II SA/Kr 1709/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie WSA Mirosław Bator Jacek Bursa / spr./ Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 31 sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala wyroku z dnia 29 czerwca 2012 r. Prezydenta Miasta K. decyzją z dnia 28 kwietnia 2011 r. nr [....] , znak: [....] orzekł o ustaleniu, na wniosek A.H. , warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego p.n.: "Budowa zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w układzie szeregowym (8 budynków) z wbudowanymi garażami w poziomie przyziemia oraz miejscami postojowymi na terenie wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną (obejmującą doprowadzenie wody, energii elektrycznej, gazu, telekomunikacji oraz odprowadzeniem ścieków i wód opadowych wraz z układem komunikacyjnym) na działce nr [....] obr. [....] oraz infrastrukturą techniczną i zjazdem z ul [....] na działkach nr nr [....] obr. j. w. oraz [....] obr. [....] w K". W uzasadnieniu przedstawiono dotychczasowy przebieg wydarzeń w sprawie wskazując, że w wyniku wniosku inwestora, w dniu 26 lipca 2007 r. została wydana decyzja nr [....] o ustaleniu warunków zabudowy, z tym, że rozstrzygnięcie to zostało uchylone decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 12 listopada 2007 r. nr [....] , a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Prezydent Miasta w dniu 3 grudnia 2008r. wydał decyzję nr [....] ustalającą warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, jednak także to rozstrzygnięcie zostało uchylone decyzją organu odwoławczego z dnia 12 maja 2009 r. nr [....] z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia ze względu na niewłaściwy sposób ustalania warunków zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji oraz brak załącznika do decyzji o warunkach zabudowy w postaci wyników analizy urbanistyczno - architektonicznej. Rozpoznając sprawę po raz kolejny organ I instancji podał, iż teren wskazany we wniosku o ustalenie warunków zabudowy nadal nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i dlatego zasadnym było przeprowadzenie postępowania, o którym mowa w art. 59 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W dalszej części uzasadnienia podano, iż w toku powtórnego postępowania inwestor skorygował wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Organ I instancji wyjaśnił również, że przeprowadzona analiza urbanistyczno - architektoniczna wskazuje na charakterystyczne parametry występujące w obszarze sąsiednim w stosunku do terenu inwestycji, a każdy z elementów opisanych w analizie znajduje swoje odzwierciedlenie w materiale fotograficznym. Ponadto wskazano, iż w oparciu o przepis art. 53 ust. 4 pkt. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wystąpiono o uzgodnienie projektu decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. Organ I instancji podał w dalszym ciągu, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. nie wyraził swego stanowiska w terminie 21 dni od otrzymania projektu decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy, wobec czego, na podstawie art. 53 ust. 5c w zw. z art. 60 ust. 1a cyt. ustawy przyjęto, iż organ ten dokonał uzgodnienia projektu decyzji. W rezultacie Prezydent Miasta wskazał, że w toku postępowania uzyskano odpowiednie opinie i uzgodnienia oraz ustalił, iż spełnione zostały przesłanki wynikające z art. 61 ust. 1 pkt. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wobec czego zasadnym było wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, której projekt został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów. Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 31 sierpnia 2011 r. znak: [....] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 28 kwietnia 2011 r. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że linia zabudowy została ustalona w nawiązaniu do istniejącej zabudowy, w odległości nie mniejszej niż 8 metrów od działki drogowej, co wynikało z faktu, że większa część zabudowy istniejącej przy ul. [....] usytuowana była w głębi działek oraz skośnie względem ulicy, powołując się przy tym na przepis § 4 ust. 4 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury, który przewiduje wyznaczenie obowiązującej linii zabudowy w oparciu o ustalenia analizy urbanistyczno - architektonicznej, jako jedną z możliwości określenia tejże linii. Dalej Kolegium wskazało, że odnośnie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu, w obszarze analizowanym jest on zróżnicowany i wynosi od 6% do 39%, przy czym jego wartość średnia wynosi 19%, a dla planowanej inwestycji przyjęto wskaźnik w rozmiarze 25%, co jest uzasadnione z uwagi na bliskie sąsiedztwo działek o wyższym wskaźniku powierzchni zabudowy (działka nr ....- wskaźnik zabudowy wynosi 25%, działka nr ..... - wskaźnik zabudowy wynosi 28%, działki nr ......-11 z zabudową jednorodzinną w układzie szeregowym – wskaźnik zabudowy wynosi 37 %). W rezultacie, zdaniem organu odwoławczego, wielkość wskaźnika powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu została ustalona z zachowaniem reguł przewidzianych w § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności ust. 2, który przewiduje wyznaczenie tego parametru w oparciu o zapisy ujęte w analizie urbanistyczno - architektonicznej. Ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki planowanej inwestycji, stosownie do § 7 ust. 1 cyt. rozporządzenia, następuje w oparciu o wysokość krawędzi elewacji istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, z tym, że jeżeli wysokość ta na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, przyjmuje się wartość średnią występującą w obszarze analizowanym (§ 7 ust. 3). Dopuszczalne jest także ustalenie innej wysokości, niż to wynika z podanych powyżej zasad, o ile wynika to z przeprowadzonej analizy urbanistyczno - architektonicznej (§ 7 ust. 4). W tym zakresie Kolegium wskazało, iż wysokość elewacji budynków mieszkalnych od strony ul. [....] przebiega uskokowo na wysokości: do okapu od 3,5 metra do około 6 metrów (działki nr.....); do kalenicy do 9 metrów (działki nr.....), natomiast wartość średnia wynosi do okapu 4,5 metra, a do kalenicy 8,9 metra, wobec czego, w ocenie organu odwoławczego, tylko nieznacznie odbiegało od tego parametru na działce nr [....] , w związku z czym dla przyszłego zamierzenia inwestycyjnego celowym było wyznaczenie wysokości elewacji frontowej planowanej inwestycji w nawiązaniu do zabudowy na tej działce, czyli 5 metrów do okapu i 9 metrów do kalenicy. Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Kolegium, przyjąć należało, że określenie obowiązującej linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, nastąpiło w oparciu o ustalenia analizy urbanistyczno - architektonicznej, czyli na podstawie § 4 ust. 4, § 5 ust. 2 i § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z kolei stosownie do § 6 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury, szerokość elewacji frontowej wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20% (ust. 1), lub w oparciu o ustalenia analizy (ust. 2). Organ odwoławczy zaznaczył, że jak wynikało z przeprowadzonej analizy średnia szerokość elewacji frontowych wynosiła 14,5 metra i taką też wartość, z dopuszczeniem 20% tolerancji, przyjęto dla planowanej inwestycji, czyli parametr ten ustalono w opinii organu II instancji w oparciu o podstawową zasadę przewidzianą § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Następnie SKO w [...] zaznaczyło, że uzupełniona analiza urbanistyczno - architektoniczna zawierała opis terenu inwestycji, wskazując, iż jest on w zakolu rzeki [....] , w enklawie zabudowy mieszkaniowej położonej przy ul. [....] i ul. [....] i w obszarze tym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, jeden obiekt wielorodzinny oraz zabudowania mieszkalne i gospodarstwa produkcji ogrodniczej. Kontynuując organ odwoławczy wyjaśnił również, że funkcjami istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym była zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna (działka nr ....dostępna od ul.....), zabudowa zagrodowa w gospodarstwie ogrodniczym, drogi publiczne oraz wewnętrzne oraz obiekty infrastruktury technicznej. Z kolei działka nr [....] obr. [....] , przyjęta jako "sąsiednia", posiadała dostęp zarówno do tej samej drogi