II SA/Kr 1578/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka- Duda Sędziowie: WSA Krystyna Daniel AWSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant: Beata Błach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 października 2004 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. skargę oddala, II. przyznaje adwokatowi A. W. ze środków Skarbu Państwa -Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wynagrodzenie w kwocie 292,80 zł.( dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100- w tym podatek VAT), tytułem nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej skarżącemu z urzędu w niniejszym postępowaniu, III. przyznaje adwokatowi J. M. ze środków Skarbu Państwa -Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wynagrodzenie w kwocie 183,00 zł.( sto osiemdziesiąt trzy złote - w tym podatek VAT), tytułem nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej skarżącemu z urzędu w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Pismem z dnia [...].07.2002 r. S. S. poinformował Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wybudowaniu przez J. S. bez wcześniejszego pozwolenia budynku wozowni i pokryciu go płytami azbestowymi. Po wszczęciu postępowania administracyjnego, organ I-instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w trakcie którego ustalił, że na działce nr [...] w C. J. S. wybudował w 2002 r. pomieszczenie gospodarcze wykorzystywane do przechowywania maszyn rolniczych i płodów rolnych bez wcześniejszego zgłoszenia. Budynek ten ma wymiary 5 metrów na 5,8 metra. Po przeprowadzeniu oględzin organ ustalił, że budynek ten o charakterze stałym i konstrukcji drewnianej jest pokryty płytami azbestowymi pochodzącymi z odzysku, które zostały przymocowane skorodowanymi gwoździami z nowymi podkładkami (akta postępowania administracyjnego, karta nr 20). Okoliczność budowy budynku gospodarczego w 2002 r. potwierdzili świadkowie (E. S., K. Z., B. G.), zaś J. S. nie okazał żadnych dokumentów potwierdzających wybudowanie tego obiektu przed 2002 r. Organ I-instancji zgromadził również mapy ewidencyjne obejmujące teren działki nr [...] w miejscowości C., na których widnieją obrysy budynków i budowli. Na podstawie tak zgromadzonego materiału dowodowego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].05.2004 r. nakazał J. S. wykonanie przymusowej rozbiórki polegającej na rozebraniu dachu i ścian obiektu gospodarczego - budowli naziemnej pełniącej funkcję użytkową budynku gospodarczego-wozowni na działce nr [...] w C. oraz zdemontowaniu istniejącej w tym obiekcie instalacji elektrycznej. W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że wyżej wymieniony budynek został wybudowany w 2002 r. Do jego budowy wykorzystano pochodzące z odzysku płyty azbestowo-cementowe przytwierdzone skorodowanymi gwoździami ale z nowymi podkładkami mocującymi. Organ uznał, że zebrane w sprawie dowody, jakimi są zeznania świadków S. C., J. S., W. D. oraz B. G. potwierdzają, że budynek ten został wybudowany w 2002 r. W. D. zeznała, że J. S. w 2002 r. pożyczał od niej drabinę niezbędną do budowy szopy, a S. C. zeznał, że około 2000 r. rozebrał swój budynek mieszkalny i sam przewiózł płyty azbestowo-cementowe na działkę nr [...] do J. Wskazani przez J. S. świadkowie w osobach S. W. i H. P. nie posiadali wiadomości na temat daty wybudowania tego obiektu. Zeznania świadków zostały ocenione przez organ I-instancji jako logiczne i stanowiące spójną całość. Na żadnej z map ewidencyjnych z 1972 r., 1984 r. i 1988 r. (akta postępowania administracyjnego, karty nr 124, 130 i 157) nie został uwidoczniony przedmiotowy obiekt budowlany. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił również, że teren działki nr [...] nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i dlatego też nie było możliwym przeprowadzenie procedury legalizacyjnej tego obiektu. Poinformowano o treści art. 48 Prawa budowlanego i skutkach realizacji inwestycji bez wymaganego zgłoszenia lub pozwolenia na budowę. Decyzję tą doręczono J. S. [...].06.2004 r. i dnia [...].06.2004 r. wniósł on od tej decyzji odwołanie do Wojewódzkiego Inspektora nadzoru Budowlanego, domagając się jej zmiany. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że budynek ten jest szopą nie posiadającą fundamentów, w związku z tym nie istnieje obowiązek jego rozbiórki. Budynek ten służy do przechowywania płodów rolnych i sprzętu rolniczego i został on wybudowany ok. 25 lat temu przez ojca odwołującego się. W odwołaniu wskazano, że organ I-instancji celowo prowadził swoje postępowanie, zmierzając do pognębienia strony i postępowanie to służyło jedynie na użytek sąsiadów. Odwołujący podniósł również, że jego ojciec legalnie wybudował stodołę wraz z tą szopą. Podniesiono, że Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia [...].04.2004 r. uniewinnił odwołującego od popełnienia wykroczenia określonego w art. 93 pkt 8 Prawa budowlanego. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 5.10.2004 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu tej decyzji w całości podtrzymano, jako prawidłowe, ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ I-instancji. Organ odwoławczy wskazał, iż zeznania świadków potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy kopie mapy z 1984 r. oraz planu sytuacyjno-realizacyjnego z 1988 r. z których wynika, że w tym czasie przedmiotowy budynek gospodarczy nie istniał. Tym samym nie dano wiary wyjaśnieniom odwołującego, że budynek ten został wbudowywany około 20-25 lat temu, skoro żaden dokument tego nie potwierdza a wręcz przeciwnie z map wynika, że tego budynku nie było. Wyjaśniono treść art. 29 i 30 Prawa budowlanego nakazującego dokonanie zgłoszenia poprzedzającego rozpoczęcie budowy takiego obiektu oraz art. 48 i 49b Prawa budowlanego. Wskazano, że w tej sprawie nie można było przeprowadzić postępowania legalizującego tak wybudowany obiekt budowlany, ponieważ nie znajduje się on w obszarze obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzje organu odwoławczego doręczono J. S. [...].10.2004 r. i dnia [...].10.2004 r. wniósł on na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i zwolnienia skarżącego z obowiązku rozbiórki. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że oględziny ww. obiektu przeprowadzono w sposób rażąco odbiegający od przepisów Prawa budowanego. Szopa o konstrukcji drewnianej bez fundamentów została wybudowana przez ojca skarżącego około 20 lat temu. W sprawie stanu technicznego tej szopy prowadzone było postępowanie przed Sądem Rejonowym, który wyrokiem z [...].04.2004 r. uniewinnił skarżącego od zarzutów. Po wydaniu tego wyroku przez Sąd Rejonowy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zmienił swoją decyzję i orzekł o wybudowaniu przez skarżącego budowli jako "samowoli budowlanej". W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Po wniesieniu skargi skarżący w dniu [...].04.2005 r. złożył wniosek do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 30.06.2005 r. oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Na to postanowienie J. S. wniósł dnia [...].07.2005 r. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący wystąpił również z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu i Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 26.10.2005 r. zwolnił skarżącego od kosztów sądowych oraz ustanowił adwokata. Dnia [...].11.2005 r. skarżący reprezentowany przez adwokata ustanowionego z urzędu J. M., wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30.06.2005 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia oraz o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu skarżącemu, której koszty nie zostały opłacone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 23.12.2005 r. odrzucił zażalenie skarżącego z dnia [...].11.2005 r. w związku z brakiem uiszczenia wpisu od zażalenia. Na to postanowienie skarżący reprezentowany przez adwokata J. M. dnia [...].01.2006 r. wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się uchylenia zaskarbionego postanowienia i przyznania kosztów nieopłacone pomocy prawnej (akta sprawy, karta nr 125), który postanowieniem z dnia 9 marca 2006 r. uchylił zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23.12.2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny kolejnym postanowieniem z dnia 26.04.2006 r. odrzuci wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia wyjaśniając, że skarżący wniósł zażalenie w dniu [...] lipca 2005 r. z zachowaniem ustawowego terminu. Na to postanowienie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu [...].05.2006 r. wniósł J. S. reprezentowany przez adwokata J. M., domagając się jego uchylenia argumentując, że zażalenie wniesione osobiście przez skarżącego w dniu [...].07.2005 r. nie spełnia warunków formalnych. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 13.09.2006 r. zażalenie to oddalił. Postanowienie to doręczono pełnomocnikowi skarżącego dnia [...].09.2006 r. Dnia [...].09.2006 r. skarżący reprezentowany przez adwokata J. M. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o uzupełnienie postanowienia tego Sądu z dnia 13.09.2006 r. poprzez zasądzenie na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczącej skarżącemu z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19.10.2006 r. wniosek ten oddali wyjaśniając w uzasadnieniu, że wniosek z dnia 29.09.2006 r. wszczął postępowanie niezależnie od zapadłego orzeczenia i w związku z tym winien on być rozpoznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Postanowienie to doręczono pełnomocnikowi skarżącego dnia [...].10.2006 r. Dnia [...].11.2006 r. skarżący - reprezentowanego przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, adwokata J. M. - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13.09.2006 r. poprzez zasądzenie na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczącej skarżącemu z urzędu. Na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2007 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko i wyjaśnił, że przedmiotowy budynek został wybudowany około 20 lat temu, zaś zeznania świadków są niewiarygodne, ponieważ jako sąsiedzi zeznawali oni tendencyjnie i z zawiści w związku z inną sprawą prowadzona przed Sądem Rejonowym i zakończoną wyrokiem z [...] grudnia 2005 r. zasądzającym na rzecz skarżącego kwotę 2000 zł. Skarżący wyjaśnił również, iż przedmiotowy budynek (szopa) stanowi przedłużenie stodoły i na mapach znajdujących się w aktach sprawy wraz z szopą stodoła powinna mieć długość 18 metrów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarżący J. S. w dniu 25 października 2004 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia z dnia 5 października 2004 r., doręczoną skarżącemu [...] października 2004 r. Skarga została wniesiona z zachowaniem ustawowego 30-dniowego terminu. Właściwym rzeczowo do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I-instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Właściwość miejscowa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w tej sprawie wynika stąd, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, którego decyzja została zaskarżona, ma siedzibę w K. Z art. 13 § 2 P.p.s.a. wynika, że do rozpoznania sprawy właściwym miejscowo jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Zgodnie z § 1 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. z 2003 r. Nr 72, poz. 652 z późn. zm.) obszar właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie obejmuje obszar Województwa Małopolskiego. W przedmiotowej sprawie organy administracji nie naruszyły przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I-instancji. Tym samym skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw i nie zasługuje na uwzględnienie. Budynek gospodarczy zlokalizowany na działce nr [...] w miejscowości C. stanowi obiekt budowlany trwale związany z gruntem, posiadający ściany i dach, aczkolwiek nie posiadający fundamentów. Taki obiekt budowlany należało zakwalifikować jako budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.). Budynek ten posiada instalację elektryczną i stanowi obiekt przystosowany do pełnienia funkcji gospodarczych (wozowni, przechowywania sprzętu rolniczego). W tej sprawie organy administracji prawidłowo ustaliły, iż budowa przedmiotowego obiektu budowlanego na działce nr [...] w miejscowości C. nastąpiła na wiosnę 2002 r., a nie jak wyjaśniał sam skarżący około 20-25 lat temu. Za ustaleniem daty budowy tego budynku w 2002 r. przemawiają zeznania świadków w osobach: J. S. (akta postępowania administracyjnego, karta nr 45), S. S. (akta postępowania administracyjnego, karta nr 44), E. S. (akta postępowania administracyjnego, karta nr 45), W. D. (akta postępowania administracyjnego, karta nr 45) oraz świadków K. Z. (akta postępowania administracyjnego, karta nr 85) i B. G. (akta postępowania administracyjnego, karta nr 87) którzy wprawdzie zeznali, że według ich wiedzy obiekt ten został wybudowany około połowy 2001 r., ale okoliczność, że dwóch świadków wskazywało jako datę budowy przedmiotowego obiektu na połowę 2001 r., a pozostali na wiosnę 2002 r. nie ma w tej sprawie istotnego znaczenia. Nawet bowiem przyjęcie, że budowa ta miała miejsce w 2001 r. nie spowodowałoby żadnych skutków w toczącym się postępowaniu administracyjnym. W zakresie objętym tą sprawą między 2001 r. a 2002 r. nie miały miejsce żadne zmiany stanu prawnego. Mając na uwadze zeznania większości świadków, będących zarazem sąsiadami skarżącego, organy zasadnie przyjęły, że budowa ta miała miejsce w 2002 r. Takie ustalenie podtrzymują zeznania świadka S. C., który zeznał w maju 2004 r., że około 3-4 lat wcześniej (czyli w 2000 r. lub w 2001 r.) dokonał rozbiórki swojego budynku z płyt azbestowych i wszystkie uzyskane tą drogą płyty zostały przekazane J. S. i zostały na jego działce nr [...] złożone (akta postępowania administracyjnego, karta