II SA/Kr 1525/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku D.P. i P.P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w dniu 30 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi D.P. i P.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia 12 listopada 2015 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Wojewody z dnia 12 listopada 2015 r. znak: [...] D.P. i P.P. zawarli wniosek o wstrzymanie tej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że zrealizowanie inwestycji objętej zaskarżonym pozwoleniem na budowę może w przyszłości utrudnić, a nawet uniemożliwić odwrócenie skutków tej inwestycji, a także utrudnić w przyszłości zagospodarowanie działki skarżących (ze względu na usytuowanie planowanego budynku w granicy). D.P. i P.P. podnieśli, że podczas realizacji spornej inwestycji mogą zostać zakłócone stosunki wodne oraz może powstać zagrożenie dla budynków znajdujących się na działce skarżących wynikające z konieczności wykonania głębokich wykopów. Ponadto skarżący wskazali na brak rozgraniczenia pomiędzy działką inwestora oraz działką skarżących, a także podnieśli, że zrealizowanie przedmiotowej inwestycji spowoduje zacienienie ich nieruchomości, zaś ze względu na przyjęte rozwiązania projektowe zwiększy się zagrożenie pożarowe dla sąsiednich budynków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści przytoczonego przepisu jednoznacznie wynika, iż zasadą jest, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, zatem wniosek skarżącego o wstrzymanie zmierza do zastosowania przez sąd wyjątkowej instytucji, jaką jest wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji lub postanowienia. Przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie są grożące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że do skarżącego należy wskazanie w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Strona powinna zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia w sposób przekonujący przedstawić okoliczności świadczące o tym, że przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, faktycznie zaistnieją oraz wskazać na konkretne przyczyny uzasadniające możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ppsa. Na aprobatę zasługuje także teza sformułowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11 (Lex Omega nr 948885), iż "W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 ppsa oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę." Dlatego nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona powinna wskazać we wniosku konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie. Odnosząc powyższe rozważania do wniosku D.P. i P.P. , Sąd uznał, że w rozpatrywanym przypadku nie zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ponownie podkreślić trzeba, że dla wstrzymania wykonania zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji nie wystarczy wskazanie, że ta decyzja będzie miała pewne konsekwencje w postaci zmiany dotychczas istniejącego stanu. Oczywistym jest bowiem, że zrealizowanie inwestycji objętej pozwoleniem na budowę powoduje zmianę stanu nieruchomości inwestora oraz ma wpływ na sąsiednie działki i budynki. Dlatego nie jest wystarczające wskazanie, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła zmianę w istniejącym stanie (wtedy każda decyzja o pozwoleniu na budowę podlegałaby z urzędu wstrzymaniu), lecz że nastąpią takie skutki, które realnie grożą zrealizowaniem przesłanek z art. 61 § 3 ppsa. Zwrócić należy uwagę, że niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie mogą być tylko potencjalnym zagrożeniem. Odnośnie treści rozpatrywanego wniosku zaznaczyć trzeba też, że to inwestor bierze na siebie ryzyko związane z realizacją danego przedsięwzięcia i ewentualne uchylenie przez sąd pozwolenia na budowę nie stanowi zagrożenia dla skarżących, lecz właśnie dla inwestora. Podobnie w przypadku uszkodzenia nieruchomości sąsiednich czy też naruszenia stosunków wodnych to inwestor będzie zobowiązany do naprawienia wyrządzonych szkód. Zawsze przy wykonywaniu robót budowlanych istnieje teoretyczne zagrożenie wystąpienia nieprzewidzianych i negatywnych skutków, lecz, jak wyjaśniono wyżej, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może nastąpić tylko na podstawie hipotetycznego zagrożenia. Dlatego nie mogły prowadzić do wstrzymania zaskarżonej decyzji argumenty skarżących wskazujące na ewentualne negatywne skutki zrealizowania inwestycji objętej kwestionowana decyzję. W ocenie Sądu przedstawiane przez skarżących ujemne konsekwencje opierały się wyłącznie na ich twierdzeniach i nie zostały w wystarczający sposób uprawdopodobnione. Wyjaśnić należy też, że sama potencjalna możliwość uchylenia zaskarżonego aktu nie stanowi przesłanki wstrzymania jej wykonania. Takie kwestie jak prawidłowość usytuowania planowanego budynku, przyjęte rozwiązania projektowe czy wpływ budynku na nasłonecznienie nieruchomości sąsiednich podlegają badaniu w ramach kontroli prawidłowości zaskarżonej decyzji. Zatem na etapie rozpatrywania wniosku o wstrzymanie przedwczesnym byłoby rozstrzyganie w tym zakresie. Zdaniem Sądu, skarżący, na których spoczywał ciężar wykazania przesłanek do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, nie wykazali, że takie podstawy zachodzą. Dlatego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 4 i 5 ppsa.