II SA/Kr 1625/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi A.S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 20 stycznia 2012 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: zawiesić postępowanie sądowe. [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia 20 stycznia 2012 r., nr [....] , znak: [....] odmówił A.S. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat Grodzki z dnia 8 października 2010 r., znak. [....] nakazującej inwestorowi S.S. rozbiórkę budynku mieszkaniowego wielorodzinnego, usytuowanego na działce nr [....] i [....] obr. [....] w K. przy [....] i [....] w K. wybudowanego w drugiej linii zabudowy za istniejącymi na tych działkach budynkami o nr [....] i [....] bez pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat Grodzki z dnia 8 października 2010 r. znak. [....] została doręczona A.S. w dniu 28 października 2010 r. Organ przyjął, że brak było możliwości doręczenia przesyłki pocztowej w sposób, o którym mowa w art. 42 (doręczenie bezpośrednio adresatowi) i art. 43 k.p.a. (doręczenie pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu - karta nr 283-284 akt PINB). Zatem zachodziły przesłanki do zastosowania art. 44 k.p.a., w świetle którego doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia upływu czternastodniowego okresu przechowywania przesyłki przez placówkę pocztową. Ze znajdujących się w aktach organu I instancji koperty oraz zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że po raz pierwszy próbowano doręczyć przesyłkę w dniu 14 października 2010 r., a zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie 7 dni pozostawiono w skrzynce oddawczej adresata. Przesyłka była powtórnie awizowana w dniu 21 października 2010 r., a następnie zwrócona do nadawcy w dniu 29 października 2010 r. Skoro przesyłka nie została odebrana przez skarżącą, a pierwsza próba doręczenia miała miejsce w dniu 14 października 2010 r., to doręczenie, zgodnie z brzmieniem art. 41 § 4 k.p.a., należy uznać za skuteczne z dniem 28 października 2010 r. Dalej wskazano, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 8 października 2010 r. znak: [....] strona mogła złożyć najpóźniej z dniem 12 listopada 2010r. (bowiem czternasty dzień terminu dla złożenia wypadał 11 listopada 2010 r., który jest dniem wolnym od pracy). Odwołanie skarżącej zostało nadane w placówce pocztowej [....] w dniu 31 stycznia 2011r. Wraz z odwołaniem skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu. Organ wyjaśnił, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i nastąpić może jedynie w przypadku, gdy spełnione zostaną wszystkie określone w nim przesłanki. W szczególności więc przywrócenie takie możliwe jest tylko wtedy, gdy uchybienie terminowi nastąpiło bez winy strony. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego, jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego wskazuje obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. A contrario zatem przywrócenie to może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. (B. Adamiak, J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996 s. 295, 296). W ocenie organu w przedmiotowej sprawie uchybienie terminu nie nastąpiło bez winy skarżącej. Na wstępnie podkreślono, że wniosek A.S. spełnia wymogi formalne, bowiem skarżąca złożyła wniosek w ustawowym terminie oraz dopełniła czynności, dla której określony był termin. W przedmiotowym wniosku skarżąca podniosła, że stale zamieszkuje na terenie [....] i upoważniła swojego ojca S.S. do odbioru korespondencji. Przy czym S.S. w dniach od 14 października do dnia 14 listopada 2010 r. przebywał na terenie [....] , tym samym nie mógł zadośćuczynić czternastodniowemu terminowi do złożenia odwołania. A.S. na potwierdzenie powyższych okoliczności przedłożyła oświadczenie o miejscu zamieszkania, tłumaczenie dokumentu potwierdzającego zameldowanie w [....] na terenie [....] z dniem 14 lipca 2009 r. oraz kopię pełnomocnictwa udzielonego S.S. Organ uznał, że nie ma znaczenia fakt udzielenia przez skarżącą pełnomocnictwa S.S. , gdyż ani skarżąca, ani jej pełnomocnik nie przedłożyli w organie I instancji stosownego pełnomocnictwa. Podkreślono, że prawem strony jest wyznaczenie pełnomocnika do działania w jej imieniu, Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje szczególnych wymogów