II SA/Kr 1533/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie: WSA Aldona Gąsecka-Duda WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2016 r. sprawy ze skargi "W" S.A. w K. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 28 września 2015 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego skargę oddala. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 28 września 2015 r. nr [...] znak [...] na podstawie: - art. 138 § 2 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.); - art. 66 ust. 1 pkt 1 oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.); po rozpatrzeniu odwołania z dnia 15 lipca 2015 r. wniesionego przez [...] S.A. oraz odwołania z dnia 20 lipca 2015 r. wniesionego przez A. S.A., od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat Grodzki z dnia 26 czerwca 2015 r. nr [...] znak: [...] , którą nakazano [...] S.A. ul. [...] - właścicielowi prowadzącemu eksploatację urządzeń w stacji transformatorowej nr [...] na posesji przy ul. [...] ul. [...] w K. , usunięcie nieprawidłowości stanu technicznego urządzeń elektroenergetycznych - transformatorów stanowiących część sieci energetycznej znajdującej się w stacji transformatorowej usytuowanej na posesji przy ul. [...] ul. [...] w K. , poprzez: wymianę istniejących 2 szt. transformatorów olejowych 15/0,4 kV na transformatory suche w izolacji żywicznej o tej samej mocy znamionowej; z uwagi na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego, których zagrożenie zostało wskazane w Opinii biegłego sądowego J.B. opracowanej na zlecenie Komisariatu Policji I w K. , niniejszej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 k.p.a. Nakazane roboty należało wykonać do dnia 31.12.2015 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Organ I Instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 19 czerwca 2015 r. na dziennik podawczy PINB w K. Powiat Grodzki wpłynęło pismo z Prokuratury Rejonowej K. [...] z dnia 18 czerwca 2015 r. znak: [...] , za którym przekazano organowi I instancji opracowanie pn. "Opinia - Ustalenie czy stacja transformatorowa nr [...] znajdująca się w K. przy ul. [...] stwarza bezpośrednie niebezpieczeństwo eksploatacji materiałów łatwopalnych i pożaru zagrażających życiu i zdrowiu wielu osób oraz mieniu w wielkich rozmiarach", sporządzone 12 czerwca 2015 r . przez J.B. - biegłego sądowego przy Sądzie Rejonowym w B. z zakresu urządzeń, instalacji i sieci elektroenergetycznych. W w/w piśmie zwrócono się także o podjęcie działań zmierzających do niezwłocznego wyłączenia z eksploatacji stacji transformatorowej nr [...] przy ul [...] w K. jako stwarzającej poważne zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców hotelu "[...] " oraz mieszkańców sąsiedniej kamienicy. W związku z powyższym, zawiadomieniem z dnia 26 czerwca 2015 r. znak: [...] organ I instancji powiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego. w sprawie nieprawidłowego stanu technicznego wrząc elektroenergetycznych - transformatorów stanowiących część sieci energetycznej znajdującej się w stacji transformatorowej usytuowanej na posesji przy ul. [...] w K. - mogących spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzkiego, bezpieczeństwa mienia i środowiska. Do akt w/w sprawy dołączone także zostały uwierzytelnione za zgodność z oryginałem kserokopie następujących dokumentów: * skierowanego do PINB w K. Powiat Grodzki pisma [...] S.A z dnia 25 listopada 2014r. znak: [...] dotyczącego informacji (...) z przebiegu oględzin i czynności eksploatacyjnych w stacji 15/0,4 kV nr [...] znajdującej się w budynku Hotelu [...] w K. przy ul. [...] * opracowania pn. "Ocena stanu technicznego urządzeń stacji transformatorowej 15/0,4 kVnr 1229 w K. przy ul. [...] sporządzonego 12 grudnia 2014 r. przez inż. S.Ł. - rzeczoznawcę SEP Oddział w K. , w dziale "08-Instalacje i Urządzenia Elektryczne" W dniu 26 czerwca 2015 r. PINB w K. Powiat Grodzki sporządził adnotację urzędową, w której wskazał, iż mając na uwadze wskazania zawarte w przedłożonej opinii biegłego sądowego dotyczącej stacji transformatorowej nr [...] na posesji przy ul. [...] w K. - odstąpiono od zasady określonej w art. 10 § 1 k.p.a. bowiem załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego, a następnie w tym samym dniu (26.06.2015) wydał skarżoną decyzję nr [...] znak: [...] . Odwołania od w/w decyzji organu I instancji, w ustawowo przewidzianym terminie wnieśli: [...] S.A. oraz A. S.A. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. po dokonaniu kontroli prawidłowości postępowania administracyjnego organu I instancji i wydanej przez niego decyzji dokonał powtórnego rozpatrzenia sprawy w granicach zakreślonych przez postępowanie pierwsze instancyjne i stwierdził, iż organ ten nie uczynił zadość przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z zawiadomieniem z dnia 26 czerwca 2015r. znak: [...] przedmiotem niniejszego postępowania organ I instancji uczynił nieprawidłowy stan techniczny części sieci elektroenergetycznej, obejmującej urządzenia (transformatory) zlokalizowane w obrębie stacji transformatorowej nr [...] , położonej na działce nr [...] obr. [...] , na terenie zajmowanym przez budynki Hotelu [...] przy ul. [...] / ul. [...] w K . Organ I instancji ustalił, a WINB w K. potwierdza prawdziwość poczynionych przez PINB ustaleń, iż w/w działka stanowi współwłasność A. S.A. z siedzibą w K. oraz czterech osób fizycznych: A.G. , A.G. , S.H. oraz i M.D. . Natomiast urządzenia elektroenergetyczne wchodzące w skład przedmiotowej stacji znajdują się w posiadaniu [...] S.A. Organ odwoławczy wskazał, iż mając na uwadze stwierdzenia zawarte w opracowaniu pn. " Opinia - Ustalenie czy stacja nr [...] znajdująca się w K. przy ul. [...] stwarza bezpośrednie niebezpieczeństwo eksploatacji materiałów łatwopalnych i pożaru zagrażających życiu i zdrowiu wielu osób oraz mieniu w wielkich rozmiarach", sporządzonym 12 czerwca 2015 r. przez J.B. (biegłego sądowego przy Sądzie Rejonowym w B. z zakresu urządzeń, instalacji i sieci elektroenergetycznych) i przekazanym do organu I instancji za pismem Prokuratury Rejonowej [...] z dnia 18 czerwca 2015 r. znak: [...] PINB w K. Powiat Grodzki uznał, że fragment sieci elektroenergetycznej obejmującej urządzenia (transformatory) zlokalizowane w obrębie w/w stacji transformatorowej, znajduje się w niewłaściwym stanie technicznym zagrażającym życiu i zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia i środowiska i w związku z tym w dniu 26 czerwca 2015r. wydał skarżoną decyzję nr [...] znak: [...] nakazując w oparciu o przepis art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wykonanie określonych robót budowlanych (wymiana 2 szt. transformatorów olejowych 15/0,4 kV na transformatory suche w izolacji żywicznej o tej samej mocy znamionowej), w celu likwidacji stwierdzonych nieprawidłowości i istniejącego zagrożenia. MWINB w K. z urzędu posiada wiedzę, iż w sprawie dotyczącej stanu technicznego stacji transformatorowej nr [...] zlokalizowanej na posesji przy ul. [...] ul. [...] w K. , PINB w K. Powiat Grodzki w roku 2014 prowadził dwa odrębne postępowania administracyjne: - znak: [...] dotyczące stanu technicznego fragmentu sieci energetycznej obejmującej urządzenia zlokalizowane w w/w stacji trafo (przedmiot postępowania tożsamy z przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego); - znak: [...] dotyczące stanu technicznego budynku, w którym zlokalizowane są w/w urządzenia elektroenergetyczne przedmiotowej stacji trafo. W ramach w/w postępowań, organ I instancji wydał w trybie art. 62 Prawa budowlanego stosowne decyzje: w dniu 3 października 2014 r. decyzję nr [...] znak: [...] kończącą pierwsze z wyżej wymienionych postępowań oraz w dniu 6 października 2014 r. decyzję nr [...] znak:[...] , kończącą drugie postępowanie. Na skutek złożonych przez strony odwołań, w/w rozstrzygnięcia PINB w K. Powiat Grodzki zostały uchylone w całości przez tutejszy organ (odpowiednio decyzją z dnia 24 grudnia 2014r. nr [...] znak: [...] oraz decyzją z dnia 24 grudnia 2014 r. nr [...] znak:[...] ), a sprawy przekazane do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Na w/w decyzje organu odwoławczego strona A. S.A. wniosła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Organ zauważył, że zanim zapadły prawomocne wyroki w/w Sądu w przedmiotowych sprawach (wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 317/15, prawomocny od dnia 30 czerwca 2015 r.; wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 315/15, prawomocny od dnia 6 sierpnia 2015 r.), PINB w K. Powiat Grodzki w dniu 26 czerwca 2015 r. wszczął niniejsze postępowanie administracyjne (w przedmiocie tożsamym z w/w postępowaniem znak:[...] ) i w tym samym dniu wydał skarżoną decyzję nr [...] znak: [...] . Powyższe spowodowało, iż PINB w K. Powiat Grodzki wydając w/w skarżoną decyzję nie uwzględnił wiążących organy nadzoru budowlanego zaleceń, które WSA w Krakowie wskazał w wymienionych powyżej wyrokach. Organ wskazał, że w aktach sprawy znajduje się kopia protokołu z 20 lutego 1990 r. który został spisany w sprawie odbioru końcowego i przekazania do użytku inwestycji komunalnych - stacja trafo nr [...] oraz linie kablowe w.n i n.n. W protokole tym stwierdzono między innymi, że Komisja stwierdza, że odbierana inwestycja nie posiada żadnych wad, odpowiada przeznaczeniu i z dniem 14 lutego 1990 r. zostaje przejęta od zamawiającego A. przez użytkownika [...] . Sama inwestycja opisana została natomiast na pierwszej stronie protokołu (tabelka) i zawiera nie tylko transformatory, złącza i kable ale w pozycji nr l wymienia "stację trafo [...] ". Tym samym organ winien ustalić czy i jakie znaczenie ma przekazanie stacji trafo [...] ówczesnemu Rejonowi Energetycznemu [...] , a w szczególności czy w ten sposób nie przekazano do użytkowania także samego budynku jako obudowy znajdujących się wewnątrz stacji urządzeń. Innymi słowy organ I instancji nie poczynił takich ustaleń, które pozwalałyby na stwierdzenie czy elementem sieci należącej do [...] S.A. jest tylko urządzenie w budynku, czy też budynek z urządzeniem jako cala stacja trafo". Zdaniem organu z zebranego materiału dowodowego w niniejszej sprawie wynika, że przed wydaniem skarżonej decyzji organ I instancji nie podjął działań zmierzających do jednoznacznego wyjaśnienia w/w kwestii i ewentualnego scalenia w jedno prowadzonych do tej pory odrębnych postępowań dotyczących stanu technicznego części sieci energetycznej obejmującej urządzenia zlokalizowane w w/w stacji transformatorowej nr [...] oraz stanu technicznego budynku stacji, w którym przedmiotowe urządzenia są zlokalizowane. Organ odwoławczy wskazał, że zadaniem organu I instancji przy ponownym rozpoznaniu niniejszej sprawy będzie prawidłowe określenie przedmiotu prowadzonego postępowania, MWINB w K MWINB w K. wskazał, że w przypadku stwierdzenia przez organ I instancji, iż stacja transformatorowa nr [...] zlokalizowana na terenie zajmowanym przez budynki Hotelu [...] przy ul. [...] ul. [...] w K. stanowi jeden obiekt budowlany - budowlę, to za bezzasadne należało uznać zarzuty formułowane przez stronę skarżącą A. S.A. iż wobec przedmiotowego obiektu budowlanego winny być spełnione przepisy dotyczące sytuowania stacji transformatorowych i bezpieczeństwa pożarowego wymienione w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm.). Organ wskazał, iż zgodnie z § 2 ust. 1 w/w rozporządzenia jego przepisy stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2. Nie ma w nim zatem mowy by stosować przepisy rozporządzenia do oceny eksploatacji, czy też utrzymania lub użytkowania obiektów już wybudowanych (tak jak w niniejszym przypadku). Także brzmienie § 207 ust. 2 tego rozporządzenia nie przesądza o możliwości stosowania regulacji zawartych w tym rozporządzeniu do istniejących i użytkowanych stacji transformatorowych stanowiących budowlę w rozumieniu Prawa budowlanego. Na podstawie tego przepisu, przepisy rozporządzenia można stosować w zakresie bezpieczeństwa pożarowego wyłącznie w stosunku do budynków (nie budowli) już istniejących (także tych wzniesionych przed datą wejścia rozporządzenia w życie), które na podstawie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażające życiu ludzi. MWINB w K. wskazał, że w zgromadzonym przez organ I instancji materiale dowodowym niniejszej sprawy znajdują się dwa sprzeczne ze sobą opracowania w zakresie oceny stanu technicznego stacji transformatorowej nr [...] zlokalizowanej na terenie zajmowanym przez budynki Hotelu [...] przy ul. [...] ul. [...] w K. , co budzi wątpliwości Organu dla stwierdzonego zagrożenia bezpieczeństwa użytkowania przedmiotowej stacji. W pierwszym z w/w opracowań tj. "Opinia - Ustalenie czy stacja transformatorowa nr [...] znajdująca się w K. przy ul. [...] stwarza bezpośrednie niebezpieczeństwo eksploatacji materiałów łatwopalnych i pożaru zagrażających życiu i zdrowiu wielu osób oraz mieniu w wielkich rozmiarach", sporządzonym 12 czerwca 2015r. przez J.B. - biegłego sądowego przy Sądzie Rejonowym w B. z zakresu urządzeń, instalacji i sieci elektroenergetycznych stwierdzono, że cyt. "dalsza eksploatacja stacji transformatorowej [...] w zastanym stanie technicznym stwarza poważne zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców hotelu jak i mieszkańców sąsiadującej kamienicy. W obecnym stanie technicznym stacja transformatorowa powinna zostać wyłączona z eksploatacji. Natomiast autor drugiego, sporządzonego 12 grudnia 2014r. opracowania ("Oceny stanu technicznego urządzeń stacji transformatorowej 15/0,4 kV nr [...] w K. przy ul. [...] ") inż. S.Ł. (rzeczoznawca SEP Oddział w K. , w dziale "Q8: Instalacje i Urządzenia Elektryczne") stwierdza cyt. "w wyniku przeprowadzonych oględzin, analizy dokumentów eksploatacyjnych oraz kierując się doświadczeniem i wiedzą techniczną stwierdzić należy iż przedmiotowa stacja transformatorowa [...] mieszcząca się w K. przy ul. [...] dziedziniec Hotelu [...] działa bezawaryjnie od lutego 1990. Przeglądy stacji były przeprowadzane prawidłowo i pomimo iż zastosowane urządzenia nie są już nowoczesnymi rozwiązaniami były monitorowane na bieżąco, nie stanowią zagrożenia w myśl przepisów które dotyczą istniejących eksploatowanych stacji transformatorowych (...)". Zatem przed ponownym wydaniem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie organ I instancji winien jednoznacznie wyjaśnić w/w rozbieżności w ocenie stanu technicznego przedmiotowej stacji (np. poprzez wezwanie do wyjaśnień autorów w/w opracowań), co pozwoli na prawidłowe zakończenie prowadzonego postępowania. Ponadto jednoznaczne wyjaśnienia w w/w zakresie pozwolą także na udzielenie precyzyjnych odpowiedzi na zarzuty zawarte w odwołaniu strony [...] S.A, które w całości stanowią polemikę ze słusznością stwierdzeń zawartych w w/w opracowaniu sporządzonym przez J.B. (w oparciu o które organ I instancji wydał skarżoną decyzję). Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższą decyzję wniosła strona skarżąca A. Spółka akcyjna, zaskarżając ją w zakresie jej uzasadnienia. Zarzucił naruszenie prawa materialnego, a to: art. 3 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię definicji legalnych budynku i budowli, wskutek czego organ bezzasadnie uznał obiekt budowlany stacji transformatorowej nr [...] za budowlę, co wynika z faktu, iż Organ nie uwzględnił okoliczności, że obiekt ten spełnia wszystkie cechy budynku, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy, tj. charakteryzuje go trwałe związanie z gruntem, przegrody budowlane, fundamenty i dach, a sam obiekt nie spełnia funkcji podrzędnej względem umieszczonych w nim urządzeń, może być wykorzystywany nie tylko na potrzeby stacji transformatorowej, ale w dowolnym innym celu, a w związku z powyższym nie stanowi części budowlanej tych urządzeń w rozumieniu art. 3 pkt 3 ww. ustawy, co przesądza o tym, że jest budynkiem a nie budowlą, § 207 ust. 2 w związku z § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) - poprzez jego błędne niezastosowanie do stacji transformatorowej nr [...] , w sytuacji gdy nawet w wypadku uznania jej za budowlę w rozumieniu Prawa Budowlanego należałoby stosować przepisy ww. rozporządzenia, które nie zawężają swego zakresu przedmiotowego do budynków, § 182 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niezastosowanie, a tym samym uznanie, że pomieszczenie stacji transformatorowej może być sytuowane w budynkach o innym przeznaczeniu niezależnie od faktu czy zachowana została odległość pozioma i pionowa od pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi co najmniej 2,8 m, co jest skutkiem przyjęcia przez organ błędnego stanowiska, że wymagania dotyczące sytuowania na działce budowlanej a określone Rozporządzeniem odnoszą się wyłącznie do budynków, a nie do budowli spełniających funkcje użytkowe budynków, art. 66 ust. 2 w związku z art. 66 ust. 1 ustawy Prawo Budowlane - poprzez jego niezastosowanie, mimo że obiekt budowlany stacji trafo nr [...] jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, a przy przyjęciu stanowiska Organu, iż wraz z urządzeniami elektroenergetycznymi stanowi on całość techniczno - użytkową i w związku z powyższym winien być traktowany jako jeden obiekt budowlany będący budowlą dodatkowo znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym. Strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 28 września 2015 roku znak [...] w części dotyczącej jej uzasadnienia. Strona skarżąca zgodziła się ze stanowiskiem organu drugiej instancji, iż przedmiotowa decyzja naruszała obowiązujące prawo. Skarżący swoją skargę kieruje przeciwko jej uzasadnieniu, które zgodnie z art. 107 § 1 kpa stanowi integralną część decyzji. Strona skarżąca stoi na stanowisku, że w wyniku kontroli instancyjnej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. winien był zmienić zaskarżoną decyzję poprzez wydanie decyzji nakazującej wyłączenie z eksploatacji stacji transformatorowej nr [...] Ma rację organ drugiej instancji wskazując, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpatrując skargi A. S.A. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na wskutek wniesienia odwołania od decyzji wydanej w niniejszej sprawie oraz odwołania od decyzji zapadłej w sprawie [...] wydał wiążące dla organu PINB w K. zalecenie należytego wyjaśnienia sprawy w odniesieniu do jej przedmiotu, w szczególności zarzucił niewyjaśnienie czy elementem sieci jest tylko urządzenie w budynku, czy też budynek z urządzeniem jako cała stacja transformatorowa. Powyższe nie oznacza jednak, że analiza dokonana przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w zastępstwie Organu pierwszej instancji i wnioski wysunięte na podstawie tej analizy, a sprowadzające się do uznania stacji transformatorowej nr [...] za "jeden obiekt budowlany w postaci budowli" są prawidłowe. Organ jako uzasadnienie swojego stanowiska przywołuje bowiem okoliczność, że "obudowa stacji transformatorowej stanowi integralną część tej stacji, w której mieszczą się urządzenia techniczne wchodzące w skład sieci elektroenergetycznej, a ta z kolei uznawana jest za budowlę w rozumieniu prawa podatkowego", i to ustalenie wprost odnosi również do Prawa Budowlanego. Podaje nadto, że "w przypadku sieci elektroenergetycznej budowlą jest bowiem zbiór poszczególnych elementów konstrukcyjnych oraz urządzeń i instalacji" Przenosząc przedmiotowe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy strona skarżąca stwierdziła, że obiekt stacji w pełnym zakresie spełnia wymogi definicji budynku, a zatem winien być traktowany jako budynek, a nie budowla czy też jej część. W przypadku stacji trafo nr [...] nie mamy jednak do czynienia ze stacją kontenerową, lecz częścią całego budynku obejmującego [...] Hotel w K. , który nie spełnia funkcji podrzędnej względem umieszczonych w nim urządzeń, może być wykorzystywany nie tylko na potrzeby stacji transformatorowej, ale w dowolnym innym celu, także w związku z prowadzeniem przez stronę skarżącą działalności gospodarczej. W przypadku obiektu stacji transformatorowej nr [...] w każdej chwili możliwe jest usunięcie urządzeń transformatorowych, a powyższe automatycznie bez konieczności wykonania prac dostosowujących umożliwi użytkowanie obiektu w innym charakterze, co powinno przesądzać, że ten obiekt jest budynkiem. Po wyprowadzeniu z obiektu urządzeń elektroenergetycznych mogłyby zostać wprowadzone nowe urządzenia, ale nie ma takiej konieczności. Powyższa okoliczność potwierdza stanowisko strony skarżącej, że stacja trafo nr [...] jest budynkiem, a nie budowlą, albowiem dla przyjęcia, że obiekt budowlany jest budowlą musiałby być trwale związany z urządzeniami, co w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie ma miejsca. Co więcej przyjmując sposób rozumowania organu drugiej instancji należałoby przyjąć, że każdy budynek, w którym instaluje się transformator stawałby się automatycznie budowlą, a obiekt taki zostałby wymieniony w katalogu obiektów uznanych za budowle, zawartym w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Dodać należy, że uznaniu obiektu stacji za budowlę sprzeciwia się również okoliczność, że przedmiotowy obiekt budowlany stanowi wyodrębnioną całość i może być dowolnie bez jakichkolwiek przeróbek wykorzystywany w charakterze stacji transformatorowej, ale także np. w charakterze chłodni hotelowej, magazynu, szatni pracowniczej, sauny itp.. Nadto posadowione w nim urządzenia stanowiące element sieci elektroenergetycznej stanowią również oddzielną możliwą do przeniesienia całość, mogącą pracować w dowolnym miejscu ( w budynku [...] Hotelu lub w każdym innym). Własność obiektu budowlanego oraz własność posadowionych w nim urządzeń stanowiących element sieci należy do różnych podmiotów, a co więcej Skarżąca daje jednoznaczny wyraz swojemu sprzeciwowi wobec użytkowania obiektu charakterze stacji transformatorowej. Skarżąca nadmienia również, że stacja trafo nr jest immanentnie związana z kompleksem budynków [...] Hotelu położonych w nieruchomości przy ul. [...] i de facto połączonych w jeden budynek, którego stacja transformatorowa jest częścią. Stacja trafo nr [...] została zamontowana wyłącznie w celu zabezpieczenia dostaw energii elektrycznej do budynku Hotelu i wyłącznie taką funkcję przez wiele lat pełniła. Zresztą zaznaczenia wymaga, że na potrzeby rozliczeń podatkowych obiekt budowlany przez stację trafo nr [...] zawsze był traktowany jako budynek i nigdy nie rodziło wątpliwości organów podatkowych, które doskonale zdawały sobie sprawę ze sposobu w obecnie jest wykorzystywany. W ocenie skarżącej błędne stwierdzenie przez Organ drugiej instancji, że stacja transformatorowa nr [...] jednym obiektem budowlanym w postaci budowli, wynikające z wadliwej wykładni definicji legalnych budynku i budowli, umożliwiło z kolei Organowi, jak się wydaje sprytne, ale całkowicie błędne przyjęcie, że wobec przedmiotowego obiektu budowlanego nie muszą być spełnione przepisy dotyczące sytuowania stacji transformatorowych i bezpieczeństwa pożarowego wymienione w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie czym zresztą [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. w sposób jednoznaczny potwierdza, że warunków tych przedmiotowy obiekt nie spełnia. W ocenie skarżącej oczywistym jest, że Organ nie zastosował norm wynikających z tych przepisów do stacji transformatorowej nr [...] , mimo że był zobligowany normy wynikające z tych przepisów zastosować również do budowli. Jej zdaniem organ drugiej instancji pomija również normę § 182 Rozporządzenia, zgodnie z którą pomieszczenie stacji transformatorowej może być sytuowane w budynkach o innym przeznaczeniu, jeżeli są spełnione warunki określone w § 96 oraz zostanie zachowana odległość pozioma i pionowa od pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi co j najmniej 2,8 m, a ściany i stropy będą stanowiły oddzielenia przeciwpożarowe oraz będą miały zabezpieczenia przed przedostawaniem się cieczy i gazów. O wadliwości decyzji organu drugiej instancji świadczy okoliczność, że jeżeli przyjąć stanowisko organu, to obowiązujące przepisy miałyby dopuszczać sytuację, iż w odległości mniejszej niż 2,8 m od pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi może być umieszczone urządzenie transformatorowe, ale pod warunkiem, że będzie umiejscowione w budowli a nie w budynku chociażby wyposażonym we wszystkie zabezpieczenia przeciwpożarowe. Byłby to absurd, albowiem okazałoby się, że w przypadku stacji kontenerowej która nie ma jakichkolwiek zabezpieczeń przeciwpożarowych, nie ma związku zachowania wymogów odnośnie minimalnej odległości, a z kolei przedmiotowe wymogi miałyby zastosowanie do stacji umieszczonej w budynku (nawet w takim, który jest optymalny sposób zabezpieczony). Dla strony skarżącej niezrozumiałe jest lekceważące stanowisko organu wobec opinii biegłego J.B. . Organ drugiej instancji pominął w zupełności drugą ze wskazanych biegłego przesłanek nakazujących natychmiastowe wyłączenie stacji. Zdaniem strony