II SA/Kr 1845/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Szkodzińska / spr. / Sędziowie WSA Wojciech Jakimowicz Mariusz Kotulski Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2012 r. sprawy ze skargi F.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 26 września 2011 r. nr [....] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala Decyzją z dnia [...] września 2010 r. ( [...] na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm.) §1 -9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588 ), § 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1589), Prezydent Miasta K. umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie ciągu pieszo-rowerowego wraz z oświetleniem i przekładkami kolidującego uzbrojenia na działkach nr [...] ,[...] obr. [...] oraz na terenie części działek nr [...] ,[...] obr. [...] i nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] obr. [...] łączącego ul. [...] w K. , oraz ustalił warunki zabudowy dla pozostałej części wniosku t.j. budowy ciągu pieszo-rowerowego wraz z oświetleniem i przekładkami kolidującego uzbrojenia na działkach nr [...] , [...] obr. [...] oraz na terenie części działek nr [...] obr. [...] i nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] [...] ,[...] ob. r [...] łączącego ul. [...] w K. Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. ([...]) na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60, art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 11 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 138§2 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji wskazując, że z uwagi na bezpośrednie sąsiedztwo rzeki [...] zasadne jest wystąpienie do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. celem uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. [...]) na podstawie art. 59 ust 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.), §1-9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588), §2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w określeniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 kpa Prezydent Miasta K. umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie ciągu pieszo-rowerowego wraz z oświetleniem i przekładkami kolidującego uzbrojenia na działkach nr [...] ,[...] obr.[...] oraz na terenie części działek nr [...] ,[...] obr.[...] i nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] itg... obr.[./..] łączącego ul. [...] w K. oraz ustalił warunki zabudowy dla pozostałej części wniosku t. j budowy ciągu pieszo-rowerowego wraz z oświetleniem i przekładkami kolidującego uzbrojenia na działkach nr [...] ,[...] ,[...] obr. [...] oraz na terenie części działek nr [...] obr. [...] i nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] Obr [...] łączącego ul. [...] w K. Organ I instancji podał co następuje: Teren, na którym znajdują się działki nr [...] ,[...] obr.[...] oraz na terenie części działek nr [...] ,[...] obr. [...] i nr [...] ,[...] ,[...] [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] [..] ,[...] obr.[...] leży na obszarze, który od dnia 21 lutego 2008 r. objęty został miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "[...]" uchwalonym Uchwałą Rady Miasta K. Nr [...] z dnia 21 listopada 2007 r. Wobec powyższego dla w/w działek nie zachodzi konieczność ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji, a zatem postępowanie jest bezprzedmiotowe i należało je umorzyć. Inwestycja obejmująca wskazane powyższej działki wymaga natomiast uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast dla pozostałego terenu objętego wnioskiem tj. działek o nr [...] ,[...] ,[...] obr.[...] oraz na terenie części działek nr [...] obr.[...] ,[...] ,[...] ... ustalono warunki zabudowy. Teren ten nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego w stosunku do niego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i nast. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uzyskano uzgodnienia organów w zakresie wymaganym przez art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym t.j. postanowienie [...] Zarządu Komunalnego z dnia 25 października 2007 r. ([...] ) w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego; opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z dnia 30 czerwca 2010 r. ([...] ) w zakresie komunikacji (aktualizacja stanowiska zarządcy drogi); opinię Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska UMK z dnia 13 marca 2007 r. ([...] ) w zakresie ochrony zieleni, wód, gospodarki wodnej, w zakresie geologii, ochrony powietrza i ochrony przed hałasem; opinię Biura Planowania Przestrzennego w K. z dnia [...] marca 2007 r. ([...] ) w odniesieniu do terenów zlokalizowanych na obszarze objętym sporządzanym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nadto zgodnie z art. 53 ust. 5 c w zw. z art. 60 ust. 1 a w/w ustawy przyjęto, że Zarząd Melioracji i Urządzeń uzgodnili projekt decyzji pozytywnie. Spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego; teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, gdyż działka nr [...] Obr [,..] stanowi grunt wyłączony z produkcji rolnej oznaczony symbolem "dr-wył". Działki zaś nr [...] ,[...] ,[...] , część działki nr [...] ,[...] ,[...] [...] [...] ,[...] ,[...] obręb [...] , część działki nr [...] obręb [...[ nie wymagają uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze (zgodnie z art. 5b ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm. przepisów tej ustawy nie stosuje się do gruntów rolnych stanowiących użytki rolne położonych w granicach administracyjnych miast); decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego nie wymaga spełnienia przesłanek z art. art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 (art. 61 ust. 3 w/w ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), dlatego nin. decyzja nie określa takich parametrów zabudowy jak: linia zabudowy, wskaźnik powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu. W trakcie postępowania uczestnik F.K. j domagał się wypłaty odszkodowania za działki "zabrane pod kanał" i nierozpatrywania sprawy o ustalenie warunków zabudowy do czasu rozstrzygnięcia sprawy podziału należących do niego działek i przeznaczenia ich pod budowę ścieżki. Zgodnie z art. 63 ust 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Decyzja ustalająca warunki zabudowy dla określonej inwestycji nie jest równoznaczna ani z pozwoleniem na budowę, ani nie daje inwestorowi tytułu do wejścia na teren budowy, ani tym bardziej do rozpoczęcia prac budowlanych. Daje ona jedynie wnioskodawcy prawo do ubiegania się o wydanie pozwolenia na budowę. Ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora (art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), a orzekający w tej sprawie organ administracji jest związany granicami złożonego wniosku i nie może we własnym zakresie dokonywać jego zmiany i modyfikacji. Organ prowadzący postępowanie zgodnie z art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnym. Od powyższej decyzji odwołania wnieśli F.K. i L.H. F. F.K. zarzucił organowi administracji naruszenie przepisów postępowania, a to: 7, 77 i 80 kpa. Podniósł, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu winna określać ściśle obszar, dla którego warunki zabudowy będą obowiązywać. Wskazał, że zgłaszał organowi administracji, iż podczas budowy kanału cieku rzeki [...] dokonano podziału działek [...] ,[...] stanowiących jego własność, a sąsiadujących z działkami [...] i [...] objętych zaskarżoną decyzją. Działki te podzielono w sposób nieprawidłowy, a postępowanie w tym zakresie odbywało się bez jego udziału. W wyniku podziału ustalono granice działek w taki sposób, że ciąg pieszo-rowerowy według projektu miałby przebiegać po gruncie stanowiącym własność odwołującego się. Podniósł, że organ administracji winien był uwzględnić okoliczność, że do czasu wydania przedmiotowej decyzji nie zostało rozstrzygnięte postępowanie administracyjne w sprawie podziału działek [...] i [...] . Decyzją z dnia [...] września 2011 r. ([...] na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60, art. 61 i art. 54 (w zw. z art. 64 ust. 1) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 138§1 pkt 1 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji dostosował się do zaleceń Kolegium zawartych w decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. ([...]) i wystąpił do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej o uzgodnienie projektu decyzji. Nie budzą też zastrzeżeń ustalone w decyzji warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Co się tyczy zarzutów podniesionych przez F.K. , to nie mogą być one brane pod uwagę w niniejszym postępowaniu. Organ wydający decyzję warunkach zabudowy nie posiada bowiem kompetencji do ustalania granic działek, nawet tych objętych decyzją i nie ma obowiązku zasięgania informacji co do wydawanych decyzji o zatwierdzonych podziałach znajdujących się w pobliżu inwestycji działek nr [...] ,[...] . Zgodnie z