dla pełnomocnictw, wskazuje jedynie, że pełnomocnikiem może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych, a pełnomocnictwo winno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu oraz dołączone do akt sprawy (art. 33 k.p.a.). Skoro pełnomocnik nie przedłożył organowi dokumentu potwierdzającego jego umocowanie do działania w imieniu A.S. , w ocenie organu wyższego stopnia nie można stwierdzić, że pobyt S.S. poza granicami Polski w okresie, w którym próbowano doręczyć skarżącej przesyłkę zawierającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. miał jakikolwiek wpływ na niemożność złożenia przez A.S. odwołania w terminie. Dalej podano odnośnie do zmiany miejsca zamieszkania A.S. , że w toku postępowania organu I instancji skarżąca nie podała, że znany organowi adres nie jest już jej aktualnym adresem. Organ I instancji pismem z 8 lipca 2009 r., nadanym w placówce pocztowej w dniu 14 lipca 2009 r., a odebranym przez L.S. , matkę skarżącej, w dniu 17 lipca 2009 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania oraz pouczył strony o treści art. 41 k.p.a., w świetle którego w toku postępowania strony oraz ich pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie adresu, a w razie zaniedbania powyższego obowiązku doręczanie pism pod wskazanym adresem ma skutek prawny. Tym samym skarżąca zobowiązana była do poinformowania organu o zmianie adresu. W związku z faktem, że nie uczyniła zadość powyższemu obowiązkowi przyjęto, że doręczenia pism kierowanych na adres w K. mają skutek. Również w ewidencji gruntów i budynków widnieje adres A.S. - ul. [....] , przy tym podniesiono, że zgodnie z treścią art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity z 2010r. Dz.U. nr 193, poz. 1287 ze zm.) właściciel nieruchomości jest obowiązany zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian. Ewidencja gruntów i budynków obejmuje również dane w postaci miejsca zamieszkania właściciela nieruchomości (art. 20 ust. 2 pkt 2 w/w ustawy). Organ stwierdził zatem, że niemożność odbioru zaskarżonej decyzji, a tym samym dotrzymania czternastodniowego terminu do złożenia od niej odwołania wynikała z zaniedbania strony w zakresie niedopełnienia przez skarżącą ciążących na niej obowiązków poinformowania właściwych organów o zmianie miejsca zamieszkania. Tym samym w ocenie organu nie zachodzą przesłanki do przywrócenia terminu dla złożenia odwołania od decyzji. Skargę na powyższe postanowienie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 20 stycznia 2012 r., nr 91/2012, znak: [....] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A.S. zarzucając naruszenie: - prawa procesowego, tj. art. 58 § 1 k.p.a., poprzez uznanie, że skarżąca w sposób niedostateczny uprawdopodobniła okoliczność, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji nastąpiło bez jej winy, błędnie utożsamiając pojęcie uprawdopodobnienia z pojęciem udowodnienia, - prawa procesowego, tj. art. 33 § 4 k.p.a. w zw. z art. 41 k.p.a. poprzez nieuznanie, że skarżąca była reprezentowana w postępowaniu przed organem I instancji przez ojca S.S. , co skutkowało uznaniem przez organ II instancji, że skarżąca nie poinformowała organu o zmianie adresu, a w konsekwencji przyjęciem, że decyzja organu I instancji została jej doręczona, - prawa procesowego, tj. art. 59 § 2 k.p.a. w zw. z art. 134 k.p.a. poprzez wydanie w pierwszej kolejności postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W K. , ze względu na wniesienie go z uchybieniem terminu (postanowienie nr.....), a w drugiej kolejności skarżonego postanowienia (postanowienie nr....), gdy tymczasem odrębność przedmiotu rozstrzygnięć obu postanowień oraz logika procesowa implikują, że postanowienia te winny zostać wydane w odwrotnej kolejności, - prawa procesowego, tj. art. 125 § 3 k.p.a. w zw. z art. 124 § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 9 k.p.a. i art. 112 k.p.a., poprzez niepouczenie skarżącej, czy i w jakim trybie na skarżone postanowienie służy zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego. W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi odnośnie zarzutu nr 1 i 2 skarżąca podniosła, że naruszenie przez organ II instancji art. 58 ust. 1 k.p.a. poprzez uznanie, że skarżąca w sposób niedostateczny uprawdopodobniła okoliczność, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji nastąpiło bez jej winy, jest w pełni zasadne. Powyższe stwierdzenie ma związek z faktem, że organ niesłusznie nie wziął pod uwagę okoliczności, że skarżąca była skutecznie reprezentowana w postępowaniu przez jej ojca S.S. W ocenie skarżącej nie można zgodzić się z twierdzeniem organu, że skarżąca oraz jej pełnomocnik mieli obowiązek przedłożyć stosowne pełnomocnictwo w formie pisemnej bądź zgłosić je do protokołu. W ocenie skarżącej w niniejszej sprawie zachodził wyjątek od ogólnej zasady statuującej obowiązek przedkładania pełnomocnictwa w formie pisemnej bądź zgłoszenia go do protokołu, a o którym mowa w art. 33 § 4 k.p.a. Z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że organ I instancji odstąpił od żądania wykazania udzielenia pełnomocnictwa przez skarżącą w ww. formach ze względu na fakt, że S.S. jest ojcem skarżącej, co wyczerpuje znamiona przesłanki najbliższej rodziny, a ponadto, że w niniejszej sprawie nie było wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania przez S.S. w imieniu skarżącej, gdyż interesy skarżącej, jak i jej pełnomocnika są zgodne. Te okoliczności organ I instancji w przeprowadzonym postępowaniu uznawał każdorazowo, traktując korespondencję kierowaną do skarżącej za skutecznie doręczoną, mimo jej odbioru przez S.S. bądź odbioru dokonywanego pod jego adresem. Zatem powyższe okoliczności świadczą, w ocenie skarżącej, o tym, że organ dysponował wiedzą o udzielonym przez skarżącą pełnomocnictwie i je honorował. W ocenie skarżącej niniejsza sprawa względem skarżącej jest sprawą mniejszej wagi, gdyż to S.S. był wnioskodawcą w postępowaniu i tylko w sytuacji odwróconej reprezentacji nie można byłoby potraktować takiej okoliczności jako spełnienia przesłanki "sprawy mniejszej wagi". Powyższa mylna ocena organu odwoławczego dotycząca konieczności udokumentowania faktu udzielenia pełnomocnictwa przez skarżącą implikowała również błędny wniosek, że zmiana adresu skarżącej wiązała się ze skutecznym doręczeniem decyzji organu I instancji pod dotychczasowym adresem skarżącej. Skoro skarżąca była reprezentowana przez jej ojca to adresem do doręczeń był adres S.S. , nie zaś skarżącej. Jednakże w okresie od dnia 14 października 2010 roku do dnia 14 listopada 2010 r. S.S. przebywał na terenie [....] z wizytą rodzinną u skarżącej. Nagła choroba ojca skarżącej nie pozwoliła mu wrócić do Polski w terminie umożliwiającym mu odbiór decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżącej we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania uprawdopodobniła dostatecznie, że choroba jej pełnomocnika była na tyle ciężka i nagła, że uniemożliwiła mu podjęcie jakichkolwiek działań w niniejszej sprawie w imieniu skarżącej. Za wystarczające w tym zakresie należy uznać stwierdzenie, że poważna infekcja dróg oddechowych pełnomocnika skarżącej była na tyle ciężka, że nie pozwoliła mu wrócić do Polski w planowanym przez niego terminie, tj. w terminie do dnia 27 października 2010 r., natomiast skutki przedłużenia jego pobytu wywołane tą chorobą są jedynie jej pochodną. Powyższe ma związek z faktem, że od chwili uzyskania przez pełnomocnika skarżącej wiedzy o wydaniu decyzji organu I instancji, okres siedmiu dniu do zachowania terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, nie był okresem wystarczającym do formalnego zwrócenia się do niemieckiej placówki zdrowotnej o przesłanie wypisów z kartoteki dla pełnomocnika skarżącej, dokumentujących przebieg jego choroby, a następnie o zwrócenie się do tłumacza przysięgłego o ich translację. Jako że skarżąca wcześniej dysponowała potwierdzeniem własnego zameldowania na terenie [....] , była w stanie przedłożyć jedynie jego przysięgłe tłumaczenie oraz oświadczenia ww. osób na okoliczność zaistnienia wyżej opisanej choroby pełnomocnika. Ponadto skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem organu, że pismem z dnia 8 lipca 2009 roku skarżąca została pouczona o treści art. 41 k.p.a. Ani skarżąca, ani L.S. , ani też S.S. nie odebrał takiego zawiadomienia. W aktach niniejszej sprawy brak jest potwierdzenia takiego doręczenia. Zdaniem skarżącej w zupełności uprawdopodobniła przyczyny uzasadniające przywrócenie termin, gdyż art. 58 § 1 k.p.a. mówi o uprawdopodobnieniu, nie zaś o udowodnieniu okoliczności, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Zatem przedłożenie przez skarżącą stosownych oświadczeń, tłumaczenia przysięgłego zaświadczenia o zameldowaniu, jak i kopii pełnomocnictwa udzielonego S.S. , a ponadto przedstawienie rzeczowej argumentacji jest wystarczającym do przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia odwołania. W kwestii zarzutu nr 3 skarżąca podniosła, że wydanie przez organ II instancji w pierwszej kolejności postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania od decyzji organu i instancji, ze względu na wniesienie go z uchybieniem terminu (postanowienie nr....), a w drugiej kolejności skarżonego postanowienia (postanowienie nr.....), stanowi naruszenie art. 59 § 2 k.p.a. w zw. z art. 134 k.p.a. Odrębność przedmiotu rozstrzygnięć obu postanowień implikuje, iż postanowienia te winny zostać wydane w odwrotnej kolejności, a zatem wcześniejsze wydanie postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania od decyzji organu I instancji, ze względu na wniesienie go z uchybieniem terminu - na co wskazuje numeracja ww. postanowień - od wydania skarżonego postanowienia, powoduje, iż brak jest logicznego uzasadnienia do procedowania przez organ II instancji w powyższy sposób. Wydanie postanowienia nr [....] mogło nastąpić jedynie w konsekwencji wydania postanowienia nr [....] , gdy tymczasem w niniejszej sprawie [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postępował wbrew logice procesowej. W ocenie skarżącej wyżej opisane naruszenie stanowi samodzielną przesłankę do uchylenia zaskarżonego postanowienia. W kwestii zarzutu nr 4 skarżąca podniosła, że w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia zawarte jest pouczenie o ostateczności tego postanowienia i jego niezaskarżalności. Takie "pouczenie" jest błędne, gdyż w ocenie skarżącej w świetle treści przepisu art. 59 § 2 k.p.a. oraz orzecznictwa powstałego na jego tle nie ma żadnych wątpliwości, że od zaskarżonego postanowienia przysługuje skarżącemu skarga do sądu administracyjnego. Natomiast pouczenie strony o prawie wniesienia środka zaskarżenia od ostatecznej decyzji jest koniecznym elementem każdej decyzji, jak i postanowienia administracyjnego. Organy administracji publicznej mają obowiązek czuwać, aby strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. W niniejszej sprawie realizacja zasady informacji przewidzianej w art. 9 k.p.a. powinna polegać na udzieleniu skarżącej wyczerpującej informacji o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego, sposobie jej wniesienia, a także wskazaniu terminu do jej wniesienia. Niespełnienie tego wymogu narusza nie tylko art. 9 k.p.a., ale przede wszystkim art. 124 § 1 k.p.a. w zw. z art. 125 § 3 k.p.a., wskazujące w sposób wyczerpujący wszystkie składniki postanowienia, w tym również pouczenie o jego zaskarżalności. Jako, że zgodnie z dyspozycją art. 112 k.p.a. błędne pouczenie co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego bądź brak pouczenia nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia, to w związku z powyższą konstatacją należy uznać, że skarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa i brak ten winien samodzielnie skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej odrzucenie, a odnosząc się do zarzutów zawartych w treści skargi dotyczących kolejności wydawania rozstrzygnięć przez ten organ podniesiono, że numer postanowienia nie jest koniecznym składnikiem aktu, wynikającym z art. 107 § 1 k.p.a., służy jedynie celom rejestracji ilości wydawanych przez organ rozstrzygnięć, stanowiąc czynność materialno-techniczną. O kolejności rozstrzyganych przez organ kwestii świadczyć może jedynie treść wydawanych aktów, w szczególności ich uzasadnienie. [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. podniósł też, że mając na uwadze wyrażone stanowisko co do podstaw do odrzucenia skargi, opierające się na dotychczasowym, zasadniczo jednolitym orzecznictwie sądowym, zarzuty dotyczące braku pouczenia o prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego są nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. II SA/Kr 431/12 odrzucił skargę A.S. na postanowienie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 20 stycznia 2012 r. nr [....] w przedmiocie odmowy przywrócenia uchybionego terminu. Postanowienie powyższe zostało uchylone postanowieniem NSA z dnia 30 października 2012 r., II OSK 2585/12, a sprawa przekazana Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania jest postanowieniem mieszczącym się w grupie postanowień "kończących postępowanie" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zatem na takie postanowienie służy skarga do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd administracyjny może zawiesić postępowanie w sprawie w razie ustalenia, że rozstrzygniecie sprawy objętej skargą zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego. Taka sytuacja zachodzi, w ocenie Sądu, w tej sprawie. W dniu 20 stycznia 2011 r. [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał dwa postanowienia: w przedmiocie stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu oraz w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania – obydwa w związku z zaskarżeniem decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat Grodzki z dnia 8 października 2010 r., znak. [....] . Sąd z urzędu stwierdził, że na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 stycznia 2011 r. w przedmiocie stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu wniesiona została skarga i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 11 czerwca 2012 r., sygn. akt: II SA/Kr 430/12 oddalił skargę. W uzasadnieniu tego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odniósł się do kwestii związanych z uprawdopodobnieniem okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Sąd pierwszej instancji objął swoją kognicją ocenę przesłanek wynikających z art. 58 k.p.a. i wskazał, że "mając na uwadze dyspozycję z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzygając niniejszą skargę A.S. w granicach sprawy kontroluje również zasadność postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, które poprzedziło wydanie postanowienia o wniesieniu z uchybieniem terminu odwołania na ww. decyzję PINB w K. z 8 października 2010 r. (...) Oceniając postanowienie z 20 stycznia 2010 r., którym organ odmówił przywrócenia skarżącej terminu do złożenia odwołania należy podkreślić, że w orzecznictwie przyjmuje się - i pogląd ten podziela Sąd rozstrzygający w niniejszej sprawie - że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu wskazanego w art. 134 k.p.a. (...) Skarżąca wnosząc o przywrócenie uchybionego terminu podniosła, iż jest osobą na stałe zamieszkałą na poza granicami Polski, natomiast reprezentujący ją pełnomocnik, którym ustanowiła ojca S.S. w dniach od 14.10. do 14.11.2010 r. przebywał na terenie Niemiec i z powodów zdrowotnych nie mógł wrócić do kraju przed 14.11.2010 r. Odnosząc się do powyższego trzeba zauważyć, ze możliwość przywrócenia uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący wykaże, iż nie ponosi winy w niedochowaniu terminu, równocześnie wskazując, że przeszkoda uniemożliwiająca dochowanie terminu istniała przez cały czas aż do złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. W ocenie Sądu warunki te nie zostały spełnione. Należy bowiem podkreślić, że zasadniczą przeszkodą wskazaną przez skarżącą jest fakt przebywania jej pełnomocnika S.S. poza krajem w okresie od 14.10.2010 r. do 14.11.2010 r. i brak możliwości wcześniejszego powrotu do Polski z powodów zdrowotnych. W związku z powyższym trzeba podnieść, że co prawda zgodnie z przepisem art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika i wtedy wszelkie pisma procesowe doręczane są pełnomocnikowi zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a., jednakowoż w takiej sytuacji pełnomocnik dołącza do akt sprawy oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa (art. 33 § 3 k.p.a.). Analizując przedłożone akta administracyjne sprawy oraz treść wniosku trzeba wskazać, że PINB w K. nie został w żaden sposób poinformowany, iż interesy A.S. reprezentuje jej pełnomocnik – S.S. . Kwestia ta nie jest kwestionowana także przez skarżącą. Niezależnie od powyższego, nawet gdyby informacja o pełnomocnictwie została prawidłowo przekazana organowi - co w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca - to i tak we wniosku o przywrócenie uchybionego terminu nie uprawdopodobniono okoliczności, które spowodowały, że S.S. bez własnej winy powziął wiadomość o wydaniu przedmiotowej decyzji z 8.10.2010 r. dopiero w dniu 24 stycznia 2011 r., a nie wcześniej, jak chociażby z awiza informującego o przesyłce zawierającej odpis decyzji z 8.10.2010 r., która była skierowana na jego adres zamieszkania. Konkludując należy wskazać, że o zaistnieniu przesłanki "należytej staranności w dochowaniu terminu" można zasadnie mówić wówczas, gdy strona lub jej pełnomocnik (jeżeli jest ustanowiony) uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak po jego stronie jakiejkolwiek winy choćby w postaci niedbalstwa w uchybieniu terminu, natomiast w ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie można przyjąć, że strona skarżąca i jej pełnomocnik dochowali takiej staranności w zachowaniu terminu do wniesienia przedmiotowego odwołania. W orzecznictwie sądowym wyrażono - pogląd, że dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa stanowi przesłankę wyłączającą przywrócenie terminu. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego wydania postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu przed wydaniem postanowienia o odmowie przywrócenia terminu należy uznać, iż jest on niezasadny. Co prawda oba postanowienia tj. postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do złożenia odwołania jak i zaskarżone postanowienie zostały wydane w tym samym dniu tj. 20 stycznia 2012 r. i oznaczone tym samym znakiem, to jednak z uzasadnienia postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania wynika jednoznacznie, że organ najpierw rozpatrzył wniosek o przywrócenie uchybionego terminu złożony przez S.S. - działającego jako pełnomocnik skarżącej, a następnie odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku.". Mając na uwadze tak wyrażoną ocenę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w sprawie dotyczącej wprawdzie nie skargi na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu, ale na postanowienie stwierdzające wniesienie odwołania z uchybieniem terminu, Sąd w tej sprawie uznał, ze te dwie sprawy pozostają ze sobą w związku. Oba bowiem postanowienia [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 stycznia 2011 r. zapadły na skutek wniesienia odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu od jednej decyzji – decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 października 2010 r. znak. [....] , nakazującej inwestorowi S.S. rozbiórkę budynku mieszkaniowego wielorodzinnego, usytuowanego na działce nr [....] i [....] obr. [....] w K. przy al. [....] i [....] w K. wybudowanego w drugiej linii zabudowy za istniejącymi na tych działkach budynkami o nr [....] i [....] bez pozwolenia na budowę. Sprawa niniejsza dotyczy skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 stycznia 2011 r. o odmowie przywrócenia, na podstawie art. 58 k.p.a., terminu do wniesienia odwołania, a przesłanki wskazane w tym przepisie zostały już zbadane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia z dnia 11 czerwca 2012 r., sygn. akt: II SA/Kr 430/12, w którym, jak już zostało to wykazane, Sąd uznał, że nie zachodzi przesłanka braku winy po stronie skarżącego w niedochowaniu terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie ma kompetencji do oceny trafności wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 czerwca 2012 r., sygn. akt: II SA/Kr 430/12. Skoro jednak Sąd ten w uzasadnieniu ww. wyroku dokonał oceny przesłanek odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, które to przesłanki byłyby przedmiotem oceny także w tej sprawie, a zarazem została wniesiona skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2012 r., sygn. akt: II SA/Kr 430/12 i nie zapadło jeszcze w tej sprawie rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego, to w ocenie Sądu należy w tej sprawie postępowanie zawiesić właśnie w związku z zależnością rozstrzygnięcia tej sprawy od wyniku sprawy rozstrzygniętej wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 11 czerwca 2012 r., sygn. akt: II SA/Kr 430/12. Mając powyższe na uwadze Sąd w tej sprawie uznał, że zachodzi przesłanka zawieszenia postępowania sądowego wskazana w art. 125 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd podejmie z urzędu postępowanie w tej sprawie z chwilą wydania orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną od wyroku WSA w Krakowie z dnia 11 czerwca 2012 r., sygn. akt: II SA/Kr 430/12. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.