II SA/Kr 158/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: Sędzia WSA Waldemar Michaldo (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2014 r. sprawy ze skargi M. L. na postanowienie nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 22 listopada 2013 r. znak: [...] w przedmiocie wykonania zastępczego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonywane; III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego M. L. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia 21 maja 2013 r. nr [...] znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. (PINB) orzekł, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym z dnia 23 sierpnia 2011 r. sygn. [...] wystawionym na M. L. - zarządcę budynku wielomieszkalnego oraz dwóch budynków gospodarczych w miejscowości W. przy ul. K. zostanie w trybie postępowania egzekucyjnego wykonany zastępczo "przez inną osobę" za zobowiązanego, na jego koszt i niebezpieczeństwo. Równocześnie w przedmiotowym postanowieniu wezwano zobowiązanego do: wpłacenia w terminie 14 dni od daty jego doręczenia na rachunek PINB w W. kwoty 11.000 zł tytułem zaliczki na koszt wykonania zastępczego ekspertyzy, a także uiszczenia w tym samym terminie kwoty opłaty za wydanie przedmiotowego postanowienia w kwocie 6,80 zł. Niezależnie pouczono zobowiązanego, iż w przypadku nieuiszczenia w terminie , kwoty te zostaną ściągnięte w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. wydał w dniu 14 kwietnia 2011 r. w stosunku do M. L. jako zarządcę budynku mieszkalnego wielomieszkalnego oraz dwóch budynków gospodarczych wolnostojących w miejscowości W. ul. K. decyzję nr [...] znak: [...] zakazującą użytkowania budynku wielomieszkalnego oraz dwóch budynków gospodarczych wolnostojących do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego mogących stworzyć bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa w zakresie konstrukcji tych budynków, nadto budynku mieszkalnego w zakresie przewodów kominowych i instalacji elektrycznej. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności zgodnie z art. 108 k.p.a. ze względu na ochronę zdrowia i życia ludzkiego. Organ I instancji przypomniał także, iż na mocy przedmiotowej decyzji zobowiązano zarządcę do wykonania niezwłocznych zabezpieczeń obiektów przed występującym zagrożeniem bezpieczeństwa ludzi i mienia, przed dostępem osób niepowołanych poprzez wydzielenie strefy bezpieczeństwa, a także do przedstawienia ekspertyz stanu technicznego obiektu wraz z instalacjami (oraz dwóch budynków gospodarczych wolnostojących). Równocześnie organ egzekucyjny zaznaczył, iż przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego PINB w W. upomnieniem z dnia 27 czerwca 2011 r. wezwał M. L. do wykonania wskazanego powyżej obowiązku. Jednocześnie w upomnieniu tym organ pouczył wyżej wymienionego, że w przypadku niewykonania obowiązku we wskazanym w upomnieniu terminie sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego. W dalszej części uzasadnienia omawianego postanowienia przypomniano, iż PINB wszczął postępowanie egzekucyjne w przedmiotowej sprawie, wystawiając w dniu 23 sierpnia 2011 r. tytuł wykonawczy nr. [...]. Ponieważ pomimo nałożenia na zobowiązanego postanowieniem z dnia 8 września 2011 r. nr [...] grzywny celem przymuszenia w wysokości 9000 zł, która została ściągnięta w trybie egzekucji należności pieniężnych, zobowiązany nie przedłożył wymaganej decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 14 kwietnia 2011 r. ekspertyzy, organ postanowił zlecić wykonanie ekspertyzy w trybie zastępczym. W zażaleniu wniesionym na ww. postanowienie M. L. podniósł, że w dniu 14 kwietnia 2011 r. organ nadzoru budowlanego wydał decyzję, w której orzekł zakaz użytkowania budynku wielomieszkalnego oraz dwóch budynków gospodarczych położonych przy ul. K. w W. do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Decyzja ta została skierowana do M. L. jako zarządcy ww. nieruchomości. M. L. podniósł, że złożył wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji, gdyż w dacie jej wydania nie był już zarządcą ww. nieruchomości. Zaznaczył, że postępowanie o stwierdzenie nieważności tej decyzji jest obecnie w toku. W zażaleniu podniesiono, że w przypadku wydania decyzji z dnia 23 sierpnia 2011 r. organ nadzoru budowlanego działał w oparciu o mylne i błędne ustalenie, że to M. L. jest zarządcą nieruchomości przy ul. K. w W.. Podniesiono także, że ww. decyzja i skarżone postanowienie są wadliwe, albowiem umowa jaką M. L. podpisał z właścicielem