II SA/Kr 1585/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi A.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 2 lutego 2011 r. znak: [....] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 15 stycznia 2013r. skarżąca A.M. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 2 lutego 2011r. znak: [....] , którą to decyzją ustalono na wniosek L.O warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku z funkcji mieszkalnej na komercyjną w poziomie przyziemia budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działce nr [....] w S. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Skarżąca podkreśliła, że realizacja przedsięwzięcia objętego zaskarżoną decyzją będzie wiązała się z dużymi nakładami finansowymi ze strony inwestora, a po ewentualnym uchyleniu decyzji ustalającej warunki zabudowy inwestor nie tylko nie odzyska włożonych w realizację środków, lecz także będzie zobowiązany do przywrócenia budynku do stanu poprzedniego. Ponadto skarżąca zarzuciła, że realizacja planowanej inwestycji na sąsiedniej nieruchomości narazi skarżącą na uciążliwości, takie jak przeróbka okien, wjazdu itp. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści przytoczonego przepisu jednoznacznie wynika, iż zasadą jest, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, zatem wniosek skarżącego o wstrzymanie zmierza do zastosowania przez sąd wyjątkowej instytucji, jaką jest wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji lub postanowienia. Przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie są grożące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że do skarżącego należy wskazanie w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Strona powinna zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia w sposób przekonujący przedstawić okoliczności świadczące o tym, że przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, faktycznie zaistnieją oraz wskazać na konkretne przyczyny uzasadniające możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ppsa. Na aprobatę zasługuje także teza sformułowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 września 2011r. sygn. akt I FZ 219/11 (Lex Omega nr 948885), iż "W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 ppsa oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę." Dlatego nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona powinna wskazać we wniosku konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie. Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowego wniosku A.M. , należy stwierdzić, że celowościowa wykładnia art. 61 § 3 ppsa prowadzi do wniosku, iż ochrona tymczasowa na podstawie tego przepisu dotyczy przede wszystkim skarżącego, który domaga się jej udzielenia, ewentualnie zaś innych osób, którym groziłaby znaczna szkoda bądź trudne do odwrócenia skutki w razie wykonania decyzji. Należy jednak zwrócić uwagę, że skarżąca skoncentrowała się na uprawdopodobnieniu możliwości zaistnienia znacznej bądź nawet nieodwracalnej szkody, ale nie w majątku swoim, lecz inwestora, czyli podmiotu, który na mocy zaskarżonej decyzji nabył uprawnienia. Zaskarżona decyzja dotyczy ustalenia warunków zabudowy, a więc ewentualne szkody, spowodowane wykonaniem decyzji, a następnie jej uchyleniem będą dotyczyć przede wszystkim majątku inwestora i to po uzyskaniu stosownego pozwolenia na budowę. Zatem tego rodzaju okoliczności nie mogą stanowić podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wyjaśnić należy też, że sama potencjalna możliwość uchylenia zaskarżonego aktu nie stanowi przesłanki wstrzymania jej wykonania. Niezbędne jest bowiem spełnienie przesłanek, o których mowa w 61 § 3 ppsa. Natomiast odnośnie zawartych we wniosku okoliczności dotyczących działki samej skarżącej (konieczność przerobienia okien i wjazdu), to stwierdzić trzeba, że skarżąca w żaden sposób nie sprecyzowała, dlaczego wykonanie zaskarżonej decyzji zmusi ją do takich przeróbek ani, na czym miałyby one polegać. Poza tym, w ocenie Sądu, nie można uznać, że konieczność wykonania tego rodzaju prac na nieruchomości skarżącej stanowi bezpośrednią konsekwencję wykonania decyzji o warunkach zabudowy, ponieważ dokładny zakres robót budowlanych na działce inwestora zostanie sprecyzowany w decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Zatem dopiero treść zatwierdzonego projektu budowlanego pozwoli stwierdzić, czy skarżąca będzie zmuszona do wykonania jakichkolwiek zmian w swojej nieruchomości i czy te zmiany wywołają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodują trudne do odwrócenia skutki. Skoro więc skarżąca, na której spoczywał ciężar wykazania przesłanek do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, nie wykazała, że takie podstawy zachodzą, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 4 i 5 ppsa.