skarżącej, nie sposób zrozumieć lekceważącego stosunku Organu do obiektywnie istniejącego zagrożenia i braku woli eliminacji przedmiotowego zagrożenia chociażby do czasu wyjaśnienia sygnalizowanych Organ drugiej instancji rzekomych wątpliwości. Organ wniósł o oddalenie skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Skarga nie została uwzględniona, gdyż zawarte w niej zarzuty nie znajdują uzasadnienia w obowiązującym stanie prawnym, a w kontrolowanej decyzji WINB nie występują naruszenia prawa mające znaczenie dla sposobu załatwienia sprawy. W kontrolowanej decyzji zostało już wyjaśnione, i Sąd podziela to stanowisko, że w sprawie dotyczącej stanu technicznego stacji transformatorowej nr [...] zlokalizowanej na posesji przy ul. [...] ul. [...] w K. , PINB w K. Powiat Grodzki w roku 2014 prowadził dwa odrębne postępowania administracyjne: - znak: [...] dotyczące stanu technicznego fragmentu sieci energetycznej obejmującej urządzenia zlokalizowane w w/w stacji trafo (przedmiot postępowania tożsamy z przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego); - znak: [...] dotyczące stanu technicznego budynku, w którym zlokalizowane są w/w urządzenia elektroenergetyczne przedmiotowej stacji trafo. W ramach w/w postępowań, organ I instancji wydał w trybie art. 62 Prawa budowlanego stosowne decyzje: w dniu 3 października 2014 r. decyzję nr [...] znak: [...] kończącą pierwsze z wyżej wymienionych postępowań oraz w dniu 6 października 2014 r. decyzję nr [...] znak:[...] , kończącą drugie postępowanie. Na skutek złożonych przez strony odwołań, w/w rozstrzygnięcia PINB w K. Powiat Grodzki zostały uchylone w całości przez organ II instancji (odpowiednio decyzją z dnia 24 grudnia 2014r. nr [...] znak: [...] oraz decyzją z dnia 24 grudnia 2014 r. nr [...] znak:[...] ), a sprawy przekazane do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Na w/w decyzje organu odwoławczego strona A. S.A. wniosła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Trzeba zarazem zauważyć, że zanim zapadły prawomocne wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w przedmiotowych sprawach (wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 317/15, prawomocny od dnia 30 czerwca 2015 r. mający znaczenie dla kontrolowanej decyzji ; wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 315/15, prawomocny od dnia 6 sierpnia 2015 r. ) - PINB w K. Powiat Grodzki w dniu 26 czerwca 2015 r. wszczął kontrolowane obecnie postępowanie administracyjne (w przedmiocie tożsamym z w/w postępowaniem znak:[...] ) i w tym samym dniu wydał skarżoną decyzję nr [...] znak: [...] Powyższe spowodowało, iż PINB w K. Powiat Grodzki wydając w/w skarżoną decyzję nie uwzględnił wiążących organy nadzoru budowlanego zaleceń, które WSA w Krakowie wskazał w wymienionych powyżej wyrokach. W tej sytuacji stanowisko organu II instancji podkreślające, że decyzja pierwszoinstancyjna była wydana przedwcześnie bez uwzględnianie oceny prawnej i wskazówek WSA w Krakowie jest prawidłowe. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie". Trzeba przy tym zauważyć, że przedmiotem kontroli WSA w Krakowie, której wyrazem jest prawomocny wyrok z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 317/15, była decyzja kasacyjna organu II instancji wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., tak samo jak obecnie podlegająca kontroli Sądu decyzja MWINB z dnia 28 września 2015 r., która jest także decyzją kasacyjną opartą na art. 138 § 2 k.p.a. W tym miejscu trzeba wskazać, że zgodnie z poglądem wyrażonym w wyroku WSA w Łodzi z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt. II SA/Łd 1094/14: "1. Przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, organ odwoławczy może jedynie udzielić wskazówek co do zakresu postępowania dowodowego w pierwszej instancji. Nie może natomiast ingerować w rozstrzygnięcie sprawy przez ten organ. 2. Przepis art. 138 § 2 zdanie drugie k.p.a. pozostawia uznaniu organu odwoławczego wskazanie, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez organ pierwszej instancji. Z powołanego przepisu nie wynika zaś, by organ pierwszej instancji był związany poglądem prawnym, wyrażonym w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej". A zatem w orzecznictwie sądowym podnoszony jest pogląd, i skład rozpoznający go podziela, że brak jest związania organu pierwszej instancji poglądem prawnym wyrażonym przez organ II instancji w decyzji kasacyjnej przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Zgodnie natomiast z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, decyzja kasacyjna, powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia może być podjęta tylko w sytuacjach, określonych w art. 130 § 2 k.p.a. Zgodnie bowiem z treścią art. 138 § 2 organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Żadne inne wady postępowania ani wady decyzji podjętej w I instancji, nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej tego typu. Taki rodzaj decyzji organu odwoławczego, stanowiący wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy, nie może podlegać wykładni rozszerzającej. Co do zasady bowiem, orzeczenie organu odwoławczego winno mieć charakter reformacyjny (art. 138 § 1 k.p.a.), zaś uprawnienia kasacyjne tego organu, mają charakter wyjątkowy. W sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje zatem wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.listopada 2003 r., sygn. akt IV SA 1496/02, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny M. Prawn. 