II SA/Kr 178/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant: Anna Pałasz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2012 r. sprawy ze skargi Polskiego Koncernu Naftowego[...]S.A. w P. na decyzję Wojewody z dnia 3 czerwca 2003 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa I. skargę oddala; II. przyznaje P.D. - kuratorowi dla nieznanej z miejsca pobytu uczestniczki A.C. wynagrodzenie w kwocie 120 zł (sto dwadzieścia złotych). Decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia [...] lutego 1992 r. znak: [...], ze względu na zagrożenie środowiska naturalnego wynikającego z nieodpowiedniego stanu technicznego stacji paliw CPN w C. , nakazano Centrali Produktów Naftowych zmodernizować przedmiotową stację paliw, poprzez wykonanie osadników błota i olejów oraz wód opadowych, a także zabezpieczenie warunków sanitarnych personelu (wc, szatnia, punkt spożywania posiłków), w terminie do dnia 30 kwietnia 1992 r. Wójt Gminy C. decyzją z dnia [...] maja 1997 r. znak: [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na kompleksowej modernizacji stacji paliw CPN w C. której zakres został poszerzony w stosunku do zakresu modernizacji określonego w decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia [...] lutego 1992 r. Decyzja WZiZT nie została zaskarżona i stała się ostateczna z dniem 26 maja 1997 r. Termin jej ważności został określony na dzień 9 maja 1999 r. Następnie decyzją Wójta Gminy C. z dnia [...] listopada 1997 r. znak: [...] zatwierdzono w całości projekt budowlany (architektoniczny, konstrukcyjny, drogowy, technologiczny, zasilania stacji paliw w energię elektryczną, przyłącza teletechnicznego, przyłącza wod.-kan.) i udzielono pozwolenia na kompleksową modernizację Stacji Paliw CPN - nr [...] zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] (dzierżawiony fragment działki), położonej w miejscowości C. przy ul. [...] . Decyzja nie została zaskarżona i stała się ostateczna z dniem 4 grudnia 1997 r. Postanowieniem z dnia [...] maja 1998 r. znak: [...] Wójt Gminy C. , na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 147 oraz art. 149 § 1 kpa - po rozpatrzeniu wniosków R.S. i J.B. - wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gminy C. z dnia 12 listopada 1997 r. Decyzją z dnia [...] lipca 1998 r. znak: [...] Wójt Gminy C. orzekł, że decyzja z dnia [...] listopada 1997 r. zatwierdzająca w całości projekt budowlany i udzielająca pozwolenie na kompleksową modernizację przedmiotowej stacji paliw CPN została wydana z naruszeniem prawa, polegającym na tym, że strony bez własnej winy nie brały udziału w postępowaniu, jednakże Wójt nie uchylił decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania ze względu na okoliczności, o których jest mowa w art. 146 § 2 kpa. Od decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] lipca 1998 r. odwołania wnieśli J.B. i R.S. W wyniku rozpatrzenia tych odwołań Wojewoda N. decyzją z dnia [...] grudnia 1998 r. znak: [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. J.B. i R.S. zaskarżyli decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 1998 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 12 lutego 2003 r. sygn. akt II SA/Kr 385/99, uchylił ww. decyzję, zasądzając na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania. Zdaniem NSA, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniesiono się w ogóle do podstaw faktycznych decyzji organu I instancji, ani też do wszystkich zarzutów odwołań, zaś organ odwoławczy skoncentrował się jedynie na kwestii zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem odwołujący się podnosili także i podtrzymali dotychczas zgłaszane zarzuty związane z zagrożeniami dla życia, zdrowia i środowiska w związku z niezachowaniem strefy ochronnej. Tą problematyką organ odwoławczy w ogóle się nie zajął. Co więcej, akta administracyjne nie zawierały projektu zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę ani też sporządzanych ocen oddziaływania oraz dokumentu pn. "Wyznaczenie stref zagrożenia wybuchem". Sąd wytknął, iż w aktach znajdowały się jedynie kopia tytułowej karty projektu, zupełnie nieczytelna kopia fragmentu nieopisanej i nienazwanej mapy oraz kopie tytułowych kart oceny oddziaływania i wyznaczenia stref zagrożenia wybuchem, zaś, mimo wezwania Sądu, organ nie uzupełnił akt. Dlatego też tylko z treści decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i postanowienia o wznowieniu postępowania z dnia 28 maja 1998 r., a nie z dokumentu źródłowego, wynikał rzeczywisty zakres zaprojektowanej inwestycji. Ponadto nie został w ogóle dostrzeżony przez organ odwoławczy fakt, że postanowienie Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego z dnia 21 stycznia 1995 r. nie odnosiło się do inwestycji o rozmiarze opisanym w postanowieniu o wznowieniu, lecz o rozmiarze znacznie mniejszym, prawdopodobnie pierwotnie planowanym i na tym tle nie dokonano oceny poprawności uzgodnień sanitarnych. Organ odwoławczy nie odniósł się też do podnoszonej przez strony okoliczności, że decyzja Wojewody o wyrażeniu zgody na rozwiązania projektowe oparta na przepisach ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska wydana została po dacie decyzji o pozwoleniu na budowę, bo 19 listopada 1997r., a w rezultacie nie wyjaśnił, czy określonym w tej decyzji warunkom odpowiada zatwierdzony projekt budowlany. Dlatego w ocenie NSA zaskarżona decyzja wymykała się sądowej kontroli, a brak należytego uzasadnienia decyzji w połączeniu z niekompletnością akt sprawy uzasadniały postawienie organowi zarzutu naruszenia norm procesowych, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Po wyroku NSA Wojewoda ponownie rozpatrzył sprawę i decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 kpa oraz art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 82 ust. 3, ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126), uchylił w całości decyzję Wójta Gminy C. z dnia [...] lipca 1998 r. znak: [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W ocenie Wojewody przekazane wraz z odwołaniami akta sprawy były niekompletne i nie mogły stanowić materiału, w oparciu o który można ocenić, czy ustalenia i oceny dokonane przez organ I instancji zasługują na aprobatę. Niekompletność ta polegała na braku w aktach sprawy, zarówno niektórych dokumentów (np. wniosków o wznowienie postępowania), jak również projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji, który jest załącznikiem do decyzji o pozwoleniu na modernizację stacji paliw CPN w C. , a także sporządzonych ocen oddziaływania na środowisko i dokumentu pn. "Wyznaczenie stref zagrożenia wybuchem". Z akt sprawy wynika, że projekt ten winien być w posiadaniu organu I instancji, jednakże z niewiadomych powodów nie został przekazany Wojewodzie ani też Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. Wojewoda wytknął, że w aktach sprawy panuje bałagan, który utrudniał ustalenie rzeczywistego zakresu zaprojektowanej inwestycji oraz, czy uzgodnienia i opinie odnoszą się do późniejszego czy też wcześniejszego etapu przedmiotowej inwestycji związanego z decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia [...] lutego 1992 r. Jako przykład takiej rozbieżności Wojewoda wskazał fakt, że postanowienie Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego z dnia 21 stycznia 1995 r. nie odnosiło się do inwestycji o rozmiarze opisanym w postanowieniu o wznowieniu postępowania, lecz o rozmiarze znacznie mniejszym, a prawdopodobnie pierwotnie planowanym. Ponadto decyzja Wojewody z dnia [...] listopada 1997r. o wyrażeniu zgody na rozwiązania projektowe przedmiotowej inwestycji, oparta na przepisach ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska, wydana została po dacie decyzji o pozwoleniu na budowę, w związku z czym nie wiadomo, czy warunkom tej decyzji odpowiada zatwierdzony projekt. Wojewoda podkreślił, że brak projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji, a także ocen oddziaływania na środowisko i dokumentu pn. "Wyznaczenie stref zagrożenia wybuchem", powodował niemożność ustosunkowania się organu odwoławczego