II SA/Kr 1544/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Beata Łomnicka (spr.) WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: specjalista Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2016 r. przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków [...] – D. J. sprawy ze skarg A. B. i J. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 30 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargi oddala Wojewoda decyzją z 30 września 2015 r. znak [...] na podstawie: - art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2013.267 ze zm.) - art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U.2013.1409 ze zm.); po rozpatrzeniu odwołań J.S. i A.B. od decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] , znak: [...] z 18.03.2015 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla: [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka Jawna, ul. [...] (powstałej z przekształcenia: [...] Sp. z o.o., ul. [...] ), zamierzenia budowlanego: Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem na poziomie parteru i kondygnacji podziemnej i instalacjami -wewnętrznymi wody, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, C.o., wentylacji, elektroenergetyczną i teletechniczną na dz. [...] obr. [...] jedn. ew. P. wraz z zagospodarowaniem terenu, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną w zakresie następujących robót budowlanych: budowie przyłącza wody na dz. nr [...] obr. [...] , przesunięcie hydrantu (usunięcie kolizji) na dz. nr [...] , obr. [...] budowie instalacji zewnętrznych kanalizacji sanitarnej i deszczowej wraz ze zbiornikiem retencyjnym na dz. nr [...] obr. [...] budowie instalacji oświetlenia na dz. nr [...] obr. [...] budowie przyłącza SN wraz z budynkiem stacji trafo na dz. nr [...] ,[...] obr. [...] budowie 3 zjazdów z dz. nr [...] oraz dojść i dojazdów na dz. nr [...] obr. [...] budowie parkingu na dz. nr [...] obr. [...] , remoncie zjazdu i chodnika na dz. nr [...] obr. [...] obr. [...] w jedn. ew. P. przy ulicy [...] w K. położonego na działkach nr: [...] ,[...] ,[...] obręb [...] oraz [...] obręb [...] , utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: W niniejszej sprawie decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] znak: [...] z 18.03.2015 r. zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Na powyższą decyzję do Wojewody wpłynęły odwołania J.S. i A.B. . W odwołaniach podniesione zostały zarzuty niezgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] w zakresie wysokości budynku, powierzchni biologicznie czynnej, ilości miejsc postojowych (naruszenia § 7 ust. 2 pkt 3 ww. Uchwały nr [...] z 20.10.2010 r.), braku wyjaśnienia w dostateczny sposób kwestii nasłonecznienia i zacienienia domu i działki Skarżących (w zakresie §§ 13, 57 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie), naruszenia art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez nieprawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania w sprawie. Po rozpatrzeniu ww. odwołań organ odwoławczy nie stwierdził naruszenia prawa poprzez wydanie zaskarżonej decyzji wskazując, że spełnione zostały wymogi zawarte w ww. art. 35 ustawy Prawo budowlane. Inwestor wraz z wnioskiem o zmianę pozwolenia na budowę przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany. Zatwierdzony projekt budowlany Wojewoda uznał za kompletny oraz wykonany przez osoby legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi i należące do właściwych izb samorządu zawodowego. Organ odwoławczy wskazał również, że projekt budowlany został uzgodniony pod względem ochrony przeciwpożarowej. Analiza sprawy pod kątem spełnienia przepisów technicznych w zakresie pozostającym w kompetencji organów administracji architektoniczno - budowlanej, nie wykazała niezgodności z przepisami. Mając na uwadze zarzuty odwołań, w toku postępowania odwoławczego