II SA/Kr 1721/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...]" Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 5 października 2012 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: sprostować w Postanowieniu z dnia 5 czerwca 2013 r. nazwiska uczestników postępowania w ten sposób, że zamiast "M.B. " wpisuje się "M.Z,. " i zamiast "K.B. " wpisuje się "K.Z. ". WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...]" Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 5 października 2012 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej - Przedsiębiorstwa [...]" Sp. z o.o. w K. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem zlotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] lipca 2012 roku Nr [...] wydaną na podstawie art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 54 i art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2012 poz. 647) w związku z art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 z późn. zmian) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zmian.) – po rozpatrzeniu wniosku ".A. " Sp. z o.o. ul. [...] z dnia 03 kwietnia 2012 roku – ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn. Budowa sieci kanalizacji sanitarnej dla zespołu mieszkaniowego, wielorodzinnego przy ul.[...] w K. na działkach nr: [...] ,[...] ,[...] itd... obr. [...] W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2012 poz. 647) i art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 z późn. zmian.) Wskazał, że postępowanie przeprowadzono na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 50 i nast. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przytoczył, że w ramach postępowania dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, uzyskano milczące uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. w trybie art. 53 ust. 5 i 5c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, opinię Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta K. w zakresie ochrony zieleni, wód gospodarki wodnej i geologii (opinia z dnia 21.05.2012 r. znak: [...] i opinię Biura Planowania Przestrzennego (opinia z dnia 16.05.2012 r. znak [...]. Wskazał, że strona postępowania - Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o. o. nie wyraziła zgody na wejście kanalizacją sanitarną na teren jej działek o numerach [...] ,[...] ,[...] ,[...] , co nie stanowi przeszkody do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, ponieważ wymieniona decyzja stwierdza jedynie dopuszczalność zamierzenia inwestycyjnego z punktu widzenia przepisów prawa określonego rodzaju, ale nie przesądza o możliwości realizacji inwestycji. Konkludując organ wywiódł, że nie mógł odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego na tej podstawie, że właściciel części terenu inwestycji, a to działek nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] nie wyraził zgody na wejście kanalizacją sanitarną na jego teren. Odwołanie od decyzji organu I instancji złożyło Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o. o. w K. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Strona odwołująca zarzuciła między innym naruszenie art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez błędne zakwalifikowanie inwestycji jako wykonującej cel publiczny, art. 7, 77 oraz 107 kpa poprzez niewyjaśnienie jakimi przesłankami kierował się organ przy oddzieleniu od podstawowej inwestycji planowanej budowy sieci kanalizacji sanitarnej i potraktowania jej jako odrębnego zamierzenia inwestycyjnego o charakterze celu publicznego, art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak analizy stanu faktycznego i prawnego działek nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] i art. 54 pkt 2 lit d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak wnikliwego odniesienia się do wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] października 2012 r. znak: [...] wydaną na podstawie art. 50, art. 53, art. 54, art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy ww. decyzję. W ocenie Kolegium planowana inwestycja mieści się w definicji celu publicznego zawartej w art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami opartej na kryterium przedmiotowym, albowiem realizuje cele publiczne i w przyszłości przejdzie na własność odpowiedniej jednostki organizacyjnej służąc społeczności lokalnej. Bez znaczenia, zdaniem Kolegium, pozostaje to czy jest finansowana ze środków publicznych, czy też w pełni ze środków prywatnych. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania dotyczących naruszenia praw osób trzecich Kolegium wskazało, że zgodnie z przepisami Prawa budowlanego kwestia zgody strony odwołującej na objęcie zamierzeniem inwestycyjnym terenu do niej należącego oraz tytuł prawny do nieruchomości objętej zamierzeniem inwestycyjnym będą stanowić przedmiot analizy w toku postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę. Niezależnie od treści zarzutów odwołania, Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja jest zgodna z regulacją ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z regulacją ustaw szczególnych, a przeprowadzone postępowanie wyjaśniające uwzględnia wymogi procedury administracyjnej. Skargę na decyzję SKO wniosło Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o. o. w K. zarzucając naruszenie: 1) art. 6 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez błędne zakwalifikowanie inwestycji jako wykonującej cel publiczny, podczas gdy jest ona jedynie częścią inwestycji dla której w całości należało ustalić warunki zabudowy w drodze decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, 2) art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 kpa poprzez błędne przyjęcie, że zamierzona inwestycja wykonuje cel publiczny oraz brak wnikliwego zbadania sprawy, w szczególności odniesienia się do części zarzutów skarżącego oraz brak uwzględnienia zagrożenia, jakie ta inwestycja może spowodować dla sieci już istniejących oraz innych zabudowań, a także przez pominięcie załącznika do odwołania przekazanego przez skarżącego organowi drugiej instancji, 3) art. 61 § 4 kpa poprzez niepoinformowanie wszystkich stron o toczącym się postępowaniu, 4) art. 54 pkt 2 lit. d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak wnikliwego odniesienia się do wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich i wskazanie jedynie podstawowych i niewystarczających informacji, w szczególności nieodniesienie się do wymagań zachowania praw właścicieli nieruchomości przez których tereny zamierzenie inwestycyjne ma być przeprowadzone, 5) art. 53 ust. 3 pkt 2 ww. ustawy poprzez brak analizy stanu faktycznego i prawnego terenów, na których przewiduje się realizację inwestycji, w szczególności przez nieuwzględnienie stanu działek nr:[...] ,[...] ,[...] ,[...] , niezbadanie kwestii zgodności planowanej inwestycji z przepisami określającymi odległości sieci od innych elementów, 6) art. 2 pkt 5 ww. ustawy poprzez jego niezastosowanie, w szczególności przez brak zweryfikowania czy dana inwestycja jest działaniem o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym lub krajowym, 7) art. 61 ust. 1 ww. ustawy przez jego niezastosowanie, 8) art. 15, 136, 140 kpa poprzez brak rozpatrzenia całości sprawy przez organ drugiej instancji, w szczególności przez brak odniesienia się do zarzutów skarżącego, w tym przez pominięcie załącznika do odwołania. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zarzuciła, że wnioskodawca nie świadczy usług powszechnych, jego zamierzenie inwestycyjne nie ma charakteru publicznego, a jedynie ma mu pozwolić na ukończenie inwestycji, co do której uzyskał wcześniejszą decyzję o ustaleniu warunków zabudowy. Zdaniem skarżącego ta kwalifikacja wyłącza wnioskodawcę z grona podmiotów mogących ubiegać się o decyzję ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego. W dalszej części uzasadnienia skarżący podniósł, że projektowana sieć koliduje z pewnymi elementami Osiedla [...] w K. (śmietnik, przyłącz kanalizacji opadowej, wewnątrz-osiedlowa sieć c. o., kanalizacji sanitarna i przyłącz energetyczny), a brak odniesienia się do tego faktu przez organ II instancji stanowił rażące naruszenie art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 kpa. Ponadto zdaniem skarżącego planowana inwestycja może nieść ze sobą zagrożenie dla okolicznych terenów w zakresie ochrony wód i gospodarki wodnej, a projektowanej trasa sieci przebiega w pewnej części na terenie rezerwowanym pod drogę wewnętrzną KDW, co zostało dostrzeżone w warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jednak w żaden sposób nie wpłynęło na modyfikację treści decyzji. Nadto zdaniem skarżącego, nie dokonano analizy czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi prawne określone w ustawach: - z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz. U. z 