II SA/Kr 1604/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Agnieszka Nawara – Dubiel Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2024 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 17 października 2023 r. znak WI-I.7840.2.14.2023.MA w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją o zmianie pozwolenia na budowę oddala skargę. Prezydent Miasta Krakowa, decyzją z 12 stycznia 2023 r. nr 53/6740.1/2023 - po przeprowadzeniu na wniosek E. M. z 17 października 2022 r., postępowania wznowionego postanowieniem z 8 grudnia 2022 r., w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr 940/6740.1/2021 z 26 lipca 2021 r., znak: AU-01-1.6740.1.1080.2021.EKO zmieniającej decyzję o pozwoleniu na budowę nr 2185/6740.1/2019 z 8 listopada 2019 r. znak: AU-01-1.6740.1.1239.2019.AFR, wydaną dla zamierzenia budowlanego: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego oraz budowa dwóch budynków mieszkalnych w zabudowę bliźniaczej dwulokalowych wraz z wew. instalacjami: wod.-kan., gaz, co., went. mech., energ. elektrycznej oraz z zew. odcinkami wew. inst. wod-kan., gazu, Wlz, wraz z zagospodarowaniem terenu na działkach [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. K. przy ul. [...] w Krakowie" - umorzył postępowanie w sprawie. Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 105 § 1 w zw. z art. 148 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postepowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.); dalej: "K.p.a.". W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że pismem z 24 listopada 2022 r. zwrócił się z prośbą do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki ul. [...] o przesłanie pisma z 13 kwietnia 2022r. E. M., właścicielki działki nr [...], obr. [...], w sprawie przeprowadzenia kontroli prawidłowości posadowienia zbiorników na nieczystości ciekłe na działkach sąsiednich oraz zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi przez PINB z 7 września 2022 r. celem potwierdzenia zachowania terminu do złożonego przez E. M. wniosku z 7 października 2022 r. (wpływ do organu 17 października 2022 r.) o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją nr 940/6740.1/2021 z 26 lipca 2021 r. Po wstępnej analizie zgromadzonej dokumentacji organ I instancji stwierdził, że wnioskodawca złożył wniosek w terminie, o którym mowa w art. 148 K.p.a. i powołał ustawowo przewidzianą przesłankę wznowienia, a więc spełnione zostały przesłanki formalne do wznowienia postępowania. Wobec tego postanowieniem z 8 grudnia 2022 r. Prezydent wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie. Po rozpoznaniu wniosku organ I instancji powołał się na zasadę trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 K.p.a.). Wskazał, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest wyjątkiem od tej zasady. Podkreślił, że takie postępowanie może mieć miejsce, gdy zachodzi wada określona w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b K.p.a. Ponadto wskazał, że dopiero stwierdzenie, że zaszła wada określona w tych przepisach otwiera możliwość ponownego zbadania sprawy i w związku z tym rozstrzygnięcia sprawy nową decyzją administracyjną. Organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 149 § 2 K.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Przytoczył treść art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Powołując się na wyroki sądów administracyjnych organ stwierdził, że obowiązek udowodnienia daty dowiedzenia się o decyzji bądź o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania obciąża stronę wnoszącą o wznowienie postępowania. To jednak nie zwalnia organu administracyjnego z obowiązku weryfikacji twierdzeń strony i przedłożonych przez nią dowodów oraz rzeczowego przedstawienia swojego stanowiska, w oparciu o cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Organ administracji może przyjąć oświadczenie złożone w tym względzie przez stronę, poparte w razie potrzeby i możliwości innymi dowodami. Jeżeli organ uzna to oświadczenie oraz inne dowody przedstawione przez stronę za niewystarczające lub niewiarygodne, to przeprowadza we własnym zakresie postępowanie dowodowe umożliwiające ustalenie, czy rzeczywiście termin nie został przez stronę zachowany. Organ I instancji stwierdził, że we wniosku o wznowienie postępowania wskazano, że strona dowiedziała się o wydanej decyzji 13 września 2022 r. w związku z odbiorem korespondencji - zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi przez PINB w Krakowie z 7 września 2022 r. Organ wskazał, że w ww. zawiadomieniu stwierdzono, że do posadowienia zbiorników na nieczystości ciekłe doszło na podstawie ww. ostatecznej decyzji Prezydenta nr 940/6740.1/2021 z 26 lipca 2021 r. Następnie organ I instancji poinformował, że w celu potwierdzenia złożonego przez wnioskodawczynię oświadczenia w zakresie terminu dowiedzenia się o decyzji, ww. pismem z 24 listopada 2022 r. zwrócił się do PINB w Krakowie - Powiat Grodzki z prośbą o przesłanie wskazanych dokumentów. W odpowiedzi otrzymał 30 listopada 2022 r. następujące kopie pism: - zawiadomienie z 7 września 2022 r. o sposobie załatwienia skargi, - potwierdzenie odbioru przesyłki, - pismo - mail z 13 kwietnia 2022 r. K. M. wraz z załącznikiem. Organ I instancji wskazał, że po analizie ww. dokumentów potwierdził jako zgodną z oświadczeniem datę odebrania przez wnioskującą korespondencji z PINB i w związku z tym postanowieniem z 8 grudnia 2022 r. wznowiono postępowanie w niniejszej sprawie. W dalszej części uzasadnienia organ I instancji stwierdził jednak, że z treści pisma inicjującego działanie organu nadzoru budowlanego autorstwa wnioskodawczyni ("Wniosek o przeprowadzenie kontroli prowadzonych prac budowlanych") datowanego na 13 kwietnia 2022 r. wynika, że już w dacie jego sporządzania wiedziała o decyzji kończącej postępowanie, którego dotyczy złożony wniosek o wznowienie. W piśmie tym, zdaniem organu, wnioskująca o wznowienie wskazała numer decyzji ("940/6740.1/2021") oraz podała tytuł inwestycji ze wskazaniem, że odnosi się do projektu zamiennego w zakresie zmian: budowy 4 bezodpływowych zbiorników na nieczystości sanitarne i zmiany przebiegu trasy zewnętrznego odcinka wewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej). Dodatkowo precyzyjnie określiła numery działek, na których inwestycja jest realizowana ("[...],[...],[...],[...],[...]"). Organ stwierdził, że z powyższego wynika, iż już w dniu zwracania się o przeprowadzenie kontroli wnioskodawczyni wiedziała o wydaniu decyzji, na podstawie której roboty budowlane były realizowane – data sporządzenia pisma do organu nadzoru budowlanego wskazuje w sposób nie budzący wątpliwości, że wtedy najpóźniej miała tę wiedzę. Organ I instancji, powołując się na kolejne wyroki sądów administracyjnych wskazał, że w orzecznictwie nie ma sporu o interpretację zwrotu "strona dowiedziała się o decyzji" (art. 148 § 2 in fine). W szczególności podkreślił rozróżnienie pomiędzy powzięciem wiadomości o wydaniu decyzji od zawiadomienia o pełnej treści decyzji. Stwierdził, że informacja o decyzji nie musi pochodzić od organu wydającego decyzję. Wskazał, że do przyjęcia, iż strona dowiedziała się o decyzji, wystarczające jest, by posiadała informacje o organie, który decyzję wydał oraz sposobie rozstrzygnięcia sprawy, w sposób pozwalający na sformułowanie wniosku o wznowienie postępowania. Nie jest konieczne, by strona poznała dokładnie treść rozstrzygnięcia. Organ podsumował, że z analizy zgromadzonej dokumentacji oraz z jasnego w tym zakresie orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że wnioskodawczyni o wydanej decyzji (kończącej postępowanie, którego dotyczy wniosek o wznowienie) wiedziała co najmniej od 13 kwietnia 2022 r., zatem jej oświadczenie, zgodnie z którym dowiedziała się o niej dopiero z odpowiedzi PINB-u odebranej 13 września 2022 r., jest nieprawdziwe. Organ stwierdził, że wniosek datowany na 7 października 2022 r., do urzędu wpłynął 17 października 2022 r., ale "datą złożenia wniosku", którą należy brać pod uwagę przy badaniu zachowania terminu do jego wniesienia (gdy podanie nie zostało złożone osobiście), będzie dzień nadania pisma w placówce pocztowej. Zdaniem organu w niniejszym przypadku jest to 13 października 2022 r. W związku z powyższym organ stwierdził, że skoro datą dowiedzenia się o decyzji jest 13 kwietnia 2022 r., a datą wniesienia podania o wznowienie postępowania jest 13 października 2022 r., to miesięczny termin do złożenia tego podania nie został zachowany. Organ podkreślił, że przekroczenie ustawowego terminu do wniesienia wniosku przez stronę o wznowienie postępowania uniemożliwia badanie przesłanek wznowienia, a w konsekwencji - oparcie rozstrzygnięcia kończącego postępowanie o art. 151 § 1 pkt 1 lub 2 K.p.a., które stanowią podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego, do którego jest uprawniony podmiot legitymowany w sprawie, który złoży wniosek w odpowiednim terminie. Normy z art. 151 § 1 K.p.a. nie stanowią norm szczególnych względem normy wyrażonej w art. 105 § 1 K.p.a., w związku z czym do bezprzedmiotowości postępowania, o której mowa w art. 105 § 1 K.p.a., może dojść zarówno w postępowaniu zwyczajnym, jak również w postępowaniu nadzwyczajnym. Przekroczenie terminu, o którym mowa w art. 148 K.p.a., stanowi nieusuwalną przeszkodę do orzekania na podstawie art. art. 151 § 1 K.p.a., której nie konwaliduje wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania. Kontynuowanie takiego postępowania zdaniem organu pozostawałoby w sprzeczności z wyrażoną w art. 16 K.p.a. ogólną zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Organ podsumował, że złożenie wniosku o wznowienie postępowania z przekroczeniem miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a. winno skutkować co do zasady wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania z przyczyn formalnych, a gdyby postępowanie zostało w drodze postanowienia wznowione, to powinno zostać uznane za bezprzedmiotowe oraz umorzone na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. E. M., reprezentowana przez radcę prawnego, złożyła odwołanie od opisanej na wstępie decyzji Prezydenta Miasta Krakowa, z 12 stycznia 2023 r. nr 53/6740.1/2023, wnosząc o jej uchylenie w całości i zarzucając: 1) błędne przyjęcie przez organ, że w toku postępowania wznowieniowego dopuszczalne jest wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, bowiem takie orzeczenie nie mieście się w katalogu rozstrzygnięć określonych w art. 151 K.p.a.; 2) naruszenie art. 148 § 2 K.p.a. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że fakt świadomości o istnieniu decyzji, bez wiedzy o przedmiocie rozstrzygnięcia i szczegółowych warunkach przewidzianych w tej decyzji, przesądza o dacie powzięcia informacji o wydaniu decyzji; 3) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez: - brak ustalenia faktu, czy odwołująca się 13 kwietnia 2022 r. posiadała wiedzę na temat rozstrzygnięcia i szczegółowych warunkach przewidzianych w tej decyzji, - bezpodstawne i autorytarne przyjęcie, że już 13 kwietnia 2022 r. odwołująca się powzięła informację o spornej decyzji z 26 lipca 2021 r., podczas gdy z wniosku do PINB wynika jedynie, że miała świadomość istnienia decyzji, natomiast nie znała jej szczegółowego rozstrzygnięcia i warunków. W uzasadnieniu zarzutów odwołująca przywołała wyroki NSA, w których opowiedziano się za poglądem wykluczającym możliwość umorzenia postepowania w świetle katalogu dopuszczalnych rozstrzygnięć, wynikających z art. 151 K.p.a. Podkreśliła, że 13 kwietnia 2022 r., mimo posiadania wiedzy o numerze kwestionowanej decyzji i tytule inwestycji, nie znała szczegółowych warunków inwestycji, a zatem najistotniejszych elementów uzasadniających ewentualne przypisanie jej przymiotu "dowiedzenia się" o podstawach prawnych lokalizacji zbiorników na nieczystości ciekłe. Zarzuciła też uniemożliwienie jej wypowiedzenia się co do momentu dowiedzenia się o spornej decyzji i bezpodstawne odstąpienie od przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Wojewoda Małopolski decyzją z 17 października 2023 r. znak WI-I.7840.2.14.2023.MA, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy ww. decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 12 stycznia 2023 r. nr 53/6740.1/2023. W uzasadnieniu organ II instancji przywołał i wyjaśnił treść art. 16 § 1 i art. 149 § 3 K.p.a. Wskazał, że przesłanka wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nakłada na organy administracji publicznej obowiązek ustalenia z urzędu, czy podanie o wznowienie postępowania zostało złożone w terminie 1 miesiąca, liczonego od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, a bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Przy tym istotne jest, aby do strony dotarła wiadomość o wydanej decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła, z którego pochodzi informacja. Organ stwierdził, że w przypadku, kiedy podstawą wznowienia jest przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania liczy się od daty powzięcia przez stronę wiadomości o wydanej decyzji w zakresie niezbędnym do jej identyfikacji. Organ II instancji podzielił zdanie organu I instancji, że ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a., spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Podkreślił, że organ ma obowiązek dokonania weryfikacji twierdzeń strony i przedstawianych przez nią dowodów oraz przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia tej okoliczności, a następnie dokonania oceny zebranego materiału dowodowego zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Organ odwoławczy stwierdził, że za dzień dowiedzenia się przez stronę o decyzji uznać należy dzień, w którym strona powzięła wiadomość o jej istnieniu, przy czym elementami istotnymi tej wiedzy jest fakt wydania decyzji i przedmiot zawartego w niej rozstrzygnięcia. Zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, iż strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Natomiast nie jest konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji – wystarczyć ma to, czy strona posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji wg organu nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku ma chodzić o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że skarżąca wiedzę o przedmiotowej decyzji miała co najmniej od 13 kwietnia 2022 r., zatem nadany w placówce pocztowej 13 października 2022 r. wniosek o wznowienie został złożony z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a. Organ II instancji wskazał, że na szczególną uwagę zasługuje wniosek (skarga) skarżącej skierowany do organu nadzoru budowlanego z 13 kwietnia 2022 r., w którym stwierdziła: "W związku z prowadzoną przy ul. [...] w Krakowie, obręb [...]: działka nr [...], [...], [...], [...], [...] inwestycją polegającą na: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwu lokalowego oraz budowa 2 budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej dwu-lokalowych wraz wewnętrznymi instalacjami, wraz z zagospodarowaniem terenu/ projekt zamienny w zakresie budowy 4 bezodpływowych zbiorników na nieczystości sanitarne" (Numer ewidencyjny decyzji nadawany w urzędzie [...].[...]) przez J. S. C. (...)"". Z powyższego, zdaniem organu odwoławczego wynika, że w dacie sporządzania pisma do PINB, tj. 13 kwietnia 2022 r., odwołująca posiadała informacje pozwalające zidentyfikować sporną decyzję. Dane te były również wystarczające do sformułowania wniosku o wznowienie postępowania. Znała numer pozwolenia na budowę, lokalizację spornej inwestycji, konkretny przedmiot inwestycji, zakres zmiany pierwotnego pozwolenia na budowę oraz dane inwestora. Natomiast odwołująca w treści odwołania próbowała wykazać, że na dzień sporządzenia powyższego wystąpienia nie znała kwestionowanego rozstrzygnięcia i sformułowanych w nim warunków inwestycji. Zdaniem organu II instancji, z treści pisma odwołującej wynika, że była ona w posiadaniu wiedzy na temat istnienia decyzji, co jest najważniejszą wytyczną przy obliczaniu terminu z art. 148 § 2 K.p.a. Co więcej znała nazwę zamierzenia budowlanego, która jest równoznaczna z przedmiotem rozstrzygnięcia. Dodatkowo posiadała informację w kwestii lokalizacji spornej inwestycji, danych inwestora oraz faktu, iż jest to zmiana w zakresie budowy 4 bezodpływowych zbiorników na nieczystości sanitarne. Te wszystkie informacje skarżąca posiadała już 13 kwietnia 2022 r. Organ II instancji nie zgodził się z twierdzeniem, że odwołująca nie znała szczegółowego rozstrzygnięcia oraz warunków. Po pierwsze nie są to dane niezbędne do sformułowania wniosku o wznowienie postępowania. Po drugie w powyższym piśmie wprost wskazano nazwę zamierzenia inwestycyjnego, jego lokalizację i dane inwestora, numer decyzji oraz to w jakim zakresie jest zmiana. W związku z powyższym organ II instancji stwierdził, że wniosek nadany 13 października 2022 r. został złożony z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 2 K.p.a. Jego zdaniem zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na uznanie, że wiedzę o wydanym pozwoleniu na budowę wnioskodawczyni powzięła dopiero 13 września 2022 r. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy ponownie podkreślił kwestię ciężaru dowodu spoczywającego na wnioskodawcy. Podzielił także stanowisko organu I instancji w zakresie uznania konieczności umorzenia wznowionego postępowania. Takie działanie jest bowiem możliwe tylko wtedy, gdy organ administracji wadliwie dokona wznowienia postępowania w sytuacji jego niedopuszczalności, tzn. wtedy, gdy powinien był wydać postanowienie o odmowie wznowienia np. w sytuacji uchybienia terminu z art. 148 § 2 K.p.a. E. M. wniosła na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego z 17 października 2023 r. znak WI-I.7840.2.14.2023.MA skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., tj. na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającymi ze wskazanych przepisów, poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz braku przeprowadzenia postępowania dowodowego, co skutkowało błędnemu i krzywdzącemu dla strony przyjęciu, iż: a) skarżąca dowiedziała się o decyzji Prezydenta z 26 lipca 2021 r. co najmniej 13 kwietnia 2022 roku i tym samym nie dochowała terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją, b) brakiem ustalenia faktycznej daty powzięcia informacji o ww. okolicznościach przez skarżącą, c) sam fakt posiadania danych pozwalających zidentyfikować decyzję Prezydenta z 26 lipca 2021 r., bez wiedzy czego dane postępowanie dotyczyło i co było przedmiotem rozstrzygnięcia w tej decyzji przesądza o dacie powzięcia informacji o wydaniu decyzji; 2) art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak oparcia rozstrzygnięcia na stanie faktycznym istniejącym w dacie wydawania decyzji co łączy się z uchybieniem zasadzie prawdy obiektywnej; 3) art. 10 K.p.a. poprzez brak zagwarantowania stronie czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności poprzez uniemożliwienie jej złożenia wyjaśnień oraz wniosków dowodowych; 4) art. 78 § 1 K.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącej zgłaszania wniosków dowodowych i przeprowadzenia postępowania dowodowego bez udziału skarżącej. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie: 5) art. 151 § 1 i 2 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że dopuszczalne w toku postępowania wznowieniowego jest wydanie decyzji umarzającej postępowanie, podczas gdy zgodnie z literalnym brzmieniem ustawy, organ może wydać ściśle skatalogowane typy rozstrzygnięć, wśród których nie wymieniono decyzji umarzającej postępowanie; 6) art. 105 § 1 K.p.a. poprzez wadliwą interpretację skutkującą przyjęciem, że postępowanie administracyjne w sprawie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji Prezydenta z 26 lipca 2021. jest bezprzedmiotowe i art. 105 § 1 K.p.a. może być podstawą do umorzenia postępowania; 7) art. 148 § 2 K.p.a. poprzez błędną interpretację i uznanie, że posiadanie danych identyfikujących decyzję jest równoznaczne z posiadaniem wiedzy o jej przedmiocie i rodzaju rozstrzygnięcia. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody z 17 października 2023 r. i zasądzenie od Wojewody na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu zarzutów skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu. Dodatkowo podniosła, że posiadała wiedzę o prowadzonej na sąsiednich działkach inwestycji budowlanej (działki [...], [...], [...], [...], [...]) polegającej na budowie budynków mieszkalnych oraz mogła mieć świadomość, że inwestycja ta prowadzona jest na podstawie decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę. Niestety skarżąca nie była stroną tego postępowania, czego nie kwestionowała. Tym samym jednak nie znała treści wniosku, projektu budowlanego, zakresu postępowania, przedmiotu decyzji oraz przebiegu prowadzonego postępowania. Nie