II SA/Kr 1641/14

Kraków, dnia 4 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wójta Gminy P. z dnia 19 lutego 2013 r. znak [....] w sprawie ze skarg M.B. , i innych na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 29 września 2014 r. znak [....] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wójta Gminy P. z dnia 19 lutego 2013 r. znak [....] . M.B. , S.K., i innych.... złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 29 września 2014 r. znak [....] , utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy P. z dnia 19 lutego 2013 r. znak [....] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Budowa zachodniej obwodnicy N. – połączenie miejscowości B. z drogą krajową nr 28". Skarżący M.B. wniósł także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu podał, że natychmiastowe wykonanie ww. aktów administracyjnych skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami ze względu na zapowiedzi inwestora o niezwłocznym kontynuowaniu działań zmierzających do realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Działanie inwestora będzie obarczone dużym ryzykiem gospodarczo-finansowym związanym ze zbyt pośpiesznym przystąpieniem do prac, tzn. w warunkach niebezpieczeństwa utraty przymiotu ostateczności zaskarżonej decyzji Wójta Gminy P. z dnia 19 lutego 2013 r. Związane z tym będzie duże prawdopodobieństwo poniesienia przez inwestora strat finansowych wynikających z konieczności przerwania prac, czy wynagrodzenia ewentualnemu wykonawcy utraty spodziewanych korzyści. Zdaniem wnioskodawcy, realizacja (na podstawie udzielonego ewentualnie pozwolenia na budowę) tego zamierzenia budowlanego doprowadzi do trwałej zmiany otoczenia tej inwestycji, skutkując zagrożeniem m. in. dla chronionych dóbr stron niniejszego postępowania. Wpływ planowanego przedsięwzięcia na warunki życia ludzi w okresie jej eksploatacji jest trudny do oszacowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji należało oddalić. Zgodnie z zasadą postępowania sądowoadministracyjnego, ustaloną w przepisie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Podkreślenia wymaga, iż rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, Sąd nie rozstrzyga skargi merytorycznie i nie ocenia zgodności zaskarżonego aktu z prawem, ani też stopnia prawdopodobieństwa jego uchylenia w wyniku przyszłego rozpoznania sprawy, a jedynie bada czy zachodzą wskazane przez ustawodawcę przesłanki pozytywne uwzględnienia wniosku. W pierwszej kolejności wskazać należy, że przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. rozszerza możliwość wstrzymania zaskarżonych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W ocenie Sądu, pojęcie sprawy administracyjnej ujmowane jest w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi szeroko, a ustawodawca odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym. Jej tożsamość wyznaczają zatem elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. W okolicznościach niniejszej sprawy oznacza to, że za dopuszczalny należało uznać wniosek o wstrzymanie nie tylko zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. , ale także decyzji Wójta Gminy P. z dnia 19 lutego 2013 r. znak [....] , która stanowiła rozstrzygnięcie organu I instancji w administracyjnym toku sprawy. Dokonując oceny złożonego wniosku w okolicznościach przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż brak jest uzasadnienia dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się jednolicie, że wstrzymanie wykonania dotyczyć może sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, str. 160-161, postanowienie NSA z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt II GZ 190/07). Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. dotyczy bowiem jedynie tych decyzji, które nadają się wykonania, a zatem co do zasady nakładają na dany podmiot określony obowiązek. Przez wykonanie aktu administracyjnego rozumie się doprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji do pewnego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Wniosek skarżącego dotyczy decyzji organów obu instancji administracyjnych, które w konsekwencji ustaliły środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Budowa zachodniej obwodnicy N. – połączenie miejscowości B. z drogą krajową nr 28". Zdaniem Sądu rozpoznającego wniosek, decyzje te nie powodują powstania żadnych skutków w sferze interesu prawnego strony oraz nie nakładają nowych praw lub obowiązków, które podlegałyby wykonaniu. Rola takich decyzji polega wyłącznie na wskazaniu pewnych wymogów, jakie powinny być wzięte pod uwagę przy wydawaniu rozstrzygnięć bezpośrednio związanych z realizacją danej inwestycji. Zgodnie bowiem z art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235), wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym dopiero ten ostatni akt, a nie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, formułuje pewne obowiązki inwestora, co w konsekwencji oznacza, że decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 29 września 2014 r. oraz Wójta Gminy P. z dnia 19 lutego 2013 r. nie nadają się do wykonania i jako takie nie podlegają wstrzymaniu. Powyższe stanowisko zostało również zaaprobowane w orzecznictwie (zob. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Po 12/14, postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt II OZ 123/14; postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 3139/13; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 10 sierpnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 831/09). Abstrahując zaś od kwestii wykonalności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, godzi się zauważyć, że trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. to skutki, które raz zaistniałe spowodują trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego możliwy jest tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Przesłanka ta nie służy zarazem zabezpieczaniu strony pod jakimikolwiek skutkami decyzji, lecz jedynie tymi, które są bezpośrednią związane z danym aktem administracyjnym. Bezpośrednim zaś skutkiem, wynikającym z niewstrzymania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, będzie możliwość wystąpienia przez inwestora do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. Ewentualne uzyskanie pozwolenia na budowę przez inwestora jest okolicznością, która może być odwrócona bez potrzeby angażowania nieproporcjonalnie dużych nakładów pracy ludzkiej lub środków finansowych. Ponadto, wstrzymanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie może być wykorzystywane jako instrument zabezpieczenia strony de facto przed skutkami decyzji o pozwoleniu na budowę. Mając powyższe na względzie, na mocy art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji.