II SA/Kr 1767/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie : WSA Waldemar Michaldo (spr.) WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2013 r. sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 30 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia podziału nieruchomości skargę oddala. Postanowieniem z dnia 23 maja 2012 r. znak: [....] Burmistrz Miasta N. odmówił zatwierdzenia podziału nieruchomości objętej KW nr [....] położonej w N. przy ulicy [....] , stanowiącej działkę gruntu o numerze ewidencyjnym [....] w obrębie [....] , na nowe działki gruntu nr [....] i nr [....] . W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 104 i art. 107 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 ze zm.), art. 93 ust. 1, ust 3 ust. 4 i ust. 5 , art 94 ust. 1 pkt 1, art. 97 ust. 1 i 1a, art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102 poz. 651 ze zm.). Organ wyjaśnił, że postępowanie podziałowe działki nr [....] prowadzono na wniosek [....] Spółdzielni Mieszkaniowej w N. , użytkownika wieczystego nieruchomości gruntowej będącej własnością Gminy N. , objętej księgą wieczystą Nr [....] , w trybie art. 93 ust. 3 w związku z art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami - zwanej dalej u.g.n. - zgodnie z przedłożonym wstępnym projektem podziału. Postępowanie zakończono wydaniem decyzji z dnia 6 października 2010 r. zatwierdzającej podział ww. działki, od której to decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła [....] Spółdzielnia Mieszkaniowa w N. podnosząc, że wniosek o podział działki złożyła w trybie art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jak wskazała Spółdzielnia było to motywowane tym, że wydzielona część działki jest drogą dostępną publicznie (o nawierzchni asfaltowej) stanowiącą wlot z ulicy [....] do ulicy [....] . Jeśli zatem nie było woli ze strony organu do uznania tego gruntu za drogę publiczną, to zdaniem Spółdzielni należało odmówić podziału. W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 2 grudnia 2010 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Kolegium wskazało, że organ pominął milczeniem wskazany we wniosku cel podziału i zaopiniował przedstawiony przez Spółdzielnię projekt jedynie w oparciu o art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W ocenie Kolegium takie działanie nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Organ administracji publicznej nie jest bowiem uprawniony do swobodnego interpretowania żądania strony. Organ I instancji rozpatrując ponownie wniosek [....] Spółdzielni Mieszkaniowej (o wydanie decyzji zatwierdzającej podział działki [....] , w trybie art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami) rozpisał rozprawę administracyjną z udziałem [....] Spółdzielni Mieszkaniowej oraz Miejskiego Zarządu Dróg w N. , w celu określenia przebiegu ulicy [....] jako drogi publicznej. W trakcie rozprawy administracyjnej przedstawiciel Miejskiego Zarządu Dróg w N. wyjaśnił, że zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. projektowana do wydzielenia działka nr [....] zajęta jest pod drogę wewnętrzną i że Rada Miasta N. nie podjęła stosownej uchwały do zaliczenia jej do kategorii drogi publicznej. Swoje stanowisko podtrzymał pismem z dnia 7 lutego 2011 r. Jednocześnie poinformowano przedstawiciela [....] Spółdzielni Mieszkaniowej w N. , że nie jest możliwe zatwierdzenie podziału przedmiotowej nieruchomości zgodnie z wnioskiem, czyli tak aby w trybie art. 98 ust. 1 u.g.n. orzec o przejściu projektowanej działki [....] z mocy prawa na własność miasta N. , z dniem w którym decyzja zatwierdzająca podział stanie się ostateczna, bowiem przepis art. 98 ust. 1 u.g.n. dotyczy sytuacji w których działki wydzielane są pod drogi publiczne, a nie drogi wewnętrzne. Ponadto działka [....] jest położona na obszarze dla którego nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie wydano decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Na końcu organ wyjaśnił, że Prezydent Miasta uchylił ostateczne postanowienie z dnia 9 marca 2010 r. opiniujące pozytywnie propozycję podziału działki nr [....] i zaopiniował negatywnie propozycję podziału ww. działki postanowieniem z dnia 18 stycznia 2012 r. stwierdzając, że ww. podział jest sprzeczny z przepisami odrębnymi tj. z art. 50 ust. 1 zd. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odwołanie od powyższego postanowienia wniosła [....] Spółdzielnia Mieszkaniowa w N. Spółdzielnia podniosła, że pismem z dnia 12 stycznia 2010 r. wniosła o podział działki nr [....] w trybie art. 98 u.g.n., ponieważ część tej działki (planowana jako działka nr....) jest faktycznie użytkowana jako droga publiczna, łącząca ul. [....] z ul. [....] . Jeśli zatem nie było woli ze strony organu na uznanie tego gruntu za drogę publiczną, to zdaniem Spółdzielni, należało odmówić podziału. Ponadto Spółdzielnia podniosła, że od dnia 22 października 2010 r. kiedy to wniosła odwołanie od decyzji zatwierdzającej podział działki, władze miasta nie zrobiły nic w przedmiotowej sprawie, a mogły, zdaniem Spółdzielni, wnieść projekt uchwały o przyjęciu odcinka drogi łączącego ul. [....] z ul. [....] do zasobu dróg publicznych. Brak działań władz miasta i uznania projektowanej działki nr [....] za wydzieloną pod drogę publiczną zmusza Spółdzielnię do ograniczenia ruchu publicznego na tym odcinku. Mając na uwadze powyższe Spółdzielnia wniosła o zatwierdzenie podziału w części odnoszącej się do działki nr [....] w trybie art. 98 u.g.n., przy włączeniu jej do drogi publicznej. Równocześnie Spółdzielnia wniosła o zmianę organizacji ruchu, ponieważ ul. [....] jako droga publiczna pozostanie jednokierunkową ulicą ślepą, kiedy Spółdzielnia ustawi zaporę drogową na własnym gruncie, będącym drogą wewnętrzną. Rozpoznając powyższe odwołanie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. postanowieniem z dnia 30 października 2012 r. znak: [....] utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z 2000 r. ze zm.) oraz w związku z art. 98 i art. 97 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 261, poz. 2603 z 2004 r. ze zm.). W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że przepis art. 98 ust. 1 u.g.n. dotyczy wyłącznie wydzielania działek pod drogi publiczne i wprowadza istotne skutki dokonania podziału ewidencyjnego nieruchomości w postaci odebrania własności lub prawa użytkowania wieczystego do działek wydzielonych pod drogi publiczne lub ich poszerzenie z chwilą, gdy decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie sądu o podziale stało się prawomocne. Kolegium zaznaczyło przy tym, że w art. 98 ust. 1 u.g.n. mowa jest nie o takich drogach, które mają już nadaną kategorię drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych, lecz o samym przeznaczeniu działki gruntu pod drogę publiczną. Wydzielanie działek gruntu pod drogi publiczne w rozumieniu art. 98 ust. 1 u.g.n. należy zatem odnieść nie tyle do istniejących już dróg publicznych, ile do terenów, na których dopiero planowane jest wybudowanie dróg publicznych. Z przepisu tego nie można natomiast wyprowadzić wniosku, aby organ administracji dokonujący podziału nieruchomości sam mógł ustalać kategorię dróg wymienionych w tym przepisie. O wydzieleniu działek pod drogi publiczne nie przesądza zatem fakt, czy dany teren został uchwałą rady gminy zaliczony do kategorii dróg publicznych, ani też fakt, czy w pobliżu przebiega droga publiczna, czy też teren ten jest wykorzystywany jako droga wewnętrzna, ale przesądza o tym właśnie przeznaczenie danego terenu w planie zagospodarowania. Rzutuje ono na obowiązkowy w tym zakresie sposób przeprowadzenia podziału nieruchomości, w wyniku którego powstają niejednokrotnie działki o powierzchni dyskwalifikującej je z punktu widzenia interesu ekonomicznego byłego właściciela. Jeśli właściciel nieruchomości z własnej woli podejmuje inicjatywę i dąży do podziału swojej nieruchomości, doprowadzając do powstania nowych działek, wśród których znajdą się także te tworzące drogę, niemające statusu drogi publicznej, to trudno wówczas uznać, by tego rodzaju "ograniczenie", podejmowane z inicjatywy właściciela, czy też precyzyjniej - samoograniczenie własności, rodziło po stronie właściwego podmiotu obowiązek odszkodowawczy przewidziany w ww. przepisie. Przebieg przyszłej drogi, o której mowa w art. 98 ust. 1 u.g.n., winien wynikać z planu miejscowego, a w przypadku jego braku z ostatecznej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Sama wola strony na wydzielenie działki pod drogę publiczną w trybie art. 98 u.g.n. nie może przesądzać o konieczności pozytywnego zaopiniowania takiego podziału, który w przypadku braku stosownych ustaleń w planie lub decyzji o lokalizacji celu publicznego naruszałby przepisy prawa. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania, Kolegium wyjaśniło, że nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy fakt, że władze miasta nie podjęły działań w celu zaliczenia projektowanej do wydzielenia działki do kategorii dróg publicznych, gdyż nie jest to przedmiotem obecnego postępowania. Postępowanie niniejsze ogranicza się bowiem do zbadania, czy projekt podziału załączony przez wnioskodawcę jest zgodny z warunkami określonymi w ustawie o gospodarce nieruchomościami na dzień wydawania rozstrzygnięcia. Podjęcie kroków zmierzających do wydania przez Radę Miasta stosownej uchwały, bądź złożenie wniosku o wydanie decyzji ustalającej lokalizację celu publicznego pozostaje poza sferą uprawnień organu orzekającego w postępowaniu o zaopiniowanie, czy też zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości. Na końcu Kolegium wskazało, że nie można z art. 93 ust. 1 w zw. z art. 98 ust. 1 u.g.n. wyprowadzać uprawnienia właściciela nieruchomości podlegającej podziałowi do żądania wyznaczenia na nieruchomości drogi publicznej (co miałoby skutkować jej przejęciem za odszkodowaniem przez jednostkę samorządu terytorialnego), jak też domniemywać jej istnienia w przypadku braku wyraźnych postanowień planu miejscowego w tym względzie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowienie wniosła [....] Spółdzielnia Mieszkaniowa w N. , zarzucając naruszenie art. 93 ust. 1 w zw. z art. 98 ust. 1 u.g.n. Spółdzielnia podniosła, że w dniu 13 stycznia 2010 r. zwróciła się do Urzędu Miasta N. o wydanie decyzji zatwierdzającej podział działki na 17/4 w trybie art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W dniu 24 marca 2010 r. Spółdzielnia otrzymała pozytywne postanowienie o wnioskowanym podziale. Jeżeli podział w tym trybie nie był możliwy, to nie powinien być pozytywnie zaopiniowany. Ostatecznie jednak decyzja o podziale została wydana w innym trybie. Spółdzielnia podniosła, że władze miasta nie skierowały do tej pory odpowiedniego projektu uchwały, a nie też nie odmówiono skierowania takiego projektu pod obrady. Tymczasem od Spółdzielni czerpane są pożytki i opłaty, a droga używana jest bezumownie przez mieszkańców miasta N. nie będących mieszkańcami Spółdzielni. Droga utrzymywana jest przez członków Spółdzielni płacących równorzędne podatki i będących mieszkańcami miasta N. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wniosło jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002r., Nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 p.p.s.a. tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych, nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonanych czynności przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolowane w przedmiotowej sprawie postępowanie dotyczy odmowy zatwierdzenia podziału nieruchomości stanowiącej działkę nr [....] (na działki nr ...i.....) w trybie art. 98 u.g.n. O podział w powyższym trybie wystąpiła wnioskiem z dnia 12 stycznia 2010 r. Grodzka Spółdzielnia Mieszkaniowa w N. , będąca użytkownikiem wieczystym działki nr [....] . Proponowany podział uzasadniony został tym, że część działki stanowi drogę dostępną publicznie. Podstawową zasadą wprowadzoną przez art. 93 ust. 1 u.g.n. jest zgodność podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego. Przeprowadzanie podziału w sytuacji, gdy nie ma obowiązującego planu miejscowego, uregulowane zostało w art. 94 u.g.n. Zgodnie z art. 94 ust. 1 u.g.n., w przypadku braku planu miejscowego - jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu - podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli (1) nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi, albo (2) jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie natomiast z art. 98 u.g.n. działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis ten stosuje się także do nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek użytkownika wieczystego, z tym że prawo użytkowania wieczystego działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne wygasa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis stosuje się odpowiednio przy wydzielaniu działek gruntu pod poszerzenie istniejących dróg publicznych. Z powyższego wynika zatem, że niezbędną przesłanką do dokonania podziału nieruchomości w trybie powołanego art. 98 ust. 1 w celu wydzielenia działki gruntu pod drogi publiczne i orzeczenia o przejściu na rzecz jednostki samorządu terytorialnego prawa własności nieruchomości, jest to, by wydzielone działki były wydzielane pod drogi publiczne. O wydzieleniu gruntu pod drogi publiczne decydować natomiast mogą postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takich postanowień, decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. O tym, jakie drogi są drogami publicznymi, rozstrzygają z kolei przepisy ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007r. nr 19 poz. 115). Zgodnie z brzmieniem art. 1 powyższej ustawy, drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub w innych przepisach szczególnych. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że przedmiotowa działka położona jest na obszarze, który nie został objęty obowiązkiem sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również nie wydano decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Z akt wynika także,iż wydzielona w wyniku podziału, części działki stanowić będzie drogę wewnętrzna łącząca ul. [....] i ul. [....] (stanowiące drogi publiczne). Przebieg ulicy [....] określony został w uchwale Miejskiej Rady Narodowej w N. z dnia 27 maja 1960 r. nr 12/IV/60 w sprawie zmian nazw ulic oraz w sprawie nadania nazw nowopowstałym ulicom na ternie miasta N. Zgodnie z treścią ww. uchwały ulica [....] biegnie od ul. [....] do ul. [....] (dawnej ul....). Zgodnie natomiast z rozporządzeniem Wojewody [....] z dnia 28 kwietnia 1995 r. nr 12 w sprawie zaliczenia dróg publicznych do kategorii dróg lokalnych miejskich na terenie województwa [....] , ul. [....] stanowi drogę publiczną. Przepis art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych mówi, że drogą wewnętrzną jest każda droga niezaliczona do żadnej kategorii dróg publicznych. W tej sytuacji stwierdzić należy, że proponowany podział działki nr [....] na działki nr [....] i [....] będzie także sprzeczny z przepisami odrębnymi, tj. z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis art. 6 pkt 1 u.g.n. stanowi natomiast, że przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć wydzielanie gruntów pod drogi publiczne. Mając na uwadze powyższe stwierdzić więc należy, że w rozpoznawanej sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art. 98 ust. 1 u.g.n., bowiem powstała w wyniku podziału droga, wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także braku decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie będzie stanowiła drogi publicznej, a jedynie drogę wewnętrzną. Odnosząc się natomiast do treści skargi wskazać należy, że strona skarżąca w istocie nie polemizuje ze stanowiskiem Kolegium wyrażonym w zaskarżonym postanowieniu, lecz główny zarzutu jak podnosi sprowadza się do tego, iż Rada Miasta N. nie podjęła do dnia dzisiejszego stosownej uchwały o zaliczeniu wydzielonej części działki do kategorii dróg publicznych. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że kwestia zaliczenia istniejącej drogi do kategorii dróg publicznych nie stanowi przedmiotu niniejszego postępowania. Przeprowadzana obecnie przez Sąd kontrola odnosi się bowiem tylko do zbadania zgodności proponowanego projektu podziału nieruchomości z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ponadto, jak słusznie wskazało Kolegium, z art. 93 ust. 1 w zw. z art. 98 ust. 1 u.g.n. nie można wyprowadzać uprawnienia właściciela nieruchomości podlegającej podziałowi do żądania wyznaczenia na nieruchomości drogi publicznej, co następnie skutkowałoby jej przejęciem za odszkodowaniem przez jednostkę samorządu terytorialnego. Wskazać w tym miejscu można także na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 799/10 w którym Sąd stwierdził, że o wydzieleniu działek pod drogi publiczne nie przesądza fakt, czy dany teren został uchwałą rady gminy zaliczony do kategorii dróg publicznych, ani też fakt, czy w pobliżu przebiega droga publiczna, ale przesądza o tym właśnie przeznaczenie danego terenu w planie zagospodarowania. Rzutuje ono na obowiązkowy w tym zakresie sposób przeprowadzenia podziału nieruchomości, w wyniku którego powstają niejednokrotnie działki o powierzchni dyskwalifikującej je z punktu widzenia interesu ekonomicznego byłego właściciela. Na końcu Sąd zwraca uwagę, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając odwołanie wniesione od decyzji Prezydenta Miasta N. z dni 23 maja 2012 r. wydało swoje rozstrzygnięcie w formie postanowienia zamiast decyzji. Sąd uznał jednakże, że powyższe uchybienie polegające na wydaniu postanowienia, zamiast decyzji administracyjnej nie miało wpływu na wynik sprawy. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia przepisów postępowania jedynie wówczas, gdy naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Należy zgodzić się z przytoczonym prze organ w odpowiedzi na skargę wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 497/11, iż nadanie mylnej nazwy aktowi administracyjnemu nie zmienia jego charakteru prawnego, jeśli posiada jego wszystkie niezbędne elementy. Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności stwierdzić należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo ustaliło stan faktyczny i prawny sprawy oraz dokonało właściwej wykładni przepisów prawa. Z tych względów, w oparciu o art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku.