II SA/Kr 1576/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 13 sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego skargę oddala. Burmistrz Gminy i Miasta M. decyzją z dnia 8 czerwca 2012 r., nr [....] znak: [....] orzekł z wniosku Gminy M. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym polegającej na budowie drogi gminnej w obrębie ul. [....] i ul. [....] w M. wraz z budową 4 skrzyżowań i kanalizacji deszczowej oraz kanalizacją deszczową w ul. [....] wraz z włączeniem w ul. [....] na działkach o numerach ewidencyjnych: nr nr [....] , gmina M. , obręb M. W uzasadnieniu podniesiono, że inwestycja ta uzasadnia objęcie jej procedurą postępowania o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a teren określony we wniosku nie jest objęty planem miejscowym. Projekt decyzji sporządziła osoba wpisana na listę Okręgowej Izby Architektów. W toku postępowania wyjaśniającego dokonano stosownych uzgodnień projektu decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie, tj. 26 czerwca 2012 r. złożyła H.K. kwestionując zasadność rozstrzygnięcia organu I. instancji. W uzasadnieniu odwołania wskazano w szczególności, że zastrzeżenia budzi pozostawienie pasa o szerokości ok. 5 metrów pomiędzy granicą GS "[....] " w M. (działka nr....) a projektowaną drogą o szer. 10 metrów, ponieważ pas ten pozostawał by w dalszym ciągu własnością H.K. i byłby pasem nieużytecznym, nie nadającym się do jakiegokolwiek wykorzystania. Ponadto strona wyjaśniła, iż nie sprzeciwia się przeprowadzeniu drogi gminnej od ulicy [....] w kierunku wschodnim, wnosi jednak o przesunięcie jej w całości w kierunku północnym, tj. od granicy działek stanowiących jej własność (działki o nr:....) i działki GS "[....] " w M. (działka nr....). Decyzją z dnia 13 sierpnia 2012 r. znak [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Burmistrza Gminy i Miasta M. W uzasadnieniu wskazano, że w świetle art. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012, poz. 647) każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Jednocześnie organ administracji publicznej nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, o czym stanowi art. 56 ustawy. Wyjaśniono, że zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Natomiast, w świetle art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, cele publiczne stanowią: wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Przytoczone wyżej przepisy bezspornie pozwalają na skonstruowanie normy prawnej, z której wynika, że zamierzenie inwestycyjne, którego celem jest realizacja m.in. budowę drogi gminnej, stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium Odwoławcze podało, że akceptuje wyrażony w doktrynie pogląd - że pojęcie inwestycji celu publicznego jest w swojej istocie oparte na kryterium przedmiotowym, nie zaś podmiotowym czy funkcjonalnym. Oznacza to, że inwestycję tego typu stanowi każde działanie o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym, które realizuje cele publiczne, bez względu na to, czy inwestorem jest podmiot prywatny czy publiczny. W świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym może to być podmiot, którego główną podstawą działania są przepisy prawa publicznego (np. gmina, powiat, związek komunalny), jak i przepisy prawa prywatnego (np. spółka z o.o., spółka akcyjna, czy osoba fizyczna, także gdy działa jako przedsiębiorca). Nie ma tu również znaczenia zaangażowanie środków publicznych. Inwestycja celu publicznego może być finansowana równie dobrze w całości ze środków prywatnych, jak i publicznych, o ile tylko realizuje cele z art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Na gruncie niniejszej sprawy znajduje zastosowanie w pełni pogląd prawny wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 5 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 672/11, w którym wskazano, że inwestycja polegająca na rozbudowie sieci wodociągowej i kanalizacyjnej niewątpliwie mieści się w zakresie objętym pojęciem celu publicznego (m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń). Jeśli zaś chodzi o drugi element uznania inwestycji za inwestycję celu publicznego, decydujący w tym względzie jest charakter zamierzenia inwestycyjnego - musi to być inwestycja o zasięgu co najmniej lokalnym. Inwestycja lokalna to nie tylko inwestycja służąca całej gminie jako podmiotowi władzy lokalnej. Może to być także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy we wskazanym rozumieniu. Rozbudowa miejskiej sieci wodociągowej i miejskiej sieci kanalizacyjnej ogólnospławnej w określonym rejonie ma znaczenie dla tego rejonu, ale pośrednio ma znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspokaja także jej potrzeby jako całości - służąc tym samym nie tylko interesom grupowym. W ocenie Kolegium Odwoławczego