II SA/Kr 186/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku B. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w dniu 16 marca 2016 r. w sprawie ze skargi B. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia 17 grudnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Wojewody z dnia 17 grudnia 2015 r. znak: [...] B. B. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że zrealizowanie inwestycji objętej zaskarżonym pozwoleniem na budowę wyrządzi skarżącej znaczną szkodę i spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Zdaniem skarżącej planowane utwardzenie drogi, przy braku zapewnienia odpowiedniego odprowadzania wód opadowych, spowoduje zalewanie działek położonych w sąsiedztwie inwestycji, w tym działki skarżącej. B. B. podkreśliła, że wykonanie robót ziemnych wpływających na naturalny spływ wód opadowych może skutkować osuwaniem się mas ziemnych, czyli trudne lub wręcz niemożliwe do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści przytoczonego przepisu jednoznacznie wynika, iż zasadą jest, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Zatem przedmiotowy wniosek skarżącej zmierza do zastosowania przez sąd wyjątkowej instytucji, jaką jest wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji. Przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie są grożące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że do skarżącej należy wskazanie w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Strona powinna zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sposób przekonujący przedstawić okoliczności świadczące o tym, że przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, faktycznie zaistnieją oraz wskazać na konkretne przyczyny uzasadniające możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ppsa. Na aprobatę zasługuje także teza sformułowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11 (orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl), iż "W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 ppsa oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę." Dlatego nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona powinna wskazać we wniosku konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie. Odnosząc powyższe rozważania do rozpatrywanego wniosku, należy stwierdzić, że skarżąca powołała się wprawdzie na ustawową przesłankę wstrzymania wykonania decyzji, ale nie uprawdopodobniła, że realizacja inwestycji w postaci budowy drogi i murków oporowych spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Podkreślić trzeba bowiem, że wykonanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę prowadzi do realizacji inwestycji, a tym samym powoduje skutek, czyli powstanie nowego obiektu budowlanego. Oczywistym jest więc, że zrealizowanie inwestycji objętej pozwoleniem na budowę wywołuje zmianę stanu nieruchomości inwestora oraz ma wpływ na sąsiednie działki i budynki. Dlatego nie jest wystarczające wskazanie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zmianę w istniejącym stanie (wtedy każda decyzja o pozwoleniu na budowę podlegałaby z urzędu wstrzymaniu), lecz że nastąpią takie skutki, które realnie grożą zrealizowaniem przesłanek z art. 61 § 3 ppsa. Zwrócić należy uwagę, że niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie mogą być tylko potencjalnym zagrożeniem. Zaznaczyć trzeba też, że to inwestor bierze na siebie ryzyko związane z realizacją danego przedsięwzięcia i ewentualne uchylenie przez sąd pozwolenia na budowę stanowi zagrożenie właśnie dla inwestora. Podobnie w przypadku uszkodzenia nieruchomości sąsiednich czy też naruszenia stosunków wodnych, to inwestor będzie zobowiązany do naprawienia wyrządzonych szkód. Zawsze przy wykonywaniu robót budowlanych istnieje teoretyczne zagrożenie wystąpienia nieprzewidzianych i negatywnych skutków, lecz, jak wyjaśniono wyżej, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może nastąpić tylko na podstawie hipotetycznego zagrożenia. W ocenie Sądu przedstawiane przez skarżącą ujemne konsekwencje opierają się wyłącznie na jej twierdzeniach i nie zostały w wystarczający sposób uprawdopodobnione. Jak zaś wyjaśniono wyżej, dla wstrzymania wykonania zaskarżonego do sądu administracyjnego aktu (w tym także pozwolenia na budowę) nie wystarczy wskazanie, że będzie miał on pewne konsekwencje w postaci zmiany dotychczas istniejącego stanu. Na składającym wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa bowiem obowiązek odpowiedniego uzasadnienia swojego wniosku tak, by Sąd mógł ocenić, czy zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 ppsa, tzn. czy w sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wyjaśnić należy też, że sama potencjalna możliwość uchylenia zaskarżonego aktu nie stanowi przesłanki wstrzymania jego wykonania. Podsumowując, skarżąca, na której spoczywał ciężar takiego sformułowania wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, by przekonać Sąd o tym, że w sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, