II SA/Kr 1638/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2014 r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Nr XXI/189/2012 Rady Gminy Czarny Dunajec z dnia 27 lipca 2012 r. w sprawie zmiany fragmentów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gminy Czarny Dunajec stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały części tekstowej obejmującej ustalenia zawarte w: § 12 dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem C16 MU-1, § 15 dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem C23 MU-1, §17 dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem C24 MU-1, §18 dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem C25 MU-2, §20 dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem C26 MU-1, §23 dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem R18 MU-1, § 4 ust. 2 tekstu Załącznika nr 9 do uchwały w zakresie słów: "Miejskiej w Wyszkowie".; stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w jej części graficznej w zakresie terenu: oznaczonego symbolem C16 MU-1, zlokalizowanego w Załączniku nr 1 do zaskarżonej uchwały. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w jej części graficznej w zakresie terenu: oznaczonego symbolem C23 MU-1, zlokalizowanego w Załączniku nr 3 do zaskarżonej uchwały; stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w jej części graficznej w zakresie terenu: oznaczonego symbolem C24 MU-1, zlokalizowanego w Załączniku nr 4 do zaskarżonej uchwały; stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w jej części graficznej w zakresie terenu: oznaczonego symbolem C25 MU-2, zlokalizowanego w Załączniku nr 4 do zaskarżonej uchwały; stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w jej części graficznej w zakresie terenu oznaczonego symbolem C26 MU-1, zlokalizowanego w Załączniku nr 5 do zaskarżonej uchwały; stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w jej części graficznej w zakresie terenu: oznaczonego symbolem R18 MU-1, zlokalizowanego w Załączniku nr 6 do zaskarżonej uchwały. Uchwałą nr XXVIII/278/2009 z dnia 21 września 2009 r. Rada Gminy w Czarnym Dunajcu przystąpiła do sporządzania zmian fragmentów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gminy Czarny Dunajec. W toku procedury wyznaczonej przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ zawiadomił odpowiednie instytucje i organy o przystąpieniu do sporządzenia zmian miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, ponadto sporządzono prognozę oddziaływania na środowisko w zakresie proponowanych zmian w w/w planie miejscowym oraz prognozę skutków finansowych uchwalenia zmian w w/w planie miejscowym. Wójt Gminy uzyskał także opinie i uzgodnienia podmiotów wymienionych w wykazie, dołączonym do akt sprawy, odnośnie do zamierzonych zmian w planach miejscowych. W dniu 20 kwietnia 2012 r. odbyła się dyskusja publiczna nad przyjętymi rozwiązaniami w projekcie zmiany fragmentów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gminy Czarny Dunajec, z której został sporządzony protokół. W dniu 27 lipca 2012 r. Rada Gminy w Czarnym Dunajcu podjęła uchwałę nr XXI/189/2012 w sprawie zmiany fragmentów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gminy Czarny Dunajec. Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 9 sierpnia 2012 r., póz. 3921. Zgodnie z wymogami art. 20 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Wójt Gminy Czarny Dunajec przedłożył Wojewodzie Małopolskiemu: uchwałę Nr XXI/189/2012 Czarny Dunajec z dnia 27 lipca 2012 r. w sprawie zmiany fragmentów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gminy Czarny Dunajec wraz z załącznikami, opracowanej w formie nowego planu miejscowego dla obszarów, pokazanych na załącznikach graficznych (zwanej dalej planem) oraz dokumentację prac planistycznych (złożoną w dniu 24 sierpnia i uzupełnioną w dniu 21 września 2012 r.). W dniu 21 listopada 2013 r. Wojewoda Małopolski, działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., póz. 594 ze zm.), zaskarżył powołaną wyżej uchwałę i wniósł o stwierdzenie jej nieważności w następujących częściach: 1. w części graficznej - w zakresie wyżej wskazanych terenów, tj. terenów: 1) C16 MU-1 zlokalizowany w Załączniku nr 1 do uchwały, 2) C23 MU-1 zlokalizowany w Załączniku nr 3 do uchwały, 3) C24 MU-1 zlokalizowany w Załączniku nr 4 do uchwały, 4) C25 MU-1 zlokalizowany w Załączniku nr 4 do uchwały, 5) C26 MU-1 zlokalizowany w Załączniku nr 5 do uchwały, 6) R18 MU-1 zlokalizowany w Załączniku nr 6 do uchwały. 2. w części tekstowej - w poniżej wskazanym zakresie dotyczącym szczegółowych ustaleń planu dotyczących wyżej wskazanych terenów: 1) zapisów dot. terenu C16 MU-1 tj. § 12, 2) zapisów dot. terenu C23 MU-1 tj. § 15, 3) zapisów dot. terenu C24 MU-1 tj. §17, 4) zapisów dot. terenu C25 MU-1 tj. § 18, 5) zapisów dot. terenu C26 MU-1 tj. § 20, 6) zapisów dot. terenu R18 MU-1 tj. § 23; 7) § 4 ust. 2 tekstu Załącznika nr 9 do uchwały w zakresie słów: "Miejskiej w Wyszkowie". Wojewoda Małopolski zarzucił wskazanej uchwale naruszenie art. 9 ust. 4 oraz art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., póz. 647 ze zm., dalej w skrócie "u.p.z.p."), bowiem dostrzegł, iż uchwała ta w odniesieniu do szeregu terenów jest niezgodna z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Czarny Dunajec, przyjętej uchwałą Rady Gminy w Czarnym Dunajcu Nr 1X775/2003 z dnia 10 lipca 2003 r. w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Czarny Dunajec. Strona skarżąca podniosła nadto, że nie jest możliwe dokładne wskazanie, w jakim zakresie części ww. obszarów pozostają w niezgodności z ustaleniami studium gminy, bowiem nie pozwala na to skala oraz przede wszystkim sposób graficznego opracowania studium - poszczególne obszary na planszy studium pt. "Kierunki zagospodarowania przestrzennego" przedstawione są w formie barwnych plam, bez wyraźnego wyodrębnienia granic między terenami o różnym przeznaczeniu. Dodatkowo Wojewoda zwrócił uwagę, że graficzne ustalenia studium zawarte są na podkładzie mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:10000, natomiast rysunki planu sporządzone zostały na kopii mapy zawierającej gruntów i budynków w skali 1:1000, co bardzo utrudnia analizę porównawczą dokumentów, dokonywaną w celu oceny zgodności planu ze studium. W świetle powyższego, nie jest możliwe jednoznaczne i nieomylne wskazanie, w jakim zakresie ww. tereny są niezgodne z ustaleniami zmiany studium. Skarżący podniósł dalej, że przeznaczenie określone w zaskarżonym niniejszą skargą planie miejscowym terenów jako: MU - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zabudowy usługowej, pozostaje w niezgodności z ustaleniami studium, zawartymi w rozdziale 2.1. Studium nie określa dla terenów: obszarów gospodarki rolnej, obszarów gospodarki leśnej, stref ochrony walorów widokowych, obszarów wód płynących oraz dolin rzek i potoków wraz z zielenią łęgową i terenów przywodnych potoków i niewielkich cieków wodnych - przeznaczenia pod zainwestowanie. Przeznaczenie tych terenów na tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zabudowy usługowej, jest na tyle niezgodne z ustaleniami zmiany studium, iż nie może zostać ocenione jako "uściślenie w ustaleniach tworzonych planów miejscowych, z uwzględnieniem uwarunkowań szczegółowych przy dopuszczeniu, w uzasadnionych przypadkach, korektur w zakresie położenia, wielkości i zakresu dopuszczalnych funkcji", o którym mowa w rozdziale 2.1 studium. Wyznaczenie dla wskazanych terenów funkcji mieszkaniowej i usługowej jest bardzo istotnym odejściem od przyjętej w studium koncepcji zagospodarowania terenu, które trudno traktować tylko jako jej uszczegółowienie lub nawet wyjątek od zasady. W związku z powyższym zaskarżony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego prowadzi do nieuzasadnionej i niezgodnej z zasadami uchwalania planów miejscowych modyfikacji kierunków zagospodarowania przewidzianego w studium i w znacznym stopniu wyklucza zagospodarowanie przewidziane w studium. Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.z.p., studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy służy gminie do określenia kierunków jej polityki przestrzennej. Stąd, zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy, jego postanowienia wyznaczają z zasady ogólne kierunki działalności i wskaźniki dla wydzielonych obszarów. Studium zawiera diagnozę zagospodarowania przestrzennego i określa politykę gminy w zakresie zagospodarowania przestrzennego, zwykle w dłuższym czasie. Postanowienia Studium są dla organu sporządzającego plan wiążące (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.), co oznacza, że zapisy planu nie mogą doprowadzić do modyfikacji kierunków zagospodarowania przewidzianego w Studium lub też tego zagospodarowania wykluczyć. Ponadto skarżący wskazał na omyłkę pisarską zawartą w tekście zaskarżonej uchwały (§4 ust. 2 Załącznika nr 9 do uchwały), polegającą na wskazaniu Rady Miejskiej w Wyszkowie, zamiast Rady Gminy Czarny Dunajec, która to omyłka uzasadnia - w ocenie Wojewody - stwierdzenie nieważności uchwały także i w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę organ stanowiący plan miejscowy pozostawił skargę do uznania Sądu w zakresie zarzutów co do niezgodności fragmentów części tekstowej i graficznej zaskarżonej uchwały z ustaleniami studium, a nadto poparł skargę w zakresie stwierdzenia nieważności § 4 ust. 2 Załącznika nr 9 do uchwały w zakresie słów "Miejskiej w Wyszkowie". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., póz 270 ze zm. -określanej dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 2 pkt. 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. W myśl art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepisy te korespondują z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn.: Dz. U. z 2001 r., nr 142, póz. 1591 ze zm.), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia mu uchwały lub zarządzenia (ust. 1). W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwała lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (ust. 4). Po upływie wskazanego wyżej 30 dniowego terminu organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (art. 93). Zgodnie zaś z art. 94 ust. 1 tej ustawy, nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia po upływie roku od ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. Skarga organu nadzoru tj. Wojewody Małopolskiego została złożona w trybie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Ustawa ta - mająca charakter regulacji szczególnej w stosunku do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, póz. 1270 ze zm.) - wprowadzając obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia w przypadku składania skarg na uchwały lub zarządzenia organu gminy (art. 101 ust. 1), nie przewiduje takiego obowiązku w przypadku skarg składanych w trybie art. 93 ust. 1 przez organ nadzoru na uchwały lub zarządzenia organu gminy. Wniesienie skargi w tym trybie nie jest też ograniczone żadnym terminem (tak NSA w wyroku z dnia 15 lipca 2005 r., II OSK 320/05, publ.: ONSAiWSA z 2006 r., nr 1, póz. 7). Wojewoda jako organ nadzoru, w przeciwieństwie do osób o których mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, nie jest obowiązany wykazywać swojej legitymacji skargowej poprzez wskazanie interesu prawnego i jego naruszenia. Przedmiotem rozpoznania sądu w niniejszej sprawie jest ocena zgodności z prawem uchwały Rady Gminy Czarny Dunajec z dnia 27 lipca 2012r. nr XXI/189/2012 w sprawie uchwalenia zmiany fragmentów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gminy Czarny Dunajec. Uchwała ta została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z 2012 pod pozycją 3921. Sąd wskazuje, że zaskarżona uchwała, choć dotyczy "zmiany fragmentów miejscowych planów", to z uwagi na treść art. 34 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, traktowana być musi jako samodzielny, nowy plan, którego ustalenia zastąpią ustalenia planu poprzednio obowiązującego na terenach których zmiany dotyczą. Również procedura uchwalania zmiany planu powinna być zgodnie z treścią art. 27 ustawy o planowaniu identyczna, jak w przypadku uchwalania całkowicie nowego planu. Mając na uwadze fakt, że naruszenia procedury uchwalania planu mogłyby wpłynąć na legalność uchwały także w jej niezaskarżonej części, Sąd na wstępie, z urzędu skontrolował legalność zaskarżonego planu również w zakresie nie objętym zarzutami skargi i w tym zakresie nie dopatrzył się uchybień skutkujących koniecznością stwierdzenia nieważności planu w częściach nie objętych skargą na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 2012 póz. 647 ze zmianami) zwana dalej ustawą o planowaniu, tj. w związku w związku z istotnym naruszeniem trybu sporządzania planu miejscowego. Zaskarżony w tej sprawie plan miejscowy spełnia wymagania co do załączników tego planu. Zawiera załączniki graficzne, rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag (oświadczenie, że w wyznaczonym terminie nie wpłynęła żadna uwaga) oraz rozstrzygnięcie o sposobie realizacji zapisanych w planie inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych Gminy oraz zasadach ich finansowania. Zaskarżony plan miejscowy zawiera także stwierdzenie o zgodności ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Czarny Dunajec. Standardy dokumentacji planistycznej, a w szczególności rysunku planu miejscowego sporządzonego w skali 1:1000 są poprawne. Kolejnym, podlegającym badaniu przez Sąd zagadnieniem, była ocena zarzutów skargi, dotyczących sprzeczności ustaleń zaskarżonej uchwały z postanowieniami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Czarny Dunajec. Rozważania te poprzedzić wypada ogólnymi uwagami dotyczącymi obowiązujących w tym zakresie przepisów. Zgodnie z art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. nr 130 póz. 871), plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Rada Gminy Czarny Dunajec podjęła uchwałę o przystąpieniu do sporządzania zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w dniu 21 września 2009 r., co oznacza w myśl przywołanego wyżej art. 4 ust. 2, że do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy (tj. do dnia 21 października 2010r.) stosuje się przepisy dotychczasowe. W związku z tym, co istotne dla kontrolowanej sprawy, zaskarżona uchwała Rady Gminy Czarny Dunajec egzystuje w reżimie prawnym powinności pozostawania w "zgodności" ze Studium. Nowa regulacja art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymaga "nienaruszania" ustaleń Studium, jednakże rozważania co do różnic pojęciowych w tym zakresie są w tym miejscu nie potrzebne, gdyż nowa zasada "nienaruszania" ustaleń studium nie dotyczy zaskarżonej uchwały. Zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, planowanie przestrzenne w gminie kształtują dwa akty planistyczne - studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, ustalane w myśl art. 9 w celu określenia polityki przestrzennej gminy oraz miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalany w myśl art. 14 w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy. Należy przy tym podkreślić, że Studium nie jest aktem prawa miejscowego, ale jego ustalenia są zgodnie z art. 9 ust. 4 i 5 wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Skoro ustawodawca przewidział w systemie planowania przestrzennego dwa odrębne dokumenty, to przyjmując jego racjonalność, muszą one zarówno służyć nieco innym celom planistycznym jak i różnić się między sobą. Zdaniem Sądu podstawowa różnica (poza oczywiście mocą prawną obu tych aktów, z których tylko jeden jest konstytucyjnym źródłem prawa) polega na stopniu ich szczegółowości. Po pierwsze studium sporządzanie jest dla obszaru całej gminy (art. 9 ust. 3) niezależnie od tego jaki dana gmina zajmuje obszar, podczas gdy wobec miejscowego planu ustawa nie stawia takich wymagań. Co więcej sporządzenie jednego planu dla obszaru całej gminy w szczególności znacznej obszarowo byłoby praktycznie niemożliwe. Wskazuje na to nie tylko zakres obowiązkowych ustaleń Studium (art. 10 ustawy) w porównaniu do obowiązkowej zawartości miejscowego planu (art. 15 ustawy) ale również skala map na których oba te dokumenty w częściach graficznych są sporządzane, wymuszające stopień szczegółowości ustaleń obu tych dokumentów. Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy plan miejscowy sporządza się co do zasady w skali 1:1000, na zasadzie wyjątku, w szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000, a w przypadkach planów miejscowych, które sporządza się wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy, dopuszcza się stosowanie map w skali 1:5000. Zgodnie natomiast z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz.U. nr 118 poz.1233) projekt rysunku studium sporządza się na kopii mapy topograficznej, pochodzącej z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, lub na kopii wojskowej mapy topograficznej w skali od 1:5.000 do 1:25.000. Wskazać też należy, że jak sama nazwa wskazuje, studium określa kierunki i uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego gminy, czyli wytycza (określa) cele i tendencje, które w planowaniu przestrzennym gmina chce osiągnąć, przy czym cele te musza uwzględniać okoliczności, które mogą mieć na nie wpływ (uwarunkowania). Odnosząc się do zarzutu niezgodności ustaleń planu i studium w zakresie wskazanym przez Wojewodę Małopolskiego, to w pierwszej kolejności wskazać należy, że bezzasadny jest zarzut Wojewody, podnoszący, że nie jest możliwe dokładne wskazanie, w jakiej części niektóre obszary objęte zmiana planu pozostają, w niezgodności z ustaleniami studium gminy, bowiem nie pozwala na to skala oraz przede wszystkim sposób graficznego opracowania studium, także z tego powodu, że graficzne ustalenia studium zawarte są na podkładzie mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:10000, natomiast rysunki planu sporządzone zostały na kopii mapy zawierającej ewidencję gruntów i budynków w skali 1:1000. W świetle powyższego- jak twierdzi Wojewoda - nie jest możliwe jednoznaczne i nieomylne wskazanie w jakim zakresie ww. tereny są niezgodne z ustaleniami zmiany studium. W tym miejscu wskazać należy, że nie można Gminie czynić zarzutu, że skale map obu dokumentów planistycznych są inne (różne), bowiem jak wyżej wskazano, wynikają one z bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa. Skoro ustawodawca przyjął różne skale map i różny stopień szczegółowości obu dokumentów planistycznych, to badanie zgodności obu tych dokumentów siłą rzeczy musi następować w takim stopniu, w jakim jest to możliwe. Podkreślenia ponownie bowiem wymaga, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie jest fragmentem studium przeskalowanym do dokładniejszej skali mapy, ale jak już wyżej wskazano zupełnie różnym dokumentem planistycznym. W tej sytuacji Sąd jest obowiązany zbadać zgodność tych dokumentów dysponując takimi materiałami i rysunkami wytworzonymi przez organ planistyczny, jakie przewidział ustawodawca. Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 października 2012r. sygn. akt II OSK 1825/12, zastosowanie map różnej skali niewątpliwie może stwarzać problemy w zakresie prawidłowego określenia granic terenów, bowiem kreska o określonej grubości, użyta na mapie w skali 1:25000, będzie miała (przy jej mechanicznym odwzorowaniu) grubość większą na mapie o skali 1:2000 (zajmować będzie większy teren). Tym samym nie jest pożądane stosowanie w tym przypadku prostego przeskalowania map. Nie oznacza to jednak, iż organ może dowolnie przesuwać granice terenów powołując się na różne skale map i przysługujące mu władztwo planistyczne. Pomimo nie podzielania przez Sąd we wskazanej powyżej części argumentacji skargi, Skarga Wojewody Małopolskiego okazała się uzasadniona w całości i doprowadziła do stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nieważności zaskarżonej uchwały: w jej części tekstowej obejmującej §12, §15, §17, §18, §20, §23, § 4 ust. 2 tekstu załącznika nr 9 do zaskarżonej uchwały w zakresie słów "Miejskiej w Wyszkowie" oraz części graficznej w zakresie terenów oznaczonych symbolem C16 MU-1, C23 MU-1, C24 MU-1, C25 MU-2, C26 MU-1, R18 MU-1, zlokalizowanych odpowiednio w Załącznikach nr 1, 3, 4, 4, 5, 6 do zaskarżonej uchwały. W niniejszej sprawie rysunek Studium przyjęty uchwałą Rady Gminy Czarny Dunajec Nr IX/75/2003 z dnia 10 lipca 2003r. w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Czarny Dunajec został wykonany w skali 1: 20000 (a nie jak wskazuje w skardze Wojewoda w skali 1:10000). Każdy z terenów wyodrębnionych w Studium posiada własną linię rozgraniczającą o szerokości 2 mm. Linia ta jest oznaczona w kolorze właściwym dla koloru obszaru, który rozgranicza. Z uwagi na powyższe każdy teren ujawniony w planie rozgraniczony jest od sąsiedniego linią rozgraniczeniową własną oraz linią rozgraniczeniową terenu sąsiedniego. Z uwagi więc na specyfikę wytyczenia i oznaczenia przedmiotowych linii rozgraniczających w Studium należy przyjąć, iż obie linie rozgraniczające tworzą obszar rozgraniczający poszczególne tereny, który na rysunku Studium posiada w sumie szerokość 4 mm. Tym samym więc przy uwzględnieniu skali w jakiej wykonano rysunek Studium należy przyjąć, iż szerokość tej linii w rzeczywistości, narysowana na ziemi miałaby 80 metrów. Niewątpliwie organ planistyczny Gminy Czarny Dunajec mógł dokonywać korekty (modyfikacji) granic poszczególnych obszarów zagospodarowania w Planie w zakresie w jakim mieściły się one w szerokości linii rozgraniczającej w Studium kierunkowe obszary zagospodarowania. W tych granicach dopuszczalne było przesuwanie granic obszarów zagospodarowania terenu w planie miejscowym wobec obszarów kierunkowego zagospodarowania określonych w Studium. Szerokość 80 metrów ma istotne znaczenie dla możliwości zagospodarowania samych działek przez ich właścicieli. Dalej wskazać należy, że obszary, których nieważność stwierdzono, oznaczone zostały w planie symbolem MU-1 lub odpowiednio MU-2 a ich przeznaczenie określone zostało w ustaleniach szczegółowych planu jako "zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, usługi". Natomiast zgodnie z ustaleniami części tekstowej studium tereny gospodarki rolnej (2.2.2.) są to tereny obejmujące kompleksy gruntów rolnych stanowiących rolniczą przestrzeń produkcyjną, wyłączone z zabudowy, przeznaczone dla gospodarki rolnej z dopuszczalną jej intensyfikacją. Jako kierunki zagospodarowania wskazano: intensywna gospodarka rolna z ograniczeniem chemizacji, hodowla zwierząt (wyłącznie chów ściółkowy), ochrona przed wyłączeniem gruntów rolnych z produkcji, ochrona wartości widokowych (punkty i ciągi), przystosowanie dla potrzeb turystyki i rekreacji (wyznaczenie szlaków w oparciu o układ dróg polnych), w tym możliwość zmiany użytkowania w kierunku terenów urządzonej rekreacji czynnej (potrzeby agroturystyki). Przyjmuje się jako dopuszczalne przystosowanie gruntów rolnych dla potrzeb rekreacji związanej z możliwym rozwojem agroturystyki (tereny jazdy konnej, gier terenowych itp.), przy uwzględnieniem wymogów ochrony gruntów określonych w przepisach szczególnych. Z wyjątkiem obszarów podlegających ochronie dopuszcza się aktywizację funkcji turystycznych w formach: urządzeń terenowych sportu niewyczynowego i wypoczynku: trasy (szlaki) turystyczne piesze, rowerowe, konne, wraz z obiektami towarzyszącymi (schrony i zadaszenia przeciwdeszczowe tablice informacyjne, sanitariaty) - oparte głównie o istniejącą sieć dróg dojazdowych (polnych) bez obiektów kubaturowych bazy noclegowej; także zieleń urządzona wypoczynkowa, agroturystyki - także w istniejących obiektach (głównie zagrodach) położonych poza terenami inwestycyjnymi, gdzie dopuszcza się działania adaptacyjne w tym kierunku. Natomiast obszary gospodarki leśnej - lasy i tereny rolne predysponowane do zalesień zostały w Studium określone jako obszary, które obejmują: istniejące lasy, grunty rolniczo nieprzydatne, oraz grunty rolne na terenach źródliskowych, osuwiskowych, znacznych zagrożeń związanych w innymi procesami denudacyjnymi, zwłaszcza na spadkach powyżej 20%, wieloletnie odłogi na gruntach rolnych, nie rokujące wznowienia użytkowania rolniczego, przeważnie z zapoczątkowaną sukcesją zbiorowisk leśnych. Kierunki zagospodarowania dla tych obszarów to gospodarka leśna wg planów urządzenia lasów, opracowanie i wdrożenie planów urządzenia lasów niepaństwowych z uwzględnieniem zasad gospodarki leśnej obowiązującej w lasach ochronnych i parkach krajobrazowych, zalesianie wg programów indywidualnych lub wg programu dla uprzednio wykupionych gruntów, pozostawienie dla sukcesji naturalnej, gospodarka rolna o charakterze wypasowym na polanach i enklawach przyleśnych, przystosowanie tras i miejsc wypoczynku dla potrzeb turystyki i rekreacji na pozostałym obszarze Tereny rolne dogodne dla rekreacyjnego narciarstwa zjazdowego - obejmują tereny rolne, które z uwagi na ukształtowanie i dogodność komunikacyjna posiadają naturalne predyspozycje dla rozwoju narciarstwa zjazdowego W obszarach tych można przewidywać wyposażenie w urządzenia rekreacji zimowej (wyciągi i trasy narciarskie) Ze względów ochrony krajobrazu wskazane jest ograniczenie możliwości wznoszenia towarzyszących obiektów kubaturowych wraz z odpowiednią infrastrukturą techniczną jedynie do dolnych partii terenów (u podstawy stoków wyposażonych w wyciągi narciarskie), najlepiej w bliskości istniejących zespołów zabudowy Tereny przywodne potoków i niewielkich cieków wodnych (otulina biologiczna wód płynących) - obejmują tereny związane z mniejszymi ciekami, położone na ogół w obrębie kompleksów rolnych, wzdłuż których powinny być kształtowane pasma otulmy biologicznej, tj zespoły zadrzewień, zakrzewień lub trwałych użytków zielonych, położonych w