II SA/Kr 1600/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie WSA Aldona Gąsecka-Duda / spr. / AWSA Beata Cieloch Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2006r. sprawy ze skargi A. J., G. S., C.S. i M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 14 maja 2002 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o zwrot nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej M. K. kwotę [...] /[...]/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania UZASADNIENIE. Decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] .10.2001r., znak [...] , na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 k.p.a w związku z art. 142 i art. 220 ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 46, poz. 543 ) umorzono postępowanie o zwrot udziału wynoszącego 1/2 części w nieruchomości położonej w [...] przy AL [...], oznaczonej jako część działki hip. nr [...] , która w ewidencji gruntów m. [...] stanowi część działki nr [...] , obr. 011, na rzecz M. K., A. J., G. S. i C. S. - spadkobierców byłego właściciela M. S.. W uzasadnieniu tego orzeczenia podano, że wnioskiem z dnia [...] .07.2000r., uzupełnionym w dniu [...] .05.2001 r., M. K., A. J., G. S. i C. S. - spadkobiercy byłego właściciela M. S. zażądali zwrotu nieruchomości położonej w [...] przy [...], nabytej na rzecz Skarbu Państwa umową notarialną Rep. [...] z dnia [...].07.1967r. żądanie zwrotu nieruchomości jako zbędnej na cel określony przy jej wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa, oparte zostało o przepisy ustawy z dnia [...].08.1997r. o gospodarce nieruchomościami. W trakcie postępowania administracyjnego ustalono, że umową notarialną z dnia 11.07.1967r., Rep. [...] , M. S. sprzedał Skarbowi Państwa, w trybie art. 6 ustawy z dnia 12.03.1958r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, udział wynoszący 1/2 części w nieruchomości położonej w [...] przy [...] , oznaczonej jako działki hip. nr [...] i nr [...] o łącznej pow. l, 0460 ha, uregulowanej w księdze wieczystej Kw Nr [...] . Zgodnie z zapisem w powołanym akcie notarialnym, przedmiotowa nieruchomość przeznaczona była pod budowę Wydziału Elektrycznego Ośrodka Doskonalenia Kadr Technicznych. Spadkobiercy byłego właściciela roszczeniem o zwrot objęli część wywłaszczonej nieruchomości, wskazując na mapie ewidencji gruntów m. [...] część działki nr [...] znajdującą się pomiędzy budynkiem nr [...] położonym na przedmiotowej działce, a działką nr [...]. Analiza stanu prawnego przedmiotowej nieruchomości wykazała, że umową notarialną z dnia [...] .07.1996r., Rep. [...] , działka nr [...] będąca na podstawie zapisów w księdze wieczystej Kw [...] własnością Skarbu Państwa, została oddana w użytkowanie wieczyste do dnia [...] .07.2095r, na rzecz Politechniki [...] w [...] , która w myśl wniosku zawartego w § 8 powołanej umowy notarialnej wniosła o ujawnienie w księdze wieczystej przysługującego jej prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości. Zgodnie z treścią art. 29 ustawy z dnia 6.07.1982r. o księgach wieczystych i hipotece ( Dz. U. Nr 19, poz. 147 ze zm. ) wpis w księdze wieczystej ma moc wsteczną od dnia złożenia wniosku o dokonanie wpisu. Powyższe ustalenia wskazują, że przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami, t.j. przed 1 stycznia 1998r., jak również w dacie złożenia wniosku o zwrot, przedmiotowa nieruchomość znajdowała się w użytkowaniu wieczystym Politechniki [...] w [...] . Uregulowania prawne w takim przypadku zawiera art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który stanowi, że roszczenie dotyczące zwrotu wywłaszczonej nieruchomości nie przysługuje, jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, nieruchomość została sprzedana albo ustanowiono na niej prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej, a w świetle powyższego wszczęte postępowanie o zwrot nieruchomości podlega umorzeniu w trybie art. 105 §1 k.p.a. Powyższa decyzja została zaskarżona przez M. K., , która wnosząc w terminie odwołanie do Wojewody [...] w [...] i domagając się pozytywnego rozpatrzenia sprawy wskazywała, że starania o zwrot przedmiotowej nieruchomości zostały rozpoczęte w latach 1991 - 1992r., zaś w użytkowanie wieczyste została ona oddana w trakcie postępowania. Decyzją Wojewody [...] z dnia [...] .05.2002r., znak [...] , na podstawie art. 127 § 1 i 2, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a w związku z art. 229 ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz.U. z 2000r. Nr 46, póz. 543 ), po rozpatrzeniu odwołania M. K. działającej w imieniu własnym oraz z upoważnienia A. J., G. S. i C. S. od decyzji Prezydenta Miasta [...][...] z dnia [...] .10.2001r., znak [...] , - utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego orzeczenia uwzględniając treść wniosku, decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji oraz zarzuty skarżącej, w rozpatrzeniu odwołania wskazano na treść art. 229 ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami oraz bezsporną przedmiotowej sprawi okoliczność, że wnioskowana do zwrotu nieruchomość znajduje się w użytkowaniu wieczystym Politechniki [...] w [...] . Wprawdzie w aktach organu pierwszej instancji brak jest dokumentu potwierdzającego ujawnienie tego prawa w księdze wieczystej, jednakże przyjąć należy iż prawo to zostało ujawnione przed dniem wejścia w życie cytowanej wyżej ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie bowiem z art.29 ustawy z dnia 6.07.1982r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. Nr 19 póz. 147 ze zm. ) wpis w księdze wieczystej ma moc wsteczną od dnia złożenia wniosku o dokonanie wpisu, a Politechnika [...][...] złożyła wniosek o wpis przysługującego jej prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości w dniu [...] .07.1996r., który zawarty jest w § 8 umowy notarialnej. Jak wyjaśniono dalej, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony został pogląd, że zaistnienie przesłanek z art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi podstawę do umorzenia postępowania o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Wskazano w tym zakresie na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20.03.2001r. , sygn. akt I SA 2337/99 i wyrok tego Sądu z dnia 15.05.2001 r., sygn. akt I SA 2601/99, a także powołano pogląd prezentowany w pierwszym z tych orzeczeń, zgodnie z którym : "ustalenie przez organy orzekające, iż w sprawie zachodzą przesłanki przewidziane w art. 229 ustawy, zwalnia go od badania czy istnieją warunki określone w art. 137 ustawy, dotyczące zbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia, a tym samym podstaw do jej zwrotu. W świetle bowiem art. 229 nie ma to znaczenia, gdyż roszczenie o zwrot nie przysługuje." Na tle powyższego wskazano, że skoro roszczenie o zwrot spornej nieruchomości nie przysługuje argumentacja zawarta w odwołaniu nie ma znaczenia w sprawie. Wnosząc w terminie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia 14.05.2002r., znak [...] M. K., A. J., G. S. i C. S. domagali się stwierdzenia nieważności zaskarżonej i poprzedzającej jej wydanie decyzji organu pierwszej instancji. Zarzucając rażące naruszenie art. 136 - 142 w związku z art. 216 i 229 ustawy z dnia 21,08.1997r. o gospodarce nieruchomościami skarżący powoływali się na niewłaściwe prowadzenie przez organy administracji publicznej wszczętego na ich żądanie z początkiem lat dziewięćdziesiątych postępowania o zwrot wywłaszczonej nieruchomości będącej własnością ojca M. S., która nie została przeznaczona na cele określone w umowie ze Skarbem Państwa, co doprowadziło do wydania w dniu [...] .07.1997r. decyzji odmownej znak [...] dotyczącej innej nieruchomości. Skarżący wskazywali na naruszenie art. 9 k.p.a. przez nieudzielanie im prawidłowego pouczenia o możliwości i trybie dochodzenia roszczenia oraz błędne wskazanie na obowiązek dowodzenia, o którym mowa w art. 6 kc. Podnosili też błędne ustalenie w sprawie stanu faktycznego, w którym pominięto iż przedmiotowa nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste Politechnice [...] w czasie toczącego się postępowania administracyjnego, powyższej okoliczności nie ujawniono w księdze wieczystej przed wejściem w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami, co pozbawiło strony możności przeciwdziałania bezprawnym poczynaniom władz samorządowych. Zarzucając również, że prowadząc postępowanie organy obu instancji wykazały całkowita ignorancję podstawowych zasad postępowania i ignorancję obywateli, skarżący wskazywali nadto iż na terenie przedmiotowej nieruchomości, która została następnie zbyta przez Politechnikę [...] w [...] , trwa budowa centrum handlowo-rozrywkowego prowadzona przez [...] . W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy, co następuje . Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz. 1271 z późn. zm. ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Właściwym do rozpoznania skargi jest zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.), rozstrzygając w granicach danej sprawy, uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związany powołaną podstawą prawną oraz granicami skargi wyznaczonymi przez zakres zaskarżenia , podnoszone w niej zarzuty i zgłaszane wnioski ( art. 134 p.p.s.a. ). Orzekanie w granicach sprawy oznacza sprawę będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego. W sprawie niniejszej powyższe skutkuje powinnością zbadania także decyzji organu pierwszej instancji poprzedzającą wydanie zaskarżonej decyzji, jednakże bez możliwości ingerencji w treść wydawanych uprzednio, w innych postępowaniach o zwrot nieruchomości aktów administracyjnych, niezależnie od ich prawidłowości. Mając na uwadze treść opisanych na wstępie orzeczeń, okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania, skargę należy uznać za zasadną pomimo nieskuteczności niektórych podnoszonych w niej zarzutów. Organy obu instancji rozstrzygając niniejszą sprawę powoływały się na przepisy ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 46, poz. 543 - oznaczana dalej jako - u.g.n.), której art. 233 stanowił, że sprawy wszczęte, lecz nie zakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie tej ustawy prowadzi się na podstawie jej przepisów. Ustawa z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami weszła w życie 1.01.1998r. (art. 242 u.g.n.). Jak wynika akt administracyjnych, postępowanie w sprawie zwrotu pozostałej części nieruchomości o powierzchni 1 ha 460 m kw. , położonej przy dawnej ul. [...] ( wcześniej [...] ), zostało wszczęte na wniosek z daty [...] .07.2000r., złożony w siedzibie organu pierwszej instancji [...].07.2000r. Gdyby nawet przyjąć iż przed tą datą oraz przed dniem [...] .01.1998r. zainicjowano postępowanie o zwrot przedmiotowej nieruchomości, fakt powyższy nie powodowałby wyłączenia stosowania w sprawie przepisów ustawy z dnia [...] .08.1997r. o gospodarce nieruchomościami, stąd sama li tylko data wszczęcia postępowania pozostaje bez wpływu na prawidłowość wydanych w niniejszym postępowaniu decyzji. Wadliwości zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] .10.2001 r., znak [...] , należy upatrywać przede wszystkim w naruszeniu przepisów proceduralnych, które mogły mieć istotny wpływa na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności i wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz: realizacji, a także przewidziany w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. obowiązek zawarcia w decyzji uzasadnienie faktycznego - które powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz uzasadnienie prawnego, zwierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę - w ramach motywowania podjętej decyzji -jest ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania, odzwierciedlenie tego winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji, brak odniesienia się przez organ rozstrzygający sprawę do podnoszonych przez stronę zarzutów stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy ( por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14.04.2005r. III SA/Wa 180/05, zam zb. LEX nr 166546 ) Organ pierwszej instancji po złożeniu wniosku z daty [...] .07.2000r., oraz jego uzupełnieniu w pismach M. K. z dnia [...] 08.2000r. i [...] .09.2000r., a także sporządzeniu notatek służbowych z [...] .10.2000r. i [...] .05.2001 r., zawiadomieniem z dnia [...].05.2001 r., na podstawie art. 61 § 4 k.p.a. poinformował strony o wszczęciu postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości położonej w [...] przy [...] , nabytej na rzecz Skarbu Państwa aktem notarialnym z [...] .07.1967r. z przeznaczeniem pod budowę Wydziału Elektrycznego Ośrodka Doskonalenia Kadr Technicznych, stanowiącej w dniu wywłaszczenia działki nr 2 i nr 3 o łącznej powierzchni 1,0460 ha, objęte księgą wieczystą Kw Nr [...] , stanowiące obecnie część działki nr [...] obr. [...] . Przedmiot postępowania w osnowie decyzji tego organu z dnia [...] .10.2001 r., znak [...] określony jest zgoła odmiennie, jako dotyczący zwrotu udziału wynoszącego 1/2 części w nieruchomości położonej w [...] przy [...] , oznaczonej jako część działki hip. nr [...] , która w ewidencji gruntów m. [...] stanowi część działki nr [...] , obr. [...] , przy czym w uzasadnieniu mówi się o roszczeniu o zwrot część wywłaszczonej nieruchomości , będącej aktualnie działką nr [...] znajdującą się pomiędzy usytuowanym na niej budynkiem nr [...] , a działką nr [...]. Dostrzegana rozbieżność ma w sprawie niniejszej istotne znaczenie nie tylko z uwagi na wymóg zgodności rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, czy pozostawienie przez organ pierwszej instancji poza rozważaniami kwestię dopuszczalności żądania zwrotu udziału w nieruchomości, lecz także z uwagi na prawidłową realizację obowiązków z art. 9 k.p.a. w sytuacji gdy wniosek zmierzał do zwrotu całej nieruchomości nabytej w trybie ustawy wywłaszczeniowej nie tylko od M. S., ale także M. P. aktem notarialnym z dnia [...] 11.1967r. Rep. [...] , skarżący jako podstawę żądania przedstawili trzy akty notarialne, a wniosek został zmieniony dopiero w siedzibie organu, z bliżej nieznanych przyczyn, notatką urzędową z dnia [...] .05.2000r., na bazie budzącego wątpliwości, naniesionego na wycinek mapy nieobrazującej położenia wywłaszczonych działek szkicu sytuacyjnego, przy braku innych dokumentów geodezyjnych pozwalających choćby na identyfikację ich oznaczenia po zmianach w ewidencji gruntów. Zważyć należy również, że przedmiotem umowy notarialnej z dnia [...] .07.1967r., Rep. [...] była sprzedaż przez M. S. Skarbowi Państwa, w trybie art. 6 ustawy z dnia 12.03.1958r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, udziału wynoszący 1/2 części w nieruchomości położonej w [...] przy [...] , oznaczonej jako działki hip. Nr [...] i Nr [...] o łącznej pow. l, 0460 ha, uregulowanej w księdze wieczystej Kw Nr [...] . W § 1 umowy notarialnej ustanowienia na rzecz Politechniki [...] w [...] prawa użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa z dnia [...] .07.1996r., Rep. [...] strony zawarły oświadczenie mające wskazywać przedmiot umowy zgodnie z uprzednim oraz z nowym stanem ewidencyjnym. Z oświadczenia tego wynika, że działka nr [...] o powierzchni 58.397 m kw. odpowiada działkom szeregu działkom - między innymi działce Nr [...] o powierzchni 10.460 m kw. objętej Kw Nr [...] , przy czym w żadnym