II SA/Kr 1753/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka – Duda (spr.) Sędziowie : WSA Agnieszka Nawara - Dubiel WSA Iwona Niżnik - Dobosz Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2015 r. sprawy ze skargi [....] Spółdzielni Mieszkaniowej w O. na decyzję [....] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia 15 października 2014 r., znak: [....] w przedmiocie nakazu wykonania obowiązku skargę oddala. Decyzją z dnia 15 października 2014 r., znak [...] , wydana na podstawie art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jednol. Dz. U. z 2013 r., poz. 1340 z późn. zm.), art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednol. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 oraz z 2014 r., poz. 183), art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (tekst jednol .Dz. U. z 2009 r. Nr 178, poz. 1380 z późn. zm.) oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 124 póz. 1030), po rozpatrzeniu odwołania[...] Spółdzielni Mieszkaniowej w O. od decyzji Nr [...] Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w O. z dnia 30 czerwca 2014 r., znak [...] , Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K: 1. uchylił w całości zaskarżoną decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w O. , nakazującą [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w O. "Zapewnić wymagane przepisami zaopatrzenie w wodę do celów przeciwpożarowych do zewnętrznego gaszenia pożaru dla obiektu objętego kontrolą oraz udokumentować (przedstawić protokół z pomiarów) w przypadku hydrantów zewnętrznych przeciwpożarowych, że spełniają one wymagane parametry w zakresie ciśnienia i wydajności. Termin wykonania: 31.10.2014 r.", oraz 2. nakazał [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w O. zapewnić dla obiektu budowlanego (budynku mieszkalnego wielorodzinnego), zlokalizowanego przy ul. [...] w O. przeciwpożarowe zaopatrzenie w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru, w terminie do dnia 30 czerwca 2015 r. Orzekając w ten sposób podał, że w dniach 22-30 maja 2014 r. przedstawiciel Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w O. po wcześniejszym pisemnym zawiadomieniu o zamiarze przeprowadzenia dowodu, dokonał zgodnie z kompetencjami czynności kontrolno-rozpoznawczych w zakresie: przestrzegania przepisów przeciwpożarowych oraz rozpoznawania możliwości i warunków prowadzenia działań ratowniczych przez jednostki ochrony przeciwpożarowej w budynku zlokalizowanym przy ul. [...] w O. W związku ze stwierdzoną nieprawidłowością z zakresu wymagań ochrony przeciwpożarowej, organ pierwszej instancji wydał powołaną wyżej decyzję, od której odwołanie złożyła w terminie [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa. Skarżąca wniosła "o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania". Biorąc pod uwagę zapisy art. 77 oraz art. 80 k.p.a., Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, na podstawie art. 136 k.p.a. pismem, znak [...] z dnia 20 sierpnia 2014 r., polecił Komendantowi Powiatowemu Państwowej Straży Pożarnej w O. przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia zgromadzonego materiału dowodowego, na zasadach określonych w art. 36 ust. 2 k.p.a. zawiadomił stronę, iż postępowanie odwoławcze z tych przyczyn nie może zostać zakończone w ustawowym terminie, a także zgodnie z zapisami art. 10 § 1 k.p.a., pismem z dnia 20 sierpnia 2014 r. znak: [...] , poinformował [...] Spółdzielnię Mieszkaniową o możliwości zapoznania się, zgłoszenia żądań oraz wypowiedzenia, co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie. Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w O. po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania i ponownych czynności kontrolno-rozpoznawczych, pismem z dnia 2 września 2014 r. poinformował, iż najbliższy hydrant zewnętrzny o wydajności nominalnej 10 dm3/s przy ciśnieniu nominalnym 0,2 Mpa, zaopatrujący w wodę do celów przeciwpożarowych do zewnętrznego gaszenia pożaru dla przedmiotowego obiektu budowlanego zlokalizowany jest w odległości ok. 92 m od niego. Uwzględniając powyższe [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wskazał na następujące okoliczności. Artykuł 3 ustawy o ochronie przeciwpożarowej nakłada obowiązek na osoby fizyczne, osoby prawne, organizacje lub instytucje korzystające ze środowiska, budynku, obiektu lub terenu, zabezpieczenia ich przed zagrożeniem pożarowym lub innym miejscowym zagrożeniem. Ponadto artykuł ten stanowi, że właściciel, zarządca lub użytkownik budynku, obiektu lub terenu, a także wymienione powyżej podmioty ponoszą odpowiedzialność za naruszenie przepisów przeciwpożarowych, w trybie i na zasadach określonych w innych przepisach. Jednocześnie na mocy art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie przeciwpożarowej, właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając jego ochronę przeciwpożarową obowiązany jest m.in. do: przygotowania budynku, obiektu budowlanego lub terenu do prowadzenia akcji ratowniczej. Na podstawie powyższego, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych wskazał, iż do budynku mieszkalnego wielorodzinnego (jak przedmiotowy obiekt budowlany) należy zapewnić przeciwpożarowe zaopatrzenie w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru w ilości nie mniejszej niż 10 dm3/s. Analiza całokształtu zebranego materiału dowodowego w sprawie jednoznacznie wskazuje, że dla przedmiotowego budynku nie zostało zapewnione przeciwpożarowe zaopatrzenie w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru z uwagi na odległość najbliższego hydrantu od chronionego budynku, która nie powinna przekraczać 75 m (§ 10 ust. 6 pkt 3 rozporządzenia). Obecnie przeciwpożarowe zaopatrzenie w wodę realizowane jest z hydrantu zewnętrznego spełniającego wymagania określone w § 10 ust. 8 rozporządzenia, tj. o wydajności nominalnej 10 dm3/s, przy ciśnieniu nominalnym 0,2 Mpa, oddalonego jednakże o ok. 92 m od opisywanego wyżej budynku. Nie można podzielić argumentów skarżącej, że obowiązki nałożone w decyzji powinny być skonkretyzowane i wyraźnie wyartykułowane, a ich zakres i sposób wykonania nie powinien wynikać jedynie ze wskazanych przez organ przepisów. W tym konkretnym przypadku Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji skonstruował zapisy cytowanego wyżej rozporządzenia w taki sposób, iż zapewnienie wymaganego przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru dla przedmiotowego obiektu budowlanego możliwe jest na kilka sposobów, pozwalając właścicielowi budynku wybrać najbardziej korzystny dla niego, tj. przez: 1. zapewnienie wody do celów przeciwpożarowych do zewnętrznego gaszenia pożaru w ramach ilości wody przewidywanych dla jednostek osadniczych, nie mniejszej jednak niż 10 dm3/s poprzez hydrant zewnętrzny, zlokalizowany w odległości do 75 m od chronionego obiektu, z zastrzeżeniem, iż wydajność nominalna hydrantu zewnętrznego, przy ciśnieniu nominalnym 0,2 MPa mierzonym na zaworze hydrantowym podczas poboru wody, nie może być mniejsza niż 10 dmVs - § 3 ust. 2 oraz § 10 ust. 6 pkt 3 i ust. 8 cyt. powyżej rozporządzenia; 2. w przypadku, gdy w jednostce osadniczej zasoby wody przeznaczonej dla ludności dostarczanej wodociągiem nie zapewniają ilości wymaganych do celów przeciwpożarowych (§ 4 ust. 5 rozporządzenia), wykonuje się, w odległości nie większej niż 250 m od chronionego obiektu budowlanego, co najmniej jedno z następujących uzupełniających źródeł wody: a) studnię o wydajności nie mniejszej niż 10 dm3/s; b) punkt czerpania wody przy naturalnym lub sztucznym zbiorniku wodnym o pojemności zapewniającej odpowiedni zapas wody albo na cieku wodnym o stałym przepływie wody nie mniejszym niż 20 dm3/s przy najniższym stanie wód; c) przeciwpożarowy zbiornik wodny spełniający wymagania Polskiej Normy. Uzupełniające źródło wody, o którym mowa w pkt 2 lit a) i b) § 4 ust. 6 rozporządzenia, powinno umożliwiać pobieranie wody z głębokości nie większej niż 4 m, licząc między lustrem wody a poziomem stanowiska czerpania wody, i być wyposażone w: a) studzienkę ssawną lub inne urządzenie umożliwiające pobór wody, zabezpieczone przed zamuleniem i zamarzaniem; b) stanowisko czerpania wody wraz z dojazdem. Uchylając w całości decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w O. Nr [...], znak: [...] z dnia 30 czerwca 2014 r. oraz orzekając, co do istoty sprawy miano na względzie doprecyzowanie nakazu zapewnienia przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru, który z decyzji administracyjnej organu pierwszej instancji mógł być niezrozumiały, określając również realny termin jego wykonania. Zaznaczyć należy, że zgodnie z zapisami § 8 ust. 3 rozporządzenia, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy spełnienie wymagań dotyczących przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę jest niemożliwe ze względu na lokalne uwarunkowania lub jest uzasadnione przyjęcie innych rozwiązań, na wniosek właściciela budynku, obiektu budowlanego lub terenu, dopuszcza się stosowanie rozwiązań zamiennych, które zapewniają niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej, uzgodnionych z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej. Tym samym Minister pozostawił możliwość alternatywnego spełnienia wymagań dotyczących zapewnienia przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę dla przedmiotowego obiektu budowlanego, jednakże propozycja zamiennego źródła wody do tego celu winna wyjść ze strony właściciela budynku, tj. [...] Spółdzielni Mieszkaniowej, która to jest obowiązana do przygotowania budynku do prowadzenia akcji ratowniczych. Ponadto na podstawie § 8 ust. 1 rozporządzenia, w przypadku braku źródła wody zapewniającego wymaganą ilość wody do celów przeciwpożarowych, właściwy miejscowo komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej na wniosek właściciela budynku, obiektu budowlanego lub terenu, może dopuścić na czas określony zastępcze źródło wody do celów przeciwpożarowych, w szczególności naturalny lub sztuczny zbiornik wody, studnię lub ciek wodny, wyposażone w stanowisko czerpania wody wraz z dojazdem. Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia 15 października 2014 r., znak [...] , Spółdzielnia Mieszkaniowa w O. domagała się stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji – ewentualnie ich uchylenia, a także zasądzenia na rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Wnosiła również o dopuszczenie dowodu z pisma skarżącej z dnia 16 lipca 2014 r. i odpowiedzi Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Spółka z o.o. w O. , oraz wyciągu z Dziennika Urzędowego Województwa Małopolskiego z dnia 10 października 2014 r. Skarżąca zarzucała, że kwestionowane decyzje zostały wydane z naruszeniem 1.przepisów postępowania, a to: - art. 107 k.p.a. przez nie sprecyzowanie obowiązku skarżącej, - art. 156 § 5 k.p.a poprzez nałożenie na stronę obowiązku którego wykonanie jest niemożliwe, - art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie 2. przepisów prawa materialnego, a to: - § 10 ust. 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, § 47 i § 48 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia 30 września 2014 r. w sprawie Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków poprzez ustalenie, że to skarżący jest zobowiązany do umieszczanie hydrantów zewnętrznych na sieci wodociągowej, która nie jest własnością skarżącego, - § 10 ust. 8 i 13 wymienionego rozporządzenia poprzez ustalenie, że to skarżący jest zobowiązany do posiadania protokołów pomiarów i sprawności hydrantów. Uzasadniając powyższe wskazywała, że z treści uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji wynika, że kontrola dotyczyła budynku nr [...] a nie nr [...] przy ul. [...] w O. , a nieprawidłowość polegała na "nie wskazaniu dokładnej lokalizacji wymaganego zewnętrznego zaopatrzenia w wodę do celów przeciwpożarowych dla kontrolowanego budynku". Natomiast z treści uzasadnienia decyzji organu drugiej instancji wynika, że podstawą jej podjęcia było ustalenie, iż dla budynku nr [...] przy ul. [...] nie zostało zapewnione przeciwpożarowe zaopatrzenie w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru z uwagi na przekroczoną odległość najbliższego hydrantu od chronionego budynku, która nie powinna być większa niż 75 m, stosownie do postanowienia § 10 ust. 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Wbrew wymogom określonym w art. 107 k.p.a. obie wydane w sprawie decyzje nie zawierają rozstrzygnięcia. Nie precyzują bowiem jakie obowiązki miałby wykonać skarżący. Obowiązki do wykonania nałożone na stronę muszą wynikać z sentencji decyzji, a nie z jej uzasadnienia. Zresztą obowiązku skarżącego nie sposób doszukać się także w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Uzasadnienie decyzji organu drugiej instancji wskazuje tylko przepis prawa w jakiej odległości od budynku powinny być usytuowane hydranty zewnętrzne. W tej sytuacji skarżący zarzuca, że strona nie może się domyślać obowiązków, ani poszukiwać rozstrzygnięcia w uzasadnieniu decyzji lub przepisach prawa wskazanych w decyzji. To decyzja powinna ten obowiązek wyrażać precyzyjnie i jednoznacznie (bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji). Nie można wydać decyzji jedynie odsyłającej do wskazanego w niej przepisu prawa. W zaskarżonych decyzjach obowiązek ten został sformułowany prawie identycznie "zapewnić dla budynku przeciwpożarowe zaopatrzenie w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru". Przy tak sformułowanym obowiązku powstaje pytanie jakie działania lub czynności powinien podjąć skarżący? Czyżby miała to być ingerencja w miejską sieć kanalizacyjną, na której są zlokalizowane hydranty? Przez ich wybudowanie, czy zlecenie wybudowania? Ponieważ decyzje nie spełniają powyższego kryterium, tzn. nie zawierają rozstrzygnięcia, to tym samym zostać powinny uchylone. Wskazana wada decyzji czyni je także niewykonalnymi na podstawie przepisu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Decyzja administracyjna, aby można ją było uznać za prawidłową powinna nakładać na adresata obowiązki, których wykonanie jest fizycznie i prawnie możliwe. Z zaskarżonych decyzji nie wynika ani jaki konkretny obowiązek został na skarżącego nałożony, ani czy obowiązek jest możliwy do wykonania z technicznego lub prawnego punktu widzenia. Wiadomym jest, że ochrona przeciwpożarowa jest zadaniem własnym gminy (art. 7 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - Dz.U. 2013, pz. 594 ze zm.), a woda do celów przeciwpożarowych powinna być dostępna z urządzeń do zaopatrywania w nią ludność (§ 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych - Dz. U. Nr 124, poz. 1030). To gmina płaci za wodę zużytą na cele przeciwpożarowe (art. 22 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków - Dz.U. 2006 Nr 123, poz. 858 ze zm.) i gmina, w regulaminie stanowiącym akt prawa miejscowego, uchwala warunki dostarczania wody na cele przeciwpożarowe (art. 19 ust. 1 pkt 9 ostatnio wymienionej ustawy). W §§ 47 i 48 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia 30 września 2014 r. w sprawie Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków postanowiono, że woda do celów przeciwpożarowych jest dostępna z urządzeń wodociągowych posiadanych przez przedsiębiorstwo, w szczególności z hydrantów przeciwpożarowych zainstalowanych na sieci wodociągowej, a zapewnienie dostawy wody na cele przeciwpożarowe następuje na podstawie umowy zawieranej pomiędzy gminą i przedsiębiorstwem. Z kolei przepis § 10 ust. 