do zarzutów, podniesionych w odwołaniu, związanych z zagrożeniami, jakie niesie przedmiotowa inwestycja dla zdrowia i środowiska, w związku z niezachowaniem strefy ochronnej. Wojewoda wskazał też na konieczność ponownego przeanalizowania i ustalenia kręgu stron postępowania, zwłaszcza z uwagi na zarzut R.S. , iż pozbawiono go statusu strony z powodu dokonanego podziału geodezyjnego działki. Zdaniem Wojewody konieczne jest precyzyjne ustalenie, kto jest stroną przedmiotowego postępowania. Ponadto Wojewoda zauważył brak prawidłowego rozpatrzenia złożonego w toku postępowania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na modernizację przedmiotowej stacji paliw, a także wskazał na konieczność przeanalizowania przedmiotowej sprawy przez organ I instancji pod kątem okoliczności, o jakich mowa w art. 146 § 1 kpa. W dniu 7 lipca 2003 r. skargę na decyzję Wojewody wniósł Polski Koncern Naftowy [...] S.A. z siedzibą w P. , zarzucając naruszenie art. 138 § 2 kpa. Zdaniem strony skarżącej, organ odwoławczy powinien był zażądać uzupełnienia akt przez organ I instancji poprzez nadesłanie projektu budowlanego, sporządzonych ocen oddziaływania na środowisko oraz dokumentu pn. "Wyznaczanie stref zagrożenia wybuchem", zwłaszcza, że dokumenty te winny być w posiadaniu organu I instancji. Zdaniem skarżącej spółki, takie uzupełnienie materiału dowodowego umożliwiłoby organowi odwoławczemu ustalenie rzeczywistego zakresu projektowanej inwestycji, stwierdzenie, czy uzgodnienia i opinie odnoszą się do tego zakresu, odniesienie się do zarzutów podniesionych w odwołaniu związanych z zagrożeniami, jakie niesie przedmiotowa inwestycja dla zdrowia i środowiska, a także dokonanie ustaleń w oparciu o ocenę oddziaływania na środowisko i o dokument wyznaczający strefy zagrożenia wybuchem, oraz ocenę, czy pomimo, iż odwołujący się nie brali udziału w postępowaniu, mogłaby zapaść decyzja odmienna od decyzji wcześniej, tj. decyzji Wójta Gminy z dnia [...] listopada 1997r. Dlatego, zdaniem strony skarżącej, możliwe było merytoryczne rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy bez konieczności uchylania decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody i zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który stał się właściwy do rozpoznania przedmiotowej sprawy na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), postanowieniem z dnia 13 listopada 2006 r. zawiesił postępowanie sądowe z powodu braku wskazania przez stronę skarżącą aktualnych adresów A.C. i B.L. . W piśmie z dnia 22 października 2007 r. strona skarżąca wskazała aktualny adres B.L. i wniosła o podjęcie zawieszonego postępowania, jednakże z powodu braku wskazania aktualnego adresu A.C. WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 27 lutego 2008 r. odmówił podjęcia zawieszonego postępowania. Po złożeniu przez stronę skarżącą wniosku o ustanowienie kuratora dla nieznanej z miejsca pobytu A.C. WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 31 stycznia 2012 r. podjął zawieszone postępowanie sądowe, a następnie postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2012 r. ustanowił dla A.C. kuratora. Kurator A.C. wniósł o oddalenie skargi, ponieważ w jego ocenie zaskarżona decyzja nie naruszała art. 138 § 2 kpa, a uzupełnienie brakujących dokumentów w postępowaniu odwoławczym stanowiłoby naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Ponadto wskazał na istniejące wątpliwości co do prawidłowego ustalenia kręgu stron i celowość przeprowadzenia ponownego postępowania przed organem I instancji. Kurator wniósł o zasądzenie kosztów wykonywania czynności kuratorskich. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Na wstępie na zaznaczyć, że w niniejszej sprawie kontroli sądowej podlega decyzja organu odwoławczego wydana na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylająca decyzję organu l instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Warto podkreślić, że kontrola prowadzona w aspekcie dopuszczalności uchylenia decyzji organu l instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia winna uwzględniać treść art. 15 kpa, statuujący zasadę dwuinstancyjności. Zgodnie z tą zasadą sprawa administracyjna jest dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, po raz pierwszy w pierwszej instancji, a następnie w drugiej instancji. Oznacza to obowiązek dwukrotnego prowadzenia postępowania wyjaśniającego i dwukrotnego rozstrzygnięcia sprawy, z uwzględnieniem przez organy obydwu instancji w szczególności zasad wynikających z przepisów art. 7 i 8 kpa, oraz przepisów Rozdziału 4, regulujących zasady prowadzenia postępowania dowodowego, oraz oceny dowodów w sprawie zgromadzonych. Te bowiem przepisy gwarantują stronom postępowania wyjaśnienie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, czyli jej "załatwienia", o którym mowa w art. 104 kpa. Organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę i nie może ograniczać się wyłącznie do kontroli decyzji organu pierwszej instancji. Oceniając zatem dopuszczalność wydania zaskarżonej decyzji w świetle art. 138 § 2 kpa, wskazać należy, iż w przeciwieństwie do regulacji przewidzianej w § 1 tego przepisu, możliwość uchylenia zaskarżonej decyzji organu l instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia wymaga zaistnienia przesłanki wskazanej w § 2 w brzemieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Przesłanką tą była konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Oznacza to, iż organ odwoławczy powinien stwierdzić, że sprawa nie została przez organ l instancji wyjaśniona w stopniu dostatecznym dla potrzeb rozstrzygnięcia i nie ma możliwości, bez narażenia się na zarzut naruszenia tego przepisu podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Treść art. 138 § 2 kpa musi być odczytywana i interpretowana łącznie z przepisem art. 136 kpa, określającym granice postępowania dowodowego przed organem odwoławczym. Granice te zostały zakreślone przez umożliwienie organowi odwoławczemu przeprowadzenia na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, bądź zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego z przekroczeniem granic wynikających z art. 136 kpa powodowałoby naruszenie opisanej wyżej zasady dwuinstancyjności. Przyjąć więc należy, że organ odwoławczy może powołać się na przepis art. 138 § 2 zdanie 1 kpa tylko wówczas, gdy wykaże, że przeprowadzenie przezeń dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach wyznaczonych przez art. 136 kpa nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. W sytuacji, gdy przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 136 umożliwiłoby temu organowi prawidłowe załatwienie sprawy, podjęcie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej z tym uzasadnieniem, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania w całości lub w znacznej części, jest równoznaczne z naruszeniem obu tych przepisów (tak M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Wydanie II, Zakamycze 2005, komentarz do art. 138 ustawy). Powszechnie przyjmuje się, że wydanie decyzji kasacyjnej uzasadnione jest wówczas, gdy organ l instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, bądź przeprowadził je z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu czyniącym sprawę niewyjaśnioną w całości, co z kolei nie pozwala na skorzystanie przez organ odwoławczy z możliwości przewidzianej w art. 136 kpa. Uwzględniając reguły i zasady wynikające z powołanych przepisów, a także treść art. 107 § 3 kpa, który wskazuje na konieczne elementy uzasadnienia decyzji wyjaśnienia zarówno podstawy faktycznej, jak i prawnej, dodać należy, iż uzasadnienie decyzji podjętej na podstawie art. 138 § 2 kpa powinno wskazywać wyraźnie na istnienie przesłanek przewidzianych w tym przepisie, oraz przyczyny niezastosowania przepisu art. 136 kpa (por. np. wyrok NSA z 5 lutego 2008 r., II OSK 860/07, Lex Omega nr 469766, czy wyrok WSA w Warszawie z 27 maja 2008 r., VII SA/Wa 364/08, Lex Omega nr 518835). Odnosząc powyższe rozważania do zaskarżonej decyzji Wojewody , Sąd uznał, że organ ten prawidłowo odczytał treść art. 138 § 2 kpa i zasadnie przyjął, iż istniały podstawy do wydania decyzji kasacyjnej. Przede wszystkim bowiem prawidłowo organ odwoławczy wskazał na konieczność zbadania, czy krąg stron kontrolowanego postępowania administracyjnego został ustalony prawidłowo. Wątpliwości w tym zakresie nasuwają nie tylko zarzuty podniesione przez R.S. który twierdził, iż po geodezyjnym podziale działki pozbawiono go statusu strony, lecz także spowodowane brakiem w aktach sprawy istotnych dokumentów wątpliwości co do obszaru oddziaływania przedmiotowej stacji paliw. To zaś wskazuje na potrzebę przeprowadzenia weryfikacji kręgu stron. Także konieczność ustanawiania kuratora dla nieznanej z miejsca pobytu A.C. , która była traktowana jako strona w postępowaniu administracyjnym, przemawia za tym, iż organy powinny ze szczególną starannością ustalić, jakie osoby i na jakiej podstawie legitymują się interesem prawnym w kontrolowanym postępowaniu. W kontrolowanym postępowaniu za stronę postępowania uznano też A.S. , której jednak nigdy nie doręczono żadnej korespondencji. Ustalenie stron postępowania niewątpliwie winno być dokonywane na etapie postępowania przed organem I instancji, ponieważ w przypadku stwierdzenia dopiero w postępowaniu odwoławczym, że dana osoba należy do kręgu stron, oznaczałoby, iż w stosunku do tej osoby nastąpiłoby naruszenie jej prawa do czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Prawidłowo zatem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał na konieczność weryfikacji kręgu stron przedmiotowego postępowania administracyjnego jako podstawę do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Dlatego też za niezasadny należało uznać zarzut skargi naruszenia art. 138 § 2 kpa. Po pierwsze bowiem, stosownie do art. 30 obowiązującej w dacie orzekania przez Wojewodę ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), ocena prawna wyrażona w orzeczeniu NSA wiązała w sprawie Wojewodę, a NSA wyraźnie stwierdził, że akta sprawy były niekompletne i nie mogły stanowić materiału, w oparciu o który można ocenić, czy ustalenia i oceny dokonane przez organ I instancji zasługują na aprobatę. Niekompletność ta polegała na braku w aktach sprawy wniosków o wznowienie postępowania, projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji, a także sporządzonych ocen oddziaływania na środowisko i dokumentu pn. "Wyznaczenie stref zagrożenia wybuchem". Nawet gdyby przyjąć, jak twierdzi strona skarżąca, że tak istotne braki akt mogły zostać uzupełnione na etapie postępowania odwoławczego, to i tak wskazane wyżej poważne wątpliwości co do prawidłowości ustalenia kręgu stron postępowania administracyjnego i zapewnienia stronom udziału w postępowaniu, przemawiały za uchyleniem decyzji organu I instancji i przekazaniem mu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zatem w ocenie Sądu nie można mówić o naruszeniu przez Wojewodę art. 138 § 2 kpa. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania ani też przepisów prawa materialnego, a więc skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ppsa. O zasądzeniu wynagrodzenia kuratorowi ustanowionemu dla nieznanej z miejsca pobytu A.C. orzeczono na podstawie § 3 i 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 sierpnia 1982 r. w sprawie stawek, warunków przyznawania i wypłaty ryczałtu przysługującego sędziom i pracownikom sądowym za dokonanie oględzin oraz stawek należności kuratorów (Dz. U. Nr 27, poz. 197 ze zm.). Zgodnie z § 3 pkt 2 tego rozporządzenia wysokość wynagrodzenia kuratorów ustala się według przepisów określających opłaty za czynności adwokatów. Wysokość wynagrodzenia kuratorów nie będących adwokatami wynosi pięćdziesiąt procent stawek określonych w tych przepisach. Skoro zaś, stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), minimalna stawka adwokacka w postępowaniu przed sądem administracyjnym w I instancji wynosi dwieście czterdzieści złotych, Sąd przyznał sto dwadzieścia złotych ustanowionemu w niniejszej sprawie kuratorowi dla nieznanej z miejsca pobytu A.C.