nr 148-146). Wskazany przez skarżącego świadek w osobie S. W. zeznał, że w maju 2002 r. przedmiotowy budynek gospodarczy już był wybudowany i nie wie on, kiedy ta budowa miała miejsce (akta postępowania administracyjnego, karta nr 83). Świadek ten nie potwierdził więc, aby budowa przedmiotowego obiektu na działce skarżącego nastąpiła 20-25 lat temu. Dodatkowo należy wskazać również na zgromadzone w sprawie kopie map, w tym w szczególności mapy z 1984 r. (akta postępowania administracyjnego, karta nr 130 i nr 159), gdzie obejmując ewidencję budynków na działce nr 38/3 zaznaczono usytuowanie stodoły w taki sposób, że wykluczało to uznanie, iż do stodoły został dobudowany budynek gospodarczy. Ściana tej stodoły usytuowana równolegle do granicy z działką nr [...] pokrywa się w linii prostej ze ścianą budynku gospodarczego skarżącego. Na kolejnej mapie z 1988 r. stanowiącej plan sytuacyjno-realizacyjny dokonano zinwentaryzowania budynków na działkach nr [...] (obecnie nr [...]), nr [...] i częściowo nr [...] (akta postępowania administracyjnego, karty nr 156-157). Również z tej mapy wynika, że na działce nr [...] istniała wówczas stodoła drewniana (budynek nr 3), budynek inwentarski murowany (budynek nr 7) oraz budynek mieszkalny drewniany (budynek nr 6). Jedna ze ścian stodoły pokrywa się z granicą z działką nr [...], a druga przeciwległa ściana usytuowana została na osi linii prostej stanowiącej przedłużenie linii ściany budynku inwentarskiego. Z mapy tej wynika, że stodoła stanowiła budynek o wymiarach 12 metrów długości i 6,6 metra szerokości. Gdyby przyjąć za prawdziwe wyjaśnienia skarżącego, że w latach 70-tych lub na początku lat 80-tych XX wieku jego ojciec legalnie zbudował przedmiotowy obiekt budowlany (gospodarczy), to wymiary tego budynku znajdowały by się na mapach z 1984 r. lub najpóźniej z 1988 r. Przedmiotowy budynek gospodarczy został usytuowany na działce nr [...] od strony tej ściany stodoły, która jest równoległa do granicy z działką nr [...] i jest najbliżej tej granicy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na rozprawie zapytał skarżącego o to, gdzie według jego wiedzy znajdował się przedmiotowy budynek gospodarczy na mapie z 1988 r. na co skarżący odpowiedział, że mapa ta zawiera usytuowanie tego obiektu, ponieważ wraz ze stodołą ma ona łącznie długość 18 metrów. Takie wyjaśnienia skarżącego w oczywisty sposób przeczą treści mapy stanowiącej plan sytuacyjno-realizacyjny z 1988 r., na którym długość stodoły wynosiła tylko 12 metrów, tak bowiem zaznaczono to na tej mapie. Ponadto należy również stwierdzić, że za budową przedmiotowego obiektu w 2002 r. a nie w latach 70-tych lub 80-tych XX wieku przemawia wykorzystanie nowych podkładek mocujących do przymocowania płyt azbestowych. Płyty te bowiem pochodziły z tzw. "odzysku" a ich stan techniczny wymagał solidnego mocowania. Tym samym należy stwierdzić, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdza wybudowanie przez skarżącego budynku gospodarczego (szopy) w 2002 r., a nie w okresie znacznie wcześniejszym. Stosownie do treści art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w 2002 r., pozwolenia na budowę nie wymagała budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 metra. Przedmiotowy budynek ma konstrukcję przekraczającą 4,8 metra. Jego bowiem wymiary to 5 metrów na 5,8 metra (akta postępowania administracyjnego, karta nr 18) i tym samym jego budowa nie spełniała warunku rozpiętości konstrukcji do 4,8 metra co warunkowało dokonanie zgłoszenia przed rozpoczęciem realizacji tej inwestycji. Tym samym zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego budowa takiego obiektu wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Tymczasem skarżący wyjaśnił, że nie dysponuje on żadnymi dokumentami, w tym pozwoleniem na budowę tego obiektu. W tym zakresie należy wskazać, iż to również na stronie postępowania, a nie tylko na organach administracji publicznej spoczywał obowiązek udowodnienia, iż obciążający tą stronę dowód w postaci okazania (dostarczenia) pozwolenia czy zgłoszenia został spełniony. Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9.02.2006 r., syn. akt II OSK 488/05, opub. w LEX nr 196692 i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w pełni akceptuje ten pogląd. Wprawdzie organy administracji błędnie zastosowały w tej sprawie art. 49b Prawa budowlanego wskazując, że budowa przedmiotowego obiektu budowlanego (budynku gospodarczego) wymagała uzyskania zgłoszenia stosownie do treści art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, a nie art. 48 Prawa budowlanego, ale to uchybienie nie ma w tej sprawie istotnego znaczenia. Zarówno bowiem realizacja inwestycji bez wcześniejszego zgłoszenia, jak również bez uzyskania pozwolenia na budowę stanowi naruszenie obowiązujących przepisów uzasadniających nałożenie w obu przypadkach obowiązku dokonania rozbiórki tak wybudowanych obiektów, o ile nie będzie możliwie przeprowadzenie postępowania zmierzającego do zalegalizowania takich obiektów. W tej zaś sprawie organ I-instancji zwrócił się do właściwego organu gminy o udzielnie informacji co do obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren działki nr [...] w C. i zaświadczeniem z dnia [...].04.2004 r. stwierdzono, że na tym terenie od 1.01.2004 r. nie obowiązuje plan miejscowy (akta postępowania administracyjnego, karta nr 145). Zaświadczeniem z dnia [...].08.2004 r. stwierdzono zaś, że dla przedmiotowego budynku nie wydano decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu (akta postępowania administracyjnego, karta nr 194). Brak obowiązywania planu miejscowego oraz brak wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wprowadza - w oparciu o art. 48 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego - obowiązek orzeczenia o rozbiórce danego obiektu. Identyczny obowiązek wynika z art. 49 b ust. 2 w związku z art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego w odniesieniu do obiektów, których budowa wymagałaby uzyskania zgłoszenia. Art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego nakłada obowiązek nakazania rozbiórki wybudowanego obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, jednakże przepis ten można zastosować dopiero wówczas, gdy w następstwie czynności właściwego organu administracji publicznej, o których mowa w ust. 2 i 3 tego artykułu nie zaistnieją przesłanki uzasadniające zalegalizowanie wybudowanego obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Art. 48 ust. 2 stanowi: 2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. W przedmiotowym postępowaniu bezsporne jest, iż nie może zostać spełniony warunek wynikający z art. 48 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego. Nie ma zatem możliwości przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego dla wykonanego przez inwestora obiektu budowlanego (budynku gospodarczego). Zdaniem Sądu organy nadzoru budowlanego prowadzące przedmiotowe postępowanie nie naruszyły zasad postępowania wynikających z art. 7 i 77 k.p.a. w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy. Zakwalifikowanie przedmiotowego obiektu jako wymagającego jedynie zgłoszenia nie stanowi naruszenia prawa uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji. Nawet bowiem prawidłowo dokonując kwalifikacji tego obiektu, i tak organy administracji miałyby obowiązek nałożenia na skarżącego identycznego obowiązku, jaki wynika z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W związku z tym, że przedmiotowy budynek został wybudowany w 2002 r. w tej sprawie nie można było zastosować art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2007 r. Nr 99, poz. 665) zgodnie z którym do obiektu budowlanego lub jego części wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ administracji publicznej, jeżeli budowa została zakończona po dniu 31 grudnia 1994 r. a przed dniem 11 lipca 1998 r., i przed dniem 11 lipca 2003 r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez właściwy organ nadzoru budowlanego, nie stosuje się do dnia 1 stycznia 2008 r. przepisów art. 48-49b Prawa budowlanego. Jednocześnie stosownie do treści art. 52 ustawy Prawo budowlane inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji o nakazie rozbiórki. I w tym zakresie bez znaczenia pozostaje twierdzenie skarżącego, że obiekt ten wybudował jego ojciec. Jeżeli bowiem występuje następstwo prawne (gdy sprawa dotyczy prawa zbywalnego lub dziedzicznego), obowiązek administracyjny przechodzi z mocy prawa na następcę prawnego. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 250 P.p.s.a, zgodnie z którym wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Wysokość wynagrodzenia należnego adwokat A. W. ustalono zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez skarb państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. nr 163, poz. 1348 z późn. zm.). Jednocześnie przyznano wynagrodzenie ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącego adwokatowi J. M. za reprezentowanie skarżącego w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i wysokość tego wynagrodzenia ustalono w oparciu o § 18 ust. 1 pkt 2 lit. d oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez skarb państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).