bezpośrednim sąsiedztwie potoków Natomiast obszary o przewadze zabudowy mieszkaniowej z usługami nieuciążliwymi znajdują się zgodnie ze Studium w obrębie obszarów inwestycyjnych przewidywanych dla rozwoju struktury osadniczej oraz funkcji gospodarczych i turystycznych gminy (pkt 221 Studium) Obszary te obejmują główne zręby struktury osadniczej gminy - zabudowę poszczególnych sołectw oraz tereny ich potencjalnego rozwoju, różne typy zabudowy zabudowę zagrodową (siedliskową), w tym gospodarstwa o profilu ag rotury styczny m, zabudowę mieszkaniową głównie jednorodzinną, mieszkaniowo-usługową, letniskową (drugie domy), usługi publiczne, usługi komercyjne, zakłady rzemieślnicze i wytwórcze, obiekty, urządzenia, sieci infrastruktury technicznej, liczne zasoby dóbr kultury podlegające ochronie Kierunki zagospodarowania i rozwoju to koncentracja głównych kierunków rozwoju inwestycyjnego w obszarze gminy z zakresu mieszkalnictwa, usług publicznych, nieuciążliwych usług komercyjnych, usług turystyki i rekreacji. W celu kontroli zgodności przedmiotowej uchwały (planu miejscowego) ze Studium, Sąd posiłkował się oryginałem Studium Gminy Czarny Dunajec znajdującym się w aktach o sygn. l ISA/Kr 1636/13. Mając na uwadze powyższe ustalenia podnieść należy, iż dokładna analiza rysunku przedmiotowego Studium oznaczonego jako załącznik nr 2 do uchwały Rady Gminy Czarny Dunajec nr IX/75/2003 z dnia 10 lipca 2003 r. oraz załączników graficznych do zaskarżonej uchwały, wskazuje, że: 1) Teren oznaczony symbolem C16 MU-1, położony w obszarze C., zlokalizowany w Załączniku nr 1 do uchwały, w znacznej, przeważającej części znajduje się w obszarze, dla którego Studium bezsprzecznie przewiduje kierunek zagospodarowania: "obszary gospodarki rolnej". Teren ten graniczy z obszarem wskazanym w Studium kierunkowo jako tereny o przeważającej funkcji mieszkaniowej z usługami nieuciążliwymi. W konsekwencji, w pewnej niewielkiej części teren C16 MU-1 obejmuje obszar znajdujący się, w nawiązaniu do postanowień Studium, w obrębie dwóch połączonych linii rozgraniczającymi tereny o różnych kierunkach zagospodarowania: linią rozgraniczającą tereny gospodarki rolnej oraz linią rozgraniczającą tereny z kierunkiem zagospodarowania jako tereny o przeważającej funkcji mieszkaniowej z usługami nieuciążliwymi. Z załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały wynika, że teren C16 MU - 1 podzielony jest na działki ewidencyjne, ale pomimo tego w kontrolowanym przypadku nie można jednoznacznie i bezsprzecznie, bez domniemań, które nie są dopuszczalne w sytuacji kontroli legalności lokalnego aktu normatywnego, wyodrębnić konkretnych, zindywidualizowanych działek ewidencyjnych tak, aby było możliwe wyłączenie terenu, na którym są położone od sankcji stwierdzenia nieważności, nawet pomimo tego, że są położone według porównania rysunku planu i Studium na ww. liniach rozgraniczających w/w kierunkowy teren gospodarki rolnej i odpowiednio teren przeznaczony w studium na kierunek o przeważającej funkcji mieszkaniowej z usługami nieuciążliwymi. Jak wyżej wspomniano w odniesieniu do linii rozgraniczających jest to prawie około 80 metrów obszaru, w ramach którego bezspornie organ planistyczny ma prawo dokonywać korekty przeznaczenia terenów w miejscowym planie względem ich przeznaczenia w studium. W kontrolowanym przypadku Sąd nie miał jednak technicznych możliwości wyodrębnienia z terenu oznaczonego na planie symbolem C16 MU-1, terenu obejmującego działki ewidencyjne znajdujące się w obrębie w/w linii rozgraniczających i z tego powodu Sąd był zmuszony stwierdzić nieważność części graficznej uchwały w zakresie terenu C16MU-1. Ponieważ, jak to już było wyjaśnione powyżej, teren oznaczony symbolem C16 MU-1, położony w obszarze C., w znacznej, przeważającej części znajduje się w obszarze, dla którego Studium bezsprzecznie przewiduje kierunek zagospodarowania: "obszary gospodarki rolnej" - stąd i dlatego nie było możliwe odstąpienie od stwierdzenia nieważności części graficznej postanowień planu dotyczącego terenu C16MU1 z uwagi na ten niewielki fragment terenu, który znajduje się w w/w liniach rozgraniczających, a konieczne stało się stwierdzenie nieważności postanowień graficznych uchwały dot. całego obszaru C16 MU-1. 2) teren oznaczony symbolem C23 MU-1, położony w obszarze C., zlokalizowany w Załączniku nr 3 do uchwały, w znacznej przeważającej części znajduje się w obszarze, dla którego Studium przewiduje kierunek zagospodarowania obszary gospodarki leśnej - lasy i tereny predysponowane do zalesień; tereny przywodne potoków i niewielkich cieków wodnych. Nadto teren znajduje się na obszarze oznaczonym w Stud'um w przedmiocie ważniejszych uwarunkowań rozwoju jako orientacyjny zasięg występowania zagrożeń osuwiskowych. W niewielkim zakresie teren oznaczony symbolem C23 MU-1 obejmuje obszar znajdujący się według postanowień Studium w obrębie linii rozgraniczających obszary przeznaczone w Studium kierunkowo jako obszary gospodarki leśnej - lasy i tereny predysponowane do zalesień z obszarem oznaczonym w Studium jako kierunek o przeważającej funkcji mieszkaniowej z usługami nieuciążliwymi. W kontrolowanym przypadku Sąd nie miał jednak technicznych możliwości wyodrębnienia z terenu oznaczonego na planie symbolem C23 MU-1, terenu obejmującego działki ewidencyjne znajdujące się w obrębie w/w linii rozgraniczających i z tego powodu Sąd był zmuszony stwierdzić nieważność części graficznej uchwały w zakresie terenu C23 MU-1. Ponieważ, jak to już było wyjaśnione powyżej, teren oznaczony symbolem C23 MU-1, położony w obszarze C., w znacznej, przeważającej części znajduje się w obszarze, dla którego Studium bezsprzecznie przewiduje kierunek zagospodarowania: "obszary gospodarki rolnej" stąd i dlatego nie było możliwe odstąpienie od stwierdzenia nieważności części graficznej postanowień planu dotyczącego terenu C23 MU1 z uwagi na ten niewielki fragment terenu, który znajduje się w w/w liniach rozgraniczających, a konieczne stało się stwierdzenie nieważności graficznych postanowień uchwały dot. całego obszaru C23 MU-1. 3) Teren oznaczony symbolem C24 MU-1, położony w obszarze C. zlokalizowany w Załączniku nr 4 do uchwały, w całości znajduje się w obszarze, dla którego Studium przewiduje kierunek zagospodarowania obszary gospodarki leśnej - lasy i tereny predysponowane do zalesień. 4) teren oznaczony symbolem C25 MU-2, położony w obszarze C. zlokalizowany w Załączniku nr 4 do uchwały, w całości znajduje się w obszarze dla którego Studium przewiduje kierunek zagospodarowania obszary gospodarki leśnej - lasy i tereny predysponowane do zalesień. Nadto teren znajduje się na obszarze oznaczonym w Studium w przedmiocie ważniejszych uwarunkowań rozwoju jako orientacyjny zasięg występowania zagrożeń osuwiskowych. 5) teren oznaczony symbolem C26 MU-1, położony w obszarze C. zlokalizowany w Załączniku nr 5 do uchwały, w znacznej części znajduje się w obszarze, dla którego Studium przewiduje kierunek zagospodarowania: "obszary gospodarki rolnej". Teren ten graniczy z obszarem wskazanym w Studium kierunkowo jako tereny o przeważającej funkcji mieszkaniowej z usługami nieuciążliwymi. W konsekwencji, w pewnej niewielkiej części teren C26 MU-1 obejmuje obszar znajdujący się, w nawiązaniu do postanowień Studium, w obrębie dwóch połączonych linii rozgraniczającymi tereny o różnych kierunkach zagospodarowania: linią rozgraniczającą tereny gospodarki rolnej oraz linią rozgraniczającą tereny z kierunkiem zagospodarowania jako tereny o przeważającej funkcji mieszkaniowej z usługami nieuciążliwymi. Z załącznika nr 5 do zaskarżonej uchwały wynika, że teren C26 MU - 1 podzielony jest na działki ewidencyjne, ale pomimo tego w kontrolowanym przypadku nie można jednoznacznie i bezsprzecznie, bez domniemań, które nie są dopuszczalne w sytuacji kontroli legalności lokalnego aktu normatywnego, wyodrębnić konkretnych, zindywidualizowanych działek ewidencyjnych tak, aby było możliwe wyłączenie terenu, na którym są położone od sankcji stwierdzenia nieważności, nawet pomimo tego, że są położone według porównania rysunku planu i Studium na ww. liniach rozgraniczających w/w kierunkowy teren gospodarki rolnej i odpowiednio teren przeznaczony w studium na kierunek o przeważającej funkcji mieszkaniowej z usługami nieuciążliwymi. W kontrolowanym przypadku Sąd nie miał jednak technicznych możliwości wyodrębnienia z terenu oznaczonego na planie symbolem C26 MU-1, terenu obejmującego działki ewidencyjne znajdujące się w obrębie w/w linii rozgraniczających i z tego powodu Sąd był zmuszony stwierdzić nieważność części graficznej uchwały w zakresie terenu C26 MU-1. Ponieważ, jak to już było wyjaśnione powyżej, teren oznaczony symbolem C26 MU-1, położony w obszarze C., w znacznej, przeważającej części znajduje się w obszarze, dla którego Studium bezsprzecznie przewiduje kierunek zagospodarowania: "obszary gospodarki rolnej" - stąd nie było możliwe odstąpienie od stwierdzenia nieważności części graficznej postanowień planu dotyczących przeznaczenia terenu C26 MU1 z uwagi na ten niewielki fragment terenu, który znajduje się w w/w liniach rozgraniczających -a konieczne stało się stwierdzenie nieważności postanowień graficznych uchwały dot. całego obszaru C26 MU-1. 6) teren oznaczony symbolem R18 MU-1, położony w obszarze R. zlokalizowany w Załączniku nr 6 do uchwały, w znacznej części znajduje się w obszarze, dla którego Studium przewiduje kierunek zagospodarowania: "obszary tereny rolne dogodne dla rekreacyjnego narciarstwa zjazdowego". Teren ten graniczy z obszarem wskazanym w Studium kierunkowo jako tereny o przeważającej funkcji mieszkaniowej z usługami nieuciążliwymi. W konsekwencji, w pewnej niewielkiej części teren R18 MU-1 obejmuje obszar znajdujący się, w nawiązaniu do postanowień Studium, w obrębie dwóch połączonych linii rozgraniczającymi tereny o różnych kierunkach zagospodarowania: linią rozgraniczającą tereny "obszary tereny rolne dogodne dla rekreacyjnego narciarstwa zjazdowego" oraz linią rozgraniczającą tereny z kierunkiem zagospodarowania jako tereny o przeważającej funkcji mieszkaniowej z usługami nieuciążliwymi. Z załącznika nr 6 do zaskarżonej uchwały wynika, że teren R18 MU -1 podzielony jest na działki ewidencyjne, ale pomimo tego w kontrolowanym przypadku nie można jednoznacznie i bezsprzecznie, bez