art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy określa linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1 tej ustawy. W myśl tego przepisu wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy. W przedmiotowej sprawie ustalono, iż zaskarżona decyzja zawiera wymagane określenie linii rozgraniczających, a wniosek wskazanie granic terenu nim objętego. Jest to jednak jedynie orientacyjne wskazanie działek lub ich części według stanu jaki przedstawia mapa z tego terenu. Szczegółowe ustalenia w tym zakresie nastąpią dopiero na kolejnym etapie tj. w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, kiedy to zostanie przedłożony do zatwierdzenia opracowany projekt zagospodarowania terenu. W niniejszym postępowaniu kwestia związana z posiadaniem określonego tytułu do gruntu stanowiącego teren inwestycji nie ma znaczenia. Na powyższe rozstrzygnięcie F.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynika sprawy t.j. art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie, brak wskazania obszaru zajętego pod planowaną inwestycje, brak kwoty odszkodowania za poniesioną szkodę w związku z wydaną decyzją, jak również naruszenie przepisów postępowania, a to: art. 7, 77 kpa poprzez przyjęcie, iż toczące się postępowanie administracyjne na sutek wznowienia postępowania w sprawie konfiguracji działek stanowiących własność skarżącego pozostaje bez związku z przedmiotowa sprawą oraz art. 8 kpa poprzez przeprowadzenie postępowania przez organ pierwszej instancji w sposób sprzeczny z zasadą budowania zaufania uczestników postępowania do organów władzy. Podniósł skarżący, że przyjęta przez organ odwoławczy wykładania art. 52 ust.. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i gospodarowaniu przestrzennym jest niedopuszczalna, granice terenu objętego wnioskiem winny być określone precyzyjnie i wskazywać, których działek lub ich części dotyczą. Odwołując się do wyroku WSA w Szczecinie w sprawie II SA/Sz 720/09 skarżący podniósł, że nie można wskazać takiego terenu, którego funkcję i status regulują inne przepisy prawa, a z którymi zamierzenie inwestycyjne nie da się pogodzić. Dodał skarżący, że reprezentowane przez organ odwoławczy stanowisko, że w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy nie jest konieczne dokładne ustalenie granic inwestycji (co jest równoznaczne z ustaleniem jakich działek inwestycja dotyczy) powoduje, że wypaczony zostaje cel w jakim ustawa została uchwalona. Skoro bowiem nie ma potrzeby wskazywania lokalizacji inwestycji, planowanie przestrzenne wydaje się być pozbawione sensu. O ile na obecnym etapie postępowania "kwestia związana z posiadaniem określonego tytułu do gruntu stanowiącego teren inwestycji nie ma istotniejszego znaczenia", o tyle lokalizacja inwestycji ma znaczenie - tego właśnie dotyczy planowanie przestrzenne. Podał nadto skarżący, że na skutek wznowienia postępowania Prezydent Miasta K. wydał decyzję, która została zaskarżona do Samorządowego Kolegium Odwoławczego i sprawa nie została jeszcze zakończona. Rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie wznowienia będzie rzutowało na rozstrzygnięcie sprawy objętej skargą, w związku z czym postępowanie w niniejszej sprawie winno zostać zawieszone. Ustalenie bowiem konfiguracji działek, zmiany numeracji oraz ich podziału będzie miało wpływ na przedmiotowa sprawę. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Dodał, że zgodnie z art. 54 pkt 3 (w zw. z art 64 ust 1) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. Zaskarżona decyzja spełnia ten wymóg. Ponadto decyzja w swej treści wymienia numery działek stanowiących teren inwestycji, zaś wniosek o jej wydanie wskazuje konkretnie (na przyjętych do zasobu geodezyjnego mapach) granice terenu inwestycji objętej tym wnioskiem. Powtórzył organ, że wydając decyzję o warunkach zabudowy nie miał obowiązku zasięgania informacji co do wydawanych decyzji dotyczących podziałów działek sąsiadujących z działkami wchodzącymi w skład terenu inwestycji. Wynik postępowania w sprawie podziału działek sąsiednich w stosunku do działek objętych terenem inwestycji nie wpływa na rozstrzygniecie przedmiotowej sprawy i nie stanowi zagadnienia wstępnego uzasadniającego zawieszenie postępowania. Wyjaśnił, że w wyniku wznowienia postępowania Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] maja 2011 r. stwierdził wydanie decyzji podziałowej z naruszeniem prawa i od tej decyzji wniesione zostało odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Co się zaś tyczy zarzutu naruszenia art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie, to przepis ten ma zastosowanie przy zawieszaniu postępowania (do czasu uchwalenia planu), jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego. W odniesieniu do wnioskowanego terenu nie istnieje obowiązek sporządzenia planu, dlatego zarzut jest bezzasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. Wynik sądowej kontroli zaskarżonej decyzji nie tylko pod kątem zarzutów skargi, ale i w granicach sprawy jest pozytywny. Podnoszone przez skarżącego zarzuty nie są trafne i zostały prawidłowo przez organy rozpatrzone. Wady zaskarżonej decyzji skarżący upatruje w tym, że na skutek nieprawidłowych w jego przekonaniu podziałów nieruchomości, został pozbawiony prawa własności nieruchomości, której obecny wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy. Z niekwestionowanej jednak okoliczności, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie rodzi prawa do terenu skarżący nie wyprowadza żadnych wniosków. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy ma charakter abstrakcyjny i stanowi jedynie promesę do ubiegania się o pozwolenie na budowę. Decyzja ta przesądza tylko o tym, że w określonych w załączniku graficznym liniach rozgraniczających możliwe jest, ze względu na przepisy o zagospodarowaniu przestrzennym i przepisy odrębne, zlokalizowanie określonej inwestycji. Realizacja jednak tej inwestycji nie będzie możliwa bez uzyskania przez inwestora prawa do terenu. Dlatego to, że wnioskodawca nie ma prawa do terenu, który wskazuje we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, nie stanowi przesłanki do wydania negatywnej decyzji. W liniach rozgraniczających może znaleźć się teren, który nie należy do wnioskodawcy. Z tych powodów podnoszona przez skarżącego kwestia podziału nieruchomości i jego skutków nie ma w sprawie znaczenia, a wynik postępowania wznowieniowego nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 94 § 1 pkt 4 kpa. Przywołane przez skarżącego orzeczenie WSA w Szczecinie (II SA/Sz 720/09 nie jest w ogóle adekwatne do okoliczności niniejszej sprawy. Teza tego orzeczenia odnosiła się do wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla rozbudowy budynku, w którym inwestor terenem inwestycji objął działkę stanowiącą drogę publiczną. W sprawie niniejszej ani taka, ani podobna sytuacja nie zachodzi. Teren zamknięty liniami rozgraniczającymi inwestycję nie musi być tożsamy z miejscem posadowienia planowanego obiektu. Dokładne miejsce ulokowania inwestycji w ramach terenu zamkniętego liniami rozgraniczającymi określane jest w projekcie budowlanym i zatwierdzane przez organ administracji architektoniczno - budowlanej w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. W takim właśnie znaczeniu organ użył określenia o "orientacyjnym" określeniu położenia inwestycji. Zgodnie z art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym we wniosku o ustalenie warunków zabudowy inwestor musi określić granice terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać. Warunek ten w sprawie został przez wnioskodawcę spełniony. Wydana zaś przez organ decyzja odpowiada warunkowi z art. 54 pkt 3 w/w ustawy, bo zawiera załącznik graficzny (mapę) z naniesionymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji. Wbrew twierdzeniom skarżącego zatem zarówno granice terenu objętego wnioskiem, jak i linie rozgraniczające teren inwestycji, zostały określone precyzyjnie. Zarzut naruszenia przepisu art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest oczywiście chybiony, co prawidłowo zostało odnotowane i uzasadnione w odpowiedzi na skargę. Sąd nie stwierdził w sprawie innych uchybień mogących powodować konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Tak jak stwierdził to organ w sprawie przeprowadzono prawidłowo postępowanie, w tym opracowano analizę urbanistyczno – architektoniczną, uzyskano wymagane uzgodnienia, sprawdzono należycie wymagania określone przepisami art. 61 ust. 1 pkt 2 – 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Prawidłowo też umorzono, jako bezprzedmiotowe, postępowanie w tej części, która dotyczyła obszaru objętego uchwalonym w czasie trwania postępowania, miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z art. 59 ust. 1 w/w ustawy decyzja o ustaleniu warunków zabudowy wydawana jest w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając powyższe na względzie na odstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd skargę oddalił.