wnosiła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Zgodnie z zapewnieniami inwestora, budowane budynki miały mieć dostęp do kanalizacji. Jednakże w trakcie prac okazało się, że na sąsiedniej nieruchomości zostały zamontowane 4 bezodpływowe zbiorniki na nieczystości sanitarne, znajdujące się z bliskiej odległości od działki skarżącej, co wzbudziło jej niepokój. W związku z powyższym zamierzała złożyć wniosek do PINB o kontrolę prowadzonych prac budowlanych. W celu precyzyjnego opisania we wniosku do PINB prowadzonej inwestycji budowlanej, w wyszukiwarce https://wyszukiwarka.gunb.gov.pl skarżąca odnalazła opis spornej inwestycji budowlanej. Dane te podała we wniosku o przeprowadzenie kontroli prowadzonych prac budowlanych. Skarżąca podkreśliła, że pozostawała w przekonaniu że opis: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwu lokalowego oraz budowa 2 budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej dwu-lokalowych wraz z wewnętrznymi instalacjami, wraz z zagospodarowaniem terenu/ projekt zamienny w zakresie budowy 4 bezodpływowych zbiorników na nieczystości sanitarne" dotyczy pierwotnej decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę, na podstawie której inwestor (J. S. C. ) rozpoczął i prowadził prace budowlane na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] (a więc w rzeczywistości ostatecznej decyzji Prezydenta nr 2185/6740.1/2019 z 8 listopada 2019 r. znak AU-01-1.6740.1.1239.2019.AFR). Skarżąca nie miała jakichkolwiek podstaw do uznania, że w sprawie przedmiotowej inwestycji prowadzone było inne postępowanie i że wydane były inne decyzje. Dopiero z pisma PINB skarżąca powzięła wiadomość, że było prowadzone odrębne postępowanie i była wydana odrębna decyzja dotycząca budowy 4 bezodpływowych zbiorników na nieczystości sanitarne i zmiany przebiegu trasy zewnętrznego odcinka wewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej. Jak wynika z tego pisma: "Budowa ww. zbiorników została wykonana na podstawie: 1) ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 2185/6740.1/2019 z dnia 08.11.2019 r. znak AU-01-1.6740.1.1239.2019.AFR, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego oraz budowa dwóch budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej dwulokalowych wraz z wew. instalacjami: wod-kan., gaz, co., went. Mech., energii elektrycznej oraz z zew. odcinkami wew. Inst. wod-kan., gazu, Wiz, wraz z zagospodarowaniem terenu no działkach [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. K. przy ul. [...] w Krakowie", 2) ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 940/6740.1/2021 z dnia 26.07.2021 r., znak: AU-01-1.6740.1.1080.2021.EKO, zmieniającej ww. decyzję oraz zatwierdzającej zamienny projekt zagospodarowania terenu w zakresie następujących zmian, cyt.: budowy 4 bezodpływowych zbiorników na nieczystości sanitarne i zmiany przebiegu trasy zewnętrznego odcinka wewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej oraz 3) ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 224/6740.5/2021 z dnia 11.08.2021 r., znak: AU-01-1.6740.5.246.2021.KPA, przenoszącej ww. decyzje na rzecz nowego inwestora C. sp. z o.o., Sp. k.". Skarżąca, dysponując z wyszukiwarki danymi identyfikującymi decyzję Prezydenta (nr 940/6740.1/2021), do dnia otrzymania pisma PINB pozostawała przekonana, że dane te dotyczą decyzji Prezydenta nr 2185/6740.1/2019 z 8 listopada 2019 r. znak AU-01-1.6740.1.1239.2019.AFR, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Skarżąca podsumowała, że trudno uznać, iż dowiedziała się o istnieniu decyzji Prezydenta (nr 940/6740.1/2021) już 13 kwietnia 2022 r. W dacie tej dysponowała jedynie opisem inwestycji budowlanej prowadzonej na sąsiednich działkach. Zdaniem skarżącej nawet pobieżna analiza pisma z 13 kwietnia 2022 r. oraz dalszej korespondencji z PINB, pozwala stwierdzić bez jakichkolwiek wątpliwości, że skarżąca nie posiadała informacji o kluczowej informacji - a zatem o samym fakcie wydania decyzji Prezydenta, o czym skarżąca uzyskała informacje dopiero w momencie doręczenia zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi z 7 września 2022 r. (doręczono 13 września 2022 r.). Skarżąca posiadała