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych ( Dz. U. Nr 124, poz. 1030) stanowi, że hydranty zewnętrzne powinny być co najmniej raz w roku poddawane przeglądom i konserwacji przez właściciela sieci wodociągowej przeciwpożarowej ( dowód: wyciąg z Regulaminu Rady Miejskiej w O ). Skoro hydranty zewnętrzne są elementem sieci wodociągowej i przedsiębiorstwo wodociągowe jest odpowiedzialne za ich utrzymanie, to i przedsiębiorstwo wodociągowe jest zobowiązane do ich odpowiedniego umieszczenia zgodnie z postanowieniem § 10 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Gmina jest właścicielem sieci wodociągowej, dla niej też ochrona przeciwpożarowa (a więc i odpowiednie umieszczenie hydrantów) jest zadaniem własnym. Nie ma przepisu obciążającego właścicieli nieruchomości odpowiedzialnością za ich umieszczanie, utrzymanie, konserwacje i posiadanie stosownych protokołów pomiarów. Uznać więc należy, że decyzje zostały więc skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie, czym został naruszony przepis art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Wady powyższe skutkować powinny stwierdzeniem nieważności zaskarżonych decyzji. Jeśliby "obowiązek budowy hydrantu zewnętrznego" (decyzja organu drugiej instancji) lub "obowiązek przeprowadzenia dowodów, że hydranty spełniają wymagane parametry" (decyzja organu pierwszej instancji) wywieść z uzasadnienia decyzji, to zaskarżone decyzje naruszają równocześnie przepisy prawa materialnego, a konkretnie - odpowiednio - przepis § 10 ust. 6 i przepis § 10 ust. 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. W toku postępowania skarżący pismem z dnia 16 lipca 2014 r. zwracał się do Przedsiębiorstwa [...] spółka z o.o. w O. o wskazanie miejsc usytuowania hydrantów p.poż. i przedstawienie ich pomiarów. Na wymienione pismo, po licznych interwencjach, skarżący otrzymał odpowiedź, ale dopiero w dniu 7 listopada 2014 r. Z jego treści wynika, że hydranty są sprawne (bez dokładnego wskazania w jakim dniu dokonano ich przeglądu i bez przekazania skarżącemu protokołów badań hydrantów) i równocześnie, że Przedsiębiorstwo nie jest w stanie wskazać dokładnego usytuowania hydrantów, albowiem wskazanie dokładnego usytuowania hydrantów na sieci wymaga opracowania dodatkowej dokumentacji technicznej, której przedsiębiorstwo nie posiada (dowód: pismo skarżącego z dnia 16 lipca 2014 r. i pismo Przedsiębiorstwa z dnia 4 listopada 2014 r.). W ocenie skarżącego w niniejszej sprawie kwestią kluczową - kwestią sporną -jest ustalenie na kogo w świetle obowiązujących przepisów prawa, powinien być nałożony obowiązek umieszczenia hydrantów zewnętrznych na sieci wodociągowej w odległościach określonych w § 10 ust. 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K. wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji , a także wskazując na bezzasadność zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania należy uznać, że nie skarga zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (tekst jednol .Dz. U. z 2009 r. Nr 178, poz. 1380 z późn. zm.) oraz § 3 ust. 2 i in. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 124, poz. 1030). Kompetencje organów wydających decyzje w pierwszej i drugiej instancji nie były kwestionowane, nie budzą zastrzeżeń w ramach kontroli, zaś zostały one określone w przepisach art. 26 ust. 1 pkt 1, art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 19991 r. o Państwowej Straży Pożarnej ( tekst. jednol. Dz. U. z 2013 r., poz. 1340 ze zm. ). Analiza materiału zgromadzonego w aktach administracyjnych pozwala na uznanie, że podejmując czynność w przedmiotowej sprawie zachowano wymogi proceduralne przewidziane w tej ustawie dla czynności kontrolno-rozpoznawczych z zakresu ochrony przeciwpożarowe, przy czym brak w tym kierunku zarzutów upoważnia od czynienia szerszych rozważań w tej materii. Ocena przebiegu postępowania pod kątem regulacji z k.p.a. nie stwarza podstaw do przyjęcia, że jest ono dotknięte wadami kwalifikowanymi będącymi podstawą do jego wznowienia z przyczyn podanych w art. 145 § 1 albo 145 a k.p.a. Nie istnieją przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji z powodów wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. i takimi wadami nie była dotknięta również decyzja wydana w pierwszej instancji pomimo pewnych uchybień. Organ odwoławczy prawidłowo wykonał obowiązek ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy, nie wykraczając poza granice wynikające z art. 15 k.p.a., natomiast usunął te wątpliwości, który mogła rodzić decyzja organu pierwszej instancji oraz uchybienia w zakresie wydanego rozstrzygnięcia. W kwestiach proceduralnych należy podkreślić, że w toku postępowania prowadzonego przez Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w O. zachowano przepisy gwarantujące czynny udział stron ( art. 61 § 4 i 10 §1 k.p.a. ). Braki w ustaleniach dotyczące faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, przy biernej uprzednio postawie skarżącej , zostały usunięte w postępowaniu przed organem drugiej instancji, który trafnie zastosował art. 136 k.p.a. Organ ten wydał również decyzję spełniającą wymogi z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., która w sposób czytelny dzieli ten akt na rozstrzygnięcie oraz jego uzasadnienie faktyczne i prawne. Wydana decyzja jest wykonalna, zaś obowiązkiem skarżącej jest zapewnienie dla obiektu budowlanego – budynku wielomieszkaniowego przy ul. [...] w O. , przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę do zewnętrznego gaszenia pożarów. W przedmiotowej sprawie [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa na żadnym etapie postępowania administracyjnego oraz w skardze nie kwestionowała, że jest uprawnionym zarządcą budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w O Fakt powyższy wynika z protokołu czynności kontrolno rozpoznawczych z dnia 30 maja 2014 r., w której uczestniczyli Prezes Zarządu i Zastępca Prezesa Zarządu Spółdzielni oraz pracownicy mający dysponować stosowną wiedzą z zakresu przedmiotu kontroli. Kontrola nie obejmowała części mieszkalnej budynku. W toku czynności ustalono i odnotowano w protokole, na podstawie książki obiektu budowlanego, że budynek odebrano w dniu 10 stycznia 1979 r. Do wglądu przedstawiono wówczas także: książkę obiektu budowlanego, protokół roczny z przeglądu stanu