II SA/Kr 1708/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie : NSA Anna Szkodzińska WSA Magda Froncisz Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2015 r. sprawy ze skargi C. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia 30 września 2014 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej C. B. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prawomocnym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z dnia 11 września 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 859/12 uchylił decyzje Wojewody z dnia 1 lutego 2012 r. i z dnia 4 kwietnia 2012 r. znak: [...] oraz decyzję Starosty D. z dnia 24 listopada 2011 r. znak: [...], wydane w trybie postępowania wznowieniowego w stosunku do decyzji Starosty D. z dnia 15 lutego 2007 r. nr [...] znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego obejmującego rozdział wewnętrznej instalacji gazowej w budynku mieszkalno-usługowym przy ul. [...] w D. na działce nr [...] położonej w obrębie D. Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazał jakie czynności organ winien wykonać, podjąć przy ponownym rozpoznaniu sprawy, tj. "w szczególności, czy działka nr [...] co do której wydano pozwolenie na budowę nosi aktualnie numer [...] lub [...] (...) ustali aktualnych właścicieli nieruchomości, której dotyczyło pozwolenie na budowę i zawiadomi ich o toczącym się postępowaniu umożliwiając im czynny udział w sprawie w charakterze strony. Dokona też wyczerpujących ustaleń co do tego, czy roboty budowlane, których dotyczyła decyzja o pozwoleniu na budowę zostały wykonane, w jakim zakresie i kiedy i w zależności od tych ustaleń dokona dopiero rozstrzygnięcia na podstawie art. 151 k.p.a.". Rozpatrując ponownie sprawę, Starosta D. postanowieniem z dnia 11 marca 2013 r. znak: [...] , nałożył na T.G., w trybie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z póź. zm.) obowiązek uzupełnienia wniosku o pozwolenie na budowę "rozdział wewnętrznej instalacji gazowej w budynku mieszkalno-usługowym położonym przy ulicy [...] w D. " w terminie 7 dni od dnia otrzymania tego postanowienia. Jednocześnie w pouczeniu poinformował, że niewypełnienie w tym terminie nałożonych obowiązków spowoduje odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę. Starosta D. , po przeprowadzeniu postępowania mającego na celu wyjaśnienie zaistnienia przesłanki stanowiącej podstawę wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o pozwolenie na budowę, wydał w dniu 9 maja 2014 r. decyzję znak: [...] , którą orzekł o uchyleniu decyzji z dnia 15 lutego 2007 r. nr [...] (znak: [...] ) dotyczącą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego, obejmującego rozdział wewnętrznej instalacji gazowej w budynku mieszkalno - handlowym (wg załączonego projektu budowlanego) na działce nr [...] położonej przy ulicy [...] w D. (obręb – [...] ) oraz odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego, obejmującego rozdział wewnętrznej instalacji gazowej w budynku mieszkalno - handlowym (wg załączonego projektu budowlanego) na działce nr [...] położonej przy ulicy [...] w D. (obręb – [...]). Od tej decyzji odwołanie złożyła T.G. , wnosząc o jej uchylenie w całości jako wydanej niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Strona wskazał, że wykonała w roku 2007 r. na podstawie ostatecznej decyzji Starosty D. z dnia 15 lutego 2007 r. nr [...] znak: [...], roboty budowlane obejmujące rozdział wewnętrznej instalacji gazowej w budynku mieszkalno-usługowym przy ul. [...] w D. na działce nr [...]. Podniosła w uzasadnieniu odwołania, że na skutek podania o wznowienie postępowania C.B. , omawiana decyzja o pozwoleniu na budowę została uchylona. Dodała, że instalacja jest poprowadzona na ścianie wspólnej dla budynku [...] i [...] mających różnych właścicieli, którzy to nie brali udziału w sprawie. Z rozdzielonej instalacji gazowej korzystam ponad 7 lat, jest ona wykonana poprawnie i zgodnie z projektem. Odwołująca się przytoczyła wskazania dotyczące dyspozycji art. 146 § 1 K.p.a., tj. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. tj. w sprawie wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Według jej oceny w niniejszej sprawie brak jest nowych okoliczności i dowodów. Podniosła, że C.B. nie posiada interesu prawnego do uchylenia ww. decyzji zatwierdzającej projekt budowlany. Nigdy nie była w posiadaniu tej części nieruchomości na której poprowadzono instalację gazową. Obecnie w Sądzie Rejonowym w D. toczy się sprawa o zasiedzenie. Decyzją z dnia 30 września 2014 r. znak: [...] Wojewoda , na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, w związku z art. 151 § 2i art. 146 § 1 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję Starosty D. z dnia 9 maja 2014 r. znak: [...] w całości i orzekł, że decyzja Starosty D. z dnia 15 lutego 2007 r. nr [...] znak: [...] , zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę wskazanego zamierzenia wydana została z naruszeniem prawa oraz odmówił jej uchylenia, gdyż od dnia jej doręczenia upłynęło pięć lat z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., tj. wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda podał, że zaskarżona decyzja wydana została w trybie postępowania wznowieniowego, którego przedmiotem jest weryfikacja prawidłowości decyzji ostatecznej, wydanej w zwykłym trybie postępowania administracyjnego. Celem wznowienia postępowania jest ustalenie czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie, czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenia, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa. Wszczęcie postępowania wznowieniowego następuje w drodze postanowienia. Przed wydaniem postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego, na organie, który wydał decyzję w pierwszej instancji, ciążą pewne obowiązki, a mianowicie jeżeli organ działa w oparciu o wniosek, to winien zbadać legitymację osoby składającej wniosek, czy jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a. i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, czy wniosek ten dotyczy decyzji ostatecznej i czy podanie o wznowienie postępowania zostało złożone w terminie, o jakim mowa w art. 148 § 1 i 2 K.p.a. oraz, czy podane we wniosku przyczyny mieszczą się w kategorii podstaw do wznowienia, wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a. Czynności podjęte przez organ z urzędu, przed wydaniem takiego postanowienia, nie są czynnościami procesowymi, lecz mają charakter wewnętrzny. W przypadku braku ww. przesłanek wznowieniowych, organ nie wznawia postępowania, lecz działając na podstawie art. 149 § 3 K.p.a., wydaje postanowienie odmawiające wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie z podaniem z dnia 23 września 2011 r. o wznowienie postępowania w tej sprawie wystąpiła C.B. , w oparciu o które, organ pierwszej instancji działając na podstawie art. 147, art. 149 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. postanowieniem z dnia 25 października 2011 r. wznowił postępowanie. Podjęcie takiego działania wiązało się z następującymi okolicznościami, a mianowicie podanie o wznowienie dotyczyło decyzji ostatecznej, zostało złożone z zachowaniem terminu, o jakim mowa w art. 148 § 1 K.p.a. - strona o decyzji dowiedziała się w dniu 22 września 2011 r. z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. znak: [...] , oraz podane w nim przyczyny, mieściły się w kategorii podstaw do wznowienia, wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a. - w niniejszej sprawie okoliczność istniejąca w dniu wydania decyzji nieznana organowi, tj. realizacja inwestycji na nieruchomości nr [...] stanowiącej własność wnioskodawczym bez jej zgody oraz że podanie wniosła strona postępowania. W przypadku jednoznacznego potwierdzenia złożenia podania przez osobę nie będącą stroną postępowania organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Postanowienie o wznowieniu postępowania jest jedynie postępowaniem wszczynającym postępowanie. Stwierdzenie, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła zawarte jest w decyzji wydanej w trybie art. 151 K.p.a. Przepis ten przewiduje dwa możliwe sposoby zakończenia wznowionego postępowania. W razie braku podstaw wskazanych w art. 145 § 1 K.p.a. odmawia się uchylenia dotychczasowej decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Na uwagę zasługuje, że kodeks postępowania administracyjnego uzależnia wznowienie postępowania od braku wystąpienia przesłanek negatywnych, do których zalicza się przesłankę terminu określonego w art. 146 § 1 K.p.a., oraz przesłankę treści rozstrzygnięcia sprawy w trybie wznowienia odpowiadającej treści decyzji ostatecznej, o której mowa w art. 146 § 2 K.p.a. Wystąpienie tych przesłanek nie ogranicza dopuszczalności wznowienia postępowania. Ogranicza, natomiast możliwość rozstrzygnięcia we wznowionym postępowaniu sprawy co do istoty. Tak więc gdyby organ prowadzący postępowanie wznowieniowe stwierdził naruszenie prawa w zaskarżonej decyzji, nie może jej uchylić lub zmienić z powodu upływu okresu przedawnienia lub z powodu tego, że w wyniku wznowionego postępowania zapadłaby decyzja odpowiadającą treścią decyzji dotychczasowej. Zgodnie z art. 146 § 1 K.p.a., uchylenie decyzji z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 3-8 K.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Przepis ten, określając początek biegu wskazanego w nim terminu posługuje się pojęciem dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji, nie uzależnia zatem rozpoczęcia biegu tego terminu od tego, czy decyzja doręczona została wszystkim stronom. Termin, o którym mowa we wskazanym powyżej przepisie, jest terminem określającym przedawnienie możliwości uchylenia decyzji, początek zaś jego biegu jest związany nie z wolą strony, a zwłaszcza organu, lecz z doręczeniem lub ogłoszeniem decyzji. Po upływie pięciu lat od tej czynności, art. 146 § 1 K.p.a. wprowadza zakaz uchylenia decyzji wydanej w postępowaniu dotkniętym jedną z wad opisanych w art. 145 § 1 pkt 3-8 K.p.a. Z uwagi na treść art. 146 § 1 K.p.a., który wskazuje w sposób jednoznaczny, że upływ określonych w nim terminów, jako negatywnej przesłanki do uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji jest bezwarunkowy, tj. niezależny od okoliczności, które to spowodowały. Oznacza to zakaz merytorycznego orzekania w sprawie. Po upływie okresu przedawnienia, w sprawie rozpoznawanej w trybie wznowienia postępowania, organ administracji publicznej traci kompetencje do uchylenia decyzji, gdyż jest to rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. Prowadzenie postępowania po upływie okresu przedawnienia narusza zasadę trwałości decyzji administracyjnych, której podstawową funkcją jest stabilizacja stosunków prawnych. W świetle tej zasady strony postępowania mają prawo oczekiwać, że po upływie okresu przedawnienia ich uprawnienia i obowiązki wynikające z decyzji administracyjnej, nie ulegną z tego powodu wzruszeniu. Akceptacja poglądu przeciwnego oznaczałaby, że po upływie okresu przedawnienia, kiedy organ nie mógł już uchylić decyzji, nadal może toczyć się postępowanie badające sprawę co do istoty. Piąta przesłanka wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę dotyczy nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów. Musiały one istnieć w dniu wydania decyzji i nie być znane organowi, który wydał decyzję. Za tą nową okoliczność w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty D. z dnia 15 lutego 2007 r. nr [...] znak: [...] , należy uznać zdaniem Wojewody, brak dysponowania przez inwestora – T.G. , nieruchomością na której faktycznie miało zostać wykonane zawnioskowane zamierzenie budowlane. Z analizy całości akt sprawy oraz uzupełnionych dowodów wynika, ze inwestycja miała być wykonana zarówno w budynku usytuowanym na parceli katastralnej nr [...] według wykazu synchronizacyjnego a według stanu nowego odpowiednik tej parceli działka nr [...] oraz na działce nr [...] nie stanowiącej własności inwestora. Planowana do wykonania instalacja według projektu budowlanego miała być wykonana w części budynku (korytarz i klatka schodowa - przeznaczone do wspólnego użytkowania) na działce nr [...]