fragmencie tego paragrafu lub innym paragrafie aktu notarialnego nie mówi się o działce [...], w której również Skarb Państwa nabył udział 1/2 na podstawie powyższej umowy notarialnej zawartej z M. S.. W aktach organu pierwszej instancji brak wykazów równoważników i zmian gruntowych pozwalających na analizę stanu prawnego przedmiotu obu wyżej wskazanych umów, stąd nie wiadomo, co stało się z działka nr [...] , czy teren wskazany na szkicu do notatki urzędowej z dnia [...].05.2000r. odpowiada dawnej działce nr [...] i czy nie zachodzi tożsamość pomiędzy przedmiotem umów z aktów notarialnych z dnia [...]. 07.1967r. Rep. [...] i z dnia [...] .11.1967r. Rep. [...] , a objętym aktem notarialnym z dnia [...].05.1966r. Rep. [...] , który jako pierwszy dołączono do wniosku. Nieruchomość opisana w § 1 ostatniego z tych aktów notarialnych objęta była również księgą wieczystą Kw Nr [...], posiada ona podobną powierzchnię i oznaczenie, jak w pozostałych dwóch aktach notarialnych, zaś jedynie w bliżej nieoznaczonym planie Prezydium Miejskiej Rady Narodowej z dnia [...].07.1965r. działki Nr 2 i Nr 3 w zbywanej części o łącznej powierzchni l, 0460 ha otrzymały oznaczenie [...] i [...]. Słusznie zarzucają skarżący, iż w toku postępowania administracyjnego , w piśmie z dnia [...].08.2000r.zostali błędnie pouczeni o ciążących nań na podstawie art. 6 k.c. obowiązku dowodzenia . Zawarte w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji wskazanie dotyczące wystąpienia w niniejszej sprawie sytuacji objętej hipotezą art. 229 u.g.n. jest dowolne i bazuje na błędnej wykładni przepisów dotyczących wpisu w księdze wieczystej prawa użytkowania wieczystego nieruchomości. O ile prawidłowo podaje organ pierwszej instancji, że w myśl art. 29 ustawy z dnia [...].07.1982r. o księgach wieczystych i hipotece ( Dz. U. Nr 19, poz. 147 ze zm. ) wpis w księdze wieczystej ma moc wsteczną od dnia złożenia wniosku o dokonanie wpisu, o tyle błędnie przyjmuje iż zawarcie w sporządzonym przez notariusza akcie notarialnym wniosku o wpis jest równoznaczne z jego złożeniem we właściwym sądzie , o którym mowa w art. 23 tej ustawy. W aktach sprawy brak zarówno dokumentu dowodzącego daty dokonania wpisu , jaki złożenia sądzie wieczystoksięgowym wniosku o wpis użytkowania wieczystego, stąd nie jest możliwe ustalenie, czy i w jakiej dacie prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej nieruchomości. Wyżej wskazane wadliwości posiada także zaskarżone rozstrzygnięcie organu drugiej instancji, który ponadto nie odniósł się do zarzutu skarżącej, w szczególności i nie podjął żadnych czynności zmierzających do ustalenia czy i z jakim wynikiem skarżący prowadzili już postępowanie o zwrot przedmiotowej nieruchomości, co może mieć także znaczenie dla rozpoznania złożonego wniosku. Dostrzeżone uchybienia natury procesowej choć istotne, nie stwarzają podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu pierwszej instancji z przyczyn wskazanych w art. 156 §1 k.p.a., natomiast uzasadniaj ą uchy lenie obu decyzji po myśli art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. oraz orzeczenia o kosztach postępowania na podstawie art. 200 p.p.s.a. Zważywszy iż stwierdzenie naruszenia prawa materialnego jako w myśl art. 145 § 1 pkt 1 a p.p.s.a. odrębna podstawa do uchylenia decyzji może być dokonane dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego, poza rozważaniami pozostają nawiązujące do tychże kwestii zarzuty skargi .Rzeczą organów administracji publicznej przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie podjęcie czynności służących ustaleniu, w sposób nie budzący wątpliwości przedmiotu postępowania, który determinuje rozstrzygnięcie sprawy oraz wydanie orzeczenia po prawidłowej realizacji obowiązków z art. 7 k.p.a. . 77 k.p.a., art. 9 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a.