II SA/Kr 1527/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie WSA Aldona Gąsecka- Duda (spr.) WSA Mariusz Kotulski Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi C.S. na decyzję Wojewody z dnia 18 sierpnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skargę oddala Wojewoda decyzją znak [...] , wydaną dnia 18 sierpnia 2014 r. na podstawie art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednol. Dz. U. 2014 r., poz. 518 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania C.S. , J.S. oraz M.S. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z 31 stycznia 2014 r., znak: [...] , w której organ pierwszej instancji orzekł: 1. o ograniczeniu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] obręb [...] jedn. ewid. K. –K. (powstałej z działki nr [...] , stanowiącej współwłasność C.S. , J.S. i M.S. poprzez zezwolenie Miejskiemu Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji S.A. z siedzibą w K. na założenie i przeprowadzenie przewodów – dwóch rurociągów tłocznych ścieków DN 250 mm i wodociągu DN 400 mm w pasie o szerokości 6,5 m i długości 139 m o przebiegu zakreślonym kolorem niebieskim na mapie ewidencyjnej, która stanowi załącznik do niniejszej decyzji i jej integralną część - w celu realizacji inwestycji określonej ostateczną decyzją nr [...] o ustaleniu lokalizacji celu publicznego wydaną przez Prezydenta Miasta K. w dniu 31 grudnia 2010 r. pod sygnaturą [...] dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa sieci wodociągowej i rurociągów tłocznych ścieków sanitarnych dla Międzynarodowego Portu Lotniczego im. [...] Sp. z o.o. w rejonie ulic: [...] (...)"; 2. o zobowiązaniu Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji S.A. z siedzibą w K. do założenia i przeprowadzenia wymienionych w punkcie 1. przewodów w terminie nie dłuższym niż 12 miesięcy od daty rozpoczęcia robót budowlanych na nieruchomości; 3. o zobowiązaniu Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji S.A. z siedzibą w K. do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po zakończeniu robót. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty wnioskodawca zobowiązany jest do zapłaty odszkodowania. W przypadku braku porozumienia stron należne odszkodowanie zostanie ustalone w drodze postępowania administracyjnego z zastosowaniem zasad przewidzianych przy wywłaszczeniu nieruchomości; 4. o zobowiązaniu właściciela nieruchomości do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń objętych niniejszą decyzją. W uzasadnieniu decyzji własnej organ odwoławczy nawiązał do zaskarżonego rozstrzygnięcia i jego motywów. W tym zakresie wyjaśnił, że dla nieruchomość oznaczona jako działka nr [...], obr. [...], powstała z działki nr [...] , dla której prowadzona jest księga wieczysta [...] . Planowane przez MPWiK S.A. w K. na przedmiotowej nieruchomości prace stanowią część inwestycji, dla której wydana została ostateczna decyzja nr [...] Prezydenta Miasta K. z 31 grudnia 2010 r., sygnatura [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego pod nazwą: "Budowa sieci wodociągowej i rurociągów tłocznych ścieków sanitarnych dla Międzynarodowego Portu Lotniczego im, [...] Sp. z o.o. w rejonie ulic: [...] ". Przeprowadzone przez inwestora rokowania ze współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości w sprawie wyrażenia przez te osoby zgody na wykonanie prac związanych z inwestycją nie zakończyły się uzyskaniem oświadczenia właściciela przedmiotowej nieruchomości na jej dobrowolne udostępnienie. Zgody takiej nie uzyskano również w toku postępowania przed organem pierwszej instancji. Dokonując analizy wniosku o wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami w stosunku do tej nieruchomości organ pierwszej instancji stwierdził, że przebieg planowanego wodociągu DN 400 mm oraz rurociągów tłocznych ścieków DN 250 mm mieści się w granicach zakresu inwestycji określonej w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, w związku z czym brak było możliwości dokonywania korekty przebiegu tego obiektu przez przedmiotową nieruchomość. Ocena złożonego wniosku w kontekście postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] " obowiązującego dla terenów, na których położona jest przedmiotowa nieruchomość, zatwierdzonego już po wydaniu powyższej decyzji lokalizacyjnej Uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z 10 października 2012 r., potwierdza, że planowana inwestycja jest zgodna z aktem prawa miejscowego. Z uwagi na liniowy charakter przedmiotowej inwestycji, obejmującej swym zasięgiem szereg graniczących ze sobą nieruchomości, a także znaczny rozmiar i związaną z tym czasochłonność, również wskazany przez inwestora termin 12 miesięcy na wykonanie planowanych prac (od momentu ich rozpoczęcia) jest odpowiedni i uzasadniony. Wojewoda wyjaśnił następnie, że odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta K. złożyli C.S , J.S. oraz M.S. , którzy zarzucili, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, art. 7, art. 8, art. 77, art. 80, art. 107 § 3, art. 140 k.p.a. oraz art. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji. Powołując się na treść przepisu art. 65 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podnieśli m.in., że w świetle tej regulacji organ administracji publicznej ma obowiązek stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, jeżeli zostaną spełnione przesłanki wskazane w art. 162 § 1 k.p.a. Stwierdzenie wygaśnięcia dotyczy bezprzedmiotowej decyzji i nakazane jest przez przepis prawa materialna prawnego, tj. w rozpatrywanym przypadku przez art. 65 ust. 1. W niniejszej sprawie miało miejsce uchwalenie planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowej działki nr [...] (poprzednio [...] ) po wydaniu powoływanej decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Ta ostatnia decyzja zatem winna zostać wygaszona. Ponadto twierdzili, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia wynikającego z przepisów prawa obowiązku "jak najmniejszego ograniczenia właścicieli z korzystania z nieruchomości". Objęta zaskarżoną decyzją inwestycja chcąc na silę zmieścić się w obszarze ustalonym decyzją (wygasłą) o ustaleniu celu publicznego zmierza do wprowadzenia przebiegu linii przesyłowej wody w sposób dzielący działkę [...] na dwie nierówne części, z których jedna ze względu na kształt i niewielkie rozmiary, praktycznie nie nadaje się do wykorzystania, a druga - większa, jest obarczona znacznym utrudnieniem korzystania. Po omówieniu dotychczasowego przebiegu postępowania Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z kolei ust. 3 tego artykułu wskazuje, że udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Ustawodawca uzależnił możliwość udzielenia przez starostę zezwolenia danemu podmiotowi realizującemu konkretne przedsięwzięcie zgody na czasowe zajęcie niezbędnej do tego nieruchomości od spełnienia dwóch ściśle określonych przesłanek: tego aby ewentualne zezwolenie zgodne było z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, oraz tego aby wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji dany podmiot poprzedził przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań mających na celu udostępnienie przez tą osobę nieruchomości w sposób dobrowolny. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie obie przesłanki zostały spełnione. W szczególności, ostateczną decyzją nr [...] z 31 grudnia 2010 r., znak [...] Prezydent Miasta K. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego pn.: "Budowa sieci wodociągowej i rurociągów tłocznych ścieków sanitarnych dla Międzynarodowego Portu Lotniczego im. [...] Sp. z o.o. w rejonie ulic:[...] na działkach nr [...] ,[...] ,[...] itd... obr. [...] . W toku postępowania przed organem pierwszej instancji ustalono iż obszar, na którym położona jest przedmiotowa nieruchomość, objęty jest aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętym Uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 10 października 2012 r. (a nie jak błędnie wskazał organ pierwszej instancji 10 grudnia 2012 r.) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[..] ". Zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Powyższy przepis realizuje zasadę ogólną wyrażoną w powołanej ustawie, zgodnie z którą ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, natomiast sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Jak wskazuje się w doktrynie: "Ustawodawca dopuszcza współistnienie jako podstawę procesu inwestycyjnego decyzji i planu tylko wtedy, gdy warunki i zasady zagospodarowania terenu wynikające z decyzji są identyczne z tymi, które wynikają z planu. "Inność" ustaleń oznacza wprost wyrażoną odmienność treści decyzji ustalającej warunki zabudowy z treścią planu miejscowego w takim zakresie, w jakim nie da się tych warunków wynikających z obu wyżej wymienionych źródeł pogodzić (por. I. Zachariasz, Komentarz do art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, LEX 2013). Zgodnie z załącznikiem graficznym do uchwały Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 10 października 2012 r. przedmiotowa nieruchomość położna jest w terenach rolniczych oznaczonych symbolem: "R. 1''. Jak wynika z treści powołanej uchwały (§11- "Ustalenia w zakresie przebudowy, rozbudowy i budowy infrastruktury technicznej", zamieszczonego w rozdziale II, "1. Określa się zasady obsługi obszaru objętego planem w zakresie infrastruktury technicznej, w dostosowaniu do poszczególnych rodzajów przeznaczenia terenów ustalonych planem. 2. Jako ogólne zasady dotyczące całego obszaru planu ustala się możliwość: 1) rozbudowy, przebudowy i remontu sieci i urządzeń infrastruktury technicznej zlokalizowanych w obszarze objętym planem, w tym obsługujących obszar poza jego granicą, w przypadku realizacji ich nowego przebiegu - dopuszcza się likwidację (odłączenie, rozbiórkę) dotychczasowych odcinków sieci lub urządzeń, 2) lokalizacji nowych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej w terenach dróg publicznych i w innych terenach dla których takie dopuszczenie zostało określone w ustaleniach szczegółowych, 3) wzdłuż istniejących, budowanych, rozbudowywanych i przebudowywanych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej obowiązują ograniczenia w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenów bezpośrednio przyległych, wynikające z unormowań odrębnych. 3. Ustala się następujące zasady modernizacji, rozbudowy, budowy poszczególnych systemów: 1) w zakresie zaopatrzenia w wodę ustala się a) zaopatrzenie w wodę z miejskiej sieci wodociągowej, b), możliwość rozbudowy i przebudowy funkcjonującego systemu zaopatrzenia w wodę dla pokrycia potrzeb bytowych, użytkowych i przeciwpożarowych, w powiązaniu z miejską siecią wodociągową ". Z kolei na terenach rolniczych (oznaczonych symbolami od R. 1 do R.3) powołany plan dopuszcza lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej (§ 18 ust. 2 pkt. 2 lit. c) W myśl przepisu art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Zgodnie z art. 3 pkt 3a) ustawy Prawo budowlane obiektem liniowym jest obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, linia kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i, umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wal przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego. Stosownie do art. 3 pkt 6 tej ustawy, przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Z kolei w myśl przepisu art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego przebudową jest wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. Z treści decyzji nr [...] Prezydenta Miasta K. z 31 grudnia 2010 r. znak [...] oraz jej załącznika nr 1 wynika, że planowana inwestycja obejmuje m.in. budowę sieci wodociągowej i rurociągów tłocznych ścieków sanitarnych w rejonie ulic: [...] a przedsięwzięcie to realizuje cel publiczny, o którym mowa w art. 6 pkt 3 u.g.n. (budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania). Na podstawie załączników nr 2F i 2G do tej decyzji lokalizacyjnej, stanowiących mapę z naniesionymi liniami rozgraniczającymi teren omawianej inwestycji można jednoznacznie stwierdzić, że planowane przedsięwzięcie obejmuje swoim zakresem m.in. przedmiotową nieruchomość. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, ustalenia ostatecznej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego są wiążące w postępowaniu w sprawie wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Dokonując porównania postanowień decyzji lokalizacyjnej, w tym zwłaszcza jej załączników graficznych nr [...] i nr [...] z mapą ewidencyjną, na którą naniesiona została przez geodetę uprawnionego K.K. trasa planowanego wodociągu oraz dwóch rurociągów tłocznych ścieków ze wskazaniem powierzchni pasa zajęcia, należy stwierdzić, iż projektowany przebieg tego obiektu na przedmiotowej nieruchomości : po pierwsze - mieści się w obszarze wyznaczonym liniami rozgraniczającymi teren przedmiotowej inwestycji, po drugie - jest zgodny z powołanymi wyżej postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] " przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z 10 października 2012 r. Nadto ze znajdującej się w aktach sprawy korespondencji kierowanej przez inwestora do współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości wynika, iż inwestor zaproponował dobrowolne jej udostępnienie na potrzeby planowanej inwestycji, przedstawiając konkretne warunki udostępnienia (w tym ustanowienie służebności przesyłu za wynagrodzeniem), lecz nie uzyskano zgody właściciela. W przedmiotowej sprawie, uwzględniając poglądy orzecznictwa brak podstaw, by kwestionować spełnienie przez wnioskodawcę warunku przeprowadzenia rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Na aprobatę zasługuje również wskazanie w zaskarżonej decyzji horyzontu czasowego planowanych prac, bowiem realizuje to słuszny w ocenie organu odwoławczego postulat doktryny prawa o konieczności precyzyjnego określania w zezwoleniu, o którym mowa w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zakresu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości również w aspekcie czasowym. Odnosząc się do wniosku o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia procedury w sprawie wygaśnięcia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego Wojewoda powołał art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wyjaśnił, że jak wyżej wskazano ustalenia wynikające z postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "[...] " są zgodne z postanowieniami decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Organ odwoławczy nie mógł przychylić się do wniosku odwołujących w sprawie zawieszenia przedmiotowego postępowania do czasu zakończenia postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego albowiem brak jest bowiem ku temu przesłanek, zaś z ewentualnym wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia postanowień tej decyzji strony postępowania winny zwrócić się z odrębnym wnioskiem do organu, który taką decyzję wydał. W ocenie organu odwoławczego brak jest podstaw do kwestionowania publicznego charakteru inwestycji i za niezasadny uznać należy podniesiony w odwołaniu zarzut, iż: wnioskodawcą (inwestorem) jest spółka prawa handlowego ([...] SA), a jedynym beneficjentem ma być nie ludność, jak wymaga tego ustawa o gospodarce nieruchomościami, ale również spółka prawa handlowego (Międzynarodowy Port Lotniczy im. [...] sp. z o.o.). Należy bowiem zauważyć, że o publicznym charakterze planowanej inwestycji świadczy chociażby fakt wydania m.in. dla stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania nieruchomości ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odnośnie do przebieg istniejących już magistrali oraz urządzeń planowanych, jak twierdzą skarżący w znacznym stopniu ogranicza jej użytkowanie oraz możliwość uzyskania dochodu, oraz wniosku o wykupienie całości lub części działki pod przedmiotową inwestycję Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 124 ust. 4 zd. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w sytuacji, gdy przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4. W myśl tego ostatniego przepisu, właścicielowi nieruchomości, której sposób korzystania został ograniczony, przysługuje odszkodowanie również za szkody powstałe wskutek zdarzeń związanych z realizacją inwestycji objętej tym zezwoleniem, które powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód, zaś w razie, gdy wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu. Ponadto, zgodnie z regulacją art. 124 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jeżeli w wyniku zrealizowania inwestycji objętej zezwoleniem, o którym mowa w ust. 1 tego przepisu, nie będzie możliwym dalsze prawidłowe korzystanie przez właściciela z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, osoba ta może żądać, aby odpowiednio starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej lub inwestor nabyli od niego na rzecz Skarbu Państwa, w drodze umowy, własność albo użytkowanie wieczyste nieruchomości. W każdej z przedstawionych powyżej sytuacji konkretne roszczenia właściciela nieruchomości stają się aktualne dopiero po zrealizowaniu inwestycji objętej omawianym zezwoleniem. Zgodnie ze stanowiskiem judykatury oraz doktryny prawniczej w decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami konieczne jest określenie sposobu dokonania ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości. Poza tym uzasadniony interes właściciela nieruchomości wymaga, aby przebieg planowanej inwestycji był dla jego nieruchomości jak najmniej uciążliwy, a zakres ingerencji inwestora w prawa właściciela nieruchomości sprowadzony do niezbędnego minimum. Z tego względu decyzja musi wskazywać jednoznacznie zarówno przebieg inwestycji przez nieruchomość, jak i zakres uszczuplenia władztwa właściciela (użytkownika wieczystego), i to tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji oraz zgodnie z warunkami wynikającymi z planu zagospodarowania przestrzennego. Samo zaś odwalanie się w decyzji do planu miejscowego jest niewystarczające. W opinii organu odwoławczego te wymogi zostały w zaskarżonej decyzji spełnione bowiem Prezydent Miasta K. wskazał precyzyjnie zakres ograniczenia korzystania z przedmiotowej nieruchomości (zarówno w aspekcie czasowym jak i zajmowanej powierzchni) poprzez wyczerpujący opis sposobu i obszaru zajęcia nieruchomości pod omawianą inwestycję, jak i przez odesłanie do stosownego załącznika graficznego do decyzji organu pierwszej instancji. Planowana inwestycja ma charakter liniowy i przechodzi przez kilkadziesiąt graniczących ze sobą nieruchomości, trudno zatem mówić o możliwości zmiany przebiegu przedmiotowej inwestycji na nieruchomości stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania. C.S. nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem , wniosła w terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której domagała się uchylenia decyzji Wojewody z dnia 18 sierpnia 2014 r., znak [...] oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji w zakresie pkt 1,4,5, a także zasądzenia na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżąca zarzucała naruszenie art. 124 ust.1 i ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez całkowite pominięcie uzasadnionych interesów współwłaścicieli nieruchomości, której wydana decyzja dotyczy oraz poprzez pominięcie obowiązku rokowań w zakresie usytuowania na przedmiotowej nieruchomości wodociągu DN 400 mm. W uzasadnieniu powyższego C.S. podniosła, że jako współwłaścicielka działki zajętej pod realizację wskazanej inwestycji celu publicznego, stanowczo sprzeciwia się wydanej decyzji, która w sposób rażący narusza jej interesy i uprawnienia wynikające prawa własności. Z treści wydanej decyzji oraz z przedstawionej skarżącej dokumentacji projektowej wynika, że iż przebieg zaplanowanej inwestycji dzieli działkę nr [...] na dwie nierówne części, z których każda praktycznie zostaje wyłączona z możliwości normalnego jej wykorzystania przez właścicieli gruntu. Pierwsza część na skutek jej kształtu i zbyt małej powierzchni właściwie nie nadaje się w żaden sposób do wykorzystania, natomiast wykorzystanie w sposób racjonalny i zgodny z zamierzeniami właścicieli drugiej części tejże działki, jest niemożliwe z uwagi na rozmiar powierzchni zajętej pod planowane inwestycje i wynikające z tego faktu ograniczenia. Dla oceny całokształtu sytuacji nie bez znaczenia jest fakt, że na przedmiotowej działce usytuowane są już dwie magistrale wodne stanowiące własność MPWiK, co zupełnie pominięto przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Tymczasem okoliczność ta ma istotne znaczenie albowiem w sumie wielkość obszaru, na którym właściciele nie mogą prowadzić normalnej racjonalnej gospodarki jest już bardzo duża, a na skutek kolejnej inwestycji jeszcze bardziej się powiększy. Przedmiotowy obszar, wobec zaplanowanych i istniejących inwestycji, został wyłączony z obszarów nadających się do zabudowy, pomimo iż w przeszłości miał on taki charakter a nawet wydana została decyzja o warunkach zabudowy z przeznaczeniem komercyjnym. Z informacji uzyskanych przez skarżącą wynika, że aktualnie istnieje już zatwierdzone nowe studium planistyczne, zgodnie z którym przedmiotowa działka ponownie stała się terenem budowlanym z przeznaczeniem na budownictwo pod usługi. Na skutek zaplanowanych i istniejących wodnych linii przesyłowych możliwość wykorzystania przedmiotowej działki na cele budowlane praktycznie jest wyłączona, co mając na uwadze areał działki, powoduje olbrzymie straty po stronie jej właścicieli. Ponadto możliwości wykorzystania przedmiotowego obszaru na cele rolnicze także zostały praktycznie zniweczone. Na obszarze tym, właśnie na skutek zaplanowanych i istniejących magistrali wodnych, niedopuszczalne jest nasadzenia wieloletnich roślin typu drzewa owocowe i inne oraz winorośle itp., natomiast prowadzenie drobnych jednorocznych, niskich upraw jest niecelowe z uwagi na bliskość drogi publicznej i wynikający z tego faktu stopień zanieczyszczenia. Tak więc na skutek zajęcia przedmiotowego terenu na cele wskazanych inwestycji, właściciele gruntu w zasadzie całkowicie zostali pozbawieni czerpania z tego gruntu jakichkolwiek dochodów i korzyści, co w sposób oczywisty narusza ich uzasadnione interesy oraz pozostaje w sprzeczności z zasadami obowiązującymi przy realizacji postanowień art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z bogatym orzecznictwem i wywodami doktryny dotyczącymi wskazanego przepisu bezspornym jest, że uzasadniony interes właściciela nieruchomości wymaga, by przy przebieg planowanej inwestycji był dla nieruchomości właściciela jak najmniej uciążliwy, a zakres ingerencji w prawa właściciela sprowadzony do niezbędnego minimum. W przedmiotowej sprawie zasada ta, a tym samym przepis art. 124 zostały w sposób jaskrawy pogwałcone. Podniesiony w zaskarżonych decyzjach argument, że przebieg zaplanowanej inwestycji jest zgodny z ustaleniami przyjętymi w toku postępowania poprzedzającego wydaną wcześniej decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego a w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 124 ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami organ nie jest władny zmienić ustalenia przyjętego w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jest dla skarżącej nie do przyjęcia i w żaden sposób nie usprawiedliwia oczywiste naruszenie jej uzasadnionych interesów. Skarżąca nie miała możliwości uczestniczenia do końca w postępowaniu o ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego, albowiem w stosunku do niej, tj. w odniesieniu do jej działki nr. [...] (aktualnie [...] ) postępowanie to zostało prawomocnie umorzone na skutek wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] ". Skarżąca zatem nie miała możliwości w tamtym postępowaniu zaskarżenia wydanej w jego konsekwencji decyzji ustalającej lokalizację przedmiotowej inwestycji. Nie może to jednak oznaczać, że jej słuszne interesy wynikające z przysługującego jej prawa własności, mogą zostać pominięte i nieuwzględnione przy realizacji zamierzonej inwestycji. Skarżąca od samego początku, zarówno w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego (z którego to postępowania została wyłączona), jak i w toku postępowania prowadzonego w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stanowczo sprzeciwiała się przebiegowi planowanej inwestycji wskazując, że zaplanowana magistrala wodna winna przebiegać na granicy działek [...] i [...] lub też całkowicie po działce nr [...] stanowiącej własność PKP. Wskazywany przebieg inwestycji byłby jak najmniej uciążliwy i uwzględniający interesy właścicieli zajętych działek. Powyższe zostało jednak pominięte a inwestor nawet nie podjął starań w celu sprawdzenia możliwości ulokowania inwestycji w ten sposób. Dlatego też aktualnie, przy tak oczywistym naruszeniu własnościowych interesów skarżącej, problem wyjścia z tej patowej sytuacji winien być problemem inwestora i organów wydających zaskarżone decyzje. Skarżąca zresztą wskazała, że w przypadku braku możliwości zmiany przebiegu planowanej inwestycji domaga się wykupienia zajętej nieruchomości, która straciła dla niej wszelką wartość. Kwestią, której także nie sposób pominąć w skardze jest ponadto fakt, że w przedstawionym skarżącej projekcie lokalizacji inwestycji naniesiony był wyłącznie przebieg dwóch rurociągów tłocznych ścieków DN 250 mm, podczas gdy w treści zaskarżonej decyzji mowa jest ponadto o poprowadzeniu wodociągu DN 400 mm. Przebieg tej części inwestycji w żaden sposób nie został skonsultowany i uzgodniony ze skarżącą, co oczywiście narusza obowiązek prowadzenia rokowań wynikający z art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Niezależnie zatem poprzednich argumentów nieprzeprowadzenie we wskazanym zakresie wymaganych rokowań w pełni uzasadnia uchylenie zaskarżonych decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Uczestnik Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji S. A. w K. wnosiło o oddalenie skargi polemizując z zasadnością podnoszonych w niej zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2012r., poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednol. Dz. U. z 2014r., poz. 518 ze zm., dalej oznaczona jako u.g.n.) starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W myśl art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Jak wynika z art. 124 ust. 5 u.g.n., jeżeli założenie lub przeprowadzenie ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1, uniemożliwia właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, właściciel lub użytkownik wieczysty może żądać, aby odpowiednio starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, lub występujący z wnioskiem o zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa, w drodze umowy, własność albo użytkowanie wieczyste nieruchomości. Analiza akt sprawy pozwala ustalić, że w dniu 31 grudnia 2010r. Prezydent Miasta K. wydał decyzję nr [...] , którą ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego pn. "Budowa sieci wodociągowej i rurociągów tłocznych ścieków sanitarnych dla Międzynarodowego Portu Lotniczego im. [...] sp. z o.o. w rejonie ulic: [...] z M. Decyzja obejmowała szereg działek, w tym działkę nr [...] obr. [...] w K. Działka ta została następnie podzielona, w wyniku czego powstała m. in. działka nr [...] , co do której wydana została zaskarżona decyzja. Powyższa decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego pozostaje w obrocie prawnym i jest wiążąca dla organów administracji publicznej orzekających o zgodnie na wejście w teren. Stała się ona ostateczna z dniem 18 marca 2011r. Nie zmienia tego fakt, że przedmiotowa działka położona była w toku kontrolowanego postępowania administracyjnego i jest nadal na terenie objętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "[...] ", który został zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miasta K. z dnia 10 października 2012 r. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednol. Dz.U. z 2015 r., poz.199 - dalej u.p.z.p.), ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W myśl art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie do art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z przepisów analizowanej ustawy wynika, że ustawodawca dopuścił jednak sytuację, w której możliwe jest współistnienie obowiązującej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W myśl art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. A contrario zatem, jeśli ustalenia decyzji i planu miejscowego są takie same, brak jest podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Należy podzielić pogląd, że pojęcie "inne" nie tylko z punktu widzenia wykładni językowej jest pojęciem szerszym niż "sprzeczne" lub "niezgodne", lecz również użycie tego pojęcia w art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.p.z.p., w kontekście wykładni systemowej i celowościowej, wskazuje na zasadność jego szerokiego rozumienia (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 września 2011r., sygn. akt II SA/Kr 899/11, Lex Omega nr 966398). Sporna działka położona jest na terenach oznaczonych w planie miejscowym symbolem "R.1". Miejscowy plan jako ogólne zasady, dotyczące całego obszaru ustala możliwość rozbudowy, przebudowy i remontu sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, lokalizacji