. Mając na uwadze powyższe oraz cechę trwałego związania budynku z gruntem inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę winien złożyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane również dla działki nr [...] stanowiącej własność C.B. . Załączone oświadczenie nie obejmowało tej działki a jedynie działkę nr [...] ze wskazaniem do tej nieruchomości tytułu własności, co nie było zgodne ze stanem faktycznym, gdyż stanowiła ona współwłasność H.G. , M.G. , K.J. i E.D. . Organ wydający decyzję o pozwolenie na budowę nie wiedział o przytoczonym powyżej stanie dotyczącym zarówno przysługującego innym osobom prawa do działki nr [...] oraz faktycznie zawnioskowanym pozwoleniu na budowę inwestycji obejmującej dodatkową działkę. Nie miał podstaw prawnych do kwestionowania tak złożonego wniosku a zwłaszcza oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, czy żądania uzupełnienia projektu budowlanego, gdyż nie miał żadnych dowodów świadczących o ich niezgodności z prawem, czy stanem faktycznym. Projekt budowlany opracowany dla tego zamierzenia stosownie do obowiązujących na dzień orzekania zapisów ustawy Prawo budowlane nie zawierał projektu zagospodarowania terenu, który winien obejmować: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Z tej części projektu budowlanego można ustalić na jakich działkach faktycznie realizowana jest inwestycja, jakie obejmuje obiekty. Znajdujący się w aktach projekt budowlany został sporządzony prawidłowo dla omawianej inwestycji. Wojewoda stwierdził, że w badanej sprawie zachodzi przesłanka wznowienia o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. do uchylenia decyzji Starosty D. z dnia 15 lutego 2007 r. nr [...] znak: [...], jednakże od dnia doręczenia tej decyzji upłynęło ponad 7 lat - czyli mamy do czynienia ze skutkiem przedawnienia, o którym mowa w art. 146 § 1 K.p.a. Przedmiotowa decyzja została odebrana przez inwestora w dniu 15 lutego 2007 r. Od tej daty należy liczyć bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 146 § 1 K.p.a. Zatem, w dniu 15 lutego 2012 r. przedawniła się możliwość uchylenia omawianej decyzji. Wojewoda orzekł w tej sprawie zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, co znajduje potwierdzenie w sentencji niniejszej decyzji. Z powyższą decyzją nie zgodziła się C.B. zaskarżając ją w ustawowym terminie i trybie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. C.B. wniosła o natychmiastowe uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej wyrzeczenia o odmowie uchylenia, gdyż od dnia jej doręczenia upłynęło pięć lat z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. tj. wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję - ze względu na niewłaściwe zastosowanie przepisów K.p.a. Skarżąca podniosła, że w okolicznościach niniejszej sprawy zastosowanie winien mieć art. 145 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. i w takiej sytuacji uchylenie decyzji nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat. Stosując wskazany w sentencji zapis, zdaniem skarżącej, błędnie ustalono termin doręczenia decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż od okresu w jakim o decyzji o pozwoleniu na budowę C.B. dowiedziała się upłynęło dopiero 4 lata. Strona zarzuciła, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji został naruszony przepis art. 24 § 1 pkt 4 K.p.a., tj. tą sprawę prowadzi osoba będąca biegłym w innym postępowaniu mającym związek z rozstrzyganą sprawą przytaczając na to argumenty. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.". Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Istotą sporu w tej sprawie jest udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy zgodna z prawem jest zaskarżona decyzja w której organ administracyjny stwierdził, że decyzja z 15 lutego 2007 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenie na budowę nie może być uchylona z tego powodu, że od chwili jej doręczenia upłynęło 5 lat. Organy obu instancji przyjęły, że podnoszona przez skarżąca okoliczność sprowadzająca się do podania przez inwestora (T.G. ) w dniu 8 lutego 2007 r. nieprawdziwej informacji, zgodnie z którą tylko inwestor (T.G. ) posiadała tytuł prawny do dysponowania na cele budowlane nieruchomością opisaną jako działka nr [...] położoną w D. – stanowi przesłankę opisaną w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., czyli jest to wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji a nieznanych organowi, który wydał decyzję. Przyjęcie takiej kwalifikacji prawnej spowodowało zastosowanie art. 146 § 1 K.p.a., zgodnie z którym nie można uchylić decyzji z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Na podstawie akt sprawy należy stwierdzić, że nie ulega wątpliwości, że uczestniczka T.G. w dniu 8 lutego 2007 r. złożyła wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego obejmującego wykonanie wewnętrznej instalacji gazowej w budynku położonym na działce nr [...] w D. (akta administracyjne sprawy, karta nr [...] ). Do tego wniosku dołączyła, między innymi, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodnie z którym T.G. oświadczyła, że jest jedynym właścicielem nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] . To oświadczenie zostało złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdy. Z akt sprawy wynika, że parcela budowlana oznaczona numerem [...] stanowi działkę nr [...] , której współwłaścicielami są: M.J. , T.G., E.D. , (lub D. ) i K.J. (akta administracyjne sprawy, odpis z księgi wieczystej [...] akta administracyjne, karta nr [...] ). Właścicielem działki nr [...] jest zaś C.B. (akta administracyjne sprawy, odpis z księgi wieczystej [...] ). Organy ustaliły, że przedmiotowa inwestycja została wykonana na działkach nr [...] (w zakresie obejmującym korytarz i klatkę schodową) i nr [...] (pozostała część wewnętrznej instalacji gazowej). Organy obu instancji uznały, że brak podania przez inwestora działki nr [...] jako terenu inwestycji a także oświadczenie, że działka nr [...] ( [...] ) stanowi własność tylko T.G. to są nowe okoliczności istniejące w dacie wydania decyzji (15 lutego 2007 r.) a nieznane organowi, który taką decyzję wydawał. Sąd nie podziela tej kwalifikacji. W ocenie Sądu złożenie przez inwestora oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdy, w którym to oświadczeniu inwestor ani nie podał całego terenu inwestycji (zataił działkę nr [...]), ani też nie podał prawdziwego tytułu prawnego do części inwestycji (do działki nr [...] ) stanowi podanie nieprawdziwych danych, będących podstawą do wydania pozwolenia na budowę. Posiadanie przez inwestora tytułu prawnego do terenu inwestycji stanowi bardzo ważną okoliczność i jest jednym z podstawowych warunków uzasadniających udzielenie lub odmowę udzielenia pozwolenia na budowę. Złożenie oświadczenia przez inwestora o braku tytułu prawego do terenu inwestycji stanowiłoby podstawę do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 4 i art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm. – takie przepisy obowiązywały w dacie 15 lutego 2007 r). Identyczna regulacja obowiązywała także w dacie wydania w tej sprawie zaskarżonej decyzji i obowiązuje nadal. Tym samym w przypadku, gdy złożone przez inwestora oświadczenie o posiadanym tytule prawnym do terenu inwestycji zawiera podanie nieprawdziwych treści, to takie oświadczenie w procedurze udzielania pozwolenia na budowę należy zakwalifikować jako ewentualną przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., a nie jako przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Ponieważ organy obu instancji nie prowadziły dotychczas postępowania w zakresie wystąpienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., to Sąd nie może dokonać oceny trafności odnoszących się do tej przesłanki rozważań. Takich bowiem rozważań jeszcze nie ma. Przy czym Sąd zwraca uwagę, że już w pierwszym piśmie skarżącej z dnia 23 września 2011 r. (akta administracyjne, karta nr [...] ) skarżąca zwracała uwagę na nieprawdziwe (fałszywe) podanie przez inwestora informacji o tytule prawnym do terenu inwestycji. To powinno stanowić już wówczas podstawę do oceny, czy rzeczywiście inwestorka podała nieprawdę (podała fałszywą informację o tytule prawnym do terenu inwestycji), czy też takiej informacji nie podała. Dokonanie prawidłowego zakwalifikowania przesłanki wznowieniowej ma znaczenie także co do dopuszczalności uchylania decyzji w postępowaniu wznowieniowym – zgodnie z art. 146 § 1 K.p.a. uchylenie decyzji z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. może nastąpić aż do chwili upływu okresu 10 lat od daty doręczenia lub ogłoszenia takiej decyzji, a uchylenie decyzji z przesłanki zawartej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. ograniczone jest okresem 5 lat. Trafnie zwróciła na to uwagę skarżąca w skardze. Sąd także wskazuje na braki w materiale dowodowym. W prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 859/12, którego wskazówki wiązały organy administracji w tej sprawie i wiążą Sąd (zgodnie z art. 153 P.p.s.a.), Sąd zobowiązał do ustalenia, na jakich nieruchomościach (działkach) realizowana była przedmiotowa inwestycja. Badając wykonanie tej wskazówki Sąd stwierdza, że poza samym twierdzeniem organów, że inwestycja pod nazwą: "rozdział wewnętrznej instalacji gazowej w budynku mieszkalno-usługowym przy ul. [...] w D. na działce nr [...] położonej w obrębie D" została wykonana na działce nr [...] i nr [...] nie ma żadnych dowodów to potwierdzających. W aktach sprawy są trzy kopie map: kopia mapy zasadniczej z 20 kwietnia 2012 r. (bez naniesienia numeru karty akt administracyjnych), kopia mapy sytuacyjno-wysokościowej (bez daty i bez numeru karty akt administracyjnych) oraz prawdopodobnie szkic mapy (bez daty i bez numeru karty akt administracyjnych). Mapy te zawierają tylko oznaczenie numerów działek [...] i [...] , ale bez jakiegokolwiek przebiegu instalacji gazowej. Także mapy objęte zatwierdzonym decyzją z 15 lutego 2007 r. projektem budowlanym nie zawierają żadnych granic działek i przebiegu z uwzględnieniem granic tych działek instalacji gazowej. Tym samym nadal nie wiadomo, jak i przez które działki przedmiotowa instalacja przebiega. Trafnie podnosi to także skarżąca zarzucając brak w aktach sprawy mapy zasadniczej. Tym niemniej brak ustalenia tej okoliczności (dokładnego przebiegu instalacji gazowej na działkach) nie stanowi podstawowej kwestii tej sprawy, ponieważ inwestorka składając oświadczenie co do posiadania tytułu prawnego w dniu 8 lutego 2007 r. nie podała prawidłowych danych ani co do działki nr [...] , ani co do działki nr [...] . Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że materiał dowodowy zebrany w tej sprawie jest po pierwsze niekompletny i nie wykonano w sposób prawidłowy wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Sądu z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 859/12 (brak ustalenia dokładnego przebiegu zrealizowanej inwestycji na konkretnych numerach działek). Po drugie dokonany organy błędnego zakwalifikowania przesłanki wznowieniowej przyjmując jako podstawę art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., zamiast wstępnie zakwalifikować podawane przez skarżącą okoliczności jako przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. i w tym zakresie prowadzić postępowanie wznowieniowe. Podstawą prawną do określenia ww. wskazówek co do ponownie prowadzonego postępowania przez organy administracji jest art. 141 § 4 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił obie wydane w tej sprawie decyzje. Wykazane bowiem naruszenia przepisów postępowania mają charakter istotny i mogły mieć wpływ na wynik sprawy, co stanowi spełnienie przesłanki wynikającej z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. O wstrzymaniu wykonywania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.