technicznego obiektu budowlanego z grudnia 2013 r., protokół pięcioletni z przeglądu stanu technicznego obiektu budowlanego z czerwca 2012 r., protokoły z okresowej kontroli przewodów kominowych dymowych, spalinowych i wentylacyjnych z 28 sierpnia 2013 r. i 20 grudnia 2013 r., protokół z pomiaru instalacji odgromowej z 19 października 2010 r., protokoły z pomiaru instalacji elektrycznej z 10 maja 2010 r. i 20 października 2011 r., protokół z pomiaru szczelności instalacji gazowej z 6 i 7 listopada 2013 r. Protokół organu pierwszej instancji zawiera szereg danych, w tym istotnych dla oceny wymaganego sposobu zaopatrzenia w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru budynku zaliczonego do średniowysokich SW, w kategorii zagrożenia ludzi ZL IV, który wykonano w klasie odporności pożarowej "C". W protokole zapisano mi.in., że: " Zgodnie z ustawą o ochronie przeciwpożarowej właściciel budynku, zarządca lub użytkownik obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową jest obowiązany wyposażyć budynek, obiekt budowlany lub teren w wymagane urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice. Przeglądy techniczne i czynności konserwacyjne urządzeń przeciwpożarowych (m.in. hydratów zewnętrznych) powinny być przeprowadzone nie rzadziej, niż raz do roku. Zaopatrzenie do zewnętrznego gaszenia pożaru zapewniają dwa hydranty zewnętrzne zamontowane na miejskiej sieci wodociągowej. Nie wskazano lokalizacji. w/w hydrantów. W związku z powyższym stwierdzono, iż zaopatrzenie w wodę do zewnętrznego gaszenia pożarów jest niezapewnione. Powyższe stanowi nieprawidłowość zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami w tym zakresie." Protokół ten został podpisanych przez Prezesa i Zastępcę Prezesa Spółdzielni bez uwag zastrzeżeń czy innych wyjaśnień, których nie złożono również po doręczeniu tej stronie zawiadomienia o wszczęciu postępowania, a także możliwości zapoznania się z zebrana dokumentacją i wypowiedzenia się w sprawie w terminie 7 dniu od otrzymania zawiadomienia, po upływie którego - jako poinformowano - zostanie wydana decyzja administracyjna. Ustalenia zawarte w decyzji organu pierwszej instancji odpowiadają faktom stwierdzonym w protokole, podpisanym przez podmioty reprezentujące stronę bez uwag i zastrzeżeń. Wskazano w niej dodatkowo na negatywne skutki, jakie powoduje pod kątem wymogów ochrony przeciwpożarowej brak zewnętrznego zaopatrzenia w wodę do celów przeciwpożarowych. Wnosząc odwołanie Spółdzielnia : - zarzucała, że organ pierwszej instancji nie wskazał na czym polegają nieprawidłowości i utrudnienia w prowadzeniu działań ratowniczych; - twierdziła, że wskazano miejsce usytuowania jednego z dwóch hydrantów zewnętrznych zamontowanych na miejskiej sieci wodociągowej, dla którego nie przedstawiono tylko dokumentu stwierdzającego sprawność oraz wymaganych parametry w zakresie ciśnienia i wydajności; - podnosiła, że powyższe rodzi pytanie, czy dla przedmiotowego budynku rzeczywiście nie jest zapewnione zaopatrzenie w wodę dla zewnętrznego gaszenia pożarów, czy być może jest, a tylko nie zostało opisane, jak również akcentowała, że nie jest właścicielem sieci wodociągowej, na którym to podmiocie ciąży obowiązek zapewnienia ciśnienia i wydajności hydrantów zewnętrznych, - zarzucała niesprecyzowanie w decyzji konkretnych obowiązków, niespełnienie wymogów w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego. Pomimo, że twierdzenia skarżącej na temat istnienia i lokalizacji hydrantów zewnętrznych nie znajdują uzasadnienia w materiale zgromadzonym przez organ pierwszej instancji, organ odwoławczy słusznie uznał za konieczne wyjaśnienie tej kwestii w sposób niebudzący wątpliwości. W tym celu zlecił przeprowadzenie postępowania uzupełniającego, którego ustalenia nie są przedmiotem zarzutów skargi. Wynika z nich, że wymagana sprawności i wydajności hydrantu zewnętrznego na sieci położonego najbliżej przedmiotowego budynku wynosi ok. 92 m. Uwzględniając powyższe należy zaakcentować specyfikę stanu faktycznego sprawy. Owa specyfika wyraża się w tym, że prowadzone czynności kontrolne organów straży pożarnej ujawniły fakt użytkowania dwóch odrębnych obiektów budowlanych, tj. budynku mieszkalnego zarządzanego przez [...] Spółdzielnię Mieszkaniową, a także niebędącej jej własnością budowli stanowiącej uzbrojenie terenu - sieci wodociągowej, której hydranty zewnętrzne znajdują się w odległości przekraczającej 75 m od przedmiotowego budynku. W opisanej sytuacji organ drugiej instancji uznał, że co do tego obiektu brak wymaganego źródła wody do zewnętrznego gaszenia pożarów nie z powodu nieistnienia hydrantów zewnętrznych, lecz ich oddalenia przekraczającego wymogi wynikające z przepisów, a to skutkowało ostatecznie wydaniem zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji pod kątem wykładni i stosowania przepisów prawa materialnego należy mieć na uwadze, że zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (tekst jednol .Dz. U. z 2009 r. Nr 178, poz. 1380 z późn. zm – dalej także u.o.p.), zamieszczonego w Rozdziele 1 - Przepisy ogólne, ochrona przeciwpożarowa polega na realizacji przedsięwzięć mających na celu ochronę życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym zagrożeniem poprzez: 1) zapobieganie powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożaru, klęski żywiołowej lub innego miejscowego zagrożenia; 2) zapewnienie sił i środków do zwalczania pożaru, klęski żywiołowej lub innego miejscowego zagrożenia; 3) prowadzenie działań ratowniczych. Treść przepisu wskazuje, że ochrona przeciwpożarowa obejmuje rożne przedsięwzięcia, wskazuje jej cele oraz kierunki ich realizacji. Ostatni z przepisów zamieszczonych w tym rozdziale, tj. art. 2 u.o.p. zawiera definicje legalne niektórych pojęć używanych w tej ustawie. W dalszych rozdziałach tematycznych analizowana ustawa normuje szereg różnych zagadnień, z których istotne znaczenie w stanie faktycznym sprawy mają przepisy Rozdział 2 - Zapobieganie pożarowi, klęsce żywiołowej lub innemu miejscowemu zagrożeniu ( art. 3 – 11a ), oraz przepisy Rozdziału 3 - Organizacja ochrony przeciwpożarowej ( art. 12 -14 oraz 14g-14i, 15 – 21b). I tak, zgodnie z treścią art. 3 u.o.p.: 1. Osoba fizyczna, osoba prawna, organizacja lub instytucja korzystające ze środowiska, budynku, obiektu lub terenu są obowiązane zabezpieczyć je przed zagrożeniem pożarowym lub innym miejscowym zagrożeniem. 2. Właściciel, zarządca lub użytkownik budynku, obiektu lub terenu, a także podmioty, o których mowa w ust. 1, ponoszą odpowiedzialność za naruszenie przepisów przeciwpożarowych, w trybie i na zasadach określonych w innych przepisach. W myśl art. 4 ust. 1 u.o.p., właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową, jest obowiązany: 1) przestrzegać przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych; 2) wyposażyć budynek, obiekt budowlany lub teren w wymagane urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice; 3) zapewnić konserwację oraz naprawy urządzeń przeciwpożarowych i gaśnic w sposób gwarantujący ich sprawne i niezawodne funkcjonowanie; 4) zapewnić osobom przebywającym w budynku, obiekcie budowlanym lub na terenie, bezpieczeństwo i możliwość ewakuacji; 5) przygotować budynek, obiekt budowlany lub teren do prowadzenia akcji ratowniczej; 6) zapoznać pracowników z przepisami przeciwpożarowymi; 7) ustalić sposoby postępowania na wypadek powstania pożaru, klęski żywiołowej lub innego miejscowego zagrożenia. Artykuł 4 ust. 1a. u,o.p. przewiduje, że odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w ust. 1, stosownie do obowiązków i zadań powierzonych w odniesieniu do budynku, obiektu budowlanego lub terenu, przejmuje - w całości lub w części - ich zarządca lub użytkownik, na podstawie zawartej umowy cywilnoprawnej ustanawiającej zarząd lub użytkowanie. W przypadku gdy umowa taka nie została zawarta, odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej spoczywa na faktycznie władającym budynkiem, obiektem budowlanym lub terenem. Artykuł 6 ust. 1 – 2 u.o.p. nakłada na właściwe urzędy, instytucje, organizacje, przedsiębiorców lub osoby fizyczne obowiązek uwzględniania wymagań w zakresie ochrony przeciwpożarowej przy zagospodarowaniu i uzbrajaniu terenu, jak również obliguje autorów dokumentacji projektowej do zapewnienia jej zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Na mocy upoważnienia zawartego w art. 6 ust. 2 i 2a u.o.p. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej - Dz.U. Nr 121, poz. 1137). W myśl art. 6 ust. 5 u.o.p., rozpoczęcie eksploatacji nowej, przebudowanej lub wyremontowanej budowli, obiektu lub terenu, maszyny, urządzenia lub instalacji albo innego wyrobu może nastąpić wyłącznie, gdy: 1) zostały spełnione wymagania przeciwpożarowe; 2) sprzęt, urządzenia pożarnicze i ratownicze oraz środki gaśnicze zapewniają skuteczną ochronę przeciwpożarową. Regulacje z art. 6 u.o.p., jako dotyczące etapu poprzedzającego użytkowanie obiektów budowlanych mają w sprawie niniejszej drugorzędne znaczenie, co nie oznacza, że takie użytkowane obiekty nie podlegają określonym kompetencjom organów nadzoru budowlanego. W postępowaniu administracyjnym, czy w skardze nie podnoszono jednak zarzutów nawiązujących do samowoli budowlanej. Istotnym w stanie faktycznym sprawy jest zatem to, że konkretne obowiązki o charakterze ciągłym co do zapewnienia ochrony przeciwpożarowej budynku, obiektu, lub ternu ciążą na osobie fizycznej, osobie prawnej, organizacji lub instytucja, które z nich korzystają (art. 3 ust. 1). Takimi podmiotami są spółdzielnie mieszkaniowe, które jako osoby prawne podejmują działania w stosunku do własnego mienia albo w ramach zarządu budynkami i z nimi związanymi terenami, będącymi własnością (albo użytkownikiem wieczystym gruntów, na których wzniesiono budynki) członków spółdzielni. To właściciel, względnie zarządca lub użytkownik budynku, a przy ich braku podmiot władający, ponosi odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej (art. 4a u.o.p.). Obowiązki te obejmują m.in. przygotowanie budynku lub także z nim związanego terenu do prowadzenia akcji ratowniczej. Stosowane w sprawie niniejszej przepisy ustawy wiążą się z normami zawartymi w Rozdziele 3, gdzie w art. 12 ustawodawca powierzył ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych pełnienie nadzoru nad funkcjonowaniem krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego, a w art. 13 zawarł dla tego organu upoważnienie do określenia w drodze rozporządzeń sposobów i warunków ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów ( ust. 1 - 2 ) oraz wymagań w zakresie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (ust. 3-4). Na tych podstawach Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał odpowiednio: - rozporządzenie z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów ( Dz. U. Nr 109, poz. 719 ); - rozporządzenie z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 124 poz. 1030). Jak wynika z § 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, określa ono sposoby i warunki ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, zwanych dalej "obiektami". W § 2 ust. 1 pkt 9 tego rozporządzenia zawarto definicję urządzeń przeciwpożarowych, przez które należy rozumieć urządzenia (stałe lub półstałe, uruchamiane ręcznie lub samoczynnie) służące do zapobiegania powstaniu, wykrywania, zwalczania pożaru lub ograniczania jego skutków, a w szczególności: stałe i półstałe urządzenia gaśnicze i zabezpieczające, urządzenia inertyzujące, urządzenia wchodzące w skład dźwiękowego systemu ostrzegawczego i systemu sygnalizacji pożarowej, w tym urządzenia sygnalizacyjno-alarmowe, urządzenia odbiorcze alarmów pożarowych i urządzenia odbiorcze sygnałów uszkodzeniowych, instalacje oświetlenia ewakuacyjnego, hydranty wewnętrzne i zawory hydrantowe, hydranty zewnętrzne, pompy w pompowniach przeciwpożarowych, przeciwpożarowe klapy odcinające, urządzenia oddymiające, urządzenia zabezpieczające przed powstaniem wybuchu i ograniczające jego skutki, kurtyny dymowe oraz drzwi, bramy przeciwpożarowe i inne zamknięcia przeciwpożarowe, jeżeli są wyposażone w systemy sterowania, przeciwpożarowe wyłączniki prądu oraz dźwigi dla ekip ratowniczych. Hydranty wewnętrzne i zawory hydrantowe, hydranty zewnętrzne są urządzeniami przeciwpożarowymi służącymi do zwalczania pożaru lub ograniczania jego skutków niezbędnymi do prowadzenia akcji ratowniczej. Paragraf § 3 tego rozporządzenia dotyczy obowiązku wykonania urządzeń przeciwpożarowych w obiekcie zgodnie z projektem uzgodnionym przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, przeprowadzenia odpowiednich dla danego urządzenia prób i badań, potwierdzających prawidłowość ich działania przed dopuszczeniem do ich użytkowania, jak również czynności wymaganych w okresie ich eksploatacji. Paragraf § 4, w ust. 2 stanowi między innymi, że właściciele, zarządcy lub użytkownicy budynków oraz placów składowych i wiat, z wyjątkiem budynków mieszkalnych jednorodzinnych oznakowują znakami zgodnymi z Polskimi Normami przeciwpożarowe zbiorniki wodne, zbiorniki technologiczne stanowiące uzupełniające źródło wody do celów przeciwpożarowych, punkty poboru wody, stanowiska czerpania wody. Dalej idące obowiązki, w tym dotyczące hydrantów zewnętrznych, wnikają z ust. 3 dla takich podmiotów odnośnie specyficznych budynków innych nisz przedmiotowy. W Rozdział 5 powyższego rozporządzenia - Instalacja wodociągowa przeciwpożarowa, unormowano zagadnienia dotyczące koniecznych punktów poboru wody, takich jak różnego typu hydranty wewnętrzne, czy zawór hydrantowy ( § 18 - § 21), ich minimalnej wydajności oraz wydajności instalacji wodociągowej (§ 22- § 23). Stosownie do § 24 ust. 1 tego rozporządzenia, instalacja wodociągowa przeciwpożarowa musi być zasilana z zewnętrznej sieci wodociągowej przeciwpożarowej lub ze zbiorników o odpowiednim zapasie wody do celów przeciwpożarowych, bezpośrednio albo za pomocą pompowni przeciwpożarowej, w sposób zapewniający spełnienie wymagań określonych w § 22 i 23. Kolejne jednostki redakcyjne zawarte w tym paragrafie (ust. 2- 4) dotyczą zasilania w wodę dla instalacji wodociągowej przeciwpożarowej w budynkach wysokich i wysokościowych, a więc nie średnio wysokich, jak przedmiotowy. Paragraf 25 reguluje sposób wykonania przewodów zasilających instalacji wodociągowej przeciwpożarowej, natomiast § 26 stanowi, że szczegółowe wymagania dla pompowni przeciwpożarowych określają przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 124, poz. 1030). W pozostałości przepisy zawarte w tym rozporządzeniu nie mają znaczenie w stanie faktycznym sprawy, a normują: Rozdział 6 - Stosowanie stałych urządzeń gaśniczych, systemów sygnalizacji pożarowej, dźwiękowych systemów ostrzegawczych i gaśnic, Rozdział 7 - Instalacje i urządzenia techniczne, Rozdział 8 - Prace niebezpieczne pod względem pożarowym oraz ocena zagrożenia wybuchem, Rozdział 9 - Zabezpieczenie przeciwpożarowe lasów, Rozdział 10 - Zabezpieczenie przeciwpożarowe zbioru, transportu i składowania palnych płodów rolnych) nie mają znaczenia w niniejszej sprawie. W Rozdziale 11 - Przepisy przejściowe i końcowe, uregulowano między innymi kwestię dotyczącą czynionych wyjątków od wymagań wynikających z przepisów przedmiotowego rozporządzenia w stosunku do obiektów wzniesionych przed dniem jego wejścia w życie, czy też budynków wzniesionych zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.) oraz aktami wykonawczymi wydanymi na podstawie tej ustawy - co również nie ma znaczenie w stanie faktycznym sprawy. Podsumowując, istotnym dla dalszych rozważań kwestiach spornych istotnym jest to, że obowiązków właścicieli, zarządców lub użytkownicy budynków wielomieszkaniowych co do wymagań z zakresu ochrony przeciwpożarowej na tle powyższego rozporządzenia dotyczą wyposażenia ich w hydranty wewnętrzne i zawory hydrantowe, oznakowania znakami zgodnymi z Polskimi Normami przeciwpożarowych zbiorników wodnych, zbiorników technologicznych, stanowiących uzupełniające źródło wody do celów przeciwpożarowych, punktów poboru wody, stanowiska czerpania wody, a także zapewnienia, by instalacja wodociągowa przeciwpożarowa, była zasilana z zewnętrznej sieci wodociągowej przeciwpożarowej lub ze zbiorników o odpowiednim zapasie wody do celów przeciwpożarowych, bezpośrednio albo za pomocą pompowni przeciwpożarowej, w sposób zapewniający spełnienie wymagań określonych w § 22 i 23. Ważne jest również, iż z powyższych przepisów wynika, że sieć wodociągowa nie jest wyłącznym, albo jedynym z możliwych źródeł zasilania budynku w wodę do celów przeciwpożarowych konieczną do prowadzenia akcji ratowniczej wewnątrz lub na zewnątrz budynku, zaś niezbędną ilość wody mogą zapewniać samodzielnie albo uzupełniająco zbiorniki o odpowiednim zapasie. Prowadzenie akcji ratowniczej mogą, a nie muszą każdocześnie umożliwiać hydranty zewnętrzne na sieci wodociągowej. Kolejne z wymienionych uprzednio dwóch rozporządzeń, tj. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych określa wymagania w zakresie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (§ 1). Z definicji legalnych zawartych w § 2 ust. 1 tego rozporządzenia wynika, że: 1. Ilekroć jest w nim mowa o: 1) budynkach - należy rozumieć przez to budynki, o których mowa w § 3 pkt 4-6, 2) kategorii zagrożenia ludzi - należy rozumieć przez to kategorie, o których mowa w § 209 ust. 2, 3) strefach pożarowych - należy rozumieć przez to określenia zawarte w § 226 ust. 1 i 2, 4) kondygnacji - należy rozumieć przez to określenia zawarte w § 3 pkt 16 i 17, 5) grupach wysokości - należy rozumieć przez to określenia zawarte w § 8 - rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, późn. zm.). 2. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o obiekcie budowlanym, należy rozumieć przez to obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.). 3. Ilekroć w rozporządzeniu użyte są określenia dotyczące: 1) jednostki osadniczej - należy rozumieć przez to określenie zawarte w art. 2 pkt 1, 2) zabudowy kolonijnej (kolonii) - należy rozumieć przez to określenie zawarte w art. 2 pkt 2 - ustawy z dnia 29 sierpnia 2003 r. o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych (Dz. U. Nr 166, poz. 1612 oraz z 2005 r. Nr 17, poz. 141). Cytowane § 1-2 składają się na Rozdział 1 – Przepisy ogólne. W pozostałych wyodrębnionych tematycznie częściach rozporządzenia znajdują się: Rozdział 2 - Rodzaje obiektów wymagających zapewnienia przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru, Rozdział 3 - Sposoby określania wymaganej ilości wody do celów przeciwpożarowych, Rozdziału 4 - Wymagania przeciwpożarowe dla sieci wodociągowych, Rozdziału 5 - Pompownie przeciwpożarowe, Rozdziału 6 - Drogi pożarowe, Rozdziału 7 - Przepisy końcowe ( które nie przewidują wyjątku dla możliwości stosowania dawnych regulacji poza sytuacją odnosząca się do dróg pożarowych § 17). Stosownie do § 3 ust. 2, zawartego w Rozdział 2 - Rodzaje obiektów wymagających zapewnienia przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru, budynki wielomieszkaniowe wymagają takiego zaopatrzenia i jest ono zapewniane w ramach ilości wody przewidywanych dla jednostek osadniczych, nie mniejszej jednak niż 10 dm3/s, z zastrzeżeniem ust. 3, który nie dotyczy niniejszej sprawy z uwagi na liczbę mieszkańców (ujawnianą np. w dostępnych w Internecie opracowaniach demograficznych). W § 4 ust. 1- 2 Rozdziału 3 rozporządzenia, uregulowano szczegółowo wymaganą ilość wody do celów pożarowych dla jednostek osadniczych ( którymi nie są poszczególne budynki wielomieszkaniowe). Zgodnie z treścią § 4 ust. 3, woda do celów przeciwpożarowych dla obiektów, o których mowa w § 3, powinna być dostępna w szczególności z urządzeń zaopatrujących w wodę ludność, zgodnie z regulaminem dostarczania wody i odprowadzania ścieków, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858, z 2007 r. Nr 147, poz. 1033 oraz z 2009 r. Nr 18, poz. 97).Przez zbiorowe zaopatrzenie w wodę powyższa ustawa rozumie działalność polegającą na ujmowaniu, uzdatnianiu i dostarczaniu wody, prowadzoną przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, natomiast urządzenia wodociągowe to: ujęcia wód powierzchniowych i podziemnych, studnie publiczne, urządzenia służące do magazynowania i uzdatniania wód, sieci wodociągowe, urządzenia regulujące ciśnienie wody. Stosownie do § 4 ust. 4 rozporządzenia, wodę do celów przeciwpożarowych w wymaganej ilości określonej w sposób, o którym mowa w ust. 1 i 2, powinna zapewniać sieć wodociągowa doprowadzająca wodę do jednostki osadniczej. Sieć, to według definicji zawartej w ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, przewody wodociągowe lub kanalizacyjne wraz z uzbrojeniem i urządzeniami, którymi dostarczana jest woda lub którymi odprowadzane są ścieki, będące w posiadaniu przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego. Zgodnie z treścią § 4 ust. 5 rozporządzenia, w przypadku gdy w jednostce osadniczej zasoby wody przeznaczonej dla ludności dostarczanej wodociągiem nie zapewniają ilości wymaganych do celów przeciwpożarowych, wykonuje się, w odległości nie większej niż 250 m od skrajnej zabudowy jednostki osadniczej lub chronionego obiektu budowlanego, co najmniej jedno z następujących uzupełniających źródeł wody: 1) studnię o wydajności nie mniejszej niż 10 dm3/s; 2) punkt czerpania wody przy naturalnym lub sztucznym zbiorniku wodnym o pojemności zapewniającej odpowiedni zapas wody albo na cieku wodnym o stałym przepływie wody nie mniejszym niż 20 dm3/s przy najniższym stanie wód; 3) przeciwpożarowy zbiornik wodny spełniający wymagania Polskiej Normy. Uzupełniające źródło wody, o którym mowa w ust. 5 pkt 1 i 2, powinno umożliwiać pobieranie wody z głębokości nie większej niż 4 m, licząc między lustrem wody a poziomem stanowiska czerpania wody, i być wyposażone w: 1) studzienkę ssawną lub inne urządzenie umożliwiające pobór wody, zabezpieczone przed zamuleniem i zamarzaniem ( §4 ust. 6). 2) stanowisko czerpania wody wraz z dojazdem. Uzupełniające źródła wody, o których mowa w ust. 5, powinny być zabezpieczone przed przypadkowym wpadnięciem do nich ludzi lub zwierząt ( § 4 ust. 7). Istotnym jest to, że ze wskazanych przepisów rangi podstawowej nie da się wyprowadzić bezwzględnego obowiązku gmin zapewnienia wody do celów przeciwpożarowych dla obiektów wymienionych w § 3 ust. 2 z urządzeń zaopatrujących w wodę ludność, zgodnie z regulaminem dostarczania wody i odprowadzania ścieków, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858, z 2007 r. Nr 147, poz. 1033 oraz z 2009 r. Nr 18, poz. 97), w szczególności z sieci, aczkolwiek niejako w pierwszym rzędzie odsyłają one do zaopatrzenia z sieci oraz uzupełniających źródeł zaopatrzenia w wodę wtedy, gdy zasoby wody przeznaczonej dla ludności dostarczanej wodociągiem nie zapewniają ilości wymaganych do celów przeciwpożarowych. Ważną regulację pod kątem faktycznego sprawy stanowi § 8 ust. 1 – 3 rozporządzenia, w myśl którego: 1. W przypadku braku źródła wody zapewniającego wymaganą ilość wody do celów przeciwpożarowych, właściwy miejscowo komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej na wniosek właściciela budynku, obiektu budowlanego lub terenu, może dopuścić na czas określony zastępcze źródło wody do celów przeciwpożarowych, w szczególności naturalny lub sztuczny zbiornik wody, studnię lub ciek wodny, wyposażone w stanowisko czerpania wody wraz z dojazdem. 2. Zastępcze źródło wody, o którym mowa w ust. 1, powinno zapewniać możliwość prowadzenia działań gaśniczych z użyciem sił i środków dostępnych w rejonie działania najbliższej jednostki ochrony przeciwpożarowej. 3. W szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy spełnienie wymagań dotyczących przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę jest niemożliwe ze względu na lokalne uwarunkowania lub jest uzasadnione przyjęcie innych rozwiązań, na wniosek właściciela budynku, obiektu budowlanego lub terenu, dopuszcza się stosowanie rozwiązań zamiennych, które zapewniają niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej, uzgodnionych z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej. Powyższy przepis, potwierdza poprzednią tezę wywodzoną z brzmienia § 4 zapisami zawartymi w § 8 ust. 1 – 2, natomiast ust. 3 otwiera dla właścicieli możliwości zastosowanie innych rozwiązań zamiennych, które zapewniają niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej, w szczególnych przypadkach, po uzgodnieniu z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej i to nie tylko wtedy, gdy zaopatrzenia w wodę jest niemożliwe ze względu na lokalne uwarunkowania, ale również wówczas, gdy takie inne rozwiązania jest jedynie uzasadnione z uwagi na lokalne uwarunkowania. Powołane regulacje wskazują zatem na szereg różnych możliwości zaopatrzenia budynku wielomieszkaniowego w wodę do celów przeciwpożarowych do zewnętrznego gaszenia pożarów. W § 9 - 12 Rozdziału 4 rozporządzenia określono liczne wymagania dla sieci wodociągowych, z których wynika między innymi obowiązek określonego ich wyposażenia w hydranty zewnętrzne, dopuszczalność budowy odgałęzień z sieci obwodowej w celu zasilania hydrantów zewnętrznych, czy wydajności hydrantów. Wśród tych przepisów znajduje się § 10 ust. 6, w myśl którego hydranty zewnętrzne umieszcza się wzdłuż dróg i ulic oraz przy ich skrzyżowaniach, przy zachowaniu odległości: 1) między hydrantami - do 150 m; 2) od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi lub ulicy - do 15 m; 3) najbliższego hydrantu od chronionego obiektu budowlanego - do 75 m; 4) innych niż wymienione w pkt 3 hydrantów wymaganych do ochrony obiektu budowlanego - do 150 m; 5) od ściany chronionego budynku - co najmniej 5 m. W świetle takiej regulacji lokalizacja najbliższego hydrantu zewnętrznego w odległości większej niż 75 m od chronionego obiektu budowlanego, do których zalicza się m.in. budynki wielomieszkaniowe, oznacza brak źródła wody zapewniającego wymaganą ilość wody do celów przeciwpożarowych do zewnętrznego gaszenia pożaru z sieci wodociągowej. Z żadnego przepisu zawartego w tym rozdziale nie da się jednak wyprowadzić nakazu budowy odgałęzień z sieci obwodowej w celu zasilania hydrantów zewnętrznych w taki sposób, aby sieć zapewniała wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru dla każdego budynku wielomieszkaniowego. Nadto jak wynika z § 10 ust. 10 rozporządzenia, kompetencje właściwych miejscowo organów Państwowej Straży Pożarnej, sprowadzają się do określenia potrzeb w zakresie instalowania hydrantów, o których mowa w ust. 9, w ramach opiniowania projektów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Analiza wskazanych regulacji potwierdza prawidłowość rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji, którym obowiązki z zakresu ochrony przeciwpożarowej, w konkretnym stanie faktycznym nałożono na podmiot zarządzający budynkiem wielomieszkaniowym, a nie gminę czy właściciela sieci wodociągowej. Zaskarżona decyzja nie budzi zastrzeżeń także z punktu widzenia jej wykonalności. Skoro właściciel budynku ( względnie jego zarządca) ma swobodę decydowania o sposobie zapewnienia odpowiedniego zaopatrzenia w wodę do zewnętrznego gaszenia pożarów, i to nie tylko wtedy, gdy istniejąca sieć wodociągowana nie może zapewnić wymaganego zaopatrzenia w wodę dla celów ochrony przeciwpożarowej do zewnętrznego gaszenia pożarów, rzeczą [...]Spółdzielni Mieszkaniowej w O. jest spełnienie obowiązku zapewnienia dla obiektu budowlanego - budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w O. przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę do zewnętrznego gaszenia pożarów w określonym terminie, po rozważeniu możliwości uzyskania zaopatrzenia z sieci wodociągowej np. przez jej rozbudowę ( odłączenie z hydrantem zewnętrznych), albo ze studni czy zbiorników, a także innych sposobów, o czym mowa w art. 8 ust. 3. Takie orzeczenia jest wykonalne, zaś środek egzekucyjny stanowi tu grzywna w celu przymuszenia. Za bezzasadne należy zatem uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 107 k.p.a. , art. 156 § 5 k.p.a., art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., a także § 10 ust. 6 pkt 3 oraz ust. 8 i 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Nie jest również tak, by obowiązki ciążące w analizowanym zakresie na właścicielu czy zarządcy budynków wielomieszkaniowego wyłączały przepisy innych aktów normatywnych. W szczególności, z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednol. Dz. U z 2013 r, poz. 594), wynika, że zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. Zadania własne obejmują sprawy określone w pkt 1 – 20 na zasadzie otwartego katalogu. W tym katalogu pkt 3 wymienia m.in. sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz, natomiast pkt 14 sprawy porządku publicznego i bezpieczeństwa obywateli oraz ochrony przeciwpożarowej i przeciwpowodziowej, w tym wyposażenia i utrzymania gminnego magazynu przeciwpowodziowego. W myśl art. 7 ust. 2 - u.s.g., ustawy określają, które zadania własne gminy mają charakter obowiązkowy, a przekazanie gminie, w drodze ustawy, nowych zadań własnych wymaga zapewnienia koniecznych środków finansowych na ich realizację