nowych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej w terenach dróg publicznych i w innych terenach, dla których takie dopuszczenie zostało określone w ustaleniach szczegółowych (§ 11 ust. 2 pkt 1 i 2). Osobnym przepisem planu miejscowego dopuszczono lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej w terenach rolniczych, oznaczonych symbolami od R.1 do R.3 (§ 18 ust. 2 pkt 2 lit. c planu miejscowego). Dodać należy, że stosownie do art. 143 ust. 2 u.g.n. przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Jak wynika z załącznika nr [...] do decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 31 grudnia 2010 r. nr [...] , działka [...] (a zatem obecnie nr [...] ) znajduje się na terenie inwestycji, której lokalizację ta decyzja ustala. Natomiast zgodnie z załącznikiem nr 1 do tej decyzji – warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu – przedmiotowa inwestycja obejmuje swoim zakresem budowę sieci wodociągowej DN 300 mm od planowanej hydroforni do granic Miasta K. w kierunku Międzynarodowego Portu Lotniczego [...] (odcinek 2300 m), rurociągu tłocznego ścieków sanitarnych DN 250mm z istniejącej pompowni zlokalizowanej na terenie lotniska w B. do miejsca włączenia do projektowanego kanału grawitacyjnego ul. [...] w K. (odcinek o długości do 3500 m) oraz rurociągu tłocznego ścieków sanitarnych DN 250 mm od ul. [...] w K. do miejsca włączenia do projektowanego kanału grawitacyjnego ul. [...] w K. (odcinek o długości do 2000m). Powyższego wskazuje, że ustalenia planu miejscowego oraz decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla działki nr [...] obr. [...] w K. są takie same. Została zatem spełniona przesłanka, aby zezwolenie na założenie oraz przeprowadzenie przewodów wodociągowych i kanalizacyjnych było zgodne z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nadto brak było podstaw do sygnalizacji właściwym organom okoliczności uzasadniających orzeczenie o wygaśnięciu decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 31 grudnia 2010r. nr [...] , przy równoczesnym zawieszeniu niniejszego postępowania administracyjnego. Wyjaśnić przy tym należy, że okoliczność umorzenia postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, na którą powoływała się C.S. w skardze, dotyczy innego wniosku i innego postępowania administracyjnego. Jak wynika z pisma MPWiK S.A. w K. z dnia 23 sierpnia 2013r. (63 akt organu pierwszej instancji), decyzją z dnia 8 stycznia 2013 r. nr [...] Prezydent Miasta K. umorzył postępowanie administracyjne, jednak toczyło się ono na podstawie innego wniosku niż to, które zostało zakończone decyzją z dnia 31 grudnia 2010r. nr [...] . Potwierdził to również pełnomocnik uczestnika ([...] S.A. w K. ) na rozprawie przed Sądem w dniu 17 kwietnia 2015 r. Tę okoliczność przyznał na rozprawie również pełnomocnik skarżącej. W sprawie została zrealizowana również przesłanka, o której mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n., ponieważ udzielenie zezwolenia zostało poprzedzone rokowaniami z właścicielami spornej działki o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji S.A. w K. przeprowadziło takie rokowania, a stosowne dokumenty zostały dołączone do wniosku o wydanie decyzji. Potwierdza to pismo z dnia 6 grudnia 2012 r. (k. [...] akt organu pierwszej instancji), w którym [...] S.A. w K. zaproponowało właścicielom działki odpłatne ustanowienie służebności oraz dzierżawę części nieruchomości na czas trwania inwestycji. Do pisma dołączono zwrotne potwierdzenia odbioru przez M.S. , C.S. i J.S. . W kolejnym piśmie MPWiK S.A. w K. , z dnia 23 sierpnia 2013 r. (k. [...] akt organu pierwszej instancji), skierowanym do wszystkich właścicieli działki nr [...] tj. C.S. , M.S. i J.S. , informowano o zaprojektowaniu przebiegu sieci, tj. dwóch rurociągów tłocznych ścieków DN 250mm oraz wodociągu DN 400 mm, co przedmiotowo pozostaje w zgodzie ze znaną skarżącej ostateczna decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nadto w postępowaniu sądowoadministracyjnym przedstawione zostały: pismo z dnia 7 stycznia 2013 r., zawierające podtrzymanie propozycji wynagrodzenia oraz dowody potwierdzenia doręczenia tego pisma wszystkim współwłaścicielom spornej działki. C.S. podnosiła w skardze, że w przedstawionym jej projekcie lokalizacji inwestycji naniesiony był wyłącznie przebieg dwóch rurociągów tłocznych ścieków DN 250 mm, podczas gdy w treści decyzji mowa jest nadto o przeprowadzeniu wodociągu DN 400 mm. Zarzuciła, że przebieg tej części inwestycji w żaden sposób nie został skonsultowany i uzgodniony ze skarżącą, co narusza obowiązek przeprowadzenia rokowań, wynikający z art. 124 ust. 3 u.g.n. W ocenie Sądu ten zarzut jest całkowicie nieuzasadniony w świetle uprzednich ustaleń. Po pierwsze, budowa sieci wodociągowej DN 400 mm została wprost wskazana w załączniku nr 1 do decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 31 grudnia 2010 r. nr [...] , zatem już otrzymując tę decyzję skarżąca była informowana o planowaniu wodociągu. Niezależnie od tego w piśmie z dnia 23 sierpnia 2013 r., stanowiącym element rokowań, MPWiK S.A. w K. wskazało wyraźnie nie tylko dwa rurociągi ściekowe DN 250 mm, ale też wodociąg DN 400 mm. Zaznaczyć też należy, że zarzut wadliwości rokowań skarżąca podniosła po raz pierwszy dopiero w skardze. Skarżąca wraz z innymi stronami wniosła w odwołaniu również o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 31 grudnia 2010 r. nr [...] oraz zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W tym zakresie trzeba mieć na uwadze, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Ewentualne stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może być w niniejszej sprawie uznane za zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Decyzja lokalizacyjna jest ostateczna, a zatem wiąże organy administracji publicznej. Omawiane już uprzednio ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stwarzają do przyjęcia, że w sprawie wystąpiło zagadnienie wstępne. Nadto, jak wynika z treści odwołania, wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji lokalizacyjnej nie został złożony do organu właściwego ( którym jest zgodnie Prezydent Miasta K. - 162 § 1 k.p.a.,), a więc w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie toczyło się żadne postępowanie w tym przedmiocie. Ewentualne przyszłe stwierdzenie wygaśnięcia decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego może być rozpatrywane w kategorii ujawnienia nowych okoliczności faktycznych albo nowych dowodów (art. 145 k.p.a.) C.S. zarzucała też, że planowana inwestycja podzieli jej działkę na dwie nierówne części, a każda z nich praktycznie wyłączona będzie z możliwości normalnego użytkowania. Jej zdaniem przy wydawaniu rozstrzygnięcia pominięto fakt, że na działce już obecnie znajdują się dwie magistrale wodne. Wskazała, że możliwość wykorzystania działki na cele czy to budowlane, czy to rolnicze praktycznie nie istnieje. W odniesieniu do tego zarzutu należy uwzględnić, że inwestycja objęta zaskarżoną decyzją samodzielnie nie prowadzi do degradacji działki w taki sposób, że nie jest możliwe korzystanie z prawa własności nieruchomości. Przedmiotowa decyzja niewątpliwie ogranicza dotychczasowy sposób korzystania z nieruchomości, co może powodować określone roszczenia. Jak skarżąca wskazała, na działce już istnieją dwie magistrale wodne, przy czym ze zgromadzonych materiałów wynika, że ograniczenie prawa własności skarżącej w tym zakresie nastąpiło legalnie. Bez znaczenia dla wydanego rozstrzygnięcia pozostaje ewentualne przyszłe przeznaczenie terenu, związane ze zmianą studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Podobnie, podzielenie działki na dwie nierówne części jest w sprawie irrelewantne. Wskazać bowiem należy, że stosownie do art. 124 ust. 5 u.g.n., jeżeli założenie lub przeprowadzenie ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1, uniemożliwia właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, właściciel lub użytkownik wieczysty może żądać, aby odpowiednio starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, lub występujący z wnioskiem o zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa, w drodze umowy, własność albo użytkowanie wieczyste nieruchomości .Takie żądanie rozpatrywane może być w odrębnym postępowaniu, zaś ewentualne jego zgłoszenie (co skarżąca zapowiada w skardze) nie ma wpływu na dopuszczalność wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Wskazywane w niniejszej sprawie okoliczności mogą mieć znaczenie dla ewentualnych przyszłych rozstrzygnięć o ile ponowne ograniczenie prawa własności będzie czynnikiem przesądzającym o uniemożliwieniu korzystania z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem Dodatkowo wskazać należy, że w myśl art. 124 ust. 4 u.g.n. na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie na wejście w teren ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4. Stosownie zaś do art. 128 ust. 4 zd. 2 i 3 u.g.n. odszkodowanie powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód. Jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu. Zaskarżona decyzja nie narusza zatem przepisów prawa materialnego. Kontrolując postępowanie administracyjne poprzedzające jej wydanie Sąd nie dopatrzył się również żadnych uchybień w zakresie przepisów procesowych, które mogły by mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Ta ostatnia uwaga odnosi się również do nierozpoznania przez organ drugiej instancji wniosku o zawiedzenie postępowania z uwagi na zagadnienie wstępne, skoro odmowa zawieszenia postępowania nie jest odrębnie zaskarżalna, a wszelkie motywy takiej oceny wyrażono w decyzji. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi – jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a.