nieruchomości przy ul. K. w W. o zarząd, została w sposób skuteczny rozwiązana z dniem 8 kwietnia 2011 r., a zatem na długo przed wydaniem skarżonej decyzji i postanowienia. M. L. podniósł także, że w dacie wydawania ww. rozstrzygnięć, nie był i nie jest zarządcą przedmiotowej nieruchomości. Nie miał także jakiegokolwiek wpływu na jej stan techniczny i możliwości zabezpieczenia, czy też naprawy. Podkreślił, że także wskazywane przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w W. pełnomocnictwo z dnia 19 lipca 1997 r. zostało mu wypowiedziane i w dacie wydawania decyzji i postanowienia już nie obowiązywało. Rozpoznając przedmiotowe zażalenie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem nr [...] z dnia 22 listopada 2013 r. znak [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267) w związku z art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.). W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ II instancji stwierdził, że uwagi podniesione w zażaleniu zmierzają w istocie do kwestionowania prawidłowości decyzji PINB z dnia 14 kwietnia 2011 r., z której wynika egzekwowany w niniejszej sprawie obowiązek. Organ II instancji wyjaśnił przy tym, że postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. wobec M. L. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 23 sierpnia 2011 r. nr: [...], w swej istocie ma na celu doprowadzenie do wykonania obowiązku określonego w tym tytule, a wynikającego z decyzji z dnia 14 kwietnia 2011 r. Temu celowi służą środki egzekucyjne, do których zalicza się wykonanie zastępcze. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wskazał, iż organ egzekucyjny związany jest egzekwowaną decyzją do czasu wyeliminowania jej z obrotu prawnego, a weryfikacja takiej decyzji nie jest możliwa w postępowaniu egzekucyjnym. W niniejszym postępowaniu zażaleniowym WINB w K., działając jako organ nadzoru nad egzekucją prowadzoną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, bada wyłącznie legalność i poprawność postanowienia organu egzekucyjnego z dnia 21 maja 2013 r. znak: [...]. We wskazanym wyżej kontekście, w ocenie WINB w K. skierowanie skarżonego postanowienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego do M. L. uznać należy za prawidłowe. Wyżej wymieniony wskazany został bowiem w tytule wykonawczym z dnia 23 sierpnia 2011r., jako zobowiązany do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji PINB z dnia 14 kwietnia 2011 r. W dalszej części uzasadnienia omawianego postanowienia organ II instancji podkreślił, że organy, działające już na etapie wykonywania decyzji w ramach wyznaczonych przez ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie mogą oceniać poprawności merytorycznej decyzji, z której egzekwowany obowiązek wynika. Zgodnie bowiem z zasadami przyjętymi w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, kwestie dotyczące zasadności egzekwowanego obowiązku nie mogą stanowić przedmiotu toczącego się postępowania egzekucyjnego. Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 14 kwietnia 2011r., z której wynika egzekwowany obowiązek pozostaje w obrocie prawnym. Tym samym organ egzekucyjny tj. PINB jest związany ww. decyzją i zobligowany do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w celu doprowadzenia do jej wykonania. W świetle powyższego organ II instancji nadmienił, że wniesienie przez zobowiązanego do organu wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji PINB (sprawa zarejestrowana pod sygnaturą: [...]) - nie wpływa na bieg postępowania egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie. Postępowanie nieważnościowe jest w toku. W ramach tego postępowania organ ten nie wstrzymał, w oparciu o art. 159 k.p.a., wykonania decyzji PINB z dnia 14 kwietnia 2011 r. Organ II instancji zaznaczył, iż podniesiona w zażaleniu kwestia rozwiązania umowy o zarządzanie nieruchomością położoną przy ul. K. w W., poruszona również w ww. wniosku o stwierdzenie nieważności będzie przedmiotem badania przez organ w postępowaniu nieważnościowym. Organ zażaleniowy wskazał nadto, że kwestionując ww. tytuł skarżący w istocie kwestionuje zasadność wszczęcia w przedmiotowej sprawie postępowania egzekucyjnego. Tymczasem środkiem prawnym, za pomocą którego zobowiązany może kwestionować zasadność wszczęcia w jego sprawie postępowania egzekucyjnego są zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, oparte na podstawach wskazanych enumeratywnie w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (które zobowiązany może wnieść w terminie 7 dni od dnia doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego), stanowiące odrębny środek zaskarżenia od zażalenia na postanowienia organu egzekucyjnego. Dlatego też ww. kwestia w ocenie organu II instancji nie może być przedmiotem rozważań w postępowaniu zażaleniowym, którego celem jest wyłącznie zbadanie prawidłowości postanowienia o wykonaniu zastępczym. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji odrębnie traktuje możliwość zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji z przyczyn, o których mowa w art. 33 i odrębnie możliwość zaskarżenia postanowienia o wykonaniu zastępczym. Zdaniem organu zażaleniowego inne są też organy właściwe do rozpatrzenia tych środków: zarzuty rozpoznaje bowiem organ egzekucyjny, a zażalenie organ nadzoru. W jego ocenie przyjąć należy zatem, iż w zażaleniu na postanowienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego zobowiązany może podnosić jedynie te okoliczności, których nie mógł zaskarżyć na wcześniejszym etapie postępowania egzekucyjnego, tj. przez złożenie zarzutów do prowadzenia postępowania egzekucyjnego, o których mowa w art. 33 upea (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 stycznia 2010 r. sygn. akt: II SA/Kr 1750/09). WINB w K. zaznaczył, iż w przedmiotowej sprawie zobowiązany nie skorzystał z prawa zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji, o którym poinformowany został w treści doręczonego mu w dniu 26 sierpnia 2011 r. odpisu tytułu wykonawczego z dnia 23 sierpnia 2011 r. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na ww. postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 22 listopada 2013 r. M. L. zarzucił naruszenie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tj. art. 29 ust. 1 w zw. z art. 59 § 1 pkt 7 i pkt 4. Skarżący, wskazując na teść art. 59 § 1 pkt 4 i 7 ww. ustawy podniósł, że chociaż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. nie jest jako organ egzekucyjny zobowiązany do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, to jednocześnie jako organ egzekucyjny ma obowiązek badać dopuszczalność egzekucji i ma obowiązek umorzyć postępowanie egzekucyjne jeżeli zajdzie jedna z okoliczności wymienionych w art. 59. Jedną z takich okoliczności jest błąd co do osoby zobowiązanego lub niemożliwość prowadzenia egzekucji ze względu na osobę zobowiązanego. Skarżący podniósł, że skoro nie był ani pełnomocnikiem właściciela ani zarządcą nieruchomości egzekucja przeciwko niemu nie może być prowadzona. Nadto skarżący zarzucił, że jak wynika z analizy orzeczeń sądów administracyjnych obowiązek wykonania ekspertyzy technicznej budynku nałożony w oparciu o art. 62 ust.3 ustawy Prawo budowlane ma charakter wyłącznie dowodowy i w związku z tym nie może być dochodzony w trybie egzekucji administracyjnej. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności- tak ja w tym przypadku postanowienia ) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji, postanowienia lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 r. poz. 270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) - tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była kwestia zgodności z prawem postanowienia w przedmiocie wykonania zastępczego obowiązku o charakterze niepieniężnym. Podstawę prawną wydanych w sprawie postanowień stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.). Ustawa ta, zgodnie z art. 1, określa sposób postępowania wierzycieli w przypadkach uchylania się zobowiązanych od wykonania ciążących na nich obowiązków, a także sposób prowadzenia przez organy egzekucyjne postępowania i stosowane przez nie środki przymusu służące doprowadzeniu do wykonania lub zabezpieczenia wykonania obowiązków. Instytucję wykonania zastępczego obowiązku o charakterze niepieniężnym regulują przepisy rozdziału 3 działu III powołanej ustawy. Zgodnie z art. 127 ww. ustawy wykonanie zastępcze stosuje się gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności, którą można zlecić innej osobie do wykonania za zobowiązanego i na jego koszt. Z kolei art. 128 § 1 ustawy wskazuje, że organ egzekucyjny, który stosuje wykonanie zastępcze, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32 oraz postanowienie, iż obowiązek objęty tytułem wykonawczym zostanie w trybie postępowania egzekucyjnego wykonany zastępczo przez inną osobę za zobowiązanego, na jego koszt i niebezpieczeństwo, po uprzednim bezskutecznym upomnieniu. W rozpoznawanej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W., po bezskutecznym wezwaniu zobowiązanego do wykonania nałożonego obowiązku (upomnienie z dnia 27 czerwca 2011 r.), przystąpił do egzekucji na podstawie wystawionego przez siebie tytułu wykonawczego z dnia 23 sierpnia 2011r. Tytuł ten został oparty na wydanej - w oparciu o art. 66 ust. 1 i 2 oraz art. 62 ust. 3 ustawy Prawo budowlane - decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 14 kwietnia 2011 r., którą zobowiązano skarżącego M. L., jako zarządcę nieruchomości, do wykonania zabezpieczeń budynku wielomieszkalnego oraz dwóch budynków gospodarczych przed występującym zagrożeniem bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz do przedstawienia ekspertyzy stanu technicznego tych obiektów. Egzekwowany nakaz oparto na art. 61 ustawy Prawo budowlane, który nakłada na właścicieli lub zarządców obiektów budowlanych obowiązki utrzymywania tych obiektów w należytym stanie technicznym i ich bezpieczne użytkowanie. Kwestią sporną w sprawie jest to, czy w okolicznościach niniejszej sprawy zasadnie zastosowano wobec M. L., środek egzekucyjny w postaci wykonania zastępczego. Wyjaśnić w tym miejscu trzeba, że jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych pisma datowanego na 18 marca 2011 r. zatytułowanego "Rozwiązanie umowy o zarząd nieruchomością zawartą w dniu 3 sierpnia 2010 roku" umowa zawarta pomiędzy J. K. będącym właścicielem nieruchomości położonych w W. przy ul. K., a M. L. o zarząd ww. nieruchomościami została rozwiązana z dniem 8 kwietnia 2011 r. Nadto z drugiego pisma datowanego także na 18 marca 2011 r. wynika, że J. K. wypowiedział pełnomocnictwo udzielone M. L. w dniu 19 lipca 2007 r. Oba powyższe pisma stanowią załączniki do zażalenia datowanego na 31 maja 2013 r. jakie M. L. złożył od postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 21 maja 2013 r. Z akta sprawy wynika również, że pierwszą informację o tym, iż M. L. nie jest już zarządcą nieruchomości objętych decyzją z dnia 14 kwietnia 2011 r.(o nałożeniu obowiązków) organ uzyskał w dniu 3 stycznia 2012 r. W tym dniu bowiem, jak wynika z prezentaty, wpłynęło do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. pismo, w którym M. L. poinformował, iż J. K. rozwiązał z nim umowę o zarząd, a także, że w dniu wydania decyzji z dnia 14 kwietnia 2011 r. nie był już zarządcą obiektów przy ul. K.. W piśmie tym skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z dnia 14 kwietnia 2011r. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 22 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 864/12 przedmiotem egzekucji administracyjnej jest wykonanie obowiązku, będącego treścią stosunku administracyjnoprawnego, zaś zobowiązanym w postępowaniu egzekucyjnym będzie podmiot związany z organem administracji publicznej stosunkiem administracyjnoprawnym. Postępowanie egzekucyjne powinno zatem być prowadzone wobec tego właśnie podmiotu. Stosownie do treści art. 28 a ustawy o postepowaniu egzekucyjnym w administracji w przypadku przejścia obowiązku objętego tytułem wykonawczym na następcę prawnego zobowiązanego, postępowanie egzekucyjne jest kontynuowane, a dokonane czynności egzekucyjne pozostają w mocy. Zastosowanie dalszych środków egzekucyjnych może jednak nastąpić po wystawieniu przez wierzyciela nowego tytułu wykonawczego i skierowaniu go do organu egzekucyjnego wraz z urzędowym dokumentem wykazującym przejście dochodzonego obowiązku na następcę prawnego. Przepis ten nie reguluje jednakże podstaw przejścia egzekwowanego obowiązku na inną osobę. Przypadki następstwa administracyjnoprawnego mogą mieć swoje źródło w następstwie cywilnoprawnym. Jeśli zatem zgodnie z przepisami materialnymi dochodzi do przejścia obowiązku na inną osobę, czyli do następstwa prawnego, postępowanie egzekucyjne od tego momentu powinno się toczyć względem następcy prawnego zobowiązanego. Nasuwa się zatem pytanie w jaki sposób powinno zakończyć się postępowanie egzekucyjne względem podmiotu dotychczas zobowiązanego. Stosownie do art. 26 § 5 pkt 1 ustawy wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Analiza treści przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nakazuje stwierdzić, że w celu wyegzekwowania nałożonego na zobowiązanego obowiązku prowadzi się jedną egzekucję administracyjną, nie zaś kilka egzekucji administracyjnych. W żadnym z przepisów tej ustawy ustawodawca nie przewiduje możliwości prowadzenia dwóch egzekucji administracyjnych w celu wyegzekwowania wykonania obowiązku. Jeżeli zatem, w myśl art. 28 a ustawy kontynuowanie egzekucji w stosunku do nabywcy