niniejsze przedsięwzięcie, które inwestor zamierza realizować, należy zakwalifikować do kategorii inwestycji celu publicznego, nawet jeżeli służyć będzie stosunkowo wąskiej grupie w członków wspólnoty lokalnej (gminnej). Konkretyzacja obowiązków organu administracji w postępowaniu wyjaśniającym w przedmiocie lokalizacji danej inwestycji celu publicznego, wyrażona została wprost w art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiącym o kierunku merytorycznego rozpoznania sprawy (a więc o dopuszczalności ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, zgodnie z wnioskiem inwestora). Wynik postępowania wyjaśniającego znajduje swoje odzwierciedlenie w treści decyzji (art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Dalej Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze obowiązane jest z urzędu dokonać oceny zaskarżonej decyzji, jak również prawidłowości prowadzonego postępowania, niezależnie od treści zarzutów odwołania. W ocenie organu II instancji zaskarżona decyzja zarówno pod względem merytorycznym, jak i formalnym zasługuje na uwzględnienie. Spełnia ona wymogi art 54 powołanej ustawy. Jej projekt sporządzony został przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów. W toku postępowania sporządzona została analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, że w świetle ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego służy określeniu sytuacji prawnej obszaru pozbawionego planu miejscowego (art. 50 ustawy). Zgodnie z regulacją ustawową decyzję tę wydaje się na wniosek zainteresowanego – inwestora (art. 52 ust. 1 ustawy). Organ jest związany wnioskiem i nie może tego wniosku interpretować zawężająco, czy też zmieniać np. w zakresie lokalizacji danej inwestycji. Zawsze też dla odmowy wydania takiej decyzji wymagane jest wskazanie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, którego naruszenie uzasadniałoby taką odmowę. Nie można bowiem odmówić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji, jeśli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56 ustawy). Jeśli zatem regulacje prawne przewidują wydawanie w określonych przypadkach decyzji co do ustalenia zasad i warunków zagospodarowania i zabudowy terenu, to zainteresowany w razie spełnienia ustawowych przesłanek ma prawo skutecznie domagać się wydania decyzji o określonej treści. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi bowiem typowy przykład aktów związanych, czyli takich, w których organ bada dany stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. W niniejszej sprawie organ I. instancji, prowadząc postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, był związany treścią wniosku z dnia 8 grudnia 2011 r. inicjującego to postępowanie, co do zakresu inwestycji, a w szczególności co do jej przebiegu. W konsekwencji w toku postępowania pierwszo-instancyjnego, organ I instancji nie posiadał legitymacji do arbitralnej zmiany przedmiotu wniosku, bez uzyskania wcześniejszej zgody, bądź wniosku inwestora. Na marginesie zauważono, że organ I instancji w dniu 14 maja 2012 r. doręczył odwołującej się projekt decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedmiotowego zamierzenia (karta nr 73), natomiast strona nie zgłosiła zastrzeżeń co do przebiegu planowanej inwestycji, aż do złożenia odwołania od opisanej wyżej decyzji organu I instancji. W konsekwencji organ I. instancji wydając zaskarżoną decyzję nie dysponował pisemnymi zastrzeżeniami skarżącej co do przebiegu inwestycji, co wynika ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi jedynie o możliwości wykonania inwestycji planowanego rodzaju na przedmiotowej nieruchomości, określając jednocześnie wskazane przepisami prawa warunki, jakie inwestycja ta ma spełniać. Decyzja ta stanowi promesę dla pozwolenia na budowę i nie przesądza oczywiście, że inwestycja taka powstanie. Dopiero w toku ewentualnego kolejnego postępowania - w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę - ocenie organu podlegać będzie zgodność projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w niniejszym postępowania zbadało, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przepisów odrębnych, jak również, czy zgodna jest z wymogami procedury administracyjnej i stwierdziło, że decyzja ta została wydana w zgodzie z wyżej wymienionymi przepisami prawa. Z powyższą decyzją nie zgodziła się H.K. , która w dniu 20 września 2012 r. (data nadania) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyżej opisaną decyzję. Zakwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzuciła: 1) rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 1 ust 2 pkt 7 w związku z art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r., w związku z art. 64 i art. 31 ust 3 Konstytucji RP, przez ich niewłaściwe