publicznej co teren inwestycji, czyli do ulicy [....] , jak i do ulicy [....] , na co wskazywał załącznik graficzny do analizy oraz do decyzji o warunkach zabudowy, a także materiał fotograficzny. Zdaniem Kolegium skoro zatem funkcją zabudowy istniejącą w obszarze analizowanym była zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, to planowana inwestycja, polegająca na takiej właśnie zabudowie, wprost nawiązywała do istniejącego w obszarze analizowanym sposobu zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Kolegium podzieliło także pogląd organu I instancji odnośnie interpretacji pojęcia "działki sąsiedniej" oraz kontynuacji funkcji zabudowy istniejącej na tych działkach (art. 61 ust. 1 pkt. 1 cyt. ustawy), która była jak zauważył organ odwoławczego - prezentowana zarówno przez komentatorów przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego, Wy d. C.H. Beck Warszawa 2006, str. 498 i nast.) jak i przez sądy administracyjne (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3.10.2006 r. sygn. akt II OSK 196/06, Lex nr 289275, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18.04.2007 r. sygn. akt II OSK 657/06, Lex nr 322451 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1.06.2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 744/07, Lex nr 341263). Kolegium przyjęło, iż w/w interpretacja pojęcia "działki sąsiedniej" było poglądem ugruntowanym, tworzącym pewną linię orzecznictwa w tego rodzaju sprawach i dlatego Kolegium - akceptując taką wykładnię - uznało ustalenia dokonane w tym zakresie w zaskarżonej decyzji, za prawidłowe. Ponadto organ II instancji stwierdził, że zalecenia Kolegium zawarte w decyzjach z dnia 12 listopada 2007 r. i z dnia 12 maja 2009 r. zostały zrealizowane, co skutkowało utrzymaniem w mocy zaskarżonego rozstrzygnięcia (tj. decyzji Prezydenta Miasta z dnia 31 sierpnia 2011 r. znak: [....] – dopisek Sądu). Następnie organ II instancji podniósł, że poza zakresem postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy pozostały wskazywane w odwołaniu kwestie związane ze średnią powierzchnią działek położonych przy ulicy [....] , średniej odległości budynków mieszkalnych od tej ulicy oraz stanem technicznym ul. [....] i ul. [....] , ponieważ od ustaleń w tym zakresie nie było uzależnione wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Konkludując Kolegium stwierdziło, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności oraz uprawnień osób trzecich (art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Oznacza to w opinii organu II instancji w rezultacie, że decyzja ustalająca warunki zabudowy dla określonej inwestycji w żadnym razie nie ingeruje w sferę prawa własności (lub uprawnień wynikających z prawa użytkowania wieczystego) do terenu przysługujących określonym podmiotom i nie jest także równoznaczna ani z pozwoleniem na budowę, ani też nie daje inwestorowi tytułu do wejścia na teren budowy, ani tym bardziej do rozpoczęcia prac budowlanych, lecz pozwala dopiero wnioskodawcy ubiegać się o wydanie pozwolenia na budowę. Zdaniem SKO w [...] rozstrzygnięcie o ustaleniu warunków zabudowy nie było także tożsame i nie zezwalało, jak sugerowali odwołujący się, na dokonanie podziału nieruchomości, w związku z planowaną realizacją 8 budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej, gdyż ta kwestia wymagała przeprowadzenia odrębnego postępowania i wydania odrębnego rozstrzygnięcia w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. W dniu 14 października 2011 r. skargę na powyższą decyzję SKO w [...] z dnia 31 sierpnia 2011 r. znak: [....] złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie: H.K., J.K. , I.K. , M.K., P.P. oraz G.M. , wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zaskarżona decyzja, jak też decyzja organu I instancji są wadliwe, gdyż obarczone są wadami w zakresie ustalenia stanu faktycznego, jak też naruszeniem przepisów materialnych ustawy o planowaniu przestrzennym. Dalej wskazano, że w toku postępowania najpierw Wydział Architektury i Urbanistyki UM, a później SKO przyjęły, "że zamierzona inwestycja na działce nr 191 jest kontynuacją funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy jak na działce nr [....] i [....] ". Zdaniem skarżących powyższe stwierdzenie było konsekwencją zaaprobowania bez zastrzeżeń oświadczeń zawartych w analizie i opinii urbanistycznej (zał. nr 3 do decyzji Wydz. Arch. i Urb. UM K. nr.....) które, wg skarżących pozostawało w oderwaniu od rzeczywistości a ich rzetelność była wątpliwa ponieważ: • działka nr [....] zabudowana była budynkiem jednorodzinnym; • działki nr [....] i [....] położone były przy ulicy [....] i nie miały dostępu poprzez działkę [....] do ulicy [....] j; • żadna działka dostępna z ulicy [....] nie była zabudowana budynkami jednorodzinnymi w układzie szeregowym, a tym bardziej zespołem takich budynków. Następnie skarżący stwierdzili, że opierając się o inne nierzetelne wyniki zawarte w przywołanej poprzednio analizie najpierw Wydział Architektury i Urbanistyki UM , a później SKO w [...] utrzymał parametry dotyczące wysokości górnej kalenicy i szerokości elewacji budynków dla planowanej inwestycji na działce nr [....] i tak: kalenica budynków na działkach nr [....] i [....] miały wg załączonej analizy wartość 9 m – zdaniem skarżących była to nieprawda, gdyż były niższe o 1-2 m, poza tym w opinii skarżących działki te nie sąsiadowały bezpośrednio z działką nr [....] , budynki na działkach najbliższych (....) były niższe nawet o 3 m i dopuszczalna wysokość przekraczała stan istniejący. Podobnie rzecz się miała w ocenie skarżących przy ustaleniu szerokości elewacji frontowej budynków planowanej inwestycji. Według analizy średnia w badanym terenie to 14,5 m i taką szerokość powiększoną o 20 % dopuszczono dla przyszłej inwestycji. Podana w analizie średnia była zdaniem skarżących nieprawidłowa, ponieważ najszersza elewacja frontowa do ulicy [....] to elewacja budynku na działce nr [....] wynosząca 14,3 m. W ocenie skarżących wszystkie inne elewacje w analizowanym terenie, dostępnym od ulicy [....] , były mniejsze, więc średnia też była mniejsza. Skarżący stwierdzili zatem, że opiniodawca podał nierzetelne dane a zatem cyt.: "warunki wydane przez UM K. , a podtrzymane przez SKO są też nierzetelne". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Ponieważ skarżący: H.K. I.K. , M.K. , P.P. oraz G.M. nie uzupełnili braków skarg, ich skargi zostały prawomocnie odrzucone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, z uwagi na brak po stronie skarżącego interesu prawnego do jej wniesienia. Zgodnie z art. 50 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy rozważenia zatem wymaga, czy skarżący J.K. ma interes prawny we wniesieniu skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 31 sierpnia 2011 r. znak: [....] . W myśl poglądów wyrażanych w doktrynie "o interesie prawnym w rozumieniu komentowanego przepisu mówimy wtedy, gdy ma on oparcie w przepisach prawa. O tym więc, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes prawny, decyduje przepis prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego; jednakże mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe. Od wykazania związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnione więc jest uprawnienie do złożenia skargi (podkreślenie własne). Zdaniem T. Wosia interes prawny we wniesieniu skargi, na którym została oparta legitymacja skargowa, stanowi nową kategorię interesu prawnego w prawie administracyjnym (T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2004, s. 122-123). Istotę legitymacji skargowej stanowi uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem, czyli z obiektywnym porządkiem prawnym. W tym ujęciu o istnieniu legitymacji nie decyduje zarzut naruszenia interesu prawnego skarżącego, lecz interes prawny, którego istotę stanowi "żądanie oceny przez właściwy sąd administracyjny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z obiektywnym stanem prawnym" (T. Woś, tamże). Jednakże nie wyczerpuje to treści terminu "interes prawny" w rozumieniu komentowanego przepisu. Skarżący bowiem musi mieć w złożeniu skargi interes prawny pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością (podkreślenie własne). J. Zimmermann także uważa, że komentowany przepis wprowadza nową, oddzielną kategorię