II SA/Kr 1618/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2018 r. sprawy ze skargi K. R., M. R. i M. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 6 października 2017 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Wojewoda decyzją z dnia 6 października 2017 r. (znak: [...]), na podstawie: - art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 – dalej jako: k.p.a.) w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – o Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017, poz. 935) oraz - art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 z późn. zm. – dalej jako: u.p.b.), po rozpatrzeniu odwołań M. S. i M. R. reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika, J. R. reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika oraz A. R. od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. (znak: [...]) udzielającej [...] Sp. z o.o. Sp. k., pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z instalacjami wewnętrznymi w budynku: wod-kan, c.o., en. elektryczną, słaboprądową, kanalizacji opadowej, wentylacji mechanicznej garażu podziemnego wraz z instalacjami wewnętrznymi po terenie: kanalizacji sanitarnej, energii elektrycznej, kanalizacji opadowej ze zbiornikiem retencyjnym, zlokalizowanym na dz. nr [...], [...] obr. [...] j. ewid. [...], przy ul. [...] w Krakowie", utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., Nr [...] (znak: [...]), Prezydent Miasta Krakowa zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi [...] Sp. z o.o. Sp. k. pozwolenia na budowę dla ww. zamierzenia budowlanego. Odwołanie od ww. decyzji wnieśli M. S. i M. R. reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, J. R. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika oraz A. R.. Odwołujący M. S. i M. R. oraz J. R. zarzucili organowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, tj.: art. 32 ust. 4 pkt 2 u.p.b., poprzez błędne uznanie, że inwestor przedłożył wszystkie niezbędne pozwolenia i uzgodnienia – brak decyzji zezwalającej na wyłączenie z produkcji rolnej dla działki drogowej i działek, na których planowana jest inwestycja, art. 35 ust. 1 pkt 1 u.p.b., przez niedokonanie analizy przez organ I instancji, czy projekt budowlany pozostaje w zgodzie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, art. 35 ust. 3 u.p.b., przez niewydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, art. 3 pkt 20 u.p.b., przez brak w treści decyzji ustalenia obszaru oddziaływania obiektu, w tym nieobjęcie obszarem oddziaływania dz. nr [...], art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b., przez brak odniesienia się w decyzji, w kwestii nieposzanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej, art. 35 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1440 z późn. zm. – dalej jako: u.d.p.), art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez nie zawieszenie postępowania z urzędu, pomimo tego, że rozpatrzenie sprawy zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ, tj. Wydział Geodezji Urzędu Miasta Krakowa, przedłożenie kopii uprawnień osób sporządzających projekt budowlany (brak oryginału lub uwierzytelnionych kopii), nieprzedłożenie aktualnych uprawnień branżowych projektanta (dot. mgr inż. M. P.), niewypełnienie wszystkich warunków zawartych w piśmie Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie z dnia 22 lipca 2016 r. (znak: [...]) w sprawie warunków technicznych na odprowadzenie wód opadowych, brak w aktach sprawy umowy z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] wraz z aneksami do niej, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., przez brak wyczerpującego i wnikliwego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności nieprzeprowadzenie opinii biegłego z zakresu pożarnictwa i drogownictwa, art. 75 § 1 k.p.a., przez nieuwzględnienie wniosków dowodowych złożonych przez odwołujących, art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji, art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez dokonanie niepełnej oceny okoliczności i argumentów wskazanych przez odwołujących, naruszenie zasad postępowania wyrażonych w art. 6, art. 8, art. 11, art. 12 § 1 k.p.a., brak wskazania i dookreślenia w nazwie inwestycji, czy instalacje mają być instalacjami wewnętrznymi czy zewnętrznymi, niepełną analizę udzielonego przez inwestora pełnomocnictwa, przedłożenie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wyłącznie dla dz. nr [...] obręb [...] (brak oświadczenia dla drugiej działki inwestycyjnej, tj. dz. nr [...] obręb N. H.), brak podpisu inż. L.D. na załączniku – opinia konstrukcyjna, znajdującym się w projekcie budowlanym, brak analizy stanowiska ZIKiT z dnia 9 lutego 2017 r. (znak: [...]) w sprawie zapewnienia ogólnodostępnych miejsc postojowych, brak analizy, czy zakres służebności ustanowionej na dz. nr [...] jest wystarczający dla planowanej inwestycji, brak zgody większości współwłaścicieli na przeprowadzenie po powyższej działce pozostałych sieci. Ponadto, zdaniem A. R., realizacja inwestycji spowoduje nadmierne eksploatowanie nieruchomości będącej drogą dojazdową do inwestycji, a która stanowi jej współwłasność. Odwołująca się wyraziła obawę co do bezpieczeństwa ruchu drogowego ze względu na parametry drogi dojazdowej. W treści odwołań odwołujący się w szczegółowy sposób uzasadnili swoje stanowisko, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Dodatkowo, M. R. i M. S. reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Wojewoda po dokonaniu analizy akt sprawy wskazał, że w jego ocenie wniesione odwołania nie zasługują na uwzględnienie. Na wstępie organ odwoławczy odnosząc się do wniosku dotyczącego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że stosownie do treści art. 130 § 2 k.p.a. wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. Następnie organ II instancji przytoczył treść art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 u.p.b. i w oparciu o ww. przepisy wskazał, że projektowane zamierzenie budowlane znajduje się na terenie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kantorowicka-Niebyła" w Krakowie, zatwierdzonego uchwałą Nr LXX/1008/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 27 marca 2013 r. (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2013 r., poz. 2745) na obszarze oznaczonym jako MW.2 o podstawowym przeznaczeniu – zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. W dalszej kolejności organ odwoławczy podał, że jednym z zarzutów odwołujących było niedokonanie przez organ I instancji analizy zgodności projektu budowlanego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast zdaniem Wojewody, Prezydent Miasta Krakowa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na stronie 7 dokonał takiej analizy w stosunku do wymaganej ilości miejsc parkingowych (§ 12 ust. 5 miejscowego planu), zaś na stronach 2 i 8 zawarto potwierdzenie, iż projekt budowlany zgodny jest z ustaleniami ww. planu. Ponadto, odnosząc się do zarzutu niedokonania przez organ I instancji szczegółowej analizy zgodności projektu budowlanego z innymi przepisami miejscowego planu, w tym np. z § 15 ust. 5 ustalającym zasady i warunki zagospodarowania dla terenu oznaczonego symbolem MW.2, organ odwoławczy wskazał, że co prawda, w treści decyzji brak było szczegółowego wyjaśnienia w tym zakresie, niemniej jednak – zdaniem Wojewody – nie można było uznać, że przedmiotowa inwestycja nie była zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podniesiono bowiem, że teren inwestycji został określony na załączniku graficznym ww. planu miejscowego jako teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej – MW.2, a w związku z tym charakter inwestycji, tj. budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego mieściła się w tej kategorii. Podkreślono przy tym, że zgodnie z § 15 ust. 1 pkt 3 miejscowego planu: w terenach oznaczonych symbolami MW.1-MW.5 dopuszczono realizację miejsc do parkowania, o których mowa w § 14 ust. 1 pkt 2, w formie: a) naziemnej, b) podziemnej, c) garażu wielopoziomowego, o ile takie dopuszczenie znajduje się na danym terenie. Mając na uwadze powyższe zaznaczono, że w ramach przedmiotowej inwestycji w budynku zostanie zrealizowany garaż podziemny przewidujący lokalizację 26 miejsc postojowych oraz 2 miejsc postojowych na terenie inwestycji w formie naziemnej – w sumie 28 miejsc postojowych. Zdaniem organu odwoławczego, powyższe rozwiązanie projektowe było zgodne z kolejnym przepisem planu miejscowego, tj. § 12 ust. 5 pkt 1 lit. b, gdzie ustalono następujące zasady obsługi parkingowej, tj. "1) określa się – w odniesieniu do nowo realizowanych inwestycji – wymagane minimalne ilości miejsc do parkowania dla samochodów osobowych, wliczając w to miejsca w garażach, odniesione odpowiednio do funkcji obiektu lub do funkcji jego części – według poniższych wskaźników: b) budynki mieszkalne w zabudowie wielorodzinnej – 1,2 miejsca na 1 mieszkanie". Nawiązując do powyższego wskazano, że zamierzenie budowlane obejmować ma budowę 23 mieszkań, co przy uwzględnieniu ww. wskaźników przesądza o konieczności zapewnienia przez inwestora 28 miejsc postojowych (1,2 x 23 = 27,6). Ponadto dodano, że zgodnie z § 12 ust. 5 pkt 2 lit. a miejscowego planu, minimalna ilości miejsc dla stanowisk postojowych rowerów, wliczając miejsca wewnątrz obiektów, odniesione odpowiednio do funkcji obiektów lub do funkcji ich części obliczana jest według poniższych wskaźników: a) budynki mieszkalne w zabudowie wielorodzinnej – 0,5 miejsca na 1 mieszkanie, a w związku z tym zdaniem organu odwoławczego inwestycja prawidłowo przewiduje zlokalizowanie 12 miejsc postojowych dla rowerów (0,5 x 23 = 11,5). Jednocześnie podano, że w § 15 ust. 5 miejscowego planu ustalono następujące zasady i warunki zagospodarowania dla terenu oznaczonego symbolem MW.2: 1) maksymalna wysokość: a) budynku: 10 m, b) zabudowy: 12 m; 2) maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy: 40%; 3) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 30%; 4) wskaźnik intensywności zabudowy: 0,25-0,95; 5) obowiązujący kształt dachów: dachy płaskie; 6) dopuszczenie rozbudowy, przebudowy i odbudowy istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; 7) dopuszczenie realizacji garażu wielopoziomowego o maksymalnej wysokości 10 m. Biorąc pod uwagę powyższe wskaźniki, Wojewoda podkreślił, że wysokość budynku wynosi 9,95 m, natomiast wysokość zabudowy 10,53 m (projekt budowlany – część architektura), a zatem zdaniem organu II instancji spełniono powyższy wymóg dotyczący wysokości. Dodatkowo podniesiono, że wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi 31,54%, przy dopuszczalnym 40%, natomiast wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 0,9456, a zatem zawiera się w podanym wyżej przedziale 0,25-0,95 – szczegółowe wyliczenia w części opisowej projektu zagospodarowania terenu w punkcie 4. Ponadto organ odwoławczy zaznaczył, że wskaźnik terenu biologicznie czynnego wynosi 38,91%, co należało uznać za zgodne z ustaleniami miejscowego planu (min. 30%). Jednocześnie podano, że projektowany budynek zostanie przykryty dachem płaskim o spadku nieprzekraczającym 12% oraz wyjaśniono, iż przepis dotyczący wysokości garażu nie będzie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż projektowany garaż nie jest wielopoziomowy. Uwzględniając powyższe organ II instancji wskazał, że w jego ocenie projektowana inwestycja będzie zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kantorowicka-Niebyła" w Krakowie. Ponadto, według Wojewody [...], przedmiotowe zamierzenie budowlane zgodne będzie z wymaganiami ochrony środowiska, jako że projektowana inwestycja nie jest zaliczona do I, ani do II grupy przedsięwzięć określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 71), w związku z czym nie wymaga ona uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nadmieniono również, że analiza akt sprawy wykazała, iż projekt budowlany posiadał wymagane uzgodnienia i opinie. Wojewoda wskazał, że odwołujący podnosili, iż inwestor nie przedłożył decyzji zezwalającej na wyłączenie z produkcji rolnej dla działki drogowej i działek, na których planowana jest inwestycja, niemniej jednak organ odwoławczy podał, że w aktach sprawy znajdowała się decyzja Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. (znak: [...]) wydana na podstawie art. 5, art. 11 ust. 1 i 4, art. 12a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 909 z późn. zm.) orzekająca o zezwoleniu spółce [...] Sp. z o.o. Sp. k. na wyłączenie z produkcji rolnej gruntu stanowiącego użytek rolny o pow. 0,1534 ha w klasie bonitacyjnej RI (grunty orne) z działek nr [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] o łącznej pow. 0,1534 ha położonych w Krakowie pod budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym. Odnosząc się natomiast do działki drogowej, tj. dz. nr [...] obr. [...], Wojewoda wyjaśnił, że inwestor takiej decyzji nie musiał przedkładać do wniosku o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji, gdyż działka ta nie była objęta inwestycją, jak również w aktach sprawy znajdowała się decyzja Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. (znak: [...]), którą orzeczono o aktualizacji danych ewidencyjnych dla obrębu [...] w ten sposób, że ujawniono w miejsce dotychczasowego użytku gruntowego w klasie bonitacyjnej RI użytek gruntowy dr (drogowy) dla dz. nr [...] o pow. 0,0866 ha z RI o pow. 0,0866 ha na dr o takiej samej powierzchni. Zdaniem organu odwoławczego, powyższa decyzja nie tworzyła nowego porządku prawnego (akt konstytutywny), a jedynie potwierdzała istniejący stan prawny (akt deklaratoryjny), tzn. to że ta działka stanowiła drogę a nie użytek rolny. Tym samym podniesiono, że nie można było uznać za słuszne twierdzenia odwołujących, iż doszło do naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez nie zawieszenie przez organ I instancji postępowania z urzędu, pomimo tego, że rozpatrzenie sprawy zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ, tj. Wydział Geodezji Urzędu Miasta Krakowa, który prowadził postępowanie w sprawie aktualizacji w operacie ewidencyjnym zmiany użytku gruntowego dz. nr [...] obr. [...] z RI na dr. Wyjaśniono bowiem, że postępowanie prowadzone przez Wydział Geodezji Urzędu Miasta Krakowa nie stanowiło "zagadnienia wstępnego", o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Dodano także, że do projektu budowlanego, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3 u.p.b., załączona była informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Następnie organ odwoławczy przystępując do sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi przytoczył treść § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422) i na jego podstawie wskazał, że w przepisie tym określono ogólne zasady sytuowania budynków ze szczególnym uwzględnieniem przepisów dotyczących przesłaniania, nasłonecznienia oraz bezpieczeństwa pożarowego (§ 13, § 60 i § 271-273). Mając na uwadze powyższe organ II instancji podał, że analiza akt sprawy wykazała, iż ww. warunek został spełniony, bowiem projektowany budynek został zlokalizowany od dz. nr [...] w odległości 5,21 m (północ), od dz. nr [...] – 8,69 m (wschód), od dz. nr [...] – 6,1 m (południe), a od dz. nr [...] – 5,31 m (zachód). Ponadto dodano, że wiata śmietnikowa została zlokalizowana w odległości 3 m od granicy z działką sąsiednią, tj. dz. nr [...] oraz w odległości 10,22 m od projektowanego budynku, co było zgodne z § 23 ust. 