zastosowanie, to jest brak uwzględnienia przy wydawaniu decyzji prawa własności przysługującego skarżącej w stosunku do działek, na których planowane jest przeprowadzenie inwestycji drogowej, jak również działek sąsiadujących z ww. działkami, a także brak uczynienia zadość potrzebie ochrony interesu prawnego skarżącej poprzez wydanie decyzji, w której wybrano najgorszy dla skarżącej wariant oraz naruszenie w ten sposób konstytucyjnej zasady proporcjonalności w ograniczeniu korzystania z konstytucyjnych praw i wolności, a także konstytucyjnej zasady ochrony własności podczas gdy, prawidłowe zastosowanie wskazanych przepisów powinno doprowadzić do wydania decyzji z możliwie jak największym poszanowaniem interesu prawnego i prawa własności przysługującego skarżącej w stosunku do działek, na których planowane jest przeprowadzenie inwestycji celu publicznego w ramach realizacji przywołanych wyżej konstytucyjnych zasad przez organy administracji publicznej działające przecież na podstawie i w granicach prawa; 2) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7, art. 77 i art. 107 K.p.a. w związku z art. 53 ust 3 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak dokonania analizy stanu faktycznego i prawnego związanego z terenem, na którym przewiduje się realizację inwestycji, a zatem brak podjęcia przez organy postępowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w wyniku czego nie został w sposób wyczerpujący zebrany i rozpatrzony cały materiał dowodowy, czego odzwierciedleniem są niedostatki uzasadnienia decyzji w tym zakresie podczas gdy, prawidłowo ukształtowane postępowanie w niniejszej sprawie, w tym w szczególności wnikliwe przeprowadzenie analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, doprowadziłoby do ujawnienia okoliczności, iż możliwe jest przeprowadzenie inwestycji w sposób mniej uciążliwy dla strony skarżącej, w taki sposób, jak to wskazano w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a zatem w sposób odpowiadający interesowi prawnemu strony i właściwej ochronie prawa własności wynikającej z zasad określonych w Konstytucji RP. Uzasadnienie decyzji kończącej prawidłowo ukształtowane postępowanie administracyjne w sprawie powinno bowiem w sposób dogłębny i wyczerpujący opisywać przeprowadzoną analizę, jak również wyjaśniać, dlaczego wariant zaproponowany przez skarżącą został odrzucony; 3) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 8 i art. 15 K.p.a., poprzez przyjęcie nieuprawnione, że wskutek braku zgłoszenia przez skarżącą zastrzeżeń co do projektu lokalizacji inwestycji celu publicznego w postępowaniu przed organem I. instancji organ II. instancji nie mógł merytorycznie badać przedstawionych przez skarżącą w odwołaniu zarzutów, twierdzeń i zastrzeżeń, podczas gdy, postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, organ każdej instancji bada merytorycznie sprawę administracyjną w jej całokształcie, zaś strona na każdym etapie postępowania uprawniona jest do zgłaszania twierdzeń i wniosków, które powinny być rozpatrywane przez organy, zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji, postępowania, zaś ustosunkowanie się do tych twierdzeń i wniosków winno znaleźć się z uzasadnieniu decyzji, przeciwne zaś postępowanie stanowi niedopuszczalne zlekceważenie zasady dwuinstancyjności postępowania i zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania na jej rzecz, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), w skrócie jako "P.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Analiza prawidłowości kontrolowanego postępowania administracyjnego prowadzi do wniosku, że nie zawiera ono wad uzasadniających wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "u.p.z.p.", decyzję w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym lub gminnym wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Inwestycja polegająca na budowie drogi gminnej wraz z kanalizacją deszczową należy do inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. pod pojęciem "inwestycji celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, z późn. zm.). Powołany art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami wśród celów publicznych wymienia, między innymi, wykonywanie robót budowlanych obejmujących drogi publiczne (art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Tym samym inwestor mógł skorzystać z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym celem uzyskania decyzji ustalającej lokalizację przedmiotowej inwestycji jako inwestycji celu publicznego. Decyzję ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego wydaje się wówczas, gdy zostaną spełnione wymagane przepisami prawa warunki. Zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie, strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Warunki