kontrola może nastąpić w przypadku wniesienia skargi na decyzję organu drugiej instancji, względnie po zaskarżeniu decyzji wydanych w trybach nadzwyczajnej, wewnętrznej kontroli legalności aktów administracyjnych. Zarzuty dotyczące podstaw do wyłączenia wszystkich pracowników Urzędu Miasta K. w tym kuriera doręczającego pismo są związane wyłącznie z twierdzeniami o przesłankach dotyczących wyłączenia Prezydenta Miasta K od udziału w postępowaniu, stąd z wyżej podanych przyczyn nie mogą zostać uznane za skuteczne. Z art. 127 art. § 1 k.p.a. i 129 § 1- 2 k.p.a. wynika, odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Stosownie zaś do art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Zestawienie przepisów art. 129 § 2 i art. 58 k.p.a. wskazuje, że zarówno kwestię samego uchybienia terminu do wniesienia odwołania, jak też kwestię przywrócenia uchybionego terminu, można rozważać dopiero po ustaleniu, że termin ten, rozpoczął skutecznie swój bieg. Warunkiem rozpoczęcia biegu terminu jest zaś skuteczne doręczenie lub ogłoszenie decyzji stronie. Takie skuteczne doręczenie decyzji [....]S. A w K. decyzji Prezydenta Miasta k. z dnia 30 czerwca 2011 r., znak [....] , nie miało miejsca z wyżej wskazanych powodów, stąd nie zachodziły podstawy do uwzględniania wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Pomimo faktu, że zaskarżone postanowienie orzeka o odmowie przywrócenie terminu do wniesienie odwołania nie może pozostać w obrocie prawnym albowiem jego motywy są całkowicie błędne, zaś zostało wydane z naruszeniem uprzednio wskazanych przepisów prawa. Z uwagi na takie rozstrzygnięcie bezprzedmiotowym jest rozważanie zarzutów ujętych w części B skargi. Co do zasady w sytuacji, w której doręczenie decyzji stronie nie może zostać uznane za skuteczne, a termin do wniesienie odwołania nie rozpoczyna biegu, czynność doręczenie winna zostać ponowiona. W takim jednak wypadku - jak w niniejszej sprawie, tj. gdy odwołanie doręczono w efekcie osobiście pełnomocnikom strony, lecz w późniejszych datach niż stwierdzona pokwitowaniem, odwołanie należy uznać za wniesione w terminie przy uwzględnieniu ich twierdzeń co do rzeczywistej daty doręczenia. Odstąpienie od ponownego doręczenia odwołania nie narusza w takim przypadku przepisów prawa, w tym zasad z art. 6, 7, 8,10,15,16 k.p.a. oraz pozostaje w zgodzie z zasadą szybkości i prostoty postępowania administracyjnego ( art. 12 k.p.a.). W związku z przeprowadzoną w sprawie niniejszej kontrolą sądową, której wynika nakazuje nadanie biegu odwołaniu, które wniesiono w terminie, nie zachodzą również podstawy do ponownego rozpatrywania wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, który był wnioskiem ewentualnym, złożonym na wypadek stwierdzenia skuteczności zakwestionowanego pokwitowania doręczenia." Cytowane rozważania pozostają aktualne również w niniejszej sprawie albowiem kontrolowane postanowienie pozostaje w ścisłym związku z uprzednio wydanym, , zaś dodatkowo dotknięte jest dalszymi uchybieniami, które już uprzednio wskazano. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o jego uchyleniu – jak w pkt I. sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c " p.p.s.a. Podstawę prawną orzeczenia o kosztach postępowania stanowi art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.