1 ww. rozporządzenia. Wojewoda wskazał także, że na terenie inwestycji zlokalizowano dwa miejsca parkingowe w odległości 3,38 m od granicy z dz. nr [...] i 3 m od granicy z dz. nr [...] oraz 12,7 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, a podane odległości były zgodne z przepisami zawartymi w § 19, jak i w § 20 ww. rozporządzenia. Stąd też w ocenie organu odwoławczego, na etapie użytkowania inwestor będzie mógł zdecydować czy oba miejsca będą przeznaczone dla osób niepełnosprawnych. Jednocześnie odnosząc się do zarzutu, zgodnie z którym inwestycja nie była zgodna ze stanowiskiem zawartym w piśmie ZIKiT z dnia 9 lutego 2017 r. (znak: [...]) w sprawie zapewnienia ogólnodostępnych miejsc postojowych, organ odwoławczy wyjaśnił, że opisane powyżej dwa miejsca parkingowe naziemne spełniały wymagania zawarte w piśmie ZIKiT, gdyż jak wynikało z projektu zagospodarowania terenu, teren na którym zlokalizowano ww. miejsca postojowe nie był zagrodzony. Dodatkowo, w odniesieniu do zarzutu braku w aktach sprawy opinii biegłego z zakresu pożarnictwa i drogownictwa, zgodnie z którym zdaniem odwołujących działka drogowa nr [...] obręb [...] nie spełniała warunków dla planowanej inwestycji budowlanej w zakresie bezpieczeństwa jej obsługi komunikacyjnej, podniesiono, że w § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych zostały enumeratywnie wymienione obiekty budowlane, do których należy doprowadzić drogę pożarową. Uwzględniając powyższe, Wojewoda zaznaczył, że nie został w nim wymieniony budynek niski, zawierający strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZLIV, czyli taki który jest przedmiotem omawianej inwestycji. Podkreślono przy tym, że organ I instancji samodzielnie dokonał analizy przepisów prawa i nie był zobowiązany do wzywania inwestora o przedłożenie specjalistycznej opinii. Ponadto, w ocenie organu II instancji – wbrew twierdzeniom odwołujących – ww. dz. nr [...] obr. [...] stanowiąca drogę dojazdową do inwestycji spełniała wymagania zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dodano bowiem, że zgodnie z § 14 tego rozporządzenia przedmiotowa droga ma szerokość nie mniejszą niż 5 m (ok. 6 m), dojścia i dojazdy do budynku wielorodzinnego mają zapewnione oświetlenie zewnętrzne (5 sztuk lamp zewnętrznych stojących niskich). Nawiązując natomiast do zarzutu odwołujących, wedle którego organ I instancji nie przeprowadził analizy zgodności projektowanej inwestycji z art. 35 ust. 3 u.d.p., organ odwoławczy wskazał, że w aktach sprawy znajdowało się pismo ZIKiT z dnia 9 lutego 2017 r. (znak: [...]) stanowiące powyższe uzgodnienie, udzielone pod warunkiem realizacji układu drogowego o zakresie zawartym w umowie z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] zmienionej kolejnymi aneksami. Wojewoda zaznaczył również, że strony podniosły, iż organ nie wezwał o przedłożenie wspomnianej umowy wraz z aneksami i nie zweryfikował, czy została ona wypełniona przez strony postępowania, dlatego też organ odwoławczy działając na podstawie art. 136 k.p.a. zgromadził dodatkowy materiał dowodowy, w tym powyższe dokumenty. Podkreślono przy tym, że pomimo zawiadomienia Wydziału Infrastruktury Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego z dnia 12 września 2017 r. (znak: [...]) o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, żadna ze stron nie skorzystała z takiej możliwości. Wojewoda wyjaśnił również, że zadaniem organu I instancji było sprawdzenie czy inwestor przedłożył stosowne uzgodnienie, a ze zgromadzonego materiału wynikało, iż taki dokument był w aktach sprawy. Ponadto odwołując się do treści umowy z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] oraz kolejnych aneksów, w tym porozumienia w sprawie przystąpienia do umowy zawartego w dniu [...] stycznia 2017 r., a dokładniej z § 4 pkt 1 (strona 2) ww. porozumienia spory mogące wyniknąć z niniejszego porozumienia będzie rozstrzygał sąd powszechny właściwy miejscowo dla ZIKiT, a w związku z tym wskazano, że organy administracji publicznej nie były właściwe do oceniania czy strony wywiązały się ze swoich zobowiązań ustalonych na mocy umowy cywilnoprawnej. Ponadto odnosząc się do kolejnych zarzutów odwołujących dotyczących m.in. przedłożenia kopii (nie oryginałów) uprawnień osób sporządzających projekt, przedłożenia nieaktualnych uprawnień branżowych projektanta mgr inż. M. P., braku podpisu inż. L.D. na załączniku – opinia konstrukcyjna, znajdującym się w projekcie budowlanym, Wojewoda wyjaśnił, iż zgodnie ze stanowiskiem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 lutego 2011 r. (znak: [...]) art. 76 k.p.a. nie może mieć zastosowania do dokumentów umieszczonych w projekcie budowlanym, jako że organy administracji publicznej nie mają podstawy prawnej żądania notarialnego uwierzytelniania kopii dokumentacji stanowiącej część projektu i w tym zakresie osoba, która złożyła podpis na stronie tytułowej projektu budowlanego, odpowiada za jego zawartość, także za załączone do projektu dokumenty. Dlatego też, w ocenie organu odwoławczego, przedłożenie kopii dokumentów do projektu budowlanego nie stanowiło wady. Dodano również, że zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 u.p.b. do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in. cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu, a nie jak twierdzi odwołujący do dnia wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W nawiązaniu do powyższego wskazano, że zaświadczenie, o którym mowa powyżej wydane dla M. P. ważne było do dnia 31 grudnia 2016 r., natomiast projekt opracowano w sierpniu 2016 r., a w związku z tym organ II instancji nie dopatrzył się jakichkolwiek nieprawidłowości w tym działaniu. Jednocześnie odnosząc się do braku podpisu L.D. na załączniku – opinia konstrukcyjna, Wojewoda wyjaśnił, że L.D. nie pełnił ani funkcji projektanta, ani sprawdzającego, a był jedynie opracowującym. Podkreślono przy tym, że przepisy prawa nie przewidywały obowiązku złożenia podpisu przez opracowującego pod projektem. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 1 pkt 3 u.p.b. prawidłowo sprawdził kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b u.p.b. oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 u.p.b. Dodatkowo odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 35 ust. 3 u.p.b. poprzez niewydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, organ II instancji uznał go za chybiony. Zaznaczono także, że zdaniem odwołujących Prezydent Miasta Krakowa powinien wydać decyzję o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę, ze względu na nieuzupełnienie przez inwestora nieprawidłowości wymienionych w postanowieniu z dnia 8 lutego 2017 r., w terminie w nim określonym, tj. do 60 dni od dnia doręczenia pisma (odebrano 21 lutego 2017 r.). W tym zakresie Wojewoda podniósł, że w aktach sprawy znajdowało się pismo P. M., będącego pełnomocnikiem inwestora z dnia 29 marca 2017 r. (wpływ do organu I instancji – 6 kwietnia 2017 r.) stanowiące odpowiedź na powyższe wezwanie. Tym samym należało uznać, że inwestor wywiązał się ze swego obowiązku w terminie. Ponadto, organ odwoławczy powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wyjaśnił, że termin określony w art. 35 ust. 3 u.p.b. nie jest terminem zawitym, a w związku z tym uzupełnienie dokumentacji w sposób określony w postanowieniu wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 u.p.b., nawet po upływie terminu wskazanego w tym postanowieniu nie może stanowić samodzielnej podstawy do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednocześnie odnosząc się do kolejnych zarzutów dotyczących błędnego ustalenia przez organ I instancji obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji, przez naruszenie art. 3 pkt 20 u.p.b. poprzez brak w treści decyzji ustalenia obszaru oddziaływania obiektu, w tym nieobjęcie obszarem oddziaływania dz. nr [...] obr. [...] oraz naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b., poprzez brak odniesienia się w decyzji, w kwestii nieposzanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej – Wojewoda podniósł, że w treści zaskarżonej decyzji na stronie 2 jako obszar oddziaływania zostały podane dz. nr: [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...]