II SA/Kr 1742/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Renata Czeluśniak Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2013 r. sprawy ze skargi A.Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia 24 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji ostatecznej oraz odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W dniu 24 marca 2011 r. A.Z. złożył wniosek skierowany do Prezydenta Miasta K. o pozwolenie na budowę dla "budynku garażu z częścią gospodarczą wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną przy ul. [...] w K. na działce nr [...] obr. [...], j. ewid. N. , pow. użytkowa 70,28m2". W dołączonym do wniosku projekcie budowlanym – projekcie zagospodarowania terenu znajduje się informacja, zgodnie z którą "planuje się na przedmiotowej działce budynek garażu z częścią gospodarczą, wolnostający parterowy" z odręcznym dopiskiem "w miejscu budynku gosp. przeznaczonego do rozbiórki" opatrzonego podpisem autora projektu i datą 07.09.2011 r. W piśmie z dnia 18 kwietnia 2011 r. wnioskodawca poinformował organ, że "rozbiórka istniejącego budynku będzie zgłoszona i przeprowadzona w oparciu o odrębne postępowanie w trybie zgłoszenia, zgodnie z obowiązującymi przepisami" Przy piśmie z dnia 8 sierpnia 2011 r. zawierającym wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania inwestor przekazał organowi kopię zgłoszenia, które wpłynęło do Urzędu Miasta K. w dniu 4 lipca 2011 r. zamiaru rozbiórki budynku "gospodarczego parterowego o konstrukcji drewnianej, rozbiórka ścian i dachu z blachy stalowej" na działce nr [...] przy ul. [...] w K. ze wskazaniem terminu rozpoczęcia robót na dzień 1 sierpnia 2011 r. W aktach sprawy znajduje się tez notatka służbowa z dnia 11 sierpnia 2011 r. podpisana przez inspektor D.S. . Z notatki tej wynika ustalenie, że w Referacie Postępowań Nieprocesowych UMK przyjęto zgłoszenie rozbiórki budynku gospodarczego przy ul. [...] znak sprawy : [...]. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] września 2011 r., Nr [...], znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A.Z. pozwolenia na budowę budynku garażu z częścią gospodarczą wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną przy ul. [...] w K. na działce nr [...] obr. [...], j. ewid.N. . W uzasadnieniu decyzji wskazano m.in., że inwestor uzyskał zgodę w formie niewniesienia sprzeciwu do zgłoszenia, na rozbiórkę kolidującego z projektowaną inwestycją istniejącego budynku gospodarczego, znak sprawy: [...]. Prezydent Miasta K. postanowieniami z dnia [...] stycznia 2012 r., znak: [...] wznowił z urzędu postępowanie w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz wstrzymał wykonanie przedmiotowej decyzji pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu postanowienia podano, że w dniu 22 grudnia 2012 r. do organu wpłynęło pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. , z którego wynika, że od 10 kwietnia 2008 r. toczy się postępowanie w sprawie zrealizowania przez B. i A.Z. budynku garażowego czterostanowiskowego zlokalizowanego na posesji przy ul. [...] w K. na działce nr [...] obręb [...], o powierzchni 77,2 m2 bez zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. zgłoszono sprzeciw wobec przystąpienia do użytkowania obiektu, którego zakończenie budowy na podstawie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 2011 r. inwestor A.Z. zgłosił w dniu 13 grudnia 2011 r. Organ stwierdził, że fakt rozpoczęcia przez inwestora robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę, które jednocześnie objęte były wnioskiem o pozwolenie na budowę miał miejsce przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, o czym organ administracji, wydając decyzję z dnia [...] września 2011 r., Nr [...], znak: [...] nie wiedział. W toku wznowionego postępowania inwestor oświadczył w piśmie z dnia 31 stycznia 2012 r., że rozbiórkę obiektu zgłoszoną w dniu 4 lipca 2011 r. wykonano w dniach 1-30 sierpnia 2011 r. Przedłożył jednocześnie zawiadomienie złożone w PINB w K. w dniu 17 października 2011 r. o zamierzonym terminie (24 października 2011 r.) rozpoczęcia robót budowlanych na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 23 września 2011 r., Nr [...], znak: [...]. W dniu 20 lutego 2012 r. inwestor przedłożył poświadczone za zgodność z oryginałem przez Inspektora Nadzoru Budowlanego oświadczenie kierownika rozbiórki z dnia 30 sierpnia 2011 r. o tym, ze "rozbiórka starego budynku gospodarczego przy ul. [...] w K. (działka nr [...] obr. [...] jedn. ewidencyjna N. ) została wykonana w dniach 1-30 sierpnia 2011 r. zgodnie z obowiązującymi przepisami, wymaganiami BHP oraz sztuką budowlaną. Teren został uporządkowany". Pismem z dnia 30 marca 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. poinformował Prezydenta Miasta K,. , że inwestorzy do chwili sporządzania tego pisma nie powiadomili PINB w K. o wykonaniu rozbiórki garażu przy ul. [...] w K. na działce nr [...] jedn. ewid. N. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., znak: [...], działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5, art. 150 § 1 k.p.a. - uchylił decyzję ostateczną wydaną przez Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia [...] września 2011 r. znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "budowa budynku garażu z częścią gospodarczą wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną przy ul. [...] w K. na działce nr [...] obr. [...] ", - odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego j.w. Organ ustalił na podstawie informacji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. , że przedmiotowy budynek został zrealizowany w roku 2006 r. przez B,.Z. i A.Z. . Ta kwestia stanowiła w ocenie organu nowe okoliczności faktyczne, które wyszły na jaw (art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.) i w związku z tym stanowiła podstawę do wznowienia postępowanie w sprawie. Po przytoczeniu wyżej opisanego stanu faktycznego wskazano, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 2011 r. o pozwoleniu na budowę przedmiotowego garażu została wydana niezgodnie z art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego oraz art. 28 ust. 1 tej ustawy. Od decyzji tej w ustawowym terminie odwołanie złożył A.Z. , który podniósł, że w sierpniu 2011 r. wykonał rozbiórkę spornego budynku. Wojewoda decyzją z dnia [...] października 2012 r., znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Wojewoda podał, że analiza akt przedmiotowej sprawy wykazała poprawność działania organu I instancji. W przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta K. , zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) dokonał szczegółowej analizy w celu ustalenia, czy istnieją podstawy do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 k.p.a., art. 145a lub art. 145b k.p.a., a następnie w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia szczegółowo wyjaśnił, podstawy uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji oraz odmowy udzielenia pozwolenia na budowę dla tej inwestycji. Wskazano, że zgodnie z art. 32 ust 4a Prawa budowlanego istotą sprawy o udzielenie pozwolenia na budowę jest wyrażenie przez powołany do tego organ administracji zgody na rozpoczęcie zamierzonych przez inwestora robót budowlanych. Skoro zatem decyzja tego rodzaju uprawnia inwestora do rozpoczęcia robót, oczywistym jest, że może dotyczyć wyłącznie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych. W innym wypadku sprowadzałaby się ona do oceny prac już wykonanych, co byłoby sprzeczne z zamierzeniem ustawodawcy. Kontrola prac już podjętych należy bowiem do właściwości organów nadzoru budowlanego, nie zaś do organów administracji architektoniczno-budowlanej. Wydanie więc decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy inwestycja jest w toku nie miałoby oparcia w regulacjach ustawy Prawo budowlane. W przedmiotowej sprawie inwestor występując z wnioskiem o pozwolenie na budowę zataił informację, iż inwestycja o której pozwolenie na budowę wnosi już istnieje, dopiero informacja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego ujawniła ten fakt, stwierdzić więc należy, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. W ocenie Wojewody słusznie Prezydent Miasta K. uchylił dotychczasową decyzję pozwolenia na budowę (gdyż stwierdził istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 k.p.a.), a następnie wydał nowe merytoryczne rozstrzygnięcie, w którym orzekł o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji zgodnie ze wskazaniami art. 32 ust 4a Prawa budowlanego. Skargę na powyższą decyzję Wojewody z dnia [...] października 2012 r., znak: [...] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A.Z. Skarżący nie zgodził się z wydaną decyzją wnosząc o jej uchylenie i utrzymanie w mocy decyzji nr [...] pozwolenia na budowę oraz podniósł, że nie doszło do przystąpienia przez inwestora do wykonania robót budowlanych przed uzyskaniem ostatecznego pozwolenia na budowę. Ponadto skarżący zarzucił, że budynek został rozebrany w 2011 r. i przed wydaniem pozwolenia na budowę już nie istniał. Skarżący podniósł, że uwzględniono jedynie pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 30 marca 2012 r. pominięto natomiast zupełnie dokumenty składane przez inwestora w toku postępowania administracyjnego, zwłaszcza oświadczenie kierownika rozbiórki. Skarżący podniósł też, że twierdzenie o tym, że zataił on, że inwestycja o której pozwolenie na budowę wnosi już istnieje jest nieprawdziwa skoro w toku postępowania informował organ o działaniach zmierzających do dokonania rozbiórki istniejącego budynku garażu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji z dnia [...] października 2012 r. znak[ ...