II SA/Kr 1560/14

Kraków, dnia 5 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi Gminy Miasta na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 lipca 2014 r., znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia przywrócić termin do wniesienia skargi. Decyzją nr [...] z dnia 31 lipca 2014 r., znak [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 4 września 2013 r. znak [...], nakazującą Gminie Miasta rozbiórkę zjazdu z drogi wewnętrznej (działka nr [...]) na drogę gminną (działka nr [...]) przy ulicy M. w B.. Powyższa decyzja została doręczona skarżącej Gminie w dniu 4 sierpnia 2014 r. Skarga Gminy Miasta na powyższą decyzję została złożona bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pismem nadanym w dniu 3 września 2014 r. w placówce pocztowej operatora publicznego. W dniu 9 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), przesłał skargę Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego. Skarga wpłynęła ponownie do WSA w Krakowie za pośrednictwem organu administracji w dniu 27 października 2014 r. Wcześniej, za pismem z dnia 19 września 2014 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik skarżącej Gminy wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, podając, że do niezachowania terminu doszło w wyniku błędu systemu operacyjnego drukarki podczas seryjnego oznaczania adresatów pism na blankietach potwierdzeń odbioru. Jego zdaniem, dwuczłonowe oznaczenie adresata – WSA w Krakowie za pośrednictwem WINB w K. – zostało automatycznie skrócone w wydruku do wskazania WSA w Krakowie, z pominięciem organu administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zasługuje na uwzględnienie. W okolicznościach niniejszej sprawy decyzję doręczono Gminie Miasta w dniu 4 sierpnia 2014 r. z prawidłowym pouczeniem o trybie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W związku z powyższym, termin do wniesienia skargi upływał w dniu 3 września 2014 r. Skarga wpłynęła bezpośrednio do WSA w Krakowie w dniu 5 września 2014 r., wobec czego - w celu przekazania skargi organowi - Sąd ten nadał skargę drogą pocztową w dniu 9 września 2014 r. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, wyrażony m.in. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2011 r., sygn. II FSK 1768/11, zgodnie z którym zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten winien przekazać ją właściwemu organowi. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd na adres organu administracyjnego. Przyjąć zatem należało, że w sprawie doszło do uchybienia terminu do wniesienia skargi, bowiem termin na jej wniesienie upływał w dniu 3 września 2014 r., a dniem wniesienia skargi był - w świetle powyższych rozważań – 9 września 2014 r. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2012 r. poz. 270, dalej jako P.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.), a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym, nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Może być stosowane, gdy przewidują je przepisy szczegółowe, pozwala ono na ustalenie okoliczności faktycznych bez przeprowadzania postępowania dowodowego. Dopuszczalne jest uprawdopodobnienie istnienia okoliczności faktycznych wskazujących na brak winy osoby, która uchybiła terminowi (por. B. Adamiak [w:], B. Adamiak, J. Borkowski "Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne", Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1992, str. 132-133). Podstawowymi przesłankami, które warunkują przywrócenie terminu jest zatem zachowanie wymogu formalnego z art. 87 § 1 P.p.s.a. oraz stwierdzenie uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego. W ocenie Sądu, uzasadniony jest pogląd, że chwilą ustania przyczyny uchybienia terminu w okolicznościach niniejszej sprawy była data sporządzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, tj. 17 września 2014 r. Pismo to stanowi bowiem w realiach sprawy wyłączny dowód na okoliczność posiadania przez skarżącą wiedzy o przyczynie uchybienia. Przyjąć zatem należało, że uzewnętrzniona w powołanym piśmie świadomość wadliwego zaadresowania przesyłki zawierającej skargę stanowi wystarczającą podstawę do uznania, że z datą 17 września 2014 r. ustała przyczyna uchybienia terminu, skoro skarżąca w tej dacie podjęła starania mające na celu usunięcie skutków tego uchybienia. Wobec powyższego, pozostawało do oceny, czy pełnomocnik skarżącej uprawdopodobnił brak winy skarżącej w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi. O braku winy strony można mówić, gdy dokonanie czynności w ogóle (w sensie obiektywnym) było wykluczone, jak również w takich przypadkach, w których w danych okolicznościach nie można było oczekiwać od strony, by zachowała dany termin procesowy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 1999 r., sygn. akt I PKN 103/99, OSNP 2000/19/719). Przeszkody te muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny. Uwzględniając całokształt okoliczności sprawy, należało stwierdzić, że przedstawiona przez pełnomocnika skarżącej argumentacja może stanowić pozytywną przesłankę pozwalającą na przywrócenie spóźnionego terminu. Błąd systemu generującego w sposób automatyczny treść na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru stanowi okoliczność zewnętrzną, której skutkiem było niezamierzone i niemożliwe do uniknięcia przez skarżącą Gminę doręczenie skargi bezpośrednio na adres Sądu, a nie do organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Zważyć przy tym należy na fakt, iż treść samej skargi prawidłowo wskazywała na konieczność doręczenia sądowi skargi za pośrednictwem organu. Analizując zatem stan faktyczny sprawy, w kontekście powołanych przepisów P.p.s.a. oraz orzecznictwa i piśmiennictwa, Sąd uznał, że w sprawie nie doszło do zawinionego uchybienia terminu do wniesienia skargi. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2012 r. poz. 270) postanowił jak w sentencji.