doprowadzono do przedłożenia dodatkowego materiału dowodowego wyjaśniającego sporne kwestie. Ze zgromadzonym materiałem dowodowym strony postępowania i ich pełnomocnicy mieli możliwość zapoznania się (zawiadomienia z 13.07.2015 i 27.08.2015 r., znak: [...] ). W odniesieniu do zarzutów, organ odwoławczy nie stwierdził niezgodności zaprojektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie wysokości budynku, argumentując, że w § 7 ust. 1 uchwały Nr [...] Rady Miasta K. z 20 października 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] " wskazano, że "Budynki, ich forma i gabaryty oraz usytuowanie na działce wraz z innymi elementami zagospodarowania terenu (ogrodzenia, garaże, obiekty malej architektury, detal architektoniczny oraz zieleń) muszą uwzględniać ukształtowanie i położenie terenu, jego ekspozycję oraz zastane sąsiedztwo: (...) 3) dla obiektów zabudowy wielorodzinnej w terenach MW i MWU ustala się: a) maksymalna wysokość obiektów - 36 metrów, licząc od poziomu terenu przy głównym wejściu do budynku do najwyżej położonej kalenicy dachu". Powyższe ustalenia planu, w ocenie organu odwoławczego dopuszczają na terenie projektowanej inwestycji możliwość kształtowania zabudowy o wysokości do 36 m, a uwzględnienie "zastanego sąsiedztwa" jako zagadnienia nieskonkretyzowanego, jest bardzo trudne do zastosowania. Przemawia za tym literalne brzmienie i redakcja (po dwukropku) przepisu o maksymalnej wysokości obiektów - 36 metrów, jako uszczegóławiającego przepis o konieczności uwzględniania zastanego sąsiedztwa. Trudno także przyjąć, zdaniem Wojewody , iż ustalenia planu mają każdorazowo, dla zachowania ładu przestrzennego, zobowiązywać inwestora, czy organ udzielający pozwolenia na budowę, do przeprowadzania analizy zastanego sąsiedztwa, gdyż to właśnie plan miejscowy jest po to, by konkretyzować w sposób jednoznaczny warunki ładu przestrzennego. Uchwałodawca planu, gdyby chciał ograniczyć wysokość zabudowy w danym terenie, to mógł to zrobić wprost, nawet jeśli plan zawiera 14 terenów o symbolu MWU. Nadto organ odwoławczy wskazał, że powierzchnia biologicznie czynna wyznaczona miejscowym planem dla obszaru inwestycji, jak wynika z przedstawionych wyliczeń w projekcie i późniejszych wyjaśnień projektanta, została zapewniona. Przedstawione przez projektanta, w imieniu inwestora stanowisko z 10.06.2015 r., odnoszące się do zarzutów odwołania, podaje, że "Zgodnie z postanowieniami projektu budowlanego powierzchnia fragmentu działki nr [...] w zakresie obszaru 12MWU, która podlega analizie wynosi 3736,0 m2 (por. pkt 4.4 projektu budowlanego, s.4). Tym samym zgodnie z postanowieniami MPZP powierzchnia biologicznie czynna dla inwestycji powinna wynosić 934 m2 (25% z 3736 =• 934), a nie 940,75 m2 jak twierdzi Skarżąca [...] . Nie powinno zatem budzić wątpliwości, że powierzchnia biologicznie czynna przewidziana w projekcie (tj. 935m2) spełnia warunek określony w § 7 ust 2 pkt 3 MPZP, zaś zarzut Skarżących jest bezpodstawny". Organ odwoławczy zaznaczył także, że zaprojektowanie ilości miejsc postojowych w sposób zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co z pewnością zostało dokonane w niniejszej sprawie, nie świadczy o wadliwości zaskarżonej decyzji. W związku z zaprojektowaniem w budynku 150 mieszkań, liczba zaprojektowanych miejsc postojowych wynosi 180, co odpowiada przewidzianemu ustaleniu ww. miejscowego planu zagospodarowania zawartemu w § 7 ust. 7 pkt 3 ww. Uchwały, w postaci konieczności zaplanowania 1,2 stałego miejsca parkingowego dla 1 mieszkania. Organ Odwoławczy nie znalazł podstaw do podważenia zaprojektowanej liczby miejsc postojowych w związku z argumentem odwołania dotyczącym zaprojektowania części tych miejsc jako "zależnych". Organ odwoławczy stwierdził, że charakter zaprojektowanych miejsc postojowych nie został narzucony w miejscowym planie zagospodarowania terenu. Nie