te w tej sprawie zostały spełnione. Art. 53 ust. 3 nakazuje, aby organ prowadzący postępowanie związane z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Projekt decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego sporządza osoba wpisana na listę urbanistów lub architektów. Decyzję w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z właściwymi w danej sprawie organami, określonymi w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. W związku z charakterem przedmiotowej inwestycji polegającej na budowie drogi gminnej wraz z kanalizacją deszczową oraz jej usytuowaniem uzgodniono projekt decyzji z organem właściwym do spraw geodezji (geodetą powiatowym), zarządem melioracji i urządzeń wodnych oraz zarządem dróg wojewódzkich. W związku z okolicznością, że wniosek złożył organ będący zarazem zarządcą dróg gminnych (Burmistrz Miasta i Gminy M. ) pismem z dnia 5 czerwca 2012 r. zarządca drogi zaopiniował pozytywnie projekt decyzji. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. projekt decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego winien być obligatoryjnie uzgodniony z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż park narodowy i jego otulina obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Wojewoda K. rozporządzeniem z dnia 29 września 1995 r. Nr 12/95 ustalił obszar chronionego krajobrazu (.........Obszar Chronionego Krajobrazu). Sejmik Województwa [....] uchwałą z dnia 27 lutego 2012 r. w związku ze zmianą podziału terytorialnego Polski z dniem 1 stycznia 1999 r. zmienił ww. rozporządzenie wprowadzając jako formę ochrony Chroniony Obszar Wyżyny [....] . Zgodnie z załącznikiem nr 1 i nr 2 do ww. uchwały Chroniony Obszar Wyżyny [....] nie obejmuje terenu Miasta [....] . Tym samym w sytuacji, w której projektowana inwestycja jest lokalizowana w granicach administracyjnych Miasta [....] , nie było podstaw do dokonywania uzgodnień z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Mimo wiec braku wyjaśnienia różnicy między stwierdzeniem zawartym w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji tejże inwestycji z dnia 27 lutego 2012 r. znak [....] (akta administracyjne sprawy, karty nr 14-16), zgodnie z którą projektowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie [....] Obszaru Chronionego Krajobrazu (akta administracyjne sprawy, karta nr 15 rewers, wersy 11 i 12 liczone od góry), a treścią analizy warunków i zasad zagospodarowania przedmiotowej inwestycji określającą, że ta inwestycja nie znajduje się na obszarze [....] Obszaru Chronionego Krajobrazu (akta administracyjne, karta nr 36, wersy 43-47 liczone od góry) – Sąd stwierdza, że w tej sprawie na datę wydawania decyzji nie zachodził przypadek wymagający uzgodnienia z właściwym dyrektorem ochrony środowiska. Zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora zaś i właścicieli oraz użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Te wymogi także zostały przez organy zachowane. Zgodnie z art. 54 u.p.z.p. decyzja organu I. instancji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa rodzaj inwestycji; warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich oraz ochrony na podstawie przepisów odrębnych. Załącznikiem do decyzji jest także rysunek zawierający linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. Zgodnie z art. 50 ust. 1 zdanie drugie u.p.z.p. w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego należy uwzględnić warunek wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Zgodnie z tym ostatnim przepisem należy uwzględnić okoliczność ewentualnego uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Ten warunek nie zachodzi w tej sprawie, ponieważ teren inwestycji znajduje się w granicach Miasta [....] , a zgodnie z art. 5b ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 z późn. zm.), przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie stosuje się do gruntów rolnych stanowiących użytki rolne położonych w granicach administracyjnych miast. Zarzuty zawarte w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 7 w związku z art. 6 u.p.z.p. poprzez brak uwzględnienia prawa własności skarżącej. Konstytucyjna ochrona prawa własności nie jest bezwzględna i może podlegać ograniczeniu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie powoduje ograniczenia prawa własności, aczkolwiek na jej podstawie może inwestor podjąć dalsze działania, które ograniczą prawo własności innej osoby i to nawet wbrew woli danej osoby w drodze np. późniejszego postępowania wywłaszczeniowego. Mimo jednak takiego możliwego w przyszłości skutku Sąd nie stwierdza, aby projektowana inwestycja nie była zgodna z przepisami tak ww. art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. lub art. 64 i 31 ust. 3 Konstytucji RP. Nie jest