II SA/Kr 1631/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 21 sierpnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odrzucić wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi , Sygn. akt II SA/Kr 1631/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 21 sierpnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odrzucić skargę kasacyjną wniesioną przez skarżącego Postanowieniem z 15 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę M.B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, ze względu na fakt wniesienia jej z uchybieniem 30-dniowego terminu. W piśmie z 30 stycznia 2015 r. pełnomocnik skarżącego radca prawny D.D. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wskazując, że skarżący na stałe przebywa za granicą i "trudności z tym związane sprawiły, że nie był w stanie na czas zaznajomić się z postanowieniem (...), a tym bardziej zawiadomić swojego pełnomocnika o chęci wniesienia skargi. Nie ulega jednak wątpliwości, że gdy tylko wyraził chęć wniesienia skargi, pełnomocnik dokonał wszelkiej staranności, aby skarga została uwzględniona, ale było już po terminie." Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanawia o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Jednocześnie art. 87 § 2 i § 4 p.p.s.a. nakłada na stronę obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu oraz równoczesnego z wnioskiem dokonania czynności, której nie dokonała w terminie. Zgodnie z art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W pierwszej kolejności należało zatem zbadać kwestię terminowości wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków, od tego bowiem zależy możliwość jego merytorycznego rozpoznania. W ocenie Sądu, w opisanym stanie faktycznym nie można uznać, że skarżący reprezentowany przez radcę prawnego D.D. wniósł o przywrócenie terminu do dokonania czynności w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Skoro bowiem pełnomocnik odebrał postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 21 sierpnia 2014 r., znak: [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w dniu 9 września 2014 r. to jako profesjonalista, dodatkowo pouczony w treści postanowienia o terminie jego zaskarżenia, musiał wiedzieć, że 30-dniowy termin do wniesienia skargi upływa dla skarżącego w dniu 9 października 2014 r. Nawiązując do wyjaśnień zawartych we wniosku o przywrócenie terminu należy dojść do wniosku, że najpóźniej w dniu 17 października 2014 r., a zatem w dniu nadania w placówce pocztowej skargi do tut. sądu, pełnomocnik skutecznie skontaktował się ze swoim mocodawcą, który wyraził wolę zaskarżenia postanowienia, a zatem ustała przyczyna uchybienia terminu. Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu wnosi w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Oznacza to, że 7-dniowy termin o którym mowa w zacytowanym art. 87 § 1 p.p.s.a. upłynął bezskutecznie w dniu 24 października 2014 r. Wobec ustalenia, że pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków wniosku w dniu 2 lutego 2015 r. (data stempla pocztowego), na podstawie art. 88 p.p.s.a. wniosek należało odrzucić. Na marginesie sąd zauważa, że nie można uznać, że pełnomocnik "dokonał wszelkiej staranności, aby skarga została uwzględniona, ale było już po terminie", w sytuacji gdy składając skargę ze świadomością, że czyni to z uchybieniem terminu, nie wniósł jednocześnie o przywrócenie terminu do jej złożenia. Złożenie takiego wniosku wraz ze skargą obligowałoby sąd do rozpoznania wniosku merytorycznie. Zamiast tego w skardze pełnomocnik zawarł wniosek o "przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia 21 marca 2014 r.", mimo, że jako profesjonalista winien wiedzieć, że sąd nie rozstrzyga spraw merytorycznie, a uwzględniając skargę na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. orzeka jedynie kasacyjnie. Sygn. akt II SA/Kr 1631/14 Uzasadnienie Postanowieniem z 15 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę M.B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 21 sierpnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, ze względu na fakt wniesienia jej z uchybieniem 30-dniowego terminu. W dniu 6 lutego 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęły dwa pisma pełnomocnika skarżącego - radcy prawnego D.D. pismo zawierające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi oraz pismo zatytułowane "zażalenie na odrzucenie skargi". Obydwa zawierały tożsame uzasadnienia. Pełnomocnik wskazał w nich, że przekroczenie terminu do wniesienia skargi uzasadnia tym, że skarżący na stałe przebywa za granicą i "trudności z tym związane sprawiły, że nie był w stanie na czas zaznajomić się z postanowieniem (...), a tym bardziej zawiadomić swojego pełnomocnika o chęci wniesienia skargi. Nie ulega jednak wątpliwości, że gdy tylko wyraził chęć wniesienia skargi, pełnomocnik dokonał wszelkiej staranności, aby skarga została uwzględniona, ale było już po terminie." Dodatkowo w "zażaleniu na odrzucenie skargi" – będącym przedmiotem rozpoznania - pełnomocnik podał, że zaskarża postanowienie w całości i wnosi o jego uchylenie w całości, ewentualnie uchylenie i przekazanie do sądu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Skardze kasacyjnej jako środkowi odwoławczemu ustawa z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. stawia bardzo wysokie wymagania. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. O ile niespełnienie wymagań wymienionych w pierwszej kolejności, przewidzianych dla pism w postępowaniu sądowym, stanowi brak, który może zostać uzupełniony w trybie art. 49 w związku z art. 193 p.p.s.a., to niespełnienie wymagań szczególnych, przewidzianych wyłącznie dla skargi kasacyjnej, wymienionych w art. 176 p.p.s.a. po wyrazie "oraz" nie podlega sanacji. Brak jednego z tych istotnych elementów sprawia, iż wniesione pismo nie może być uznane za skargę kasacyjną (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 552/12). Powyższe czyni skargę kasacyjną niedopuszczalną, co skutkuje jej odrzuceniem przez sąd. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Skarga kasacyjna wywiedziona przez pełnomocnika strony skarżącej obarczona jest nieusuwalnym brakiem materialnym, bowiem nie przytoczono w niej podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Natomiast odnosząc się do kwestii nieprawidłowego oznaczenia wnoszonego środka odwoławczego należy wskazać, że niezależnie od tego, jakie oznaczenie nada mu strona, winno być rozpoznane zgodnie z intencją strony zawartą w treści pisma (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 1997 r., III CKN 289/97). Sąd potraktował zatem "zażalenie" strony skarżącej jako skargę kasacyjną, gdyż tylko ten środek odwoławczy przysługiwał od postanowienia z 15 grudnia 2014 r. o odrzuceniu skargi. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 178 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.