wyklucza to zatem możliwości zaprojektowania części miejsc postojowych w systemie zależnym, o ile sumaryczna liczba miejsc odpowiada ilości narzuconej w planie. W zakresie zarzutu braku wyjaśnienia w dostateczny sposób kwestii nasłonecznienia i zacienienia domu i działki skarżących (w zakresie §§ 13, 57 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie), organ odwoławczy także nie stwierdził naruszenia prawa. W aktach sprawy znalazło się bowiem szczegółowe opracowania dokonujące analizy zaprojektowanej inwestycji pod kątem ww. przepisów, które wykazują, że nie będzie dochodziło do ponadnormatywnego przesłaniania okien i ograniczenia nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych w budynkach sąsiadujących z terenem inwestycji, a są to: pismo [...] przedstawiające rysunki pn. "Analiza przesłaniania i nasłonecznienia" podpisane przez arch. W.B. z października 2015 r., pismo (wraz z załącznikami graficznymi) [...] podpisane przez arch. J.B. z 10.07.2015 r., "Analiza nasłonecznienia dla istniejącego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] w K. jednostka ewidencyjna [...] obręb [...] " z 14.09.2015 r. sporządzona na zlecenie skarżącego p. J.S. przez mgr inż. arch. B.S. . Powyższe opracowania, w tym również opracowanie przedstawione przez skarżącego J.S. , dowodzą w ocenie organu odwoławczego braku naruszenie przez projektowaną inwestycję przepisów w analizowanym zakresie. W ww. "Analizy nasłonecznienia") autorstwa mgr inż. arch. B.S. , stwierdzono brak naruszenia § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (zwane dalej WT): Zgodnie z § 13.1. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 Nr 75 póz. 690 z późniejszymi zmianami) odległości między budynkami powinny zapewniać naturalne oświetlenie światłem dziennym pomieszczeń. Projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny nie ma wpływu na przesłanianie przedmiotowego istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Projektowany budynek zlokalizowany na dz. nr [...] nie przesłania okien budynku istniejącego na działce nr [...] po wyznaczeniu ramion kąta 60° w płaszczyźnie okien, w promieniu 35 m nie znajduje się projektowany budynek nr [...] - spełniony został warunek określony w rozporządzeniu". Natomiast przedstawiona w punkcie III przedmiotowego opracowania "Analiza zacienienia" nie dowodzi naruszenia § 60 ww. rozporządzenia, przedstawiając mylną interpretację tego przepisu o wyłączeniu możliwości ograniczenia wymogu nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych do jednego pokoju (§ 60 pkt 2 WT) w stosunku do budynków mieszkalnych jednorodzinnych: "Pokoje mieszkalne znajdujące się od strony zachodniej oraz południowej posiadają wymagany czas nasłonecznienia przekraczający 3h w wymaganym przedziale czasowym jednocześnie spełniając warunek nasłonecznienia tych pomieszczeń. Pokoje mieszkalne znajdujące się od strony wschodniej i posiadające wyłącznie okna zwrócone na tą stronę świata, nie posiadają wymaganego czasu nasłonecznienia zawartego w § 60.1. rozporządzenia. Biorąc pod uwagę lokalizacje okna na wschodniej ścianie budynku (załącznik graficzny - ANALIZA NASŁONECZNIENIA) czas nasłonecznienia nie przekracza 2h. Powołując się na § 60.2. istnieje możliwość ograniczenia wymogu nasłonecznienia do jednego pokoju, jedynie w przypadku mieszkania wielopokojowego. Przedmiotowy obiekt jest jednak budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. Wyłączenie wynikające z § 60.2. zezwala na ograniczenie wymogu nasłonecznienia dla jednego pokoju, wyłączenie dla mieszkania wielopokojowego, nie dla budynku. Ponieważ ustawodawca wyróżnia definicyjnie, budynek mieszkalny jednorodzinny i lokal mieszkalny w budynku wielorodzinnym, w żadnym stopniu nie wskazując, że lokal mieszkalny zawiera się w pojęciu definicji budynku jednorodzinnego. W naszym przekonaniu nie można zastosować tego wyłączenia