II SA/Kr 1525/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska (spr.) ASR WSA Anna Kopeć po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 lutego 2026 r. sprawy ze skargi A. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 15 września 2025 r. znak: SKO.EA/418/10/2025 w przedmiocie wezwania do wykonania obowiązku wydania nieruchomości oddala skargę. Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2024 r. znak: EW-01.3160.5.26.2024.PM, działając na podstawie art. 141, 143, 148 oraz 150, 151, 152 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r., poz. 2505 z późn. zm., dalej u.p.e.a.) w związku z art. 124 k.p.a. Prezydent Miasta Krakowa: - wezwał A. G. do niezwłocznego wykonania obowiązku wydania nieruchomości określonej w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 13 listopada 2024 r. pod groźbą zastosowania środka egzekucyjnego w celu odebrania nieruchomości, w przypadku niewykonania tego obowiązku w terminie do 29 stycznia 2025 r.; Podał, że czynności egzekucyjne zostaną przeprowadzone na terenie nieruchomości znajdującej się przy ul. C. w K., działka nr [...], obręb [...] (powstałej z podziału działki numer [...]) jednostka ewidencyjna K.; - wyznaczył na dzień 30 stycznia 2025 r., godz. 11:00 zastosowanie środków egzekucyjnych w postaci: odebrania nieruchomości, przymusu bezpośredniego. W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny wskazał, że decyzją z dnia 12 października 2023 r nr [...] znak: AU-01-6.6740.4.19.2023.IRE Prezydent Miasta Krakowa zezwolił na realizację inwestycji pod nazwą: "Rozbudowa skrzyżowania ul. C. (droga gminna klasy Z) z ul. N. (droga powiatowa klasy GP) wraz z rozbudową ul. N. od km 0+000,00 do km 0+129,50 oraz rozbudową ul. C. od km 0'+031,50 km do 0'+133,10 w K.", na mocy której na A. G. nałożono obowiązek wydania nieruchomości, tj.: działki nr [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna K. (powstałej z podziału działki numer [...], jednostka ewidencyjna K.) o pow. 0,0180 ha, co do której przysługuje mu prawo własności w zakresie 1/8 udziału. Następnie postanowieniem z dnia 12 października 2023 r. nr AU-01-6.6740.4.19.2023.IRE Prezydent Miasta Krakowa nadał rygor natychmiastowej wykonalności ww. decyzji dnia 12 października 2023 r. Upomnieniem z dnia 2 września 2024 r. znak: [...], doręczonym dorosłemu domownikowi w dniu 19 września 2024 r., Prezydenta Miasta Krakowa wezwał zobowiązanego do niezwłocznego wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym tj. wydania ww. nieruchomości. Jak ustalił organ, zobowiązany dobrowolnie nie wydał nieruchomości, dlatego w dniu 13 listopada 2024 r. Prezydent Miasta Krakowa wystawił tytuł wykonawczy nr [...], na podstawie którego zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne. Organ egzekucyjny uzasadnił działanie ważnym interesem publicznym, którego upatruje w szybkim zakończeniu bardzo ważnej inwestycji drogowej dotyczącej rozbudowy skrzyżowania ulic C. z N.. Wyjaśnił, że w przypadku dalszego braku wykonania przez zobowiązanego obowiązku, będzie zachodziła konieczność zastosowania środków egzekucyjnych w postaci odebrania nieruchomości oraz przymusu bezpośredniego. Organ egzekucyjny wraz z niniejszym postanowieniem doręczył zobowiązanemu wyżej wskazany tytuł wykonawczy. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł A. G.. Postanowieniem z dnia 15 września 2025 r. znak: SKO.EA/418/10/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, działając na podstawie art. 17, art. 18, art. 141, art. 143, art. 148, art. 150, art. 151, art. 152 u.p.e.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 141 u.p.e.a. jeżeli egzekwowany jest obowiązek wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu mieszkalnego lub użytkowego albo innego pomieszczenia, stosuje się środek egzekucyjny prowadzący do odebrania zobowiązanemu nieruchomości albo usunięcia zobowiązanego z zajmowanego lokalu lub pomieszczenia, w celu wydania tej nieruchomości lub opróżnionego lokalu (pomieszczenia) wierzycielowi. Dotyczy to również obowiązku wydania nieruchomości na oznaczony okres czasu (art. 141 § 1 u.p.e.a.). Egzekucję prowadzi się przeciw zobowiązanemu, członkom jego rodziny i domownikom oraz innym osobom zajmującym nieruchomość lub lokal (pomieszczenie), które mają być opróżnione i wydane (art. 141 § 2 u.p.e.a.). Organ odwoławczy powołał też treść przepisów art. 141§ 2, art. 143 §1 u.p.e.a. oraz art. 148 §1 u.p.e.a. Kolegium ustaliło, że decyzją z dnia 12 października 2023 r. Prezydent Miasta Krakowa orzekł o zezwoleniu na realizację inwestycji pod nazwą: "Rozbudowa skrzyżowania ul. C. (droga gminna klasy Z) z ul. N. (droga powiatowa klasy GP) wraz z rozbudową ul. N. od km 0+000,00 do km 0+129,50 oraz rozbudową ul. C. od km 0'+031,50 km do 0'+133,10 w K.", na mocy której na A. G. nałożono obowiązek wydania nieruchomości, tj.: działki nr [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna K. (powstałej z podziału działki numer [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna K.), o powierzchni 0,0180 ha, co do której A. G. przysługuje prawo własności w zakresie 1/8 udziału. W/w decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Organ odwoławczy wyjaśnił, że z art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity: Dz. U. 2024 r. póz. 311, dalej jako u.z.r.i.d.) decyzja, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń; uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi; uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych; uprawnia do wydania przez właściwy organ dziennika budowy. Z powyższego wynika, że skutkiem decyzji o nadanym rygorze natychmiastowej wykonalności jest bezzwłoczna jej wykonalność w zakresie wydania posiadania nieruchomości (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 928/23 i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2196/11). Nieostateczna decyzja administracyjna, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, stanowi tytuł egzekucyjny. Ponadto zgodnie z art. 17 ust. 5 u.z.r.i.d. do egzekucji obowiązków wynikających z decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Egzekucję obowiązku wynikającego z tej decyzji przeprowadza się w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku właściwego zarządcy drogi. Przepisy powyższe korespondują z art. 2 § 1 pkt 10 oraz art. 3 § 1 u.p.e.a., które przewidują, że obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego podlegają egzekucji administracyjnej, gdy wynikają z decyzji lub postanowień właściwych organów. Z akt sprawy wynika również, że upomnieniem z dnia 2 września 2024 r., doręczonym dorosłemu domownikowi w dniu 19 września 2024 r., zobowiązany został wezwany do niezwłocznego (w terminie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia) wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym tj. wydania wierzycielowi ww. nieruchomości z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Z uwagi na brak dobrowolnego wykonania obowiązku Prezydent Miasta Krakowa wystawił dnia 13 listopada 2024 r. tytuł wykonawczy w celu wyegzekwowania ww. obowiązku. Na podstawie ww. tytułu wykonawczego zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne. Warunkiem przystąpienia do egzekucji jest bowiem wszczęcie egzekucji na podstawie wystawionego tytułu wykonawczego oraz wezwanie zobowiązanego, w formie postanowienia, do wykonania obowiązku. Zdaniem organu, w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie formalne warunki wydania postanowienia wzywającego do wydania nieruchomości, o jakich mowa w art. 143 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Zobowiązany otrzymał tytuł wykonawczy wraz z zaskarżonym postanowieniem. Zaskarżone postanowienie zawiera elementy wymagane przepisem art. 143 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy tj. wezwanie do wykonania obowiązku wydania nieruchomości oraz wskazanie zagrożenia, że w razie niewykonania obowiązku zostanie zastosowany środek egzekucyjny w celu odebrania nieruchomości, włączając w to zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym mowa w art. 148 u.p.e.a. (przymus bezpośredni). Wskazane w postanowieniu środki egzekucyjne: odebranie nieruchomości i przymus bezpośredni zostały przewidziane w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym w art. 1a pkt 12 triet 4 i 5 u.p.e.a.. Ponadto, zgodnie z art. 7 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny winien zastosować środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, co w niniejszej sprawie uczyniono. Z akt sprawy wynika również, że obowiązek o charakterze niepieniężnym określony w tytule wykonawczym z dnia 13 listopada 2024 r. został wyegzekwowany w trybie administracyjnej egzekucji niepieniężnej w dniu 4 sierpnia 2025 r., a postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego zostały zakończone. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu organ podał, że w aktualnie obowiązującym stanie prawnym niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w, art. 27 u.p.e.a. stanowi przesłankę umorzenia postępowania (zgodne z art. 59 u.p.e.a.) i kwestia ta jest przedmiotem rozpatrywania w odrębnym postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Co się zaś tyczy podnoszonej przez zobowiązanego kwestii nieistnienia obowiązku objętego tytułami wykonawczymi z dnia 13 listopada 2024 r. poprzez wskazanie nieistniejącej jeszcze nieruchomości i skutków, jakie wynikają z nadania decyzji ZRID rygoru natychmiastowej wykonalności (w zakresie zatwierdzenia podziału nieruchomości), Kolegium wskazało, iż kwestie te były przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu zainicjowanym wniesieniem przez zobowiązanego zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Organ wyjaśnił przy tym, że środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie są względem siebie konkurencyjne. Zasada niekonkurencyjności środków zaskarżenia sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja, w ramach których dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej. Nie można ich stosować zamiennie. Każdy z przysługujących w postępowaniu egzekucyjnym środków zaskarżenia dotyczy konkretnych uchybień, jest wnoszony w różnym terminie i rozpoznawany z zastosowaniem innych przesłanek. Na powyższe postanowienie A. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów: - art. 7 u.p.e.a. przez zastosowanie wobec skarżącego zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci przymusu bezpośredniego, w sytuacji gdy skarżący nigdy nie stawiał żadnego oporu fizycznego (pomimo licznych wizyt wierzyciela na terenie nieruchomości), a głównym powodem niewydania nieruchomości było to, że teren, którego wydania domagał się wierzyciel nie został geodezyjnie wytyczony przez wierzyciela, a skarżącemu nie okazano jego granic; - art. 7 u.p.e.a. przez wskazanie środka egzekucyjnego niemożliwego do wykonania, tj. odebranie rzeczy nieistniejącej (nieruchomość wskazana w tytule wykonawczym oraz w zaskarżonym postanowieniu do chwili obecnej nie powstała, a zatem jej odebranie obarczone jest istotną wadą); - art. 143 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez wezwanie do wydania nieistniejącej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Niniejsza sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, zgodnie z art. 119 pkt 3 i art. 120 P.p.s.a. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 15 września 2025 r. w przedmiocie wezwania do wykonania obowiązku wydania nieruchomości i zastosowaniu środków egzekucyjnych. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 141 § 1 u.p.e.a., jeżeli egzekwowany jest obowiązek wydania nieruchomości stosuje się środek egzekucyjny prowadzący do odebrania zobowiązanemu nieruchomości w celu wydania tej nieruchomości wierzycielowi. Dotyczy to również obowiązku wydania nieruchomości na oznaczony okres czasu. Z kolei art. 141 § 2 u.p.e.a. stanowi, że egzekucję prowadzi się przeciw zobowiązanemu, członkom jego rodziny i domownikom oraz innym osobom zajmującym nieruchomość, która ma być wydana. Stosownie do art. 143 § 1 u.p.e.a. egzekutor przystępując do czynności egzekucyjnych doręcza zobowiązanemu: 1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32; 2) postanowienie organu egzekucyjnego o wezwaniu do wykonania obowiązku wydania nieruchomości określonego w tytule wykonawczym, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku zostanie zastosowany środek egzekucyjny w celu odebrania nieruchomości W myśl art. 143 § 2 u.p.e.a. zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego. Postanowienie wzywające do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczy jest postanowieniem w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego, na które zobowiązanemu służy prawo do wniesienia zażalenia. Rozpoznając takie zażalenie organ odwoławczy bada, czy nie zostały naruszone przepisy regulujące tryb prowadzenia egzekucji administracyjnej. Z kolei zgłoszenie zarzutów pozwala zobowiązanemu kwestionować dopuszczalność egzekucji administracyjnej z przyczyn wskazanych w art. 33 u.p.e.a. lub zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. W przedmiotowej sprawie, jak wskazano powyżej, skarżący złożył skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie 15 września 2025 r., którym to organ utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 19 grudnia 2024 r. o wezwaniu Adriana Gołębia do niezwłocznego wykonania obowiązku wydania nieruchomości określonej w tytule wykonawczym z dnia 13 listopada 2024 r. pod groźbą zastosowania środka egzekucyjnego oraz wyznaczył termin zastosowania środka egzekucyjnego. Z akt sprawy wynika, że nieruchomość skarżącego podlegała niezwłocznemu wydaniu na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 12 października 2023 r., w której organ udzielił pozwolenia na realizację inwestycji drogowej. Decyzja ta została zaopatrzona w rygor natychmiastowej wykonalności. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 16 ust. 3 u.z.r.i.d. do egzekucji obowiązków wynikających z decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Egzekucję obowiązku wynikającego z decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przeprowadza się w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku właściwego zarządcy drogi. Z kolei zgodnie z art. 17 u.z.r.i.d. do egzekucji obowiązków wynikających z decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Egzekucję obowiązku wynikającego z tej decyzji przeprowadza się w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku właściwego zarządcy drogi. Skutkiem decyzji o nadanym rygorze natychmiastowej wykonalności jest natychmiastowa jej wykonalność w zakresie wydania posiadania nieruchomości a w przypadku nieruchomości zabudowanych opróżnienia lokali i innych pomieszczeń przez jej dotychczasowego właściciela, użytkownika wieczystego lub władającego nieruchomością na podstawie innego tytułu prawnego, co wyłącza zasadę określoną w art. 16 ust. 2 u.z.r.i.d. (por. wyr. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2013 r. II OSK 2196/11, LEX nr 1559544). Podkreślić w tym miejscu należy, że badając legalność zaskarżonego postanowienia Sąd ocenia jedynie czy nie zostały naruszone przepisy regulujące tryb prowadzenia egzekucji administracyjnej. Z przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, że warunkiem przystąpienia do egzekucji jest wszczęcie egzekucji na podstawie wystawionego przez organ egzekucyjny tytułu wykonawczego oraz wezwanie zobowiązanego, w formie postanowienia, do wykonania obowiązku. W niniejszej sprawie upomnieniem z dnia 2 września 2024 r. znak: [...], które doręczono skarżącemu w dniu 19 września 2024 r. do rąk dorosłego domownika, wierzyciel wezwał skarżącego do wydania przedmiotowej nieruchomości w terminie 7 dni, z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. W związku z niezastosowaniem się do upomnienia, Prezydent Miasta Krakowa wystawił w dniu 13 listopada 2024 r. tytuł wykonawczy, na podstawie którego wszczęto postępowanie egzekucyjne, a następnie postanowieniem z dnia 19 grudnia 2024 r. Prezydent Miasta Krakowa wezwał skarżącego do wykonania obowiązku wynikającego z powyższego tytułu wykonawczego tj. do wydania nieruchomości pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w postaci odebrania nieruchomości. Zgodzić się więc należy z organem odwoławczym, że w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie formalne warunki wydania postanowienia wzywającego do wydania nieruchomości, o jakim mowa w art. 143 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Skarżącemu doręczono upomnienie, a wobec niewykonania obowiązku wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy. Postanowienie zawiera wezwanie do wykonania obowiązku wydania nieruchomości oraz wskazanie zagrożenia, że w razie niewykonania obowiązku zostanie zastosowany środek egzekucyjny w celu odebrania nieruchomości, włączając w to zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym mowa w art. 148 u.p.e.a. Wskazane w zaskarżonym postanowieniu środki egzekucyjne: odebranie nieruchomości i przymus bezpośredni zostały przewidziane w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym (art. 1a pkt 12 tiret 4 i 5 u.p.e.a.). Ponadto, zgodnie z art. 7 §2 u.p.e.a. organ egzekucyjny winien zastosować środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że zadaniem organu egzekucyjnego jest stosowanie środków egzekucyjnych przewidzianych w ustawie (art. 7 § 1 u.p.e.a.). Organ egzekucyjny nie jest natomiast władny podejmować żadnych działań ingerujących w treść decyzji, stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Postępowanie egzekucyjne nie jest również etapem postępowania, na którym decyduje się o istnieniu obowiązku. Organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, jak stanowi o tym art. 29 § 1 u.p.e.a. Z powyższego wynika, że zarzuty skargi okazały się niezasadne, bowiem nie doszło w kontrolowanej sprawie do naruszenia przepisów mogącego mieć wpływ na wynik sprawy. Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.