II SA/Kr 154/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku K. T. i A. T. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w dniu 7 marca 2014 r. w sprawie ze skargi K. T. i A. T. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia 14 czerwca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją nr [...] z dnia 14 czerwca 2013 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia 29 października 2013 r. znak: [...], którą nakazano K. T. i A. T. wykonać rozbiórkę odcinka ogrodzenia na działkach nr [...] i [...] w miejscowości L., gmina [...]. Decyzja ta została doręczona K. T. i A. T. 19 czerwca 2013 r. (k. 42-43 akt adm.). W dniu 19 grudnia 2013 r. (data stempla pocztowego – k. 19) pełnomocnik skarżących wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. decyzję WINB w K.. W skardze zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, twierdząc, że w czasie, gdy biegł termin do wniesienia skargi, K. T. przeżywała bardzo trudny okres (problemy zdrowotne, trauma po śmierci brata), a ponadto musiała intensywnie zająć się pracą zawodową ze względu na przygotowanie budżetu na 2014 r. dla dziesięciu gminnych jednostek oświatowych i wychowawczych, pełną inwentaryzacją mienia gminnego oraz przygotowanie do kontroli jednostki nadrzędnej. We wniosku podano również, że K. T. prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z bratem A. T., który jest rencistą, nie domaga fizycznie i w jego imieniu siostra prowadzi wszelkie sprawy. W uzupełnieniu wniosku o przywrócenie terminu przedłożone zostało zaświadczenie Urzędu Gminy z dnia 16 grudnia 2013 r., w którym stwierdzono, że K. T. jest zatrudniona w tym Urzędzie jako główny księgowy jednostek oświatowych i wychowawczych i prowadzi pełną księgowość dziesięciu jednostek budżetowych. Z zaświadczenia wynika, że okresie od lipca do "chwili obecnej" K. T. była obciążona pracą związaną z wykonywaniem obowiązków podanych we wniosku o przywrócenie terminu. WINB w K. zarzucił, że skarżący nie wykazali, iż zachowany został siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Zdaniem organu nie można też mówić o braku winy skarżących w uchybieniu terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd uznał, że przedmiotowy wniosek został złożony z zachowaniem siedmiodniowego terminu określonego w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", ponieważ z opisanego wyżej zaświadczenia Urzędu Gminy wynika, że okoliczności powołane na uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu trwały do 16 grudnia 2013 r. Zatem złożenie wniosku w dniu 19 grudnia 2013 r. nastąpiło z zachowaniem terminu i dlatego wniosek podlegał merytorycznemu rozpoznaniu. Stosownie do art. 86 § 1 ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 2 ppsa w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie jest zasadny i podlega oddaleniu. Należy podkreślić, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem "Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Ani podeszły wiek ani stan zdrowia nie stanowią przesłanek wykluczających istnienie winy". (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2007 r. sygn. akt II OSK 479/07 - orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wskazano w przytoczonym wyżej orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, ani wiek ani stan zdrowia same w sobie nie wykluczają istnienia winy skarżącego w uchybieniu terminu. Istotnym jest też, że od strony dbającej należycie o swoje interesy w toczącym się postępowaniu zasadnym jest wymaganie dołożenia wszelkich starań w celu dochowania terminu (NSA w cytowanym wyroku mówi wręcz o "użyciu największego w danych warunkach wysiłku"). Dlatego też Sąd uznał, że skarżący nie uprawdopodobnili braku swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu swojego wniosku skarżący ogólnie powołali się na zły stan zdrowia i nie przedstawili żadnych dokumentów lekarskich potwierdzających, w jakim okresie i jakie schorzenia u nich wystąpiły, a także jaki był wpływ tych schorzeń na możliwość wniesienia skargi w terminie. Odnośnie zaś obciążenia skarżącej K. T. obowiązkami zawodowymi, to, w ocenie Sądu, nie są to okoliczności, które uzasadniałyby przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wykonywanie pracy zawodowej, nawet o dużej intensywności, nie jest bowiem okolicznością o charakterze wyjątkowym, a tylko zaistnienie tego rodzaju okoliczności może stanowić podstawę do uznania, że strona nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Zdaniem Sądu okoliczności przedstawione w uzasadnieniu złożonego wniosku, w połączeniu ze wskazaniami doświadczenia życiowego, nie pozwalają uznać, że w czasie biegu trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi K. T. ani A. T. nie byli w stanie samodzielnie lub z pomocą innych osób dokonać tej czynności procesowej w terminie. Dlatego Sądu uznał, że skarżący nie uprawdopodobnili, że po odebraniu decyzji WINB w K. miały miejsce takie okoliczności, które w sposób obiektywny uniemożliwiły skarżącym wniesienie skargi w terminie. W związku z powyższym nie zachodziły podstawy do zastosowania w niniejszej sprawie wyjątkowej instytucji, jaką jest przywrócenie uchybionego terminu. Dlatego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 § 2 ppsa.