dla przedmiotowego budynku i mając na uwadze powyższe, warunek nasłonecznienia nie zostaje spełniony". Zdaniem organu odwoławczego takie rozumowanie jest nieuprawnione, nie ma bowiem podstaw do wyłączenia budynku jednorodzinnego spod działania § 60 pkt 2 WT, gdyż znajdujący się w nim lokal, bądź dwa lokale (zgodnie z definicją podaną niżej) posiadają pomieszczenia mieszkalne, co do których odnosi się powyższa regulacja. Organ odwoławczy nadmienił, że definicja budynku jednorodzinnego znajduje się w art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane, a nieposiadanie wymaganego czasu nasłonecznienia przez pokoje mieszkalne znajdujące się od strony wschodniej przedmiotowego budynku, w sytuacji gdy w innych pomieszczeniach mieszkalnych lokalu mieszkalnego znajdującego się w analizowanym budynku, nie ma ograniczenia czasu nasłonecznienia, nie może być mowy o naruszeniu § 60 pkt 2 WT. W odniesieniu do zarzutu zacienienia działki, organ odwoławczy wskazał, ze nie znalazł przepisów normujących tę kwestię, w związku z czym nie stwierdził niezgodności przepisów w tym zakresie. W zakresie naruszenia art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez nieprawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania w sprawie, w związku z brakiem udziału w postępowaniu właściciela działki nr [...] obręb [...] - spółki [...] Sp. z o.o., organ odwoławczy poinformował, że pismem z 13 maja 2015 r. prezesa spółki [...] Sp. z o.o. – G.K. (który brał udział w postępowaniu w przedmiotowej sprawie pozwolenia na budowę), wskazano, że Spółka brała czynny udział w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do wydania zaskarżonej decyzji, była na bieżąco informowana o czynnościach podejmowanych przez organy administracyjne w związku z przedmiotowym postępowaniem oraz znana jest jej treść decyzji o pozwoleniu na budowę i nie zgłasza co do niej żadnych zastrzeżeń. W związku z powyższym organ odwoławczy nie stwierdził, że doszło do braku udziału ww. Spółki w postępowaniu w sprawie przedmiotowego pozwolenia na budowę. W świetle spełnienia przez inwestycję wymogów niezbędnych do uzyskania pozwolenia na budowę, wskazanych w ustawie Prawo budowlane, w tym stwierdzenia zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Wojewoda uznał, że nie można odmówić udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła A.B. zaskarżając ją w całości. Skarżąca zarzucała: 1) obrazę przepisu § 7 ust. 7 pkt. 3 lit b uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia 20 października 2010 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] " w K. , poprzez błędną jego Interpretacją i uznanie, iż tzw. miejsca postojowe zależne spełniają kryteria pełnoprawnego miejsca postojowego wskazanego ww. przepisie; 2) obrazę przepisu z art. 28 ust. 2 ustawy prawo budowlane, poprzez stwierdzenie, iż nieprawidłowe ustalenie kręgu uczestników sprawy przez organ l instancji, w skutek czego skierowano decyzję administracyjną do osób nieposiadających interesu prawnego w udziale w sprawie A.D. oraz G.K. z pominięciem aktualnego właściciela nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] – [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością i może być wadą konwalidowaną oświadczeniem prezesa zarządu strony pominiętej w postępowaniu; 3) obrazę przepisu § 7 ust. 1 uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia 20 października 2010 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" w K. , poprzez błędną jego interpretację i zaniechanie oceny przedłożonego projektu budowlanego pod kątem jego zgodności z zastanym sąsiedztwem; 4) obrazę przepisu § 60 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez uznanie, że wyłącznie wymogu nasłonecznienia mieszkań wielopokojowych stosuje się także do zabudowań jednorodzinnych. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji. Od decyzji Wojewody skargę wniósł także skarżący – J.S. zaskarżając ją w całości. W ocenie skarżącego wydana decyzja przez Prezydenta Miasta K. , a utrzymana w mocy przez Wojewodę jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] ", obowiązującego na podstawie uchwały nr [...] z 20 października 2010 r. Rady Miasta K Podnosząc powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W odpowiedziach na powyższe skargi Wojewoda podtrzymał argumentacje przedstawioną w decyzji, wnosząc o ich oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawa. Sąd kontrolując działanie organów administracji i nie będąc związany ani granicami skargi, ani zawartymi w skardze zarzutami uznał, że zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa. Na wstępie wypada wskazać, że zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli inwestor spełni wymagane prawem przesłanki. Przepisy Prawa budowlanego wyliczają katalog takich przesłanek, do których w tej sprawie należy zaliczyć złożenie przez inwestora: 1) wniosku o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego; 2) oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3) projektu budowlanego zgodnego z ustaleniami obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zawierającego projekt zagospodarowania działki lub terenu zgodny w szczególności z przepisami techniczno-budowlanymi; 4) kompletnego projektu budowlanego, który ma posiadać wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Na podstawie akt sprawy należy przyjąć, że ww. przesłanki zostały spełnione, co znalazło także wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto Wojewoda odniósł się do wszystkich zarzutów skarg w tym mając w szczególności na uwadze, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż planowana inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich. Przechodząc zatem w pierwszej kolejności do zarzutów skargi A.B. , jako dalej idącej, odnieść należy się do braku zasadności zarzutu naruszenia przepisu § 7 ust. 7 pkt. 3 lit b uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia 20 października 2010 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] " w K. Z akta sprawy i projektu budowlanego wynika, że liczba miejsc postojowych przewidziana dla planowanej inwestycji to 180 miejsc: 24 stanowiska położone są na zewnątrz budynku, zaś 156 stanowisk usytuowanych jest wewnątrz budynku na parterze i w garażu podziemnym. Z pośród wskazanych 156 stanowisk wg. projektu 26 to stanowiska "zależne", z uwagi na dostęp do nich za pośrednictwem miejsca postojowego dostępnego z pasa dojazdowego. W tym 16 miejsc stanowić ma przedłużenie miejsca postojowego dostępnego z pasa dojazdowego, natomiast 10 usytuowanych ma być na platformach wznoszących się ponad miejsce postojowe dostępne z pasa dojazdowego. Charakter "zależny" wskazanych miejsc postojowych wynika zatem jedynie z faktu możliwości korzystania z nich za pośrednictwem innego miejsca postojowego. Nie zmienia to natomiast charakteru tego miejsca, jako miejsca na stałe przewidzianego do parkowania pojazdów. Zatem skoro na planowanych 150 mieszkań przewidzianych zostało 180 miejsc postojowych, to należy przyjąć, że spełniony został wymóg planu dotyczący konieczności zagwarantowania co najmniej 1,2 miejsca postojowego na 1 mieszkanie. Zważyć przy tym należy, że w planie miejscowym jest mowa o stałych miejscach postojowych czyli miejscach na stałe przewidzianych do użytku w tym charakterze. Owa "stałość" dotyczy bowiem nie sposobu korzystania z miejsca postojowego, lecz stałego charakteru przeznaczenia określonej przestrzeni projektowanej inwestycji do użytku w tym właśnie charakterze. Jedynymi kryteriami, które musi spełniać miejsce postojowe są określone wymiary wynikające z § 21 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ.U 2002 nr 75, poz. 690 ze zm.). Obawa zaś skarżącej co do zachowania właściwych parametrów dróg dojazdowych (manewrowych) do zależnych miejsc postojowych jest o tyle nie na miejscu, że dojazd do nich jest w istocie taki sam jak do miejsca postojowego, od którego pośrednio zależy możliwość korzystania z niego. Z powyższych więc względów za słuszną należało uznać konstatację organu odwoławczego o możliwości zaprojektowania części miejsc postojowych w systemie zależnym, o ile ich sumaryczna liczba odpowiada ilości narzuconej w planie, co ma niewątpliwie miejsce w niniejszej sprawie. Zatem tak postawiony zarzut skargi jako chybiony nie mógł odnieść zamierzonego skutku prawnego. Podobnie należało ocenić drugi z postawionych zarzutów a dotyczący naruszenia art. 28 ust. 2 ustawy prawo budowlane, poprzez nieprawidłowe ustalenie kręgu uczestników postępowania przez organ l instancji i skierowanie decyzji administracyjnej do osób nieposiadających interesu prawnego. Zarzut ten zmierza w istocie do wykazania naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby zastosowanie środków określonych w art. 145 stawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). w niniejszej sprawie, skutkiem braku zawiadomienia i uczestniczenia w nim aktualnego właściciela nieruchomości składającej z działki nr [...] obręb [...] tj. [...] Sp. z o.o. w K. W tym miejscu wypada wskazać, że zgodnie z utrwalonymi już poglądami judykatury brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Przesłanka wznowieniowa polegająca na niezapewnieniu stronie udziału w postępowaniu administracyjnym bez jej winy (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) wiąże się bowiem ściśle z art. 147 k.p.a., stosownie do którego wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony. Takie rozwiązanie ustawowe powoduje, że tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, zostały do udziału w nim dopuszczone. Potwierdzeniem tego stanowiska jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2011 r., II OSK 990/10, publikowany w zbiorze Lex nr 898486, w którym przyjęto, że zasadą jest, iż prawami procesowymi rozporządza strona (zob. też wyrok z dnia 14 listopada 2012 r. o sygn. akt I OSK 228/12, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe poglądy podzielane przez skład orzekający wskazują zatem na bezskuteczność podniesionego zarzutu. Kolejny zarzut skargi dotyczy niezgodności projektowanej inwestycji z przepisem § 7 ust. 1 uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia 20 października 2010 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] " w K. w zakresie w jakim w ocenie skarżącej brak jest jej zgodności z zastanym sąsiedztwem także jest, w ocenie Sądu, nieuzasadniony. Otóż w § 7 ust. 1 uchwały Nr [...] Rady Miasta K. z 20 października 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] " wskazano, że "budynki, ich forma i gabaryty oraz usytuowanie na działce wraz z innymi elementami zagospodarowania terenu (ogrodzenia, garaże, obiekty malej architektury, detal architektoniczny oraz zieleń) muszą uwzględniać ukształtowanie i położenie terenu, jego ekspozycję oraz zastane sąsiedztwo: (...) 3) dla obiektów zabudowy wielorodzinnej w terenach MW i MWU ustala się: a) maksymalna wysokość obiektów - 36 metrów, licząc od poziomu terenu przy głównym wejściu do budynku do najwyżej położonej kalenicy dachu". Zaprojektowany budynek ma mieć 12 kondygnacji naziemnych i 1 podziemną, a jego maksymalna wysokość wynosi 35,95 cm. Na wstępie warto przypomnieć, że plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, zaś zawarte w nim regulacje prawne mają zapewnić zachowanie ładu przestrzennego dla terenów tym planem objętych. Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2012 poz. 647- dalej u.p.z.p.), zawiera w art. 2 pkt 1 definicję pojęcia ładu przestrzennego, przez który należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Z kolei z treści art. 15 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. wynika, że w planie miejscowym powinny być jednoznacznie określone zasady ochrony oraz kształtowania ładu przestrzennego. Przepis ten został następnie rozwinięty w § 4 pkt 2 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r., w myśl którego ustalenie dotyczące zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego powinny zawierać określenie cech elementów zagospodarowania przestrzennego, które wymagają ukształtowania lub rewaloryzacji, oraz określenie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów. Następnie w pkt 6 powołanego przepisu ustawodawca wskazał zamknięty katalog parametrów i wskaźników związanych z zabudową i gospodarowaniem terenu oraz kształtowaniem zabudowy, które winny zostać określone w planie i wśród których wymieniono wskaźnik maksymalnej wysokości zabudowy. Celem wskazanej regulacji jest więc ochrona istniejącego na określonym terenie ładu przestrzennego, a także jego kształtowanie na nowych, niezurbanizowanych (niezabudowanych) terenach (por. Komentarz do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod red. Alicji Plucińskiej-Filipowicz i Marka Wierzbickiego - publ. LexisNexis 2014). Określenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego maksymalnej wysokości zabudowy służy przede wszystkim postawieniu pewnej granicy w przestrzeni, ponad którą inwestorzy nie mają prawa realizować obiektów budowlanych. Może ona wynikać z już ukształtowanej wysokości istniejących obiektów i zamiaru jej kontynuowania, jak również z chęci wprowadzenia nowych założeń kształtowania ładu przestrzennego, podyktowanego względami architektonicznymi (por. wyrok WSA w Gdańsku z 3 kwietnia 2013 r., II SA/Gd 542/12, Lex nr 1312421). Wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że aby postanowienia uchwały nie budziły wątpliwości interpretacyjnych prawodawca lokalny (rada gminy) określając wskaźnik wysokości zabudowy winien posłużył się wartościami liczbowymi, co stanowić będzie zobiektywizowana metodę kształtowania ładu przestrzennego na danym terenie. Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego niniejszej sprawy stwierdzić należy, że § 7 ust. 3 uchwały Rady Miasta K. z dnia 20 października 2010 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] w K. w sposób jednoznaczny wskazuje dopuszczalną (maksymalną) wysokość zabudowy 36 metrów, zatem zaprojektowana wysokość budynku na poziomie 35,95 cm w żaden sposób nie narusza postanowień planu. Jak wyżej wywiedziono to plan miejscowy kształtuje ład przestrzenny i określa zasady jego ochrony. Niewątpliwie temu celowi służą ogólne warunki wskazane w ustępie 1 § 7 m.p.z.p. o treści "budynki, ich forma i gabaryty oraz usytuowanie na działce wraz z innymi elementami zagospodarowania terenu (ogrodzenia, garaże, obiekty malej architektury, detal architektoniczny oraz zieleń) muszą uwzględniać ukształtowanie i położenie terenu, jego ekspozycję oraz zastane sąsiedztwo". Nie mniej uszczegółowienie tych warunków następuje w dalszych ustępach tego przepisu poprzez wskazanie m.in. konkretnych wskaźników nowej zabudowy dla terenów MW i MWU, w tym jej maksymalnej wysokości. , Niewątpliwie gdy dla określonego obszaru obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie dokonuje się i brak jest podstaw prawnych do analizy zastanego sąsiedztwa, a w takim kierunku zdąża argumentacja skargi. Już wyżej wywiedziono, lecz należy to jeszcze raz podkreślić, że ustawodawca celowo wyposażył organy gminy w możliwość kształtowania ładu przestrzennego, zmierzającego nie tylko do ochrony stanu istniejącego, ale także umożliwiając określenie kierunków jego kształtowania i rozwoju w przyszłości, zwłaszcza w sposobie zagospodarowania terenów dotychczas nie zurbanizowanych. Na marginesie należy jedynie wskazać, że skarżący w niniejszej sprawie nie zaskarżyli skutecznie postanowień planu w zakresie parametrów kształtujących zabudowę na terenie MWU, zatem jego postanowienia są prawem obowiązującym. Przechodząc do ostatniego zarzutu skargi wskazać należy, że i on jest całkowicie chybiony. Za nim jednak stanowisko Sądu w tym przedmiocie zostanie szczegółowo przedstawione, warto wskazać, że w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych, innych osób. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2003 r., II SA/Ka 1563/02). Z kolei zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 451/10 "Interes osób trzecich chroniony przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 p.b.." Mając zatem powyższe na uwadze w pierwszej kolejności należy podkreślić, że w niniejszej sprawie organ II instancji w uzasadnieniu swej decyzji przedstawił zgromadzony materiał dowodowy, uzupełniony także na etapie postępowania odwoławczego, przeprowadzony na okoliczność ustalenia czy zachodzą przesłanki do stwierdzenia naruszenia § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie nasłonecznienia i zacienienia domu oraz działki skarżących. Odniósł się do dokumentów sporządzonych w tym przedmiocie a to: pismo [...] przedstawiające rysunki pn. "Analiza przesłaniania i nasłonecznienia" podpisane przez arch. W.B. z października 2015 r., pismo (wraz z załącznikami graficznymi) [...] podpisane przez arch. J.B. z 10.07.2015 r., "Analiza nasłonecznienia dla istniejącego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] w K. , jednostka ewidencyjna [...] obręb [...] " z 14.09.2015 r. sporządzona na zlecenie skarżącego J.S. przez mgr inż. arch. B.S. . Treść powyższych dokumentów w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje, że projektowany budynek w odniesieniu do budynków istniejących i projektowanych na działkach sąsiednich spełnia wymagania w zakresie przesłaniania wynikające z §13 wyżej powołanego rozporządzenia, zaś w budynku skarżących położonym na działce [...] zgodnie z § 60 ust. 1 cyt. Rozporządzenia nie ograniczono wymaganego czasu nasłonecznienia. Wbrew stanowisku skarżących właśnie taka konstatacja wynika także z przedłożonej przez skarżącego J.S. analizy przesłaniania. Jej autor wskazuje bowiem, że wykonano linijkę słońca dla równonocy w dniach 21 marca oraz 21 września i w wyniku 11 analiz nasłonecznienia od godz. 7 do godziny 17 ustalono, że projektowany budynek od godziny 8 do 13 zacienia istniejący budynek mieszkalny jednorodzinny znajdujący na działce skarżących, co znajduje o pełne potwierdzenie w załącznikach graficznych. Następnie autor przytacza dokładna treść przepisu § 60 ust. 1 rozporządzenia, z którego wynika, że dla pokoi mieszkalnych wymagany czas nasłonecznienia w godzinach od 7 do 17 musi wynosić co najmniej 3 godziny. Po czym dochodzi do sprzecznych wniosków wynikających z zaprezentowanej linijki słońca, że wymagania nasłonecznienia przekraczający czas 3 godzin w przedziale od 7 rano do 17 wieczorem spełniają jedynie pokoje usytuowane na działce skarżących od strony zachodniej i południowej, natomiast tego wymogu nie spełniają pokoje od strony wschodniej, w czym upatruje naruszenia § 60 ust. 2 cyt. rozp. Tymczasem z załączników graficznych wynika, że wymagany czas nasłonecznienia dla całego budynku, w tym także dla pokoi mieszkalnych położonych od wschodu jest spełniony, albowiem od godziny 13 budynek projektowany nie zacienia budynku skarżących. Powyższe wskazuje, że i w tym względzie stanowisko organu odwoławczego jest prawidłowe, tym samym zarzut naruszenia § 60 ust. 2 rozp. jest oczywiście nieuzasadniony bowiem w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie ma on w ogóle zastosowania. Odnosząc się natomiast do skargi J.S. wskazać należy, że z tych samych powodów, wyżej już wskazanych, podlegała ona oddaleniu jako bezzasadna w kontekście stwierdzenia przez Sąd braku naruszenia postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] w K. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.