II SA/Kr 1561/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2016 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 8 października 2015 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala. Wójt Gminy [...] decyzją z dnia 10 lipca 2015r. (znak: [...]) określił J. M. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej w L. nr domu [...], nr ewid. działki [...] za 2015 r. w kwocie 72 zł. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia, organ pierwszej instancji wskazał, iż co prawda podmiot zobowiązany złożył wymaganą przepisami deklarację o wysokości przedmiotowej opłaty, ale była ona wypełniona w sposób niezgodny z ustalonymi wymaganiami. Dlatego organ wszczął postępowanie w niniejszej sprawie i wydał wskazaną wyżej decyzję. W odwołaniu od ww. decyzji J. M. podniósł zarzut: 1) posługiwania się wzorem deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi niezgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 2a u.c.p.g.; oraz 2) określenie opłaty niezgodnie z deklaracją w wysokości wynikającej z ilości odpadów komunalnych oddawanych w ciągu roku do utylizacji z terenu wyżej opisanej nieruchomości. W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł, iż Wójt Gminy [...] myli wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z wysokością stawki. Zdaniem strony opłata powinna być iloczynem stawki i ilości oddanych porcji (tj. worków lub pojemników). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], rozstrzygnięciem z dnia 8 października 2015r., (nr [...]), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) w związku z art. 208 § 1 oraz art. 247 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. póz. 613 z późn. zm. - dalej: o.p.); art. 6m ust. 2, art. 6o ust. 1 i ust. 2 oraz art. 6q ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 1399 z późn. zm.) uchyliło decyzję organu I instancji i umorzyło postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu wyjaśniono, że decyzja organu I instancji została wydana w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną i w związku z tym musi zostać wyeliminowana z obiegu prawnego, a postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe należało umorzyć. Wyjaśniono, że aspekty proceduralne niniejszego postępowania, zgodnie z dyspozycją art. 6q ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach regulują zapisy ustawy Ordynacja podatkowa. Dalej wskazano, że zgodnie z art. 60 ust. 2 u.c.p.g., opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi określona w decyzji o której mowa w ust. 1, obowiązuje do końca miesiąca, w którym następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty. Stosownie natomiast do postanowień art. 6m ust. 2 u.c.p.g. właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć nową deklarację w przypadku zmiany danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia wystąpienia zmiany. SKO ustaliło, że w ponownie złożonej deklaracji z dnia 4 marca 2015 r. J. M. nie wskazał w niej żadnych zmian w danych mających wpływ na wysokość przedmiotowej opłaty. Obowiązek publicznoprawny nałożony na stronę mocą art. 6h u.c.p.g. wynika nadal z tej samej podstawy - tzn. prawa własności wyżej opisanej nieruchomości (część C. pole 4 deklaracji) -jaka została określona decyzją organu II instancji z 16 lutego 2015r. Wskazano, że w części F. punkt l deklaracji, strona oświadczyła, że teren nieruchomości nadal jest zamieszkały przez 1 osobę. Natomiast w punkcie 2 wpisana została nieprawidłowa wysokość stawki miesięcznej uchwalonej przez Radę Gminy [...]. W ocenie SKO, zadeklarowany sposób zbierania odpadów na nieruchomości nie uległ zmianie w stosunku do określonego decyzją organu odwoławczego z dnia 16 lutego 2015 r. Zatem uznano, że organ pierwszej instancji nie miał podstaw do wszczynania postępowania i wydania decyzji w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, gdyż w deklaracji tej nie wskazano danych, które uległy zmianie a zarazem mają wpływ na wysokość powyższej opłaty. Wobec powyższego SKO stwierdziło, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, gdyż dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Oznacza to, że przedmiotowa decyzja jest nieważna, i jako taka musi zostać wyeliminowana z obiegu prawnego na podstawie art. 247 § 1 pkt 4 o.p. w związku art. 60 ust. 1 i ust. 2 u.c.p.g. Podsumowując, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], nie widzi w niniejszej sprawie podstawy do wydania decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, gdyż w deklaracji strony złożonej w dniu 4 marca 2015 r. nie wskazano żadnych danych, których zmiana ma wpływ na wysokość zobowiązania publicznoprawnego z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w stosunku do danych (okoliczności) określonych decyzją ostateczną Kolegium z dnia 16 lutego 2015 r. (sygn. [...]). Brak było podstawy do wszczęcia postępowania a następnie wydania decyzji, gdyż nie wystąpiła żadna z dwóch przesłanek wskazanych w treści art. 60 ust. 1 u.c.p.g. Skargę na powyższą decyzję złożył J. M., wskazując na naruszenie: art.7, art.8, art.75, art.76, art.105 kpa., art.321 kpc.; art.4, ust.2, pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, art.91, ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym; przez co zostały naruszone: art.2, art.7, art.32, art.94, art.168, art.217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie skarżącego, ww. przepisy prawa zostały naruszone przez to, że: 1. SKO w [...] w mojej sprawie nie respektowało dowodu urzędowego jakim jest Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 czerwca 2012 r. i wypływającej z tego orzecznictwa obowiązującej wykładni prawa; 2. SKO w [...] swoją decyzję oparło na rozpatrzeniu nieistotnych zagadnień formalnych i nie podnoszonych przeze skarżącego, a zupełnie pominęło w rozpatrywaniu zasadnicze zarzuty odwołania dotyczące łamania prawa; 3. SKO w [...] wydało decyzję niespójną z decyzjami wydanymi wcześniej; 4. SKO nie wypełniło należycie ciążącego na nim obowiązku troski o przestrzeganie i realizację prawa oraz zasad sprawiedliwości społecznej. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, szczegółowo ustosunkowując się do podniesionych w skardze zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd stwierdza, że w sprawie został prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy niezbędny do wydania rozstrzygnięcia. W toku postępowania SKO podjęło wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia przytoczono wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonano na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania oceny, czy dana okoliczność została uprawdopodobniona. Organ odwoławczy wyjaśnił również podstawę prawną decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, które w przedmiotowej sprawie znalazły zastosowanie. W rezultacie Sąd uznaje za miarodajny dla osądzanej sprawy stan faktyczny ustalony przez organ II instancji. Wynika z niego między innymi, że sprawa określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej na dz. nr [...] obr. [...] w miejscowości L. została zakończona ostateczna decyzją SKO z 16 lutego 2015r. ([...]), doręczoną skarżącemu w dniu 19 lutego 2015r. Przepis art. 6o ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, stanowi: "W razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości określonej w decyzji, o której mowa w ust. 1, obowiązuje do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty. Po doręczeniu decyzji, o której mowa w ust. 1, złożenie deklaracji nie jest dopuszczalne, jeżeli nie następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty, w tym stawki opłaty. Właściciel nieruchomości wobec, którego została wydana decyzja, o której mowa w ust. 1, w przypadku zmiany danych jest obowiązany do złożenia deklaracji, dotyczy to również przypadku zmiany stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z powyższej regulacji wynika m.in. to, że ostateczna decyzja o wysokości opłaty (wydana na podstawie art. 6o ust. 1 ww. ustawy) obowiązuje "na przyszłość", tj. do czasu zmiany okoliczności, które mają wpływ na jej wymiar. Kluczowe znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy miało więc ustalenie czy złożone przez skarżącego w marcu 2015 r.( a zatem po dacie doręczenia decyzji z dnia 16 lutego 2015r.) deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (k.8 a.a.), stosownie do ust. 3 ww. przepisu było dopuszczalne (ze względu na zmianę okoliczności wpływających na określenie wysokości ustalonej ostateczną decyzją opłaty). Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym złożonej przez skarżącego ponownie deklaracji z dnia 4 marca 2015r. wykazuje, że w sprawie nie zaszły żadne zmiany mogące wpłynąć na wysokość ustalonej w decyzji z 16 lutego 2015r. opłaty, a zatem brak było podstaw do uruchomienia postępowania na podstawie art. 6o ust. 1 ww. ustawy postępowania. Bynajmniej za taką okoliczność nie można było uznać powołanych przez skarżącego w pkt 2 deklaracji stawek opłaty miesięcznej niezgodnych z ustaleniami wynikającymi z uchwały Rady Gminy Łabowa z dnia 10.12.2013r., nr XXXV/258/13. Prawidłowo zatem SKO stwierdziło uchyliło decyzję Wójta Gminy Łabowa z dnia 10 lipca 2015r. na podstawie art. 247 § 1 pkt 4 O.p., bowiem dotyczyła ona sprawy zakończonej ostateczną decyzją. Nie ma również wątpliwości, że brak było podstaw do wydania kolejnej decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w realiach niniejszej sprawy, zatem postępowanie to należało umorzyć na zasadzie art. 208 § 1 o. jako bezprzedmiotowe. Podniesione w skardze zarzuty, w całości odparte i uzasadnione przez organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę nie zasługują na uwzględnienie, bowiem przeprowadzona przez Sąd kontrola nie wykazała na czym wskazywany przez skarżącego zarzut "łamania prawa" przez organ administracyjny miałby polegać. Powołany przez skarżącego wyrok WSA we Wrocławiu zapadły w sprawie kontroli aktu prawa miejscowego, dotyczył zupełnie odmiennych okolicznościach faktycznych i prawnych. W ramach postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją nie można było dokonać kontroli aktów prawa miejscowego, tj. uchwały Rady Gminy Łabowa, do czego rzeczywiście zmierzały podniesione w skardze zarzuty. Podkreślić przy tym należy, że obowiązujący w Polce system prawa nie jest oparty o tzw. precedensy, a więc wyrok sądowy wiąże tylko w tej sprawie, w której zapadł, podobnie jak i wyrażone w jego uzasadnieniu poglądy prawne. Wyroki sądowe nie tworzą w Polsce prawa powszechnie obowiązującego, a nawet "obowiązującej wykładni prawa". Natomiast to czy wzór deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest zgodny z prawem nie podlega kontroli w tych postępowaniach: administracyjnym i sądowym prowadzonych w przedmiocie aktu indywidualnego – decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 10 lipca 2015r. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270) orzekł, jak w sentencji wyroku.