2008 r. Nr 25 poz. 150) mimo, iż zamierzona inwestycja będzie oddziaływała na środowisko, w szczególności na otulinę [...] Parku Krajobrazowego, - z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 145), mimo że zamierzona inwestycja może zagrozić stosunkom wodnym w terenach, na których ma zostać przeprowadzona, - z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 123 poz. 858), mimo iż zamierzona inwestycja ma bezpośredni skutek dla sieci kanalizacji znajdujących się w pobliżu, oraz rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 poz. 690 ze zm.), mimo że powyższe rozporządzenie zawiera wyraźne wskazania co do warunków technicznych, jakim ma odpowiadać kanalizacja sanitarna. W dalszej części uzasadnienia skarżący wskazał, że w toku postępowania administracyjnego doszło do zmiany właścicieli nieruchomości znajdujących się na gruntach objętych sporną decyzją, którzy nie byli oni informowani o toczącym się postępowaniu na żadnym jego etapie, co na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa może stanowić podstawę żądania wznowienia postępowania. Zdaniem skarżącego takie działanie organów stanowi niezależną od pozostałych uchybień i wystarczającą podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. oraz decyzji Prezydenta Miasta K. , a nadto o wstrzymanie wykonania decyzji do czasu prawomocnego zakończenia niniejszego postępowania i zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 2012 .270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie natomiast z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Strona skarżąca zasadnie wskazała, że w toku postępowania administracyjnego doszło do zmiany właścicieli nieruchomości objętych sporną decyzją, którzy nie zostali poinformowani przez organ odwoławczy o toczącym się postępowaniu na żadnym jego etapie, co na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa może stanowić podstawę żądania wznowienia postępowania oraz, że takie działanie organów stanowi niezależną od pozostałych uchybień wystarczającą podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Współwłaściciele nieruchomości przez które ma przebiegać planowana inwestycja, wnieśli o dopuszczenie ich do udziału w postępowaniu, a ich wniosek został uwzględniony postanowieniem z dnia 5 czerwca 2013 r., sprostowanym dnia 6 sierpnia 2013 r. (k .[...] akt sądowych). Jak wynika z przedłożonych sądowi odpisów z ksiąg wieczystych następujące osoby zostały wpisane do ksiąg wieczystych przed wydaniem decyzji przez organ II instancji bądź wniosek o wpis został złożony przed wydaniem ww. decyzji (art. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece Dz.U. [...] J.P. (k. [...] a.s), M.K. (k. [...] , P.P. (k. [...], S.B. (k. [...]), D.W. i T.W. (k. [...] , M.B. (k. [...]), D.H (k.[...] ), M.Z. i K.Z. (k. [...] ), A.P. (k. [...] ) i A.P. k. [...] ). Oznacza to, że osoby te nie brały udziału w postępowaniu, co narusza zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu i stanowi przesłankę wznowienia postępowania uzasadniającą uchylenie decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i to niezależnie czy miało to wpływ na treść decyzji. (vide np.wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2002 r. sygn. III RN 200/01). Powyższe naruszenie prawa skutkować musiało zatem nie tylko uchyleniem zaskarżonej decyzji, ale również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na podstawie art.135 ppsa. Sąd nie uznał natomiast za podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej faktu przeprowadzenia postępowania administracyjnego bez udziału następców prawnych zmarłej przed wszczęciem niniejszego postępowania K.N. . Spadkobiercy bowiem właścicielki nieruchomości przez którą przebiegać miała inwestycja nie tylko nie przeprowadzili postępowania spadkowego i nie ujawnili swoich praw w ewidencji gruntów i księdze wieczystej, ale nie wykazali żadnej aktywności w toku postępowania administracyjnego (pomimo podejmowania korespondencji kierowanej, jak się okazało w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego, do zmarłej K.N. . Nie złożyli wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego ani nie zgłosili udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dlatego w ich przypadku Sąd przychyla się do poglądu, zgodnie z którym skutek w postaci uchylenia decyzji z powodu naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jeżeli może ono być wszczęte wyłącznie na wniosek (na podstawie art.145 § 1 pkt 4 kpa ) ma miejsce wówczas, gdy zarzut ten zgłosi strona pominięta, a więc nie może tego uczynić skutecznie strona uczestnicząca w postępowaniu, jak też nie uwzględnia go sąd administracyjny z urzędu (tak np. w wyroku NSA z dnia 6 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1630/11). Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, rzeczą organu będzie ustalenie kręgu stron postępowania i przeprowadzenie postępowania z ich udziałem. Brak prawidłowego ustalenia stron postępowania uniemożliwia udział pominiętych osób w postępowaniu, doręczenie im decyzji, możliwość odwołania się od niej i tym samym skorzystanie z konstytucyjnie gwarantowanego prawa do sądu administracyjnego (art. 78 oraz 175 ust.1 Konstytucji). Uchybienie tego rodzaju stoi też w sprzeczności z zasadami wyrażonymi w art. 6 – 9 oraz 10 § 1 kpa. Ponadto stwierdzić należy, że materiał dowodowy znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy, na podstawie których sąd administracyjny orzeka, nie pozwala na kontrolę, czy planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 poz. 647), dalej u.p.z.p. oraz art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 z późn. zmian.), dalej u.g.n. Zgodnie z definicją zawartą w przepisie art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Z kolei przepis art. 6 w punkcie 3 cyt. ustawy stanowi, że celami publicznymi są budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania. Z wniosku inwestora oraz decyzji wynika, że organy ustaliły lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego o nazwie budowa sieci kanalizacji sanitarnej dla zespołu mieszkaniowego, wielorodzinnego przy ul. [...] w K. na wskazanych działkach, ale z żadnego dowodu nie wynika, co wnioskodawca, a następnie organy rozumieją przez "zespół mieszkaniowy, wielorodzinny", czy np. budowę całego osiedla mieszkaniowego, czy też budowę dwóch domów. To, że planowana inwestycja mieści się w definicji zawartej w art. 6 pkt 3 u.g.n. opartej na kryterium przedmiotowym nie jest jeszcze wystarczającą przesłanką do uznania jej za inwestycję celu publicznego gdyż drugim wymogiem jest – zgodnie z wymogiem wynikającym z art. 2 pkt 5 powołanej wyżej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – ustalenie, że zamierzenie ma znaczenie co najmniej lokalne. Wyjaśnienie tej kwestii należało, w pierwszej kolejności, do obowiązków organów administracji publicznej I i II instancji, tym bardziej, że w trakcie całego postępowania administracyjnego skarżąca spółka kwestionowała charakter planowanej inwestycji jako inwestycji celu publicznego. Brak wyjaśnienia tej kwestii narusza przepis art. 7 i 77 kpa, przez co zarzut skargi dotyczący charakteru inwestycji nie może ulec merytorycznej kontroli przez sąd. Zasadny jest natomiast zarzut naruszenia art. 2 pkt 5 ww. ustawy poprzez brak zweryfikowania, czy dana inwestycja jest działaniem o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym lub krajowym. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, rzeczą organu będzie ustalenie zatem, czy zamierzenie objęte wnioskiem inwestora jest inwestycją celu publicznego ze względu na jego, co najmniej lokalne, znaczenie, zgodnie z art. 2 pkt 5 u.g.n. Uzupełniająco należy wskazać, że uchylając decyzje z powodu naruszenia ww. przepisów postępowania administracyjnego, Sąd nie dokonał merytorycznej oceny zarzutów skargi i poglądów przedstawionych przez organy, gdyż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, które w myśl art. 153 p.p.s.a. wiązałyby organy i sąd administracyjny w dalszym toku postępowania, wyrażona zostałaby bez udziału wszystkich stron postępowania, bez zapoznania się z ich stanowiskiem co do wniosku inwestora i w praktyce czyniłaby ich udział w sprawie czysto iluzorycznym. Ponadto merytoryczna ocena skargi byłaby również przedwczesna albowiem rolą sądu administracyjnego jest kontrola decyzji po stwierdzeniu prawidłowości postępowania administracyjnego, a nie zastępowanie organu (organów) w rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej. Ze względu na powyższe naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art.145 § 1 pkt 1b) i c) ppsa. W przedmiocie kosztów postępowania (zwrot wpisu i zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego ) orzeczono na podstawie art. 200 ppsa w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163 poz.1349 ze zm.).