. Zdaniem organu odwoławczego, powyższy obszar został określony błędnie, jednakże nie miało to wpływu na rozstrzygnięcie organu. W opinii organu II instancji, Prezydent Miasta Krakowa powinien uwzględnić w obszarze oddziaływania także dz. nr [...] obr. [...], stanowiącą drogę dojazdową do inwestycji. Niemniej jednak podkreślono, że z analizy akt sprawy wynikało, że organ I instancji pomimo niewymienienia dz. nr [...] obr. [...] w treści decyzji jako działki znajdującej się w obszarze oddziaływania zawiadomił wszystkich właścicieli tej działki, a więc uznał ich za strony postępowania. Podniesiono przy tym, że w rozdzielniku sporządzonym do decyzji Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...].[...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. (znak: [...]) – str. 100 akta sprawy organu I instancji – działka ta została uwzględniona w tabeli, a zaskarżoną decyzję wysłano do wszystkich współwłaścicieli nieruchomości nr [...] obr. [...], o czym świadczyły również zwrotne potwierdzenia odbioru zalegające w aktach sprawy. Ponadto Wojewoda nie podzielił poglądu odwołujących, iż dz. nr [...] obr. [...] powinna zostać objęta obszarem oddziaływania ze względu na fakt, że droga ta nie stanowiła drogi pożarowej. Organ II instancji nadmienił, że jak wykazano powyżej realizacja przedmiotowej inwestycji nie obligowała do zapewnienia takiej drogi. Dodatkowo odnosząc się do pominięcia w decyzji kwestii nieposzanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym poprzez zapewnienie dostępu do drogi publicznej, Wojewoda wyjaśnił, że dz. nr [...] obr. [...] mogła stanowić drogę dojazdową (posiadała odpowiednie parametry) i działka ta prowadziła do projektowanego zjazdu na drogę publiczną ul. [...], co skutkowało zapewnieniem dostępu do drogi publicznej. Ponadto, organ II instancji zwrócił uwagę, że dz. nr [...] obr. [...] stanowiła współwłasność odwołujących, ale także inwestora, a w związku z tym inwestor mógł z tej nieruchomości korzystać na takich samych zasadach jak każdy inny współwłaściciel, w tym przejeżdżać, czy przechodzić przez nią. Z kolei w odniesieniu do zastrzeżeń A. R., iż realizacja inwestycji spowoduje nadmierne eksploatowanie nieruchomości będącej drogą dojazdową do inwestycji, a która stanowi m.in. współwłasność odwołującej, Wojewoda wyjaśnił, że ewentualne spory współwłaścicieli nieruchomości dotyczące użytkowania (w tym konserwacji, remontu wspólnej drogi) będą mogły być przedmiotem sporów cywilnoprawnych pomiędzy stronami. Ponadto odnosząc się do braku wskazania i dookreślenia w nazwie inwestycji, czy instalacje mają być instalacjami wewnętrznymi, czy zewnętrznymi organ odwoławczy podał, iż użyte w nazwie inwestycji sformułowanie "instalacje wewnętrznymi po terenie" nie jest błędne, gdyż w ocenie organu inwestor miał na myśli instalacje wewnętrzne prowadzone poza budynkiem. Jednocześnie organ II instancji zgodził się z odwołującymi, iż w aktach sprawy znajdowały się oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wyłącznie dla dz. nr [...] obr. [...], natomiast brakowało takich oświadczeń dla dz. nr [...] obr. [...]. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 136 § 1 k.p.a. Wojewoda wezwał pismem z dnia 31 sierpnia 2017 r. pełnomocnika inwestora do przedłożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dotyczącego działek, na których ma być realizowana inwestycja, tj. dz. nr [...] oraz [...] obr. [...] – ze względu na treść art. 33 ust. 2 pkt 2 u.p.b., w odpowiedzi, na które P. M. pełnomocnik inwestora za pismem z dnia 6 września 2017 r. (data wpływu do organu 8 września 2017 r.) przesłał stosowne oświadczenia. Biorąc pod uwagę powyższe, organ odwoławczy zaznaczył, że prowadząc postępowanie odwoławcze mógł on uzupełnić materiał dowodowy o powyższy dokument, który jedynie potwierdzał (nie kształtował nowego prawa) prawo do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane przez inwestorów. Z kolei odnosząc się do braku analizy, czy zakres służebności ustanowionej na dz. nr [...] obr. [...] był wystarczający dla planowanej inwestycji, gdyż inwestor nie posiadał zgody większości współwłaścicieli na przeprowadzenie po powyższej działce pozostałych sieci, organ II instancji podniósł, iż nie było to zagadnienie badane na etapie prowadzenia postępowania w sprawie udzielenia przedmiotowego pozwolenia na budowę. Zwrócono bowiem uwagę, że jak już wskazano na projekcie zagospodarowania terenu wszystkie przyłącza do sieci będą przedmiotem odrębnego opracowania. Dodatkowo odnosząc się do zarzutu J. R., stosownie do którego ze względu na fakt, iż w aktach sprawy brak było odpisu KRS komplementariusza, organ I instancji nie dokonał weryfikacji sposobu reprezentowania inwestora, na wstępie wyjaśniono, że inwestorem jest [...] sp. z o.o. sp. k. Podano przy tym, że jak wynikało z zapisu działu 2 zawartego w wypisie KRS przedłożonym przez inwestora – spółkę komandytową reprezentowała sp. z o.o. Dodano również, że w dziale nr 2, w rubryce 1 pkt 2 został określony sposób reprezentacji podmiotu przez Komplementariusza, tj. spółkę działającą pod firmą [...] sp. z o.o., która reprezentuje spółkę wobec osób trzecich. Wskazano także, że do reprezentowania spółki w przypadku zarządu jednoosobowego upoważniony jest prezes zarządu samodzielnie, a w przypadku zarządu wieloosobowego do reprezentowania spółki upoważnieni są dwaj członkowie zarządu działający łącznie. Podano przy tym, że poniżej został podany numer REGON oraz KRS komplementariusza, tj. sp. z o.o. Ponadto w wypisie KRS sporządzonym dla [...] sp. z o.o. sposób reprezentowania spółki był tożsamy z wyżej opisanym, a w związku z tym w ocenie organu odwoławczego należało uznać, że pełnomocnictwo udzielone w dniu 19 lipca 2015 r. P. M. przez wszystkich członków zarządu było skuteczne i zostało podpisane przez odpowiednie osoby. Dodatkowo odnosząc się do zarzutu niewypełnienia wszystkich warunków zawartych w piśmie Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie z dnia 22 lipca 2016 r. (znak: [...]) w sprawie warunków technicznych na odprowadzenie wód opadowych, Wojewoda wyjaśnił, że przedstawione w projekcie budowlanym, w branży sanitarnej, na stronie 4 obliczenia (bilans wód opadowych budynku) zawierały także wody z dachu altany śmietnikowej oraz balkonów. Z kolei zwrócono uwagę, że studnia, o której wspominał w odwołaniu M. R., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie była objęta omawianą inwestycją. Podkreślono, że na projekcie zagospodarowania terenu projektant wskazał, w którym miejscu będzie ona zlokalizowana, zaznaczając jednocześnie, iż będzie ona przedmiotem odrębnego postępowania. Podobnie zarzut dotyczący niewyjaśnienia w jaki sposób będą odprowadzane wody opadowe, należało uznać za chybiony, gdyż na str. 5 projektu zatytułowanego "Branża sanitarna" w punkcie 4.3. "Rozwiązania techniczne" zawarto stosowne informacje. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że inwestycja ta została zaprojektowana zgodnie z art. 5 ust. 1 u.p.b., w tym z zapewnieniem odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Zdaniem Wojewody, nie można było również uznać, że poprzez realizację przedmiotowej inwestycji mogłoby dojść do naruszenia w stosunku do odwołujących art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 459 z późn. zm. – dalej jako: k.c.). Jednocześnie w ocenie organu II instancji, nie doszło także do naruszenia przysługującego odwołującym prawa do zagospodarowania nieruchomości i korzystania z niej zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem określonego w art. 140 k.c., czy naruszenia prawa własności podlegającego szczególnej ochronie przewidzianej w art. 64 Konstytucji RP. Ponadto odnosząc się do zawartego w art. 35 ust. 4 u.p.b. sformułowania "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę", organ odwoławczy podał, że w razie spełnienia przesłanek określonych w tym przepisie organ jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem inwestora. Zaznaczono, że dopiero niespełnienie którejkolwiek z ww. przesłanek uniemożliwia podjęcie decyzji pozytywnej, a tym samym przepis ten nie dopuszcza uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości wprowadzenia jakichkolwiek dalszych warunków, od których zależałoby wydanie pozwolenia na budowę, jak np. negatywny stosunek właściciela nieruchomości sąsiedniej do przedmiotowej inwestycji. Dlatego też Wojewoda wskazał, że wobec zebranych dodatkowych dowodów należało uznać, że inwestycja będąca przedmiotem niniejszego postępowania była zgodna z przepisami prawa. Skargę na ww. decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący K. R., M. R. i M. S., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, a także zasądzenia na rzecz skarżących kosztów postępowania w sprawie. Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji: I. rażące naruszenie przepisów postępowania, a to: - art. 138 § 2 k.p.a., polegające na jego niezastosowaniu i wydaniu decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji obarczoną wadami, którą to decyzję z uwagi na wymienione okoliczności organ II instancji obowiązany był w całości uchylić i przekazać do ponownego rozpoznania; - art. 15 k.p.a., przez naruszenie zasady dwuinstancyjności i nierozpoznanie sprawy przez organ II instancji w sposób kompleksowy i pełny, a ograniczenie się wyłącznie do odpowiedzi na zarzuty skarżących, jak również sanowaniu i tłumaczeniu uchybień, jakich dopuścił się organ I instancji, który w okolicznościach przedmiotowej sprawy powinien odmówić wydania decyzji pozwalającej na budowę; - art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 2 i 3 k.p.a., polegające w szczególności na niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji oraz niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, w tym tych, podniesionych w zarzutach odwołujących, a nadto - naruszenie zasad procedowania wyrażonych w art. 6, art. 12 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. II. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to w szczególności: - art. 32 ust. 4 pkt 2 u.p.b., poprzez uznanie, że inwestor uzyskał wszystkie niezbędne pozwolenia i uzgodnienia, podczas gdy uzgodnienie udzielone przez ZIKiT miało charakter warunkowy, zaś warunek nie został przez inwestora zrealizowany; - art. 35 u.d.p. w zakresie braku jego zastosowania i braku analizy możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego zmianą zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego; - art. 28 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 20 u.p.b. w zw. z art. 15 k.p.a., przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez nie zawieszenie postępowania z urzędu, wobec faktu, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ – Wydział Geodezji UMK w Krakowie; - art. 3 pkt 20 u.p.b., przez brak ustalenia obszaru oddziaływania obiektu, a co za tym idzie błędnie ustalony został krąg stron niniejszego postępowania, z pominięciem właścicieli działek sąsiednich do terenu inwestycji; - art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b., przez całkowite pominięcie przez organ administracji zagadnień dotyczących poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienia przez inwestora dostępu do drogi publicznej – w ten sposób, że organ II instancji nie dostrzega konieczności objęcia decyzją oraz wnioskiem o pozwolenie na budowę dz. nr [...] – która ma gwarantować inwestorowi rzekome połączenie działek budowlanych z drogą publiczną; - § 14-16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez ich niezastosowanie; - art. 35 ust. 3 u.p.b. w zw. z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych leśnych, przez jego niezastosowanie w sprawie. W uzasadnieniu skargi skarżący szczegółowo rozwinęli podniesione zarzuty, powołując na ich poparcie liczne orzecznictwo sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 t.j.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd jednak podkreśla w tym miejscu, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody z dnia 6 października 2017 r. (znak: [...]), którą organ, po rozpatrzeniu odwołań M. S. i M. R. reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika, J. R. reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika oraz A. R., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. (znak: [...]) udzielającą [...] Sp. z o.o. Sp. k., pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z instalacjami wewnętrznymi w budynku: wod-kan, c.o., en. elektryczną, słaboprądową, kanalizacji opadowej, wentylacji mechanicznej garażu podziemnego wraz z instalacjami wewnętrznymi po terenie: kanalizacji sanitarnej, energii elektrycznej, kanalizacji opadowej ze zbiornikiem retencyjnym, zlokalizowanym na dz. nr [...], [...] obr. [...], przy ul. [...] w Krakowie". Skarga nie jest uzasadniona i jako taka zasługuje na oddalenie. W kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczny przedmiot inwestycji; to, że projektowane zamierzenie budowlane znajduje się na terenie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kantorowicka-Niebyła" w Krakowie, zatwierdzonego uchwałą Nr LXX/1008/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 27 marca 2013 r. (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2013 r., poz. 2745) na obszarze oznaczonym jako MW.2 o podstawowym przeznaczeniu – zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i jest z nim zgodne; że inwestor posiada tytuł prawny na cele budowalne do terenu inwestycji; i że zarówno inwestor jaki i skarżący posiadają tytuł prawny do dz. nr [...] obr. [...], która służy w rzeczywistości także jako droga dojazdowa do nieruchomości skarżących. Działka ta nie jest objęta pozwoleniem na budowę, nie jest traktowana w kontrolowanym pozwoleniu jako teren inwestycji. Wzorcem kontroli Sądu jest m.in. treść art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 z późn. zm. – dalej jako: u.p.b.), 1. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) 3 spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN". 2. (uchylony). 3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. 4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z treścią art. 3 pkt 20) u.p.b. ilekroć w ustawie jest mowa o "obszarze oddziaływania obiektu - należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu;". W myśl art. 28 u.p.b.: "2. Stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu". Zgodnie z treścią art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. "§ 1. Organ administracji publicznej zawiesza postępowanie: "gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd;". Sąd w tym miejscu wyjaśnia, że przez zagadnienie wstępne, o jakim mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., rozumie się kwestię materialnoprawną pojawiającą się w toku sprawy administracyjnej, która uniemożliwia - bez uprzedniego jej rozstrzygnięcia - załatwienie istoty sprawy administracyjnej. Ocena czy w danym postępowaniu występuje zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie postępowania sprowadza się do ustalenia istnienia związku przyczynowego pomiędzy zagadnieniem wstępnym a rozstrzygnięciem konkretnej sprawy indywidualnej. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.: "Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa". W pierwszej kolejności Sąd odnosi się do zarzutów skargi podnoszących naruszenie przez organ II instancji przepisów postępowania. W ocenie Sądu, mając na uwadze przebieg postępowania administracyjnego, całość zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego jak również treść uzasadnień kontrolowanych decyzji, w tym przede wszystkim szczegółowość i wyczerpujący wobec kwestii spornych i podnoszonych w odwołaniu charakter uzasadnienia organu II instancji, Sąd jest zdania, że organ ten dokonał poprawnego, w znaczeniu proceduralnym, aktu subsumpcji/stosowania prawa, nie naruszając przy tym zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, a zebrany w sprawie materiał dowodowy i treść uzasadnień decyzji wskazuje, że organ II instancji nie naruszył także art. 7 w zw. z art. 77, art. 6, art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 2 i 3 k.p.a. Kontrola decyzji organu I i II instancji pod kątem wszystkich wskazanych w skardze naruszeń przepisów postępowania, wykazuje, że działające w sprawie organy nie naruszyły przepisów proceduralnych w sposób mający znaczenie dla wyniku sprawy. W ocenie Sądu, treść rozbudowanego i szczegółowego uzasadnienia decyzji organu II decyzji dostatecznie i zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. wyjaśnia podstawy i przesłanki utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji a także wyjaśnia wszystkie okoliczności sprawy, w tym te, podniesione w bardzo rozległych zarzutach odwołujących się stron postępowania administracyjnego. Wbrew temu, co twierdzi skarga, organ II instancji wyjaśnił zgodnie z prawem i art. 107 § 3 k.p.a. kwestie dot. "zewnętrznych instalacji" kanalizacji sanitarnej, energii elektrycznej, kanalizacji opadowej ze zbiornikiem. Organ II instancji nie naruszył także art. 15 k.p.a. Sąd w tym zakresie nie podziela stanowiska skarżących, że organ II instancji ograniczył się wyłącznie do odpowiedzi na zarzuty skarżących, gdyż wobec rozległości argumentacji wniesionych odwołań jest rzeczą naturalną, że w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego jest w związku z tym odpowiednio i adekwatnie rozbudowana część dotycząca ustosunkowania się do argumentacji zawartej w odwołaniu. Z kolei wypowiadanie się przez organ o uchybieniach proceduralnych nie mających znaczenia dla wyniku sprawy w znaczeniu ich tłumaczenia i oceny prawnej - mieści się, zdaniem Sądu, w granicach prawa i roli organu odwoławczego. Fakt, że skarżący nie zgadzają się z treścią zaskarżonej decyzji nie oznacza, że ich zarzuty dotyczące rażącego naruszenia przez organy przepisów i zasad postępowania administracyjnego są tym samym uzasadnione. O każdym relewantnym dla sprawy zagadnieniu, wypowiadał się najpierw organ I a następnie drugiej instancji i zostało zachowane prawo uczestników postępowania, w tym aby o ich prawach i obowiązkach wypowiedział się organ I instancji a następnie organ II instancji. W wyrażonej ocenie, Sąd wziął od uwagę , podnoszone w skardze kwestie związane z miejscami postojowymi ogólnodostępnymi, podzielając w tym zakresie argumentacje organu II instancji, jako dopuszczalną w świetle prawa w realiach kontrolowanej sprawy. Sąd nie podziela także argumentacji skargi w zakresie naruszenia przez działające w sprawie organy przepisów prawa materialnego. Zasadniczą kwestią sporną w kontrolowanej sprawie jest zgodność z prawem dostępu przedmiotowej inwestycji do drogi publicznej przez działkę [...]. Ustosunkowując się do tego zagadnienia, Sąd stwierdza, że dz. nr [...] obr. [...], wbrew temu co podnoszą skarżący, mogła i może stanowić drogę dojazdową (posiada odpowiednie parametry, o czym poniżej) i działka ta prowadzi do projektowanego zjazdu na drogę publiczną ul. [...], co skutkuje zapewnieniem inwestycji dostępu do drogi publicznej. Ponadto, Sąd zwraca uwagę, że dz. nr [...] obr. [...] stanowi współwłasność nie tylko skarżących, ale także i inwestora, kwestia ta nie jest sporna, a w związku z tym inwestor mógł i może z tej nieruchomości korzystać na takich samych zasadach jak każdy inny współwłaściciel, w tym przejeżdżać, czy przechodzić przez nią. W tej funkcji dz. nr [...] nie ogranicza potencjalnie przeznaczenie rolne, gdyż jak wynika z poglądów doktryny orzecznictwa, które Sąd podziela: "w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że jeżeli działka gruntu jest faktycznie użytkowana jako "droga dojazdowa" i ma dostęp do drogi publicznej, to nawet jeżeli nie jest oznaczona symbolem "dr", lecz jako np. grunty rolne i sady, to należy uznać, iż taki dostęp jest zapewniony. Natomiast ewentualny spór pomiędzy współwłaścicielami dotyczący sposobu korzystania z tej nieruchomości należy do kategorii sporów rozstrzyganych na gruncie prawa cywilnego (por. wyrok WSA w Poznaniu z 13.01.2016 r., II SA/Po 1009/15, CBOSA). Takie rozwiązanie jest możliwe pod warunkiem, że właścicielem lub współwłaścicielem wydzielonej działki dojazdowej jest właściciel lub współwłaściciel nieruchomości, która korzysta z takiej obsługi komunikacyjnej. W innym bowiem przypadku należałoby ustanowić służebność drogową" (tak: Podhorodecki Wiesław, Droga wewnętrzna jako forma dostępu do drogi publicznej, Opublikowano: LEX/el. 2016) Status: aktualny) Następnie Sąd zauważa, że obowiązujące przepisy prawa nie formułują w ogólności żadnych wymagań w odniesieniu do parametrów technicznych dróg wewnętrznych, tak jak to występuje w przypadku dróg publicznych (por. rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie z 2.03.1999 r.). Jednakże, w zależności od prowadzonego przez organy administracji publicznej postępowania, takie wymogi mogą odpowiednio wynikać z przepisów prawa. Przy ustalaniu warunków zabudowy organ bada jedynie, czy droga wewnętrzna zapewnia faktyczny dostęp do drogi publicznej, bez względu na warunki techniczne takiej drogi. Natomiast zadaniem organu budowlanego będzie ustalenie, czy dostęp do drogi publicznej spełnia wymogi przewidziane w cyt. rozporządzeniu z 12.04.2002 r. Zgodnie z § 14 ww. rozporządzenia: 1. Do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 m. 2. Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. 3. Do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m. 4. Dojścia i dojazdy do budynków, z wyjątkiem jednorodzinnych, zagrodowych i rekreacji indywidualnej, powinny mieć zainstalowane oświetlenie elektryczne, zapewniające bezpieczne ich użytkowanie po zapadnięciu zmroku. Zgodnie z § 15 rozporządzenia: 1. Szerokość, promienie łuków dojazdów, nachylenie podłużne i poprzeczne oraz nośność nawierzchni należy dostosować do wymiarów gabarytowych, ciężaru całkowitego i warunków ruchu pojazdów, których dojazd do działki budowlanej i budynku jest konieczny ze względu na ich przeznaczenie, zgodnie z warunkami określonymi w przepisach odrębnych. 2. Dojścia służące równocześnie do ruchu pojazdów gospodarczych i uprzywilejowanych o masie całkowitej do 2,5 tony powinny mieć nawierzchnię o nośności co najmniej dostosowanej do masy tych pojazdów. W myśl § 16 omawianego rozporządzenia: "1.Do wejść do budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej powinny być doprowadzone od dojść i dojazdów, o których mowa w § 14 ust. 1 i 3, utwardzone dojścia o szerokości minimalnej 1,5 m, przy czym co najmniej jedno dojście powinno zapewniać osobom niepełnosprawnym dostęp do całego budynku lub tych jego części, z których osoby te mogą korzystać. 2. Wymaganie dostępności osób niepełnosprawnych, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy budynków na terenach zamkniętych, a także budynków w zakładach karnych, aresztach śledczych, zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich oraz budynków w zakładach pracy, niebędących zakładami pracy chronionej, z wyjątkiem budynków, o których mowa w § 3 pkt 6". Kontynuując, w myśl przepisów § 14 ust. 1–3 ww. rozporządzenia do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 m. Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem, że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m. W tej sytuacji, zgodne z prawem są ustalenia działających w sprawie organów weryfikujących wstępnie dostęp do drogi publicznej, dla wymogów zgodności decyzji o pozwoleniu na budowę z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, że zgodnie z § 14 tego rozporządzenia przedmiotowa droga ma szerokość nie mniejszą niż 5 m (ok. 6 m), dojścia i dojazdy do budynku wielorodzinnego mają zapewnione oświetlenie zewnętrzne (5 sztuk lamp zewnętrznych stojących niskich). Dla prawidłowości tych ustaleń nie ma znaczenia, że na działce nr [...] istnieje wpisane prawo służebności przesyłu na rzecz MPWiK. Nie było także zadaniem kontrolowanych organów, wobec istnienia w aktach odpowiednich oświadczeń, badanie, czy istniejąca sieć jest rzeczywiście wystarczająca dla obsługi inwestycji. Organy działające w spawie na naruszyły zatem § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez ich niezastosowanie. Treść § 15 ww. rozporządzenia będzie miała bezpośrednie zastosowanie w przypadku prowadzenia inwestycji na terenie dz. nr [...] obr. [...]. Z projektu zagospodarowania działki i dokumentacji projektowo-budowlanej dla potrzeb inwestycji nie wynika jej sprzeczność z normami § 16 ww. rozporządzenia mająca znaczenie dla wyniku sprawy. W ocenie Sądu, trafne i zgodne z prawem jest stanowisko organu II instancji, że Prezydent Miasta Krakowa powinien uwzględnić w obszarze oddziaływania inwestycji także dz. nr [...] obr. [...], stanowiącą ww. drogę dojazdową do inwestycji. Ponieważ jednak, jak wynika z akt sprawy, organ I instancji pomimo niewymienienia dz. nr [...] obr. [...] w treści decyzji jako działki znajdującej się w obszarze oddziaływania - zawiadomił wszystkich właścicieli tej działki, a więc uznał ich za strony postępowania - to uchybienie to nie ma wpływu na wynik sprawy, tym bardziej, że kwestia przedmiotowej działki jako dojazdu do drogi publicznej była rozważana i kontrolowana zarówno przez organ I jak i II instancji. W rozdzielniku sporządzonym do decyzji Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. (znak: [...]) – str. 100 akt sprawy organu I instancji – działka ta została uwzględniona w tabeli, a zaskarżoną decyzję wysłano do wszystkich współwłaścicieli nieruchomości nr [...] obr. [...], o czym świadczyły również zwrotne potwierdzenia odbioru zalegające w aktach sprawy. W konsekwencji tych ustaleń, Sąd ocenia, że w związku z omawianą okolicznością nie nastąpiło naruszenie art. 15 k.p.a. W tym miejscu, ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przez organy art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b., przez całkowite pominięcie przez organ administracji zagadnień dotyczących poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienia przez inwestora dostępu do drogi publicznej – w ten sposób, że organ II instancji nie dostrzega konieczności objęcia decyzją oraz wnioskiem o pozwolenie na budowę dz. nr [...] – która ma gwarantować inwestorowi rzekome połączenie działek budowlanych z drogą publiczną, Sąd stwierdza, że obowiązujące prawo nie przewiduje takiej powinności i rozstrzygnięcia w tej mierze jaki zakres inwestycji obejmuje jego wniosek należą do inwestora. W przypadku kontrolowanego pozwolenia istotne jest prawne i faktyczne zapewnienie dostępu inwestycji do drogi publicznej, co w sprawie ma miejsce. W zakresie omawianego zarzutu, skarżący powołują się zasadniczo na ochronę swoich interesów faktycznych związanych z przedmiotowym dostępem inwestycji do drogi publicznej. Kontynuując dalej ustosunkowywanie się do zarzutów skargi, Sąd stwierdza, że nie podziela zarzutu i jego argumentacji, że działające w sprawie organy naruszyły art. 3 pkt 20 u.p.b., przez brak ustalenia obszaru oddziaływania obiektu, a co za tym idzie błędnie ustalony został krąg stron niniejszego postępowania, z pominięciem właścicieli działek sąsiednich do terenu inwestycji. Wobec braku wyraźnego wskazania przez ustawodawcę przepisów, na podstawie których dochodzi do wyznaczenia obszaru w otoczeniu obiektu budowlanego (ustawodawca użył pojęcia nieostrego, niewyraźnego i niedookreślonego), przyjąć należy, że są to wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy prawa (przepisy z zakresu materialnego prawa administracyjnego), które, co najważniejsze, wprowadzają określonego rodzaju ograniczenia w zakresie zagospodarowania, w tym zabudowy, tego terenu. Co ważne, wskazuje się, że przez ograniczenie możliwości zagospodarowania nieruchomości należy rozumieć także utrudnienia w korzystaniu z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – dalej NSA, z dnia 29 lipca 2014 r., II OSK 397/13, LEX nr 1519400 i powołane tam orzeczenia). Konieczne jest przy tym, by oddziaływanie inwestycji było indywidualne, konkretne, aktualne i sprawdzalne obiektywnie, a jego istnienie znajdowało potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego (tzw. oddziaływanie kwalifikowane). Od tak rozumianego oddziaływania należy bowiem odróżnić oddziaływanie faktyczne, czyli oddziaływanie, które nie może być poparte żadnym przepisem prawa. Ponadto trzeba zaakcentować, że prawnie relewantne ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości nie są tożsame z ewentualnymi uciążliwościami wygenerowanymi przez realizację spornej inwestycji (mowa tu o kurzu, hałasie, wzmożonym ruchu pieszych i samochodów, sposobie obsługi komunikacyjnej projektowanego zamierzenia, spalinach, zniszczeniu nawierzchni drogi publicznej itp., w tym samym procesie realizacji inwestycji, a także kwestiach związanych z ewentualnym zmniejszeniem walorów użytkowych, obniżeniem wartości nieruchomości, czy odczuciach estetycznych, a więc oddziaływaniu opartym na przypuszczeniach, stanach hipotetycznych). Ponadto na fakt znajdowania się nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu nie zawsze wpływ będzie miał sam charakter inwestycji i mającej być w niej wykonywanej funkcji, ponieważ te kwestie w ogólności już były przedmiotem oceny, ale na innym etapie procesu inwestycyjno-budowlanego, a mianowicie planowania przestrzennego, które zadecydowało o przeznaczeniu terenu, na którym jest realizowana inwestycja (zob. wyrok NSA z dnia 21 maja 2015 r., II OSK 2562/13, LEX nr 1780488). Dokonując, w myśl powyższych założeń kontroli ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji z punktu widzenia interesów prawnych skarżących i innych uczestników postępowania, Sąd ocenia, że podnoszony w skardze argument ograniczenia się przez organ w tym zakresie jedynie do analizy nasłonecznienia jest o tyle nieskuteczny, że stosując to kryterium organy nie pominęły innych oddziaływań wobec skarżących, które wynikają ze sposobu zagospodarowania działek na cele budowlane. O pominięciu przez organ I instancji działki dz. nr [...] obr. [...] w obrębie oddziaływania inwestycji, Sąd się wypowiedział powyżej. Ta okoliczność nie miała wpływu na prawidłowość ustalenia stron postępowania. Odnośnie dz. nr [...] obr. [...], Sąd nie podziela poglądu skarżących, że powinna zostać objęta obszarem oddziaływania ze względu na fakt, że droga ta nie stanowiła drogi pożarowej. W ocenie Sądu realizacja przedmiotowej inwestycji nie obligowała do zapewnienia takiej drogi. W myśl § 12 ww. rozporządzenia: " 1. Drogę pożarową o utwardzonej nawierzchni, umożliwiającą dojazd pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej do obiektu budowlanego o każdej porze roku, należy doprowadzić do: 1) budynku zawierającego strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL I lub ZL II;2) budynku należącego do grupy wysokości: średniowysoki, wysoki lub wysokościowy, zawierającego strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL III, ZL IV lub ZL V;3) budynku zawierającego strefę pożarową produkcyjną lub magazynową oraz do strefy pożarowej poza budynkiem, obejmującej urządzenia technologiczne, plac składowy lub wiatę, jeżeli gęstość obciążenia ogniowego wymienionych stref pożarowych przekracza 500 MJ/m2 i zachodzi co najmniej jeden z warunków: a) powierzchnia strefy pożarowej przekracza 1.000 m2,b) występuje pomieszczenie zagrożone wybuchem; 4) budynku zawierającego strefę pożarową produkcyjną lub magazynową o gęstości obciążenia ogniowego poniżej 500 MJ/m2 o powierzchni przekraczającej 20.000 m2; 5) budynku niskiego: a) zawierającego strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL III o powierzchni przekraczającej 1.000 m2, obejmującą kondygnację nadziemną inną niż pierwsza, lub b) zawierającego strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL V i mającego ponad 50 miejsc noclegowych; 6) obiektu budowlanego innego niż budynek, przeznaczonego do użyteczności publicznej lub zamieszkania zbiorowego, w którym przewiduje się możliwość jednoczesnego przebywania w strefie pożarowej ponad 50 osób; 7) stanowiska czerpania wody do celów przeciwpożarowych". W treści § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych zostały enumeratywnie wymienione obiekty budowlane, do których należy doprowadzić drogę pożarową. Nie został w nim wymieniony budynek niski, zawierający strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZLIV, czyli taki który jest przedmiotem omawianej inwestycji. Organ I instancji zgodnie z prawem samodzielnie dokonał analizy przepisów prawa i nie był zobowiązany do wzywania inwestora o przedłożenie specjalistycznej opinii. Na tle powyższych ustaleń, Sąd nie podziela zarzutu i argumentacji skargi odnoszącej się do naruszenia przez organy postanowień art. 28 k.p.a. Sąd zauważa, że dla ustalenia pojęcia strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę wiodące znaczenie ma treść art. 28 Prawa budowlanego i w swej ocenie Sąd kieruje się tym wzorcem. Jednocześnie Sąd zauważa, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zarzut nie brania udziału w postępowaniu administracyjnym - skutecznie może zgłosić jedynie podmiot, który działając w swoim imieniu podnosi ten zarzut, gdyż ta okoliczność stanowi podstawę wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzja ostateczną (zob. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). A zatem, nawet jeżeli w wyniku potencjalnego, hipotetycznego, błędnego ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji nie wzięła udziału potencjalnie inna strona, i to błędne ustalenie tego obszaru nie ma jednocześnie znaczenia dla interesów prawnych skarżących i innych uczestników postępowania, a w kontrolowanej sprawie nie ma to znaczenia, gdyż ustalony obszar odziaływania inwestycji chroni w ocenie Sądu ich interesy prawne, to z takim zarzutem może wystąpić jedynie podmiot nie biorący udziału w postępowaniu, którego interesy prawne zostały przez to błędne ustalenie naruszone. Nie jest także, w ocenie Sądu, uzasadniony zarzut naruszenia przez organy treści art. 32 ust. 4 pkt 2 u.p.b., przez uznanie, że inwestor uzyskał wszystkie niezbędne pozwolenia i uzgodnienia, podczas gdy uzgodnienie udzielone przez ZIKiT miało charakter warunkowy, zaś warunek nie został przez inwestora zrealizowany. W ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie zadaniem organu I i II instancji było sprawdzenie, czy inwestor przedłożył stosowne uzgodnienie, a ze zgromadzonego materiału wynika bezsprzecznie, że taki dokument jest w aktach sprawy. Ponadto kontrolowane organy odwołując się do treści umowy z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] oraz kolejnych aneksów, w tym porozumienia w sprawie przystąpienia do umowy zawartego w dniu [...] stycznia 2017 r., a dokładniej z § 4 pkt 1 (strona 2) ww. porozumienia, że spory mogące wyniknąć z niniejszego porozumienia będzie rozstrzygał sąd powszechny właściwy miejscowo dla ZIKiT - trafnie wskazały, iż organy administracji publicznej właściwe w sprawie pozwolenia na budowę nie są właściwe do oceniania, czy strony wywiązały się ze swoich zobowiązań ustalonych na mocy umowy cywilnoprawnej. W myśl art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych: "Zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą". W aktach sprawy odpowiednie uzgodnienie ZIKIT-u z dnia 9 lutego 2017 r. się znajduje. W konsekwencji powyższych ustaleń, w ocenie Sądu nie został naruszony przez organy i treść kontrolowanych decyzji art. 35 u.d.p. w zakresie braku jego zastosowania i braku analizy możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego zmianą zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego. Sąd nie podziela zarzutu dot. naruszenia przez organy art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., przez nie zawieszenie postępowania z urzędu, wobec faktu, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ – Wydział Geodezji UMK w Krakowie. Skarżący w charakterze zagadnienia wstępnego podnoszą wynik postępowania prowadzonego przez inny organ, tj. Wydział Geodezji Urzędu Miasta Krakowa, w sprawie aktualizacji w operacie ewidencyjnym zmiany użytku gruntowego dz. nr [...] obr. [...] z RI na "dr.". Sąd podziela stanowisko kontrolowanych organów, że postępowanie prowadzone przez Wydział Geodezji Urzędu Miasta Krakowa nie stanowiło "zagadnienia wstępnego", o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Jak to już było wyjaśniane przez Sąd powyżej, rolny charakter działki nie pozbawia jej atrybutów drogi wewnętrznej, a ponadto zakres pozwolenia na budowę nie obejmuje budowy drogi na przedmiotowej działce. Kwestia ta zatem nie miała znaczenia materialnoprawnego dla wyniku sprawy posiadającego znamiona zagadnienia wstępnego. W związku z tym nie był uzasadniony wniosek dowodowy strony skarżącej o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z decyzji "Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wydanej w sprawie [...] z dnia [...] października 2017 r." Nie jest także uzasadniony, w ocenie Sądu, w opisanych powyżej realiach prawnych kontrolowanej sprawy, zarzut podnoszący naruszenie przez działające w sprawie organy art. 35 ust. 3 u.p.b. w zw. z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych leśnych, przez jego niezastosowanie w sprawie. W tym zakresie, Sąd podziela stanowisko organu II instancji, uznając je za własne. Niezależnie od powyższych ustaleń, w świetle których wszystkie zarzuty skargi nie są uzasadnione, Sąd kierując się ww. zasadami sądowej kontroli aktów administracyjnych dokonał pełnej kontroli zaskarżonej decyzji w świetle obowiązującego na dzień wydania kontrolowanych decyzji prawa, także poza zakresem rozpatrzonych powyżej zarzutów, i stwierdził, że podziela, bez niepotrzebnych w tym miejscu powtórzeń, argumentację organu II instancji, o zgodności z prawem decyzji organu I instancji. Podsumowując, Sąd stwierdza, że nie podziela zarzutu skargi podnoszącego, że organ II instancji naruszył art. 138 § 2 k.p.a., przez jego niezastosowanie i wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji obarczoną wadami, gdyż z powyższych ustaleń i ocen Sądu I instancji, wynika, że decyzja organu II instancji utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji jest zgodna z prawem. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.