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego aktu podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego aktu regulacje kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Ze względu na powyższą zasadę kontroli oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, konieczne jest podkreślenie, że przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie była decyzja Wojewody z dnia [...] października 2012 r., znak: [...]wydana we wznowionym postępowaniu, jak również postępowanie poprzedzające wydanie tej decyzji, w tym niezaskarżalne odrębnym zażaleniem postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...]stycznia 2012 r., znak: [...] o wznowieniu z urzędu postępowanie w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Zgodnie z art. 133 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA W-wa z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Określone przez ustawodawcę kompetencje Sądu w fazie orzekania w sprawach ze skarg na decyzje administracyjne lub postanowienia zawarte w art. 145 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazują na kolejność kontroli dokonywanej przez Sąd z punktu widzenia istoty wad aktu administracyjnego, przy czym w pierwszej kolejności akt podlega badaniu z punktu widzenia istnienia wad skutkujących jego nieważnością, w dalszej kolejności wad postępowania uzasadniających wznowienie postępowania administracyjnego, następnie pozostałych wad postępowania z punktu widzenia możliwości ich istotnego wpływu na wynik postępowania, a wreszcie uchybień polegających na naruszeniu prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie istnienia wad istotniejszych w myśl wyżej przyjętej hierarchii eliminuje potrzebę ustalania istnienia pozostałych wad (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 461). W ocenie Sądu zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zapadły w wyniku naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. ze względu na to, że organy obydwu instancji stwierdziły przesłankę wznowienia postępowania – bez przeprowadzenia koniecznego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie i bez należytego uzasadnienia swojego stanowiska o zasadności wznowienia postępowania. Należy w pierwszej kolejności podkreślić, że zgodnie z zasadą trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 k.p.a.) decyzje, od których nie służy odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie lub w ustawach szczególnych. Zasada trwałości służy zapewnieniu pewności obrotu prawnego. Obowiązywanie tej zasady wyraża się m.in. w ustanowieniu prawnych wymogów, szczególnego trybu, zasad i terminów w jakich może nastąpić wzruszenie decyzji ostatecznej. Odnosi się to także, jak wyżej wskazano, do instytucji wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania stanowi odrębną instytucję procesową uregulowaną w rozdziale 12 Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 145-153). Uchylenie decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu może nastąpić tylko wówczas, gdy organ wykaże i uzasadni, iż zaistniała przynajmniej jedna z przesłanek określonych w art. 145 § 1 k.p.a. Wznowienie postępowania stanowi nadzwyczajny tryb weryfikacji decyzji ostatecznych i może nastąpić tylko w przypadkach ściśle określonych w ustawie i po spełnieniu koniecznych warunków. Stosownie do art. 147 k.p.a. następuje ono na żądanie strony lub z urzędu - jak to miało miejsce w niniejszym postępowaniu. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. na podstawie, którego wznowiono postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją, "w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję". Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, o których mowa w w/w przepisie, należy rozumieć okoliczności lub dowody nowo odkryte lub po raz pierwszy zgłoszone przez stronę, dotyczące przedmiotu sprawy i mające znaczenie prawne, istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej, ale nie znane organowi, który wydał decyzję. Do okoliczności takich nie należy natomiast dokonana przez organ ocena materiału dowodowego sprawy ani też zastosowanie w danym stanie faktycznym określonych przepisów prawa lub ich interpretacja. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji wznawiając postępowanie przyjął po pierwsze, że inwestycja objęta ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 23 września 2011 r., Nr [...] , znak: [...] jest tożsama z inwestycją w stosunku, do której toczy się postępowanie w sprawie samowoli budowlanej, a po drugie, że postępowanie w sprawie samowoli budowlanej jest nową istotną dla sprawy okolicznością nie znaną wcześniej organowi. Ustalenia te jednak nie znajdują odzwierciedlenia w dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy. Niewątpliwie organ pierwszej instancji miał informację o tym, że wnioskodawca występuje o wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji, która ma być zlokalizowana na miejscu istniejącego obiektu budowlanego i to inwestycji o