2004/2/60, z dnia 2.grudnia 1999 r., sygn. akt I SA 632/99, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 48722, z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt I SA 2127/98, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 48721). Trzeba zarazem zdecydowanie podkreślić, że decyzja kasacyjna nie rozstrzyga merytorycznie o uprawnieniu lub obowiązku strony, a jedynie nakazuje ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego przez organ I instancji. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, zastosowanie normy art. 138 § 2 k.p.a. do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia, uznać należy za prawidłowe i zgodne z prawem, a to z uwagi na sygnalizowany powyżej fakt nie uwzględnienia przez decyzję organu I instancji treści prawomocnego wyroku WSA w Krakowie z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 317/15. We wskazanym prawomocnym wyroku WSA poczynił ustalenia i oceny istotne dla organu rozpatrującego ponownie pierwszoinstancyjnie kontrolowaną sprawę. WSA w omawianym wyroku stwierdził, że: "Sam fakt, że w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej nie wyszczególniono także innych powodów konieczności skierowania sprawy do ponownego rozpoznania sam w sobie decyzji tej nie dyskwalifikuje. Brak taki może być postrzegany jako uchybienie, niemające jednak wpływu na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie brakiem takim jest niewytknięcie organowi I instancji, oprócz nienależytego wyjaśnienia sprawy w zakresie stanu urządzenia, którego wydany nakaz dotyczył, także nienależytego wyjaśnienia sprawy w odniesieniu do jej przedmiotu. Otóż organ I instancji przyjął, że znajdujące się wewnątrz budynku stacji urządzenia stanowią odrębną od tego budynku część sieci, a jako podstawę takiego założenia wskazał twierdzenia strony postępowania ([...] S.A.), wedle których stacja transformatorowa jest stacją wkomponowaną, została zaprojektowana oraz wybudowana przez A. i ulokowana w pomieszczeniach wskazanych i przygotowanych przez tę spółkę, oraz zapisy Instrukcji Eksploatacji Sieci Transformatorowych Sn/nn. Nie podjął jednak organ zupełnie choćby próby zdefiniowania pojęcia "sieci elektroenergetycznej" i "stacji transformatorowej" jako jej elementu. Stwierdził jedynie, że przedmiotowa stacja nie jest stacją "wbudowaną", lecz "odrębny budynkiem", ale już nie wskazał do jakiego rodzaju stacji transformatorowej zalicza stację przedmiotową. Pominął też organ, że - choć budynek stacji miał być wybudowany przez A. - to przedmiotem umowy dzierżawy zawartej z Zakładem Energetycznym K. S.A. w dniu 19 lutego 2004 r. była część nieruchomości o powierzchni 49,5 m 2, na której znajduje się stacja trafo, a nie budynek stacji trafo. Wreszcie niedostatecznie organ opisał samą stację. Na podstawie jego ustaleń nie sposób stwierdzić, czy budynek, w którym znajdują się urządzenia stanowi w istocie "obudowę" tych urządzeń. Cytując obszerne fragmenty Instrukcji Eksploatacji Sieci Transformatorowych Sn/nn organ I instancji nie wyjaśnił jaki charakter ma ten akt i jakie znaczenie aktowi temu przypisuje. Sam jednak w cytatach dokonał podkreśleń takich zapisów, które dotyczą konieczności dokonywania oględzin i przeglądu budynku stacji, a nie tylko urządzeń stacji. Innymi słowy organ I instancji nie poczynił takich ustaleń, które pozwalałyby na stwierdzenie, czy elementem sieci należącej do [...] S.A. jest tylko urządzenie w budynku, czy też budynek z urządzeniem jako cała stacja transformatorowa. Zwrócić przy tym trzeba uwagę, że podstawowym kryterium w tej mierze winno być kryterium przedmiotowe, a nie podmiotowe. Dopiero dostateczne wyjaśnienie tej kwestii pozwoli na prawidłowe ustalenie przedmiotu postępowania a także podmiotu, do którego mogą być kierowane określone prawem nakazy". Jak wynika z treści przywołanego uzasadnienia przywołanego wyroku WSA w Krakowie z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 317/15, wskazania Sądu co dalszego postępowania w sprawie są precyzyjne i jednoznaczne i to one są priorytetowe dla organu I instancji ponownie rozpatrującego sprawę. Są one także wiążące dla składu obecnie kontrolującego sprawę. W tym miejscu trzeba zaznaczyć, że samego kasacyjnego rozstrzygnięcia organu odwoławczego strona skarżąca nie kwestionuje. Kwestionuje jedynie jego uzasadnienie, w tym podjęcie przez organ kwestii materialnoprawnych. Sąd w tym miejscu podkreśla, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera wiążących dla organu I instancji wytycznych. W świetle przywołanych powyżej ocen WSA w Krakowie zawartych w wyroku z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 317/15, należy podzielić stanowisko WINB, że w sprawie należy ustalić, czy i jakie znaczenie ma przekazanie stacji trafo [...] ówczesnemu Rejonowi Energetycznemu [...] a w szczególności czy w ten sposób nie przekazano do użytkowania także samego budynku jako obudowy znajdujących się wewnątrz stacji urządzeń. Zdaniem organu II instancji, nawiązującym do wyroku WSA w Krakowie, organ I instancji nie poczynił takich ustaleń, które pozwalałyby na stwierdzenie czy elementem sieci należącej do [...] S.A. jest tylko urządzenie w budynku, czy też budynek z urządzeniem jako cała stacja trafo". WINB w K. trafnie wskazał, że w zgromadzonym przez organ I instancji materiale dowodowym niniejszej sprawy znajdują się dwa sprzeczne ze sobą opracowania w zakresie oceny stanu technicznego stacji transformatorowej nr [...] zlokalizowanej na terenie zajmowanym przez budynki Hotelu [...] przy ul. [...] ul. . [...] w K. , co budzi wątpliwości organu dla stwierdzonego zagrożenia bezpieczeństwa użytkowania przedmiotowej stacji, i co powinno zostać jednoznacznie rozważone w ramach ponownie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Zatem przed ponownym wydaniem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, według organu II instancji, organ I instancji winien jednoznacznie wyjaśnić w/w rozbieżności w ocenie stanu technicznego przedmiotowej stacji (np. poprzez wezwanie do wyjaśnień autorów w/w opracowań), co pozwoli na prawidłowe zakończenie prowadzonego postępowania. Ponadto jednoznaczne wyjaśnienia w w/w zakresie pozwolą także na udzielenie precyzyjnych odpowiedzi na zarzuty zawarte w odwołaniu strony [...] S.A, które w całości stanowią polemikę ze słusznością stwierdzeń zawartych w w/w opracowaniu sporządzonym przez J.B. (w oparciu, o które organ I instancji wydał skarżoną decyzję). Trzeba zauważyć także, że w tych okolicznościach prawnych i faktycznych kontrolowanej sprawy nie było uzasadnionych podstaw, zdaniem Sadu, aby przyjąć, że w wyniku kontroli instancyjnej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. winien był zmienić zaskarżoną decyzję poprzez wydanie decyzji nakazującej wyłączenie z eksploatacji stacji transformatorowej nr[...] . Mając na uwadze, że decyzja kasacyjna nie wypowiada się materialnoprawnie wobec praw i obowiązków stron postępowania administracyjnego - w związku z czym posiada wymiar formalnoprawny - Sąd obecnie kontrolujący decyzję MWINB z dnia 28 września 2015 r. bada jedynie, czy decyzja ta jest wydana w zgodzie z wymogami formalnymi. Wydanie decyzji kasacyjnej jest w kontrolowanym przypadku uzasadnione z dwóch przyczyn, które są ze sobą nierozerwalnie splecione. Kontrolowana decyzja organu II instancji z uwagi na treść bezwzględnie obowiązującego prawa musi uwzględnić i uwzględnia treść ww. wyroku WSA w Krakowie z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 317/15, która może być zastosowana tylko w wyniku wydania przez organ II instancji decyzji kasacyjnej wobec decyzji organu I instancji. Z uwagi na formalnoprawny wymiar decyzji kasacyjnej, Sąd obecnie kontrolujący decyzję MWINB z dnia 28 września 2015 r. nie wchodzi zasadniczo w kwestie materialnoprawne. Dopiero po wszechstronnym wyjaśnieniu stanu faktycznego i prawnego sprawy, relewantne/istotne staną się kwestie materialnoprawne i wykładnia prawa. W związku z tym Sąd nie ustosunkowuje się do zarzutów skarżącego o charakterze materialnoprawnym, gdyż uważa, że wypowiadanie się w tym zakresie jest przedwczesne i niezgodne z prawnym charakterem decyzji kasacyjnej. Zadaniem Sądu, co do zasady, jest kontrolowanie, czy organy administracji działają zgodnie z powszechnie obowiązującym prawem, a nie uprzednie, "z wyprzedzeniem" rozstrzyganie zamiast nich kwestii materialnoprawnych in genere, i wypowiadanie się o kwestiach materialnych, które teoretycznie, potencjalnie, hipotetycznie mogą wystąpić, zanim nastąpi jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego w trybie art. 138 § 2 k.p.a. zgodne z ocenami zawartymi w wyroku prawomocnym WSA w Krakowie z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 317/15, a następnie zastosowanie do tego stanu faktycznego norm prawa administracyjnego. Działanie przeciwne oznaczałoby, że Sąd już na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego przesądza załatwienie sprawy administracyjnej, która ma być załatwiona przez organy administracyjne a Sąd w swej istocie dokonuje z zasady następczej kontroli na wniosek, czy to rozstrzygnięcie jest zgodne z powszechnie obowiązującym prawem. Sąd oddalił wnioski dowodowe strony skarżącej, gdyż na obecnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego wobec kontroli decyzji kasacyjnej, która od strony formalnej została uznana za prawidłową, nie mają one znaczenia dla wyniku sprawy. Mając na uwadze powyższe ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.