w postaci zwiększenia dochodów własnych gminy lub subwencji. W tym zakresie przepis art. 8 ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio. Jak uprzednio wskazano, z przepisów ustawy o ochronie przeciwpożarowej nie da się wyprowadzić bezwzględnego obowiązku gmin realizacji sieci wodociągowej, albo spełnienia innych konkretnych wymogów w zakresie ochrony przeciwpożarowej co do zapewnienia wody do zewnętrznego gaszenia pożarów odnośnie mienia spółdzielni mieszkaniowych albo ich członków, będącego w zarządzie spółdzielni, a w szczególności dal budynku wielomieszkaniowego. Jasno wyartykułowanym obowiązkiem jest np. do współfinansowanie jednostek ochrony przeciwpożarowej (art. 29 u.o.p.). Z innych regulacji mogących mieć znaczenie w niniejszej sprawie należy uwzględnić powoływane już wcześniej przepisy ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków ( tekst jednol. Dz.U. z 2006 Nr 123, poz. 858 z późn. zm.). Jak wynika z art. 1, ustawa ta określa zasady i warunki zbiorowego zaopatrzenia w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi oraz zbiorowego odprowadzania ścieków, w tym zasady działalności przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych, zasady tworzenia warunków do zapewnienia ciągłości dostaw i odpowiedniej jakości wody, niezawodnego odprowadzania i oczyszczania ścieków, wymagania dotyczące jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, a także zasady ochrony interesów odbiorców usług, z uwzględnieniem wymagań ochrony środowiska i optymalizacji kosztów. Definicja legalna wody przeznaczonej do spożycia zawarta jest w art. 2 pkt 18 i jest to woda przeznaczona do spożycia przez ludzi: a) woda w stanie pierwotnym lub po uzdatnieniu, przeznaczoną do picia, przygotowania żywności lub innych celów domowych, niezależnie od jej pochodzenia i od tego, czy jest dostarczana z sieci dystrybucyjnej, cystern, w butelkach lub pojemnikach, b)woda wykorzystywaną przez przedsiębiorstwo produkcji żywności do wytworzenia, przetworzenia, konserwowania lub wprowadzania do obrotu produktów albo substancji przeznaczonych do spożycia przez ludzi. Regulacje zawarte w ustawie nie dotyczą zatem bezwzględnego obowiązków gmin albo przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych zapewnienia wszystkim odbiorcom usług wody do tych celów przeciwpożarowych. Możliwe jest jednak, by określone rozwiązania w tym zakresie wprowadzały przepisy prawa miejscowego. Stosownie bowiem do art. 19 ust. 1 powyższej ustawy, rada gminy, po dokonaniu analizy projektów regulaminów dostarczania wody i odprowadzania ścieków opracowanych przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne, uchwala regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków, zwany dalej "regulaminem". Regulamin jest aktem prawa miejscowego. Zgodnie z treścią art. 19 ust. 2 ustawy, regulamin powinien określać prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług, w tym: 1) minimalny poziom usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków; 2) szczegółowe warunki i tryb zawierania umów z odbiorcami usług; 3) sposób rozliczeń w oparciu o ceny i stawki opłat ustalone w taryfach; 4) warunki przyłączania do sieci; 5) techniczne warunki określające możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych; 6) sposób dokonywania odbioru przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne wykonanego przyłącza; 7) sposób postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednich parametrów dostarczanej wody i wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej ścieków; 8) standardy obsługi odbiorców usług, a w szczególności sposoby załatwiania reklamacji oraz wymiany informacji dotyczących w szczególności zakłóceń w dostawie wody i odprowadzaniu ścieków; 9) warunki dostarczania wody na cele przeciwpożarowe. W rozpatrywanym przypadku należy jednak mieć na uwadze, że akt prawa miejscowego nie może zmieniać wynikających z ustaw kompetencji i przesłanek do wydania decyzji przez organy Państwowej Straży Pożarnej, tym bardziej że brak ku temu również podstaw w upoważnieniu ustawowym z art. 19 ust. 1-2. Organy te nie mogą zatem nakładać na gminę lub przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne obowiązku rozbudowy sieci. Odrębnym zagadnieniem jest kontrola wydajności i sprawności hydrantów zewnętrznych, co nie ma jednakże znaczenia w stanie w faktycznym sprawy, gdzie istotne są kwestie odległościowe. Bez znaczenia dla przedmiotowych zagadnień pozostaje treść art. 22 analizowanej ustawy, który stanowi że przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne obciąża gminę na podstawie cen i stawek opłat ustalonych w taryfie za: 1) wodę pobraną z publicznych studni i zdrojów ulicznych; 2) wodę zużytą do zasilania publicznych fontann i na cele przeciwpożarowe; 3) wodę zużytą do zraszania publicznych ulic i publicznych terenów zielonych. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut naruszenia § 47 i § 48 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia 30 września 2014 r. w sprawie Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków. W sprawie nie ma znaczenie, który z obiektów - budynek wielomieszkaniowy czy sieć wodociągowa – został wcześniej oddany do użytkowania, oraz czy zaistniały stan związanych z wymaganą odległości hydrantu zewnętrznego od przedmiotowego budynku wynika ze zmiany przepisy. Należy podzielić pogląd orzecznictwa, że obowiązki wynikające z treści ustawy o ochronie przeciwpożarowej i rozporządzenia - rozporządzenie z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych mają zastosowanie także do budynków istniejących już w dacie wejścia w życie tych aktów. Akty prawne wydane w wykonaniu delegacji zawartych w odpowiednich przepisach ustawy o ochronie przeciwpożarowej mogą być też przez organy administracji publicznej stosowane do budynku, który został wybudowany zanim weszło w życie rozporządzenie oraz powołana ustawa. W związku z faktem, że ustawa o ochronie przeciwpożarowej nie reguluje stosowania jej do budynków wybudowanych przed wejściem ustawy w życie, należy stosować zasadę bezpośredniego działania nowego prawa. Zasadę bezpośredniego działania przepisów nowych uwzględnia tez przedmiotowe rozporządzenie. Takie regulacje w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie naruszają zasady niedziałania prawa wstecz lecz wiążą się z tzw. retrospektywnym działaniem prawa (a nie retroaktywnym) i zasadą bezpośredniego stosowania prawa. Jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 24 sierpnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1144/06 (w ślad za uzasadnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 18 października 2006 r. sygn. akt P 27/05, publ. OTK-A nr 9 z 2006 r., poz. 124), ustawodawca może stanowić normy retrospektywne, jeżeli przemawia za tym ważny interes publiczny, a takim interesem jest bez wątpienia ochrona życia i zdrowia ludzkiego oraz mienia przed niebezpieczeństwem pożaru. To na właścicielu budynku obiektu budowlanego lub terenu - zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie przeciwpożarowej - ciąży obowiązek przygotowania budynku, obiektu budowlanego lub terenu do prowadzenia akcji ratowniczej. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi – jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a.