to, wbrew stanowisku skarżącej, najgorszy wariant proponowanej inwestycji. W ocenie Sądu dopuszczalnym było jej projektowanie poprzez działkę nr nr [....] i w niewielkim fragmencie po działce nr [....] . Działka nr [....] w ogóle nie została objęta planowaną inwestycją. Skarżąca podnosi, że tak projektowana inwestycja spowoduje pozostawienie części działki nr [....] o szerokości ok. 5 metrów pomiędzy projektowaną drogą a działką nr [....] i tak pozostawiony fragment działki stanowiącej użytek rolny nie będzie mógł być wykorzystywany na cele rolne. Ocena celowości lub zasadności decyzji nie może być przedmiotem oceny Sądu administracyjnego. Należy jednak wskazać, że nawet tak projektowany przebieg drogi nie spowoduje powstania nieproporcjonalnej szkody po stronie skarżącej. Zgodnie bowiem z art. 58 ust. 2 u.p.z.p. w sytuacji, w której decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego spowodowała niemożliwość lub istotne ograniczenie dalszego korzystania z nieruchomości przed dotychczasowego właściciela, może on żądać od gminy odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę lub wykupienia nieruchomości lub jej części (art. 36 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p.). Tym samym porządek prawny przewiduje w takiej sytuacji możliwość uzyskania odszkodowania lub żądania od gminy wykupienia części nieruchomości, która na skutek decyzji ustalającej warunki inwestycji celu publicznego straciła dla właściciela dotychczasowe znaczenie. Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, że tak projektowana inwestycja spowoduje naruszenie istoty prawa własności skarżącej. Skoro celem decyzji ustalającej lokalizacje inwestycji celu publicznego jest realizacja takiej inwestycji, a to wymaga odebrania prawa, a tym także prawa własności dotychczasowym właścicielom, to nie można stwierdzić, że wydanie takiej decyzji w tej sprawie powoduje ograniczenie niczym nie uzasadnione lub nieproporcjonalne ograniczenie istoty prawa własności. Sąd zauważa, że w istocie różnica pomiędzy proponowanym przez skarżącą przebiegiem drogi a projektem jej przebiegu zawartym w decyzji organu I. instancji dotyczy zakresu zajęcia działki nr [....] . Zarówno w wariancie przedłożonym przez inwestora, jak i w "wariancie" opisanym przez skarżącą i tak większa część działki nr [....] byłaby zajęta pod planowaną inwestycję. Nawet w wariancie przyjętym przez organ I. instancji skarżąca nie zostanie pozbawiona możliwości uzyskania odszkodowania lub żądania wykupienia pozostałej części działki nr [....] przez Gminę M. Rację ma organ odwoławczy wskazując, że żaden przepis nie uzależnia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właściciela nieruchomości, po której taka inwestycja będzie przebiegać. Nie ma również możliwości analizowania różnych wariantów przebiegu danej inwestycji, skoro takiej możliwości nie zawiera wniosek inwestora. Ustalanie inwestycji celu publicznego nie polega na analizowaniu różnych wariantów przedkładanych przez uczestników tego postępowania nie będących inwestorami. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 7, art. 77 i art. 107 K.p.a. poprzez brak dokonania analizy stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej inwestycji. Skarżąca uzasadniając ten zarzut wskazuje, że należyte przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego spowodowałoby przyjecie lub chociażby rozważanie przyjęcia wariantu zaproponowanego przez skarżącą w odwołaniu. Jak już zostało to wyjaśnione, procedura wydawania decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie zakłada analizowania różnych wariantów zaproponowanych przez inne osoby niż inwestor. Sąd nie dostrzegł, jakie to inne okoliczności niż proponowany przebieg inwestycji i zawarte w decyzji organu I. instancji, nie zostały ustalone przez organy administracji. Zarzut naruszenia art. 8 i 15 K.p.a. sprowadza się, w ocenie skarżącej, do braku dokonania analizy proponowanego przez skarżącą przebiegu inwestycji zawartej w odwołaniu. Także i ten zarzut nie jest zasadny. Organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutów zawartych w odwołaniu skarżącej zawartych na stronach 5-7 zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Stanowisko to jest prawidłowe. Należy również podnieść i to, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję tylko wówczas, gdy stwierdzi istotne naruszenie przepisów procedury administracyjnej lub prawa materialnego. Nieistotne naruszenia w ww. zakresie, tzn. takie, które nie powodują ani nie uprawdopodabniają wydanie odmiennych w sprawie decyzji od zaskarżonej – nie stanowią podstawy do uchylenia zaskarżonego aktu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, za podstawę przyjmując art. 151 P.p.s.a. i zgodnie z tym artykułem skarga została oddalona.