interesu prawnego, jakim jest "interes we wniesieniu skargi" (J. Zimmermann, glosa do postanowienia NSA z dnia 19 sierpnia 2004 r., OZ 340/04, OSP 2005, z. 4, poz. 51, s. 21). Podobne stanowisko autor ten sformułował na gruncie art. 33 ust. 1 ustawy o NSA (J. Zimmermann, Polskie sądownictwo administracyjne. Uwagi o projekcie ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, KSP 1993/1994, z. 26-27, s. 45). W orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (podkreślenie własne)." (Andrzej Kabat, Komentarz do art. 50 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Jak natomiast wynika z akt administracyjnych oraz oświadczenia skarżącego złożonego na rozprawie, nie jest on właścicielem, współwłaścicielem, czy użytkownikiem wieczystym żadnej z nieruchomości znajdującej się w sąsiedztwie nieruchomości, której dotyczy wniosek o wydanie warunków zabudowy, a nawet znajdującej się w obszarze analizowanym. W ocenie Sądu okoliczności te przemawiają za odmową przyznania J.K. interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Rozważenia przy tym wymaga, czy fakt doręczenia skarżącemu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 31 sierpnia 2011 r. znak: [....] może skutkować przyznaniem mu interesu prawnego w jej zaskarżeniu. W literaturze i orzecznictwie wyrażany był bowiem pogląd, że "osoba, którą w decyzji podatkowej wskazano jako stronę, ale która stroną w rzeczywistości nie była, ma prawo wnieść, w ramach interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego" (WSA w Warszawie w wyroku z dnia 27 stycznia 2004 r., III SA 1617/02, OSP 2005, z. 11, poz. 128), czy też analogiczny pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 13 stycznia 2012 roku ( II OSK 2050/10,LEX nr 1113775). Podkreślić jednak należy, że stan faktyczny w przywołanych sprawach był diametralnie inny niż w przedmiotowym wypadku. W niniejszej sprawie skarżący J.K. wskutek wydania zaskarżonej przez niego decyzji nie nabył żadnych uprawnień, ani też decyzja ta nie nakłada na niego żadnych obowiązków. Skarżący J. K. nie był też stroną toczącego się wiele lat postępowania administracyjnego, ani nie reprezentował żadnej ze stron tego postępowania. Co istotne, w toku tego wieloletniego postępowania, w ramach którego organy podejmowały szereg czynności i wydały kilka aktów administracyjnych - gdyż decyzja organu I instancji była dwukrotnie uchylana - organ nie traktował J.K. jako strony, nie kierował do niego żadnej korespondencji oraz (za wyjątkiem zaskarżonej decyzji) nie doręczał mu żadnego z wydanych aktów administracyjnych. Natomiast wskutek ewidentnego błędu organu, ostatnia decyzja została doręczona również J.K., którego nazwisko pojawiło się w rozdzielniku do odwołania, sporządzonym i załączonym do odwołania przez odwołujące się strony. Okoliczność ta, w sytuacji kiedy J.K. przepisy prawa nie przyznawały przymiotu strony, kiedy nie był przez organ traktowany jako strona, a wskutek błędu organu również jemu jedynie doręczono decyzję, która nie nakłada na niego żadnych obowiązków, ani też nie przyznaje mu żadnych uprawnień, nie daje podstaw do wyrażenia poglądu, że w związku z tym nabył on interes prawny do wniesienia na nią skargi. Zaznaczyć należy, że przeciwny pogląd prowadziłby do sytuacji, kiedy sąd administracyjny - który stosownie do art. 3 "p.p.s.a.", powołany jest do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej - będąc zobowiązany do rozpoznania skargi podmiotu, któremu omyłkowo doręczono decyzję, zamiast kontrolowania organu administracyjnego, byłby niejako związany jego błędem. Dawałoby to również podstawę do ingerowania w przebieg postępowania administracyjnego podmiotom, które obiektywnie nie są zainteresowane jego wynikiem. Konkludując należy wskazać, że tak jak posiada interes prawny do wniesienia skargi podmiot, który wskutek błędu organu został pominięty w postępowaniu administracyjnym jako strona, tak nie posiada interesu prawnego do wniesienia skargi podmiot, któremu jedynie wskutek błędu, organ doręczył decyzję, z której nie wynikają dla niego żadne uprawnienia, czy obowiązki. Mając zatem na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.