domniemań, które nie są dopuszczalne w sytuacji kontroli legalności lokalnego aktu normatywnego, wyodrębnić konkretnych, zindywidualizowanych działek ewidencyjnych tak, aby było możliwe wyłączenie terenu, na którym są położone od sankcji stwierdzenia nieważności, nawet pomimo tego, że są położone według porównania rysunku planu i Studium na ww. liniach rozgraniczających w/w kierunkowy teren gospodarki rolnej i odpowiednio teren przeznaczony w studium na kierunek o przeważającej funkcji mieszkaniowej z usługami nieuciążliwymi. W kontrolowanym przypadku Sąd nie miał jednak technicznych możliwości wyodrębnienia z terenu oznaczonego na planie symbolem R18 MU-1, terenu obejmującego działki ewidencyjne znajdujące się w obrębie w/w linii rozgraniczających i z tego powodu Sąd był zmuszony stwierdzić nieważność części graficznej uchwały w zakresie terenu R18 MU-1. Ponieważ, jak to już było wyjaśnione powyżej, teren oznaczony symbolem R18 MU-1, położony w obszarze R., w znacznej, przeważającej części znajduje się w obszarze, dla którego Studium bezsprzecznie przewiduje kierunek zagospodarowania: "obszary tereny rolne dogodne dla rekreacyjnego narciarstwa zjazdowego" - stąd nie było możliwe odstąpienie od stwierdzenia nieważności części graficznej postanowień planu dotyczących przeznaczenia terenu R18 MU1 z uwagi na ten niewielki fragment terenu, który znajduje się w w/w liniach rozgraniczających - a konieczne stało się stwierdzenie nieważności całego obszaru R18 MU-1. Podsumowując powyższe ustalenia faktyczne i prawne trzeba stwierdzić, że przeznaczenie terenów w zaskarżonym Planie (uchwale) pod budownictwo jednorodzinne i usługi w sposób oczywisty i bezsprzeczny koliduje z ich przeznaczeniem przewidzianym w Studium. Przeznaczenie terenów w kontrolowanym przez Sąd Planie jako zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i usługi nie mieści bowiem w dopuszczonych przez Studium dla tych obszarów przeznaczeniach, zdefiniowanych jako odpowiednio obszary gospodarki rolnej, obszary gospodarki leśnej - lasy i tereny rolne predysponowane do zalesień, obszary tereny rolne dogodne dla rekreacyjnego narciarstwa zjazdowego, tereny przywodne potoków i niewielkich cieków wodnych (otulina biologiczna wód płynących). Rację ma więc strona skarżąca twierdząc, iż powyższa niezgodność jest istotnym odejściem od przyjętej w studium koncepcji zagospodarowania terenu, które trudno traktować tylko jako jej uszczegółowienie lub nawet wyjątek od zasady. W tym zakresie należy podkreślić, iż w każdym z opisanych powyżej przypadków obszar przeznaczony w Planie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługi zostawał w całości lub w zdecydowanie przeważającej części poszerzany kosztem terenów, dla których Studium takie przeznaczenie wyklucza. Przychylając się więc w tym zakresie do trafnych zarzutów skargi należy uznać, iż zaskarżona uchwała w zakresie w jakim obejmuje tereny oznaczone symbolem C16 MU-1, C23MU-1, C24 MU-1, C25 MU-2, C26 MU-1, R18 MU-1 zlokalizowane odpowiednio w Załącznikach nr 1, 3, 4, 4, 5, 6 do zaskarżonej uchwały narusza art. 9 ust. 4 oraz art. 20 ust. 1 ustawy, albowiem jest ona w tym zakresie niezgodna z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Czarny Dunajec - przyjętej uchwałą Rady Gminy Czarny Dunajec Nr IX/75/2003 z dnia 10 lipca 2003 r. w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Czarny Dunajec. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego oraz właściwości organów w tym zakresie. Wskazaną powyżej sprzeczność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami studium należy zakwalifikować jako istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego wyrażonych w art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w stopniu powodującym nieważność zaskarżonej uchwały w jej części graficznej obejmującej wskazane tereny oraz w części tekstowej w jakiej zaskarżony Plan definiuje zakwestionowane przez Sąd tereny tj. §12, §15, §17, §18, §20, §23. Ponadto Sąd przyznał rację stronie skarżącej wskazującej na wadliwość zapisu § 4 ust. 2 tekstu Załącznika nr 9 do zaskarżonej uchwały w zakresie słów "Miejskiej w Wyszkowie" do zaskarżonej uchwały zatytułowanego "Rozstrzygnięcie w sprawie sposobu realizacji oraz zasad finansowania inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy". Zgodnie z przywołaną regulacją wydatki inwestycyjne finansowane z budżetu gminy (w tym inwestycje, których okres realizacji przekracza jeden rok budżetowy) ujmowane są w uchwale budżetowej Rady Miejskiej w Wyszkowie. Przedmiotowa norma w zakresie w jakim obciąża obowiązkiem ujmowania i de facto finansowania wydatków inwestycyjnych organ stanowiący zupełnie innej gminy, i to o charakterze miejskim, rażąco narusza zasady sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym z uwagi na treść art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należało stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie § 4 ust. 2 jej Załącznika nr 9 w zakresie słów "Miejskiej w Wyszkowie". Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe okoliczności, orzeczono jak w pkt. IA/II sentencji wyroku na podstawie art. 147 §1 p.p.s.a.