bardzo zbliżonym charakterze do inwestycji już istniejącej. Już w projekcie zagospodarowania terenu dołączonym do wniosku o pozwolenie na budowę znajduje się informacja, zgodnie z którą "planuje się na przedmiotowej działce budynek garażu z częścią gospodarczą, wolnostaojący parterowy" z odręcznym dopiskiem "w miejscu budynku gosp. przeznaczonego do rozbiórki" oraz podpisem autora projektu i datą 07.09.2011 r. Organy nie oceniły tego dokumentu z punktu widzenia jego znaczenia dla wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Ponadto w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę inwestor informował organ o tym, że podejmuje działania zmierzające do dokonania rozbiórki budynku "gospodarczego parterowego o konstrukcji drewnianej, rozbiórka ścian i dachu z blachy stalowej" na działce nr [...] przy ul. [...] w K. ze wskazaniem terminu rozpoczęcia robót na dzień 1 sierpnia 2011 r. (pisma z dnia z dnia 18 kwietnia 2011 r. i z dnia 8 sierpnia 2011 r., notatka służbowa z dnia 11 sierpnia 2011 r.). Z akt sprawy nie wynika, aby organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające zmierzające do ustalenia, czy inwestycja objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę jest tożsama z inwestycją objętą przez inwestora rozbiórką. Istotną dla sprawy nową okolicznością faktyczną uzasadniającą wznowienie postępowania nie jest tryb postępowania w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego znajdującego się na nieruchomości, której dotyczyła decyzja o pozwoleniu na budowę, lecz okoliczność, że na tej nieruchomości znajduje się obiekt, w miejscu którego ma powstać obiekt objęty pozwoleniem na budowę i są to obiekty tożsame. Zgodnie bowiem z art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1, tj. bez ostatecznego pozwolenia na budowę. W sytuacji, gdy na działce nr [...]obr. [...] znajduje się kilka obiektów budowlanych – co wynika z projektu zagospodarowania terenu – przedwczesne było przyjęcie przez organ pierwszej instancji wyłącznie w oparciu o informację uzyskaną od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. , że zrealizowany w roku 2006 r. przez B.Z. i A.Z. obiekt budowlany jest tożsamy z obiektem objętym pozwoleniem na budowę, bez zweryfikowania tej kwestii w nawiązaniu do argumentów i dokumentów przedkładanych przez skarżącego twierdzącego, że inwestycja ma być zrealizowana w miejscu obiektu, który został rozebrany, a zatem nie jest to inwestycja objęta postępowaniem w sprawie samowoli budowlanej. Nie można zwłaszcza poprzestawać na identyfikacji inwestycji wyłącznie w oparciu o jej nazwę (skarżący w piśmie z dnia 16 lutego 2012 r. wskazuje, że rozbiórka dotyczy "budynku gospodarczego – tzw. garaży"). Konieczne jest ustalenie, że właśnie obiekt objęty pozwoleniem na budowę jest obiektem, który nadal istnieje i istniał w chwili wydawania pozwolenia na budowę, gdyż tylko wtedy możliwe byłoby przyjęcie, że informacje skarżącego o rozbiórce budynku gospodarczego dotyczyły innego obiektu, a w konsekwencji organ nie wiedział o istotnej okoliczności uzasadniającej wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Ustaleń takich organy nie poczyniły, o czym świadczy również treść uzasadnień decyzji obydwu instancji. Zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja zostały zatem wydane przedwcześnie bez wcześniejszego zbadania podstaw wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jako wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. podlegają zatem uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowiącego, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazane wyżej uchybienia miały wpływ na wynik sprawy, gdyż bezpośrednio zdeterminowały treść zaskarżonego rozstrzygnięcia skutkując wydaniem decyzji po wznowionym postępowaniu w sytuacji, gdy nie została wyjaśniona dopuszczalność wznowienia tego postępowania i kontynuowania tego postępowania. Okoliczności te uzasadniają uchylenie nie tylko decyzji obydwu instancji lecz również postanowienia Prezydenta Miasta K. o wznowieniu postępowania z dnia 18 stycznia 2012 r., znak: [...] Sąd uchylił decyzje obydwu instancji oraz postanowienie o wznowieniu postępowania mając na uwadze treść art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Wyeliminowanie wskazanych wyżej aktów jest niezbędne do końcowego załatwienia sprawy, gdyż – mając na uwadze kwestie szybkości i ekonomiki postępowania – zobliguje organ pierwszej instancji do rozpoznania w pierwszej kolejności kwestii dopuszczalności i zasadności wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta K. decyzją z dnia [...] września 2011 r., Nr [...], znak: [...]. Wyżej wyrażone stanowisko powinno być przez organ potraktowane jako wskazanie co do dalszego postępowania, o jakim mowa w art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu administracyjnym. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 135 cytowanej ustawy.