II SA/Kr 1608/12

Sygn. akt IISA/Kr 1608 /12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie WSA Agnieszka Nawara-Dubiel / spr. / Aldona Gąsecka-Duda Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2013 r. sprawy ze skargi A.R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia 18 września 2012 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] ., znak [...] po rozpatrzeniu sprawy prowadzonej z wniosku T. i J.S. dotyczącej budynku inwentarskiego położonego na działce nr [...] w M. gm. K. –L. własność A.R. nakazał A.R. rozbiórkę przedmiotowego budynku inwentarskiego o wym.6,0m x 10,0m położonego w odległości (średniej) 1,70 m od granicy z działką nr [...] , który powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art.103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 z późn. zm.) oraz art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. (Dz. U. Nr 38 poz. 229 z późn. zm.) a także art. 104 k. a. W uzasadnieniu tej decyzji powołano się na wcześniejsze decyzje wydane w sprawie, a także na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt II S.A./Kr 468/09, którym uchylono decyzje organu I i II instancji. Skarga kasacyjna A.R. została oddalona wyrokiem NSA z dnia 28 września 2010r. sygn. II OSK 1450/09. W poszukiwaniu dokumentacji budowy organ I instancji wystąpił do Archiwum Państwowego oraz Wydziału Geodezji i Kartografii Starostwa Powiatowego oraz Gminy K.-L. . W odpowiedzi uzyskano informację, że w archiwum urzędu gminy brak jest dokumentów dotyczących miejscowego planu zagospodarowania z 1954 r. i w latach 60 XX w., Gmina K.-L. powstała bowiem w 1973 r. Pozwolenia na budowę do maja 1975 r. wydawała PRN w K. Od 14.12. 1974 r. do 1984 r. przedmiotowa działka była w pasie 80 m od drogi oznaczona symbolem MR jako teren zabudowy zagrodowej z terenami rolnymi, w której dopuszczone było budownictwo jednorodzinne. Archiwum Państwowe w K. poinformowało PINB, "że nie znaleziono planu zagospodarowania przestrzennego z roku 1954 i lat 60-tych XX w. tudzież map sporządzonych w latach 1950 -1970, na podstawie których możliwa by była identyfikacja obszaru działki nr [...] w M. wraz z istniejącą zabudową". PINB z badanych treści oświadczeń i zeznań licznych świadków powołanych przez strony postępowania ze względu na brak konsekwencji i niejednolitość tych zeznań prawdopodobnie ze względu na duży upływ czasu wywnioskował jedynie, że na działce nr [...] w M. w latach 1954 do 1968 istniejący obecnie budynek gospodarczy murowany powstał jako tzn. wymiana substancji starego budynku gospodarczego konstrukcji drewnianej. A.R jak oświadczył nie posiada żadnych pozwoleń lub zezwoleń na prowadzenie robót budowlanych .Roboty budowlane w wyniku których powstał aktualny budynek inwentarski wymagały akceptacji właściwych dla danego terenu organów budowlanych, ponieważ powstanie takiego obiektu wymagało uprzedniej rozbiórki istniejącego obiektu i wybudowania od podstaw nowego obiektu. Podczas oględzin w dn. 18.10.2011 r. stwierdzono że ogólny stan techniczny budynku jest dostateczny a sądząc po zastosowanych materiałach budowlanych (strop stalo-ceramiczny, okna stalowe, materiał ścian, stan więźby) oraz innych parametrach budynku powstał on w latach 60 XX w. W związku z takimi ustaleniami, PINB uznała za uzasadniony tryb postępowania w oparciu o przepisy Prawa Budowlanego z 24.10.1974 r. Przedmiotowy budynek co stwierdzono na podstawie licznych kontroli i oględzin jest budynkiem parterowym nie podpiwniczonym przekrytym dachem dwuspadowym Jest obiektem murowanym ze stropem stało ceramicznym /typ tzw. klein/ i więźba dachowa konstrukcji drewnianej z pokryciem z eternitu. Powierzchnia zabudowy budynku wynosi ok. 60 m2 /6,00 x 10,00m/. Budynek jest zlokalizowany w odległości 1,90 o 1,50 m od granicy z działką [...] w M. /średnio 1,70 m/ Budynek mieszkalny położony na działce nr [...] w odległości 5,00 m od granicy działki [...] i jest przesunięty względem budynku inwentarskiego na tej działce, budynki nie są położone na wprost siebie, a największa odległość (jako suma odległości od granicy pomiędzy działkami) wynosi 6,90 m. Budynek inwentarski od strony dz. nr [...] nie posiada otworów okiennych lub drzwiowych. Okap budynku jest orynnowany i woda opadowa jest odprowadzana na teren działki nr [...]. Budynek ten posiada dwa pomieszczenia w których są przetrzymywane na dzień kontroli 18.10.2011 r. 4 szt. macior z prosiętami /pow. pomieszczenia 33,8 m 2/oraz 15 szt tuczników /pow. pomieszczenia 16,35 m 2/ Zgodnie z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki Rozporządzenie Ministra Administracji i Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dn.03.07. 1980 r.§ 165 (Dz.U. 1980.17.62) jak i Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dn.12.04.2002 r. §110 (Dz.U.02.75.690) pomieszczenia przeznaczone dla inwentarza żywego powinny odpowiadać potrzebom wynikającym z zasad racjonalnego chowu i hodowli oraz wymaganiom w zakresie nasłonecznienia, wymiany powietrza i regulacji temperatury wewnętrznej, zabezpieczenia przed wpływami atmosferycznymi i wilgocią, ochrony przed szkodliwym promieniowaniem, ochrony pożarowej oraz bezpiecznej i nieuciążliwej pracy osób obsługujących inwentarz. Ponieważ A.R. pomimo nałożonego postanowieniem nr [...] z dn.27.06.2011 r. obowiązku nie przedstawił oceny budynku pod względem w/w przepisów Inspektorat zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz do Wojewódzkiego Inspektora Weterynarii w sprawie pomieszczeń dla inwentarza w zabudowaniach na terenie dz. nr [...] A.R. . W dniu 10.01.2012 r. pismem znak [...] stwierdził, że "kontrole sanitarne dokonywane przez przedstawicieli PIS w K. potwierdzały w niniejszej sprawie to, że wskazana hodowla jest źródłem nieprzyjemnego zapachu, co jest uciążliwe dla mieszkańców sąsiedniej posesji państwa S. Takie oddziaływanie zapachowe może mieć wpływ na powstanie dolegliwości zdrowotnych u osób narażonych na ten czynnik stresogenny (...) niepożądany zapach towarzyszący tej hodowli, jakkolwiek z uwagi na jego uporczywość jest stanem niepożądanym, to nie stanowi on bezpośredniego zagrożenia dla życia i zdrowia osób nań narażonych". [...] Lekarz Weterynarii w piśmie z dn.17.02.2012 r. stwierdził, że "budynki gospodarcze P .A.R. mogą zostać użyte do produkcji zwierzęcej jednakże w bardzo ograniczonym zakresie jeśli chodzi o intensywność produkcji i koncentracji zwierząt gospodarskich - trzody chlewnej. Aby poprawić parametry środowiskowe obiektu oraz dobrostanu zwierząt należy również limitować ilość i koncentrację zwierząt w tych obiektach". Z treści obu pism wynika że budynek inwentarski na działce nr [...] oddziałuje na działkę sąsiednią [...] w M. w sposób niekorzystny, powoduje pogorszenie warunków zdrowotnych oraz użytkowych dla otoczenia. Analizując położenie budynku zgodnie z przepisami dotyczącymi warunków i wymagań obowiązujących przy sytuowaniu budynków określonych w Rozporządzeniu Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. (Dz. U. z 1980 Nr 17 poz. 62) § 12 ust. 1 "budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz stojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych i o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudnozapalnych powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4m od granicy działki. Odległość ta może być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych. Odległości określone w ust 1 mogą ulec zmniejszeniu, z tym że odległość miedzy budynkiem istniejącym a projektowanym powinna wynosić co najmniej 8 m" oraz § 14 "Minimalne odległości budynków inwentarskich od budynków nie zabezpieczonych ścianą oddzielenia przeciwpożarowego w wypadku obu obiektów o ścianach z materiałów niepalnych i takim pokryciu wynosi 8 m". Biorąc pod uwagę, że jakkolwiek budynek ten znajduje się w terenie który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym jest przeznaczony pod tego typu zabudowę (art. 37 ust. 1 pkt 1- Prawa budowlanego z dn.24.10.1974 r.) to aby mógł zostać zalegalizowany powinien również spełniać przesłanki art. 37 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy, lecz jak wynika z licznie przeprowadzonych kontroli pracowników Sanepidu stopnia powiatowego oraz wojewódzkiego jak również stanowiska służb weterynaryjnych tak usytuowany budynek inwentarski na dz. nr [...] powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia. Po rozpatrzeniu odwołania A.R. , wniesionego od powyższej decyzji, i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] września 2012 r. znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł: na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz. U. 1974 Nr 38, poz. 229) nakazał A.R. właścicielowi dz. nr [...] w M. , gm. K.-L, w celu doprowadzenia do zgodności z przepisami budynku inwentarskiego o wym. 6,0 m x 10,0 m położonego w odległości (średniej) 1,70 m od granicy z działką nr [...], zmianę sposobu użytkowania budynku inwentarskiego na budynek gospodarczy składowy w terminie do dnia 31 grudnia 2012 r. W uzasadnieniu decyzji opisano dotychczasowy przebieg postępowania oraz wymieniono kolejne wydawane w sprawie decyzje. Opisując przedmiot postępowania organ II instancji wskazał, że obiekt będący przedmiotem niniejszego postępowania o wym. 6,0 m x 10,0 m, znajduje się na działce nr [...] w M. w odległości (średniej) 1,70 m od granicy z działką nr [...]. Z analizy treści szkicu sporządzonego podczas oględzin w dniu 23.05.2011 r. wynika, że obiekt będący przedmiotem postępowania patrząc w stronę działki nr [...] sąsiaduje z prawej strony z budynkiem szopogarażu (paszarni), natomiast z lewej strony z przechowalnią sprzętu rolniczego. WINB w K. na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego dokonał weryfikacji kręgu stron postępowania ustalonego przez organ I instancji. Z analizy akt sprawy wynika, że właścicielem działki nr [...] na której znajduje się obiekt będący przedmiotem postępowania jest A.R. , natomiast właścicielem sąsiedniej działki nr [...] jest M.S. . Ponadto z treści księgi wieczystej nr [...] (publikacja strona internetowa Ministerstwa Sprawiedliwości) oraz kopii aktu notarialnego z dnia 02.04.2009r. Repertorium A nr [...] (vide: karty [...] wynika, że została ustanowiona dożywotnia służebność osobista na prawie korzystania z połowy domu mieszkalnego dotychczas zajmowanej i połowy zabudowań gospodarczych na rzecz J.S. i T.S. . przysługuje więc jedynie interes faktyczny związany z ustanowioną dożywotnią służebnością osobistą na prawie korzystania z połowy domu mieszkalnego dotychczas zajmowanej i połowy zabudowań gospodarczych. W aktach PINB (karta[...] ) zalega pełnomocnictwo z dnia 06.04.2010 r. udzielone T.S. przez M.S. cyt.: "do działania w moim imieniu przed organami administracji samorządowej oraz państwowej, w tym też podatkowej, we wszystkich sprawach (...)". Wobec powyższego M.S. jest reprezentowany przed organami nadzoru budowlanego przez T.S. . Dalej stwierdzono, że przedmiotem postępowania jest ustalenie, czy zachodzą przesłanki do wydania nakazu rozbiórki budynku inwentarskiego położonego w M. na działce nr [...] o wym. 6,0 m x 10,0 m położonego w odległości (średniej) 1,70 m od granicy z działką nr [...]. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r.: "Obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia". Z zebranego przez PINB materiału dowodowego wynika następujący stan faktyczny. Wg oświadczenia A.R. (vide: karta [...] budynek inwentarski został wybudowany w latach 20-tych XX wieku przez dziadków A.R. , jako budynek drewniany. W roku 1954 cyt.: "został wyremontowany w ramach wymiany substancji na tych samych fundamentach murowanych - na obiekt inwentarski murowany (...) A.R. oświadcza, że nie posiada dokumentów dotyczących pozwolenia na budowę obiektu inwentarskiego, który został wybudowany w łatach 20-tych XX wieku (...)". Pouczony o odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 Kodeksu karnego świadek: H.N. zeznał, że budynek inwentarski zlokalizowany na działce nr [...] w M. został wybudowany od podstaw jako murowany w roku ok. 1967-68 (karta [...] akt PINB). Pouczony o odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 Kodeksu karnego świadek: A.J. zeznał, że budynek inwentarski został wniesiony w latach 60-tych jako murowany w miejsce istniejącego wcześniej budynku inwentarskiego (karta [...] ). H.G. (wg oświadcz, siostra J.S. ) złożyła oświadczenie (z dnia 05.08.2008r.), że budynek został wybudowany w latach 1965-69 przez J.R. (karta [...] akt PINB). Oświadczenie powyższe strona podtrzymała w maju 2011 r. (karta [...]). S.S. oświadczył (karta [...], że cyt.: "W latach 1967 lub 1968 budynek stajni został wyburzony i na nowych fundamentach został wybudowany nowy budynek stajni o znacznie większej powierzchni (...)". Powyższe oświadczenie zostało ponowione 15 maja 2011 r. (karta [...] ). J.R. złożyła oświadczenie (karta [...]), że w 1954 r. wraz z mężem wyremontowała budynek inwentarski : "Remont polegał na wymianie ścian drewnianych na murowane jak również stropu z drewnianego na betonowy (ściany zostały wymurowane na starym fundamencie nie zostały zmienione wymiary, również dach został nienaruszony chodzi o konstrukcje, tylko wymienione pokrycie dachowe (...)". W treści pisma Wójta Gminy K.-L., z dnia 14 kwietnia 2011 r. znak: [...] zawarta została informacja, że Gmina K.-L. powstała w 1974 r. oraz że w archiwum urzędu gminy brak jest dokumentów dotyczących miejscowego planu zagospodarowania na 1954 r. i w lata 60-te XX wieku dla miejscowości M. jak i całej gminy. Zgodnie z informacją zawartą w Wypisie i Wyrysie z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Sołectw Gminy K.-L. z dnia 14.04.2011 r. znak: [...] ), cyt.: Działka nr: [...] przy drodze działce nr [...] na głębokości 2 mb przeznaczona jest jako teren KL - tereny komunikacji drogowej i kolejowej, następnie na głębokości 88 mb przeznaczona jest jako teren MR1 - tereny zabudowy mieszanej (historycznej) - mieszkaniowej i zagrodowej - położone w strefie podmiejskiej, a pozostała część przeznaczona jest jako teren R1 - tereny rolne (...)". Zgodnie z § 27 Uchwały nr [...] Rady Gminy K.-L. z dnia 19 lipca 2004r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Gminy k.-l, (vide: karty [...]) tereny zabudowy mieszanej (historycznej) - mieszkaniowej i zagrodowej oznaczone symbolem MR1 przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zagrodową z usługami wbudowanymi lub przybudowanymi do budynków mieszkalnych z dopuszczalnym przeznaczeniem pod nieuciążliwą wytwórczość i rzemiosło. W granicach terenów MR1 obowiązuje zakaz lokalizacji wytwórczości i rzemiosła produkcyjnego oraz innych obiektów i urządzeń uciążliwych, których potencjalna uciążliwość wykracza poza granice terenu, do którego odnosi się tytuł prawny. Z treści pisma Archiwum Państwowego w k. z dnia 09.06.2011 r. znak: [...] wynika, że w aktach w/w archiwum cyt.: "nie odnaleziono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z roku 1954 i lat 60-tych XX wieku tudzież map sporządzonych w latach 1950-1970 dla m. M. , na podstawie których możliwa byłaby identyfikacja obszaru działki nr [...] w M. wraz z istniejącą na niej zabudową (...)". Z treści pisma Archiwum Państwowego w K. z dnia 09.06.201 Ir. znak: [...] wynika, że w dniu 15 marca 1978r. wydawane było pozwolenie na budowę na budynek składowy (nr decyzji [...]). Z treści pisma PINB z dnia 22.02.2012r. znak [...] (karta [...] wynika, że pozwolenie to dotyczyło innego budynku wobec którego toczy się odrębne postępowanie administracyjne. Z treści planu zagospodarowania działki położonej w M. (vide: karta [...] akt PINB) wynika, iż w roku 1978r. istniał budynek chlewni o konstrukcji murowanej przekryty stropem typu Kleina o konstrukcji dachu drewnianej. W treści pisma z dnia 10.01.2012r. znak:[...] (karta [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. wskazał: "W zaistniałym w sprawie stanie faktycznym brak było podstaw do wydania decyzji o likwidacji hodowli trzody chlewnej prowadzonej przez A.r. (...) Kontrole sanitarne dokonywane przez Przedstawiciela Państwowej Inspekcji Sanitarnej w K. potwierdzały w niniejszej sprawie to, że wskazana hodowla jest źródłem nieprzyjemnego zapachu, co jest uciążliwe dla mieszkańców sąsiedniej posesji państwa S. Takie oddziaływanie zapachowe może mieć wpływ na powstanie dolegliwości zdrowotnych u osób narażonych na ten czynnik stresogenny. W toku czynności kontrolnych dokonywanych przed przedstawicieli tut. organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie stwierdzono jednakże by stan sanitarny na posesjach pana A.r. i pana M.S. , spowodowany hodowlą trzody chlewnej przez A. R. powodował bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi (niepożądany zapach towarzyszący tej hodowli, jakkolwiek z uwagi na jego uporczywość jest stanem niepożądanym, to nie stanowi on bezpośredniego zagrożenia dla życia i zdrowia osób nań narażonych (...)". Informacje powyższe Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. ponowił w piśmie z dnia 08.06.2012r. znak: [...], skierowanym do A.R. (vide karta [...] ). W treści pisma z dnia 17 lutego 2012r. L.dz. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii wskazał, cyt.: "główną przyczyną nieprzyjemnego zapachu, zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz zabudowań gospodarskich Pana A.R. , stanowi wydzielający się z odchodów zwierząt amoniak powstający w wyniku rozpadu enzymatycznego aminokwasów (...) Wobec powyższego należy stwierdzić, że budynki gospodarcze pana A.R. mogą zostać użyte do produkcji zwierzęcej jednakże w bardzo ograniczonym zakresie jeśli chodzi o intensywność produkcji i koncentracji zwierząt gospodarskich - trzody chlewnej (...)". A.R. nie przedstawił żądanej postanowieniem z dnia 27 czerwca 2011 r. nr [...] znak: [...] ekspertyzy technicznej. Natomiast podczas kontroli w dniu 23.05.2011 r. inspektorzy PINB stwierdzili cyt.: "obiekt jest w ogólnie przyjmując - dobrym stanie technicznym" (vide: karty [...]. Z analizy zgromadzonego materiału dowodowego w ocenie organu odwoławczego wynika, że przedmiotowy budynek powstał w latach 60 XX wieku postawiony jako nowy budynek na miejscu poprzedniego drewnianego. Za powyższym świadczą zeznania świadków złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej w obecności pracownika PINB (karta [...] ). A.R. oświadczył, że nie posiada dokumentów pozwolenia na budowę w/w budynku. Zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. "przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe ", a więc art. 37 lub art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Art. 40 wyżej powołanej ustawy wskazuje, że "W wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami". Organowi I instancji w trakcie postępowania dowodowego nie udało się pozyskać dokumentów, które jednoznacznie świadczyłyby, że przedmiotowy budynek został wybudowany bez pozwolenia na budowę. PINB nie pozyskał również dokumentów wskazujących, czy obiekt powstał zgodnie lub niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy. Brak takiej dokumentacji nie może więc być automatycznie traktowany jako ustalenie ponad wszelką wątpliwość, że realizacja przedmiotowej inwestycji była niezgodna z prawem. Odmienne stanowisko PINB w tej sprawie jest więc sprzeczne z wydanym w niniejszej sprawie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 czerwca 2009r. sygn. akt II SA/Kr 468/09. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że istnienie samego budynku nie powoduje wystąpienia niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia, lecz powoduje to sposób jego użytkowania. Jak wynika z załączonych do akt sprawy dokumentów, usytuowanie w/w budynku jest zgodne z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego obejmującym teren działki nr [...] w M. . Sposób wykorzystania tegoż budynku nie stanowi natomiast okoliczności, o której w art. 37 ust. 1 powołanej ustawy, przepis ten dotyczy bowiem samego usytuowania obiektu, a nie sposobu jego wykorzystywania. W związku z powyższym niewątpliwie nie zachodzi w niniejszym przypadku usytuowanie w/w obiektu na terenie, który nie jest przeznaczony pod tego rodzaju zabudowę (art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy). Zgodnie z powołanym wyżej przepisem zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi musi stwarzać sam fakt usytuowania obiektu, a nie sposób jego wykorzystania. Samo usytuowanie obiektu inwentarskiego nie powoduje niewątpliwie samo w sobie "niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia" (art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy). Na marginesie stwierdzić należy, iż z przeprowadzonych przez właściwe służby kontroli i stanowiących ich efekt pism jednoznacznie wynika, iż także chów świń w przedmiotowym obiekcie nie stwarza bezpośredniego zagrożenia dla ludzi (opinie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego, zawarte w aktach sprawy). Niewątpliwie natomiast doszło, jak to trafnie ustalił organ I instancji, do niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, ale wynikających nie z usytuowania obiektu, lecz z faktu chowu w nim trzody chlewnej (a więc sposobu jego użytkowania), co nie mieści się w dyspozycji art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Zdaniem organu odwoławczego zastosowanie w niniejszej sprawie mieć będzie art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Zgodnie z cytowanym już wyżej art. 40 w/w ustawy "W wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami". Podkreślić przy tym należy, iż możliwe do nakazania czynności ustawodawca określił jako "zmiany lub przeróbki", a więc nie muszą to być roboty budowlane, ale także inne czynności. Zdaniem WINB w tej kategorii mieści się także nakazanie zmiany sposobu użytkowania części obiektu. Zmiana taka będzie stanowiła bowiem doprowadzenie obiektu (ściślej: sposobu jego użytkowania) do postaci zgodnej z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który pozwala na lokalizację obiektów służących dla celów wytwórczości z ograniczeniem uciążliwości ich funkcjonowania do granic terenu, do którego odnosi się tytuł prawny. Nakazanie zaprzestania wykorzystywania w/w obiektu na potrzeby hodowli trzody chlewnej zlikwiduje bowiem nieakceptowalną uciążliwość dla nieruchomości sąsiednich, związaną z aktualnym sposobem użytkowania tego obiektu, czyli prowadzenia chowu trzody chlewnej na skalę półprzemysłową, związaną z ciągłą emisją fetoru o znacznym nasileniu. Co do pozostałych zarzutów strony odwołującej się wskazano, że: Miejscowość M. do lat 70 XX wieku należała do Powiatu M. , który znajdował się w granicach Województwa K Z treści pisma Wójta Gminy K.-L. z dnia 14 kwietnia 2011 r. znak:[...] ), zawarta została informacja, że Gmina K.-L. powstała w 1974r. Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 28 maja 1975r. o dwustopniowym podziale administracyjnym Państwa oraz zmianie ustawy o radach narodowych (Dz. U. 1975r. Nr 16 póz. 91) zniesiono powiaty jako jednostki terytorialne podziału Państwa. Na podstawie § 18 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia z dnia 30 maja 1975 r. w sprawie określenia miast oraz gmin wchodzących w skład województw (Dz.U.1975r. Nr 17 póz. 92) w skład dawnego województwa miejskiego [...] włączona została gmina K.-L. . PINB prawidłowo zwrócił się więc do archiwum Państwowego w K. czy nie posiada dokumentów dotyczących działki nr [...] położonej w M. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. w piśmie z dnia 10.01.2012r. znak: [...]) wskazał, że nieprzyjemny zapach wynikający z prowadzonej hodowli wprawdzie nie stanowi bezpośredniego zagrożenia dla życia i zdrowia osób nań narażonych może jednak mieć wpływ na powstanie dolegliwości zdrowotnych u osób narażonych na ten czynnik stresogenny. Powyższy czynnik powoduje więc niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Art. 142 Kpa stanowi, że postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji". Zatem organ odwoławczy, korzystając z przyznanych mu kompetencji kontrolnych zbadał również postanowienie PINB z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] znak: [...] i stwierdził iż zostało ono wydane prawidłowo. Przepis art. 56 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974r. upoważniał organ nadzoru budowlanego do żądania przedstawienia ekspertyz technicznych obiektu budowlanego przy wykonywaniu zadań określonych w/w ustawą. Pozostałe kwestie podniesione w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. Wobec powyższego zdaniem WINB w K. zaistniała przesłanka do uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i orzeczenia na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz. U. 1974 Nr 38, póz. 229). Niniejsza reformacja nie narusza art. 139 Kpa. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A.R. Skarżący podniósł, że hodowla świń stanowi jedyne źródło dochodu dla niego i jego rodziny, a uprawa zboża i ziemniaków na 16 ha powierzchni przeznaczona jest na paszę dla świń. Wskazał również, iż w 2005 r. wykonał przegląd ekologiczny dotyczący wpływu chowu świń w jego gospodarstwie na otoczenie i przegląd ten wykluczył możliwość negatywnego wpływu gospodarstwa skarżącego na środowisko, bowiem emituje ono ilość amoniaku znacznie poniżej dopuszczalnych norm. Również Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w K. prowadził badania stężenia amoniaku i siarkowodoru w powietrzu, w wyniku których okazało się, że zachowane są obowiązujące normy. Dodatkowo A.R. poniósł, że państwo S. również hodują świnie w ilości ponad 10 sztuk, a więc zapach w ich gospodarstwie związany jest również z prowadzoną przez nich hodowlą. Skarżący zwrócił również uwagę na zbyt krótki termin wykonania obowiązku (3 miesiące) w kontekście cyklu hodowlanego, który trwa 7 miesięcy. W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 poz. 270 ze zm.) dalej zwana p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związany granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 170 ppsa, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku sygn. II SA/Kr 468/09 wskazał braki w ustaleniu stanu faktycznego a co za tym idzie wskazał, w jakim zakresie winno być uzupełnione postępowanie dowodowe tj. wskazał na konieczność ustalenia czy realizacja przedmiotowej inwestycji miała charakter wybudowania obiektu budowlanego lub jego części oraz czy został on zrealizowany bez pozwolenia na budowę. Jednak nie budziło i nie budzi wątpliwości Sądu (zarówno orzekającego w sprawie do sygn. IISA/Kr 468/09 jak i w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę), że inwestycja nie była realizowana po 1 stycznia 1995r. a zatem w sprawie zastosowanie będą miały przepisy ustawy prawo budowlane z dnia z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) na zasadzie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414) Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując skargę kasacyjną A.R. w uzasadnieniu wyroku sygn. II OSK 1450/09 wskazał, że stosowanie przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, w przypadkach, o jakich mowa w art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, w zamierzeniu ustawodawcy miało być "odstępstwem" od obligatoryjnego nakazu rozbiórki z art. 48 nowego Prawa budowlanego przez dopuszczenie możliwości legalizacji samowoli budowlanej - niedopuszczalnej w świetle nowej ustawy. Zatem inwestorzy, którzy popełnili samowolę budowlaną w warunkach, o jakich mowa w art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. mieli być z woli ustawodawcy w korzystniejszej sytuacji niż inwestorzy, którzy popełnili samowolę budowlaną już pod rządem nowego Prawa budowlanego. Dlatego zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena wszystkich przesłanek uzasadniających nakaz rozbiórki obiektu budowlanego przewidzianych w art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane winna być dokonywana przy uwzględnieniu ratio legis przepisu art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Tym samym dopuszczalność zalegalizowania samowoli konkretnego obiektu ma następować na warunkach nie bardziej rygorystycznych niż miałoby to miejsce przy zastosowaniu aktualnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane z 1994r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził w konkluzji, że badanie zgodności samowoli budowlanej z przepisami o planowaniu przestrzennym ma zatem nastąpić z uwzględnieniem ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązujący w dacie wydawania decyzji administracyjnej, a nie w dacie zaistnienia samowoli budowlanej. Mając powyższe na uwadze stwierdzić trzeba, iż organy obu instancji ponownie rozpoznające sprawę zostały związane wskazaniami Sądu co do konieczności uzupełnienia postępowania prowadzonego w sprawie - tak aby został dokładnie wyjaśniony stan faktyczny sprawy - oraz wskazaniami co do przedmiotu oceny, której organ ma dokonać rozstrzygając sprawę i zakresu tej oceny. Wskazania te zostały przez organy uwzględnione. W poszukiwaniu dokumentacji budowy organ I instancji wystąpił do Archiwum Państwowego oraz Wydziału Geodezji i Kartografii Starostwa Powiatowego oraz Gminy K.-L. W odpowiedzi uzyskał informację, że w archiwum urzędu gminy brak jest dokumentów dotyczących miejscowego planu zagospodarowania z 1954 r. i w latach 60 XX w., Gmina K.-L. powstała bowiem w 1973 r. Pozwolenia na budowę do maja 1975 r. wydawała PRN w K. . Od 14.12. 1974 r. do 1984 r. przedmiotowa działka była w pasie 80 m od drogi oznaczona symbolem MR jako teren zabudowy zagrodowej z terenami rolnymi, w której dopuszczone było budownictwo jednorodzinne. Archiwum Państwowe w K. poinformowało PINB, "że nie znaleziono planu zagospodarowania przestrzennego z roku 1954 i lat 60-tych XX w. tudzież map sporządzonych w latach 1950 -1970, na podstawie których możliwa by była identyfikacja obszaru działki nr [...] w M wraz z istniejącą zabudową". Organ I Instancji przesłuchał licznych świadków powołanych przez strony postępowania, jednakże ze względu na brak konsekwencji i niejednolitość tych zeznań wywnioskowano jedynie, że na działce nr [...] w M. w latach 1954 do 1968 istniejący obecnie budynek gospodarczy murowany powstał jako tzn. wymiana substancji starego budynku gospodarczego konstrukcji drewnianej. Jednocześnie podczas oględzin w dniu 18.10.2011 r. stwierdzono że ogólny stan techniczny budynku jest dostateczny a sądząc po zastosowanych materiałach budowlanych (strop stalo-ceramiczny, okna stalowe, materiał ścian stan więźby) oraz innych parametrach budynku powstał on w latach 60 XX w. Jednocześnie z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika również, że samo istnienie budynku na działce nr [...] którego postępowanie dotyczy, nie oddziaływuje na działkę sąsiednią [...] w M. w sposób niekorzystny, ale sposób jego użytkowania powoduje pogorszenie warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia. Zgodnie z art. 37 ustawy prawo budowlane z 1974r., "Obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia". Równocześnie art. 40 tej ustawy stanowi, że w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Analizując punkt 2 ust. 1 przepisu art. 37 zauważyć należy, że przymusowej rozbiórce podlega każdy wybudowany niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy obiekt budowlany, jeżeli powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Podkreślenia wymaga, że źródłem niebezpieczeństwa lub niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia ma być obiekt budowlany jako taki. Wskazać jednak należy, że nakaz przymusowej rozbiórki z przyczyn określonych w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, jako środek bardzo dla inwestora dolegliwy, powinien być stosowany tylko wówczas, gdy brak jest możliwości usunięcia określonych w tym przepisie zagrożeń lub pogorszeń przez wprowadzenie zmian i przeróbek na zasadzie art. 40 prawa budowlanego. Należy więc uznać, że w wypadku samowoli budowlanej art. 37 ust. 1 pkt 2 znajdzie zastosowanie nie wtedy, gdy zajdzie taka możliwość, lecz wówczas, gdy występuje taka konieczność. Oznacza to na przykład, że gdy samowolnie wzniesiony obiekt, odpowiadający hipotezie art. 37 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego, można w drodze zmian lub przeróbek doprowadzić do stanu, w którym ustałoby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, nakaz przymusowej rozbiórki nie powinien być orzekany, lecz powinna być wydana decyzja przewidziana w art. 40 ustawy Prawo budowlane. Przez "niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia" należy rozumieć takie naruszenie wymogów prawa budowlanego, których usunięcie nie jest możliwe przez wydanie nakazu dokonania w obiekcie zmian lub przeróbek w trybie art. 40 ustawy prawo budowlane z 1974 r. z uwagi na przykład na lokalizację obiektu (tak WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 11 sierpnia 2011 r. sygn. II SA/Bk 81/11). Wskazać także należy, że użyte przez ustawodawcę w art. 40 ustawy prawo budowlane z 1974r. określenie "zmiany" lub "przeróbki" wskazują, że czynności te nie muszą dotyczyć wykonywania w obiekcie robót budowlanych. Zdaniem Sądu także zmiana sposobu użytkowania obiektu może zostać uznana za "zmianę" w rozumieniu tego przepisu, o ile doprowadzi do "stanu zgodnego z przepisami". Stan zgodności z przepisami to w niniejszej sprawie nie tylko stan zgodności z przepisami techniczno – budowlanymi ale również z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który jako akt prawa miejscowego jest konstytucyjnym źródłem prawa. Jak wynika z akt sprawy, działka [...] objęta jest obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą nr [...] Rady Gminy K.-L. z dnia 19 lipca 2004r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Gminy K.-L. . W niewielkiej części położona jest w terenach KL - tereny komunikacji drogowej i kolejowej, natomiast znaczna jej część położona jest w terenach MR1 - tereny zabudowy mieszanej (historycznej) - mieszkaniowej i zagrodowej - położone w strefie podmiejskiej, a pozostała część przeznaczona jest jako teren R1 - tereny rolne (...). Zgodnie z § 27 tej uchwały, tereny zabudowy mieszanej (historycznej) - mieszkaniowej i zagrodowej oznaczone symbolem MR1 przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zagrodową z usługami wbudowanymi lub przybudowanymi do budynków mieszkalnych z dopuszczalnym przeznaczeniem pod nieuciążliwą wytwórczość i rzemiosło. W granicach terenów MR1 obowiązuje zakaz lokalizacji wytwórczości i rzemiosła produkcyjnego oraz innych obiektów i urządzeń uciążliwych, których potencjalna uciążliwość wykracza poza granice terenu, do którego odnosi się tytuł prawny. Dla zastosowania art. 40 ustawy prawo budowlane z 1974r. niezbędne jest wykazanie, że wybudowanie obiektu nastąpiło z naruszeniem prawa obowiązującego w czasie budowy, nie zachodzą okoliczności o których mowa w art. 37 a nakazane do wykonania zmiany lub przeróbki są niezbędne (i wystarczające) do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami. W stanie faktycznym niniejszej sprawy zdaniem Sądu przedmiotowy obiekt budowlany został wybudowany (poprzez rozbiórkę obiektu drewnianego i wybudowanie od podstaw obiektu murowanego) z naruszeniem przepisów tj. bez wymaganego pozwolenia na budowę i zgłoszenia rozbiórki. Wedle ówcześnie obowiązujących przepisów ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane (roboty polegające na budowie, montażu, remoncie albo rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części) można było rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Natomiast wykonanie rozbiórki obiektu budowlanego wymagało uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi. Dokumenty te nie zostały odnalezione pomimo podjętych przez organ I Instancji prób a sam Skarżący oświadczył, że nie posiada dokumentów dotyczących pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu. W toku postępowania administracyjnego ustalono także, że stan techniczny budynku jest dobry, co oznacza, że samo jego istnienie oraz jego stan techniczny i stan zachowania nie zagraża bezpieczeństwu ludzi lub mienia oraz nie powoduje pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia w rozumieniu art. 37 ustawy prawo budowlane z 1974r. W niniejszej sprawie sposób wykorzystywania (użytkowania) obiektu powoduje ponadprzeciętną uciążliwość dla otoczenia, a to ze względu na uporczywy odór pochodzący z hodowli świń tam prowadzonej, a nie samo wybudowanie budynku w warunkach samowoli budowlanej. Tym samym "zmiana" o której mowa art. 40 ustawy prawo budowlane z 1974 r. polegająca na zmianie sposobu użytkowania samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego z budynku inwentarskiego na budynek składowy będzie wystarczającym rozwiązaniem, które spowoduje doprowadzenie budynku do stanu zgodnego z przepisami tj. aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy K.-L. z najmniejszymi z możliwych dolegliwościami dla inwestora. Plan ten przewiduje bowiem, że w tym terenie dopuszczalna jest co prawda zabudowa zagrodowa, charakterystyczna dla gospodarstw rolnych jednakże zakazana jest lokalizacja obiektów i urządzeń uciążliwych, których potencjalna uciążliwość wykracza poza granice terenu, do którego odnosi się tytuł prawny. Niewątpliwie półprzemysłowa hodowla świń powoduje uciążliwość wykraczającą poza teren do którego Skarżący ma tytuł prawny. Nie jest zasadny zarzut skargi, że badania wykazują, że stężenie amoniaku i siarkowodoru w powietrzu zachowują obowiązujące normy. Z akt sprawy wynika (k.[...]), że stężenie amoniaku w powietrzu w pomieszczeniach mieszkalnych T i J.S. przekracza dopuszczalne normy 2,9 razy. Wartości te oczywiście mogą się wahać, choćby ze względu na zmienną liczbę hodowanych w budynku świń, niemniej nie ma wątpliwości, że generalnie fetor jest uciążliwy i stały. Z wszystkich wyżej wymienionych względów orzeczono jak w sentencji, na zasadzie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.