wiedzę na temat nazwy inwestycji oraz numeru decyzji, jednak nie wiedziała czego decyzja Prezydenta dotyczy oraz pozostawała w przekonaniu, że posiada dane dotyczące decyzji Prezydenta nr 2185/6740.1/2019 z 8 listopada 2019 r. znak AU-01-1.6740.1.1239.2019.AFR. Skoro skarżąca uważała, że posiada dane dotyczącej innej decyzji i nie wiedziała co było przedmiotem rozstrzygnięcia, fakt ten nie może przesądzać o przypisaniu jej w tym terminie przymiotu dowiedzenia się o decyzji, w rozumieniu normy z art. 148 § 2 K.p.a. Końcowo skarżąca opisała zasady postępowania administracyjnego wynikające z art. 10, art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i art. 81 K.p.a. zarzucając braki w ustalonym przez organy stanie faktycznym sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z 14 lutego 2024 r. uczestnik postępowania – inwestor – C. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w K. – reprezentowany przez adwokata -wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, bowiem odpowiada ona prawu, a zarzuty skarżącej nie są zasadne. Kontrola Sądu w niniejszej sprawie dotyczyła decyzji Wojewody Małopolskiego z 17 października 2023 r. w przedmiocie umorzenia, na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 148 § 2 K.p.a., wszczętego uprzednio postępowania wznowieniowego, ze względu na niezachowanie przez wnioskodawczynię miesięcznego terminu od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji Prezydenta z 26 lipca 2021 r. zmieniającej decyzję o pozwoleniu na budowę nr 2185/6740.1/2019 z 8 listopada 2019 r. Sąd aprobuje rozstrzygnięcie i ocenę prawną wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Należy także stwierdzić, że istotne elementy stanu faktycznego i prawnego przedstawiają się tak, jak to wskazał organ II instancji. Bezzasadna skarga nie mogła zostać uwzględniona i podlegała oddaleniu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zdecydowanie dominuje stanowisko, zgodnie z którym przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie kwestie formalne dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, tj. czy wniosek o wznowienie opiera się na którejś z ustawowych przesłanek z art. 145, art. 145a lub art. 145b K.p.a., czy w świetle twierdzeń w nim zawartych został złożony przez podmiot uznający się za stronę postępowania oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów wymienionych w art. 148 K.p.a. Natomiast tylko jeżeli w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.). Odmowa wznowienia postępowania na mocy art. 149 § 3 K.p.a. dotyczy wyłącznie tych przypadków, gdy wspomniane przeszkody są łatwo dostrzegalne, a ich stwierdzenie nie wymaga prowadzenia analiz lub uzyskania dodatkowych wyjaśnień. Może być uzasadniona tym, że z twierdzeń strony można w oczywisty sposób wyprowadzić wniosek o braku związku przyczynowego między wskazaną podstawą wznowienia a treścią dotychczasowej decyzji (por. wyrok NSA z 6 marca 1996 r., sygn. SA/Wr 1652/95, LEX nr 26621). W niniejszej sprawie bezsporne jest, że po złożeniu przez skarżącą wniosku z 17 października 2022 r. o wznowienie postepowania oraz po wstępnej jedynie analizie zgromadzonej dokumentacji, organ I instancji stwierdził, że skarżąca złożyła wniosek w terminie, o którym mowa w art. 148 K.p.a. i powołała się na ustawowo przewidzianą przesłankę wznowienia. Zatem spełnione zostały przesłanki formalne do wznowienia postępowania, wobec czego postanowieniem z 8 grudnia 2022 r. organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta z 26 lipca 2021 r. Jednak po bardziej wnikliwym zbadaniu okoliczności sprawy, w tym uzyskanej od PINB korespondencji organu nadzoru budowlanego ze skarżącą, a szczególnie treści pisma skarżącej do PINB z 13 kwietnia 2022 r. w sprawie przeprowadzenia kontroli prawidłowości posadowienia zbiorników na nieczystości ciekłe na działkach sąsiednich, organ I instancji doszedł do słusznego wniosku, że skarżąca już 13 kwietnia 2022 r. dysponowała wystarczającą wiedzą odnośnie decyzji Prezydenta z 26 lipca 2021 r., która umożliwiała jej złożenie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. Wbrew argumentacji skarżącej, powyższej konkluzji nie zmienia fakt, że część danych zawartych w ww. piśmie z 13 kwietnia 2022 r. skarżąca uzyskała nie od organu, a w wyszukiwarce na stronie internetowej https://wyszukiwarka.gunb.gov.pl. Odnosząc się do stanowiska skarżącej, jakoby miała wiedzę jedynie o ostatecznej decyzji Prezydenta nr 2185/6740.1/2019 z 8 listopada 2019 r., a nie dysponowała informacjami o decyzji zmieniającej z 26 lipca 2021 r., podkreślić trzeba, że w ww. piśmie do PINB z 13 kwietnia 2022 r. (k. 25 akt adm.) skarżąca ewidentnie i jednoznacznie wskazała numer decyzji z 26 lipca 2021 r. ("940/6740.1/2021"). Natomiast opisując tytuł inwestycji wskazała jednoznacznie, że odnosi się m.in. do projektu zamiennego w zakresie budowy 4 bezodpływowych zbiorników na nieczystości sanitarne (podkreślenie Sądu). W konsekwencji organ I instancji słusznie stwierdził, że z powyższego wynika, iż już w chwili zwrócenia się do PINB o przeprowadzenie kontroli, skarżąca dysponowała wiedzą wystarczającą do przyjęcia, że "dowiedziała się o decyzji" w rozumieniu art. 148 § 2 K.p.a. Posiadała bowiem informacje pozwalające zidentyfikować sporną decyzję i wystarczające do sformułowania wniosku o wznowienie postępowania, takie jak numer pozwolenia na budowę, lokalizacja inwestycji, konkretny przedmiot inwestycji, zakres zmiany pierwotnego pozwolenia na budowę oraz dane inwestora. Trafne stanowisko organu I instancji prawidłowo zostało zaakceptowane przez organ odwoławczy, który ponownie rozpatrzył wszystkie istotne aspekty sprawy i odniósł się do zarzutów odwołania. Brak wiedzy o detalach warunków inwestycji w zakresie precyzyjnej lokalizacji zbiorników na nieczystości ciekłe nie jest wystarczający do przyjęcia, że skarżąca nie dowiedziała się o kwestionowanej decyzji ostatecznej z 26 lipca 2021 r. najpóźniej w dniu 13 kwietnia 2022 r. Odnosząc się natomiast do oparcia wydanych w sprawie decyzji m.in. na art. 105 § 1 K.p.a., Sąd wskazuje, że w pełni podziela stanowisko przedstawione przez organy, poparte adekwatnym orzecznictwem sądów administracyjnych. Z kolei w przywołanych przez skarżącą orzeczeniach (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 czerwca 2014 r., sygn. II OSK 90/13), NSA nie stanął, jak chce skarżąca, na stanowisku, że w toku postępowania wznowieniowego niedopuszczalne jest wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, bowiem takie orzeczenie nie mieście się w katalogu rozstrzygnięć określonych w art. 151 K.p.a. Przeciwnie, zaprezentowana w przywołanych wyrokach argumentacja wskazuje jedynie, że jeżeli prowadząc wznowione postępowanie, organ administracyjny dojdzie do wniosku, iż nie zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., to winien wydać decyzję, o której mowa w art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., a nie umorzyć postępowanie wznowieniowe. NSA jasno przy tym zaznaczył, że nie można wykluczyć możliwości umorzenia postępowania wznowieniowego, jednakże przyczyn takiego rozstrzygnięcia należy poszukiwać poza ustaleniem, czy wskazywana przez stronę przesłanka zaistniała w okolicznościach konkretnej sprawy. Taką okolicznością z pewnością jest ustalenie przekroczenia miesięcznego terminu do złożenia wniosku, w przypadku wcześniejszego wydania postanowienia o wznowieniu. Podsumowując, wszystkie podniesione przez skarżącą zarzuty naruszenia przepisów K.p.a. okazały się bezzasadne. W szczególności Sąd stwierdził, że organy ustaliły prawidłowo stan faktyczny sprawy i dokonały trafnej wykładni zastosowanych w sprawie przepisów prawa, czemu dały wyraz w rzetelnych i wnikliwych uzasadnieniach decyzji, spełniających wymogi art. 107 § 3 K.p.a. Końcowo warto zaznaczyć, że gołosłowny okazał się zarzut naruszenia art. 10 i art. 78 K.p.a., bowiem skarżąca ani w odwołaniu, ani też w skardze do Sądu, nie wykazała żadnych okoliczności mogących realnie zakwestionować stanowisko organu i uzasadnić tezy forsowane przez skarżącą, czy też czynności lub wniosków dowodowych, których możliwości dokonania lub złożenia skarżąca została pozbawiona. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Takich naruszeń Sąd w rozpatrywanej sprawie nie stwierdził, dlatego oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a.