prawa może nastąpić po wystawieniu przez wierzyciela nowego tytułu wykonawczego, to egzekucja administracyjna wszczęta doręczeniem tytułu wykonawczego pierwotnie zobowiązanemu powinna zostać umorzona. Szeroka formuła art. 28a ustawy o postepowaniu egzekucyjnym w administracji nie wprowadza przy tym ograniczeń odnośnie do sposobu przejścia obowiązku objętego tytułem prawnym na następcę prawnego zobowiązanego. Źródłem przejścia obowiązku objętego tytułem wykonawczym na inny podmiot mogą być czynności o charakterze cywilnoprawnym albo administracyjnoprawnym (W. Piątek/A. Skoczylas, Komentarz do art. 28a upea, w: red. R. Hauser, A. Skoczylas, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2011 r., str. 172). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż w przypadku rozwiązania umowy o zarząd nieruchomością, dotychczasowy zarządca M. L., utracił uprawnienia do dysponowania (zarządzania) tą nieruchomością. W takiej sytuacji aktualnie brak jest podstaw prawnych by żądać od niego wykonania obowiązku nałożonego decyzją z dnia 14 kwietnia 2011 r. Zwrócić należy w tym miejscu uwagę, że w aktach przedmiotowej sprawy brak jest oryginałów pism z dnia 19 marca 2011r. o wypowiedzeniu M. L. umowy o zarząd nieruchomością oraz o wypowiedzeniu mu pełnomocnictwa przez właściciela przedmiotowych nieruchomości J. K.. Jednakże jak wynika ze znajdującego się w aktach sądowych pisma pełnomocnika Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 23 września 2014 r., w toku postępowania prowadzonego pod znakiem: [...] (w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 14 kwietnia 2011 r.) przedłożono potwierdzone za zgodność z oryginałem w dniu 7 maja 2013 r. przez pełnomocnika A. W., kopie rozwiązania umowy o zarząd nieruchomością oraz oświadczenie J. K. z dnia 14 marca 2014 r. (winno być 2011 r.) o wypowiedzeniu pełnomocnictwa. W tej sytuacji, nie można przyjąć, by M. L., nie będąc już zarządcą nieruchomości, był osobą zobowiązaną do wykonania obowiązku. Sytuacja odwrotna mogłaby nastąpić tylko w przypadku ewentualnego podważenia autentyczności ww. pism z dnia 18 marca 2011 r., a takich ustaleń w aktach sprawy brak. W dalszej kolejności wskazać należy, że jak wynika ze znajdującego się w aktach sądowych odpisu aktu zgonu i jego tłumaczenia sporządzonego w Wydziale Konsularnym Ambasady RP w Tel Awiwie, właściciel nieruchomości objętych decyzją z dnia 14 kwietnia 2011 r. J. K. zmarł w J. w dniu [...] października 2013 r. Jak wskazano powyżej, w świetle art. 61 ustawy Prawo budowlane osobami zobowiązanym do utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym są właściciele nieruchomości lub zarządcy. Adresatem nakazów przewidzianych w art. 66 ustawy Prawo budowlane może być więc tylko właściciel nieruchomości lub zarządca obiektu budowlanego. W sytuacji zaistniałej w rozpoznawanej sprawie organy nadzoru budowlanego powinny zatem ustalić, wobec śmierci dotychczasowego właściciela, kto jest obecnym właścicielem nieruchomości położonej przy ul. K. w W., lub też, kto jest obecnym jej zarządcą. Dopiero dysponując powyższymi ustaleniami PINB w W. po zastosowaniu instytucji art. 28a ustawy o postepowaniu egzekucyjnym w administracji może skutecznie zastosować środek egzekucyjny w postaci wykonania zastępczego wobec następcy prawnego dotychczasowego właściciela przedmiotowej nieruchomości lub też jej aktualnego zarządcy. W tym stanie rzeczy zarzut skarżącego, że nie jest on osobą zobowiązaną do wykonania obowiązków nałożonych decyzją z dnia 14 kwietnia 2011 r., gdyż nie jest już zarządcą przedmiotowych nieruchomości należy uznać za zasadny. Kontynuacja czynności egzekucyjnych wobec osoby, która utraciła kompetencje do podejmowania czynności obejmujących ww. nieruchomości stanowi naruszenie przepisu art. 28a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co z kolei ma wpływ na wynik sprawy. Z tych względów Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające go postanowienie organu I instancji. Podstawą uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji był art. 135 p.p.s.a. który stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skoro także i to orzeczenie zostało wydane z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów prawa, jego uchylenie stało się konieczne. Na mocy art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, ze zaskarżone postanowienie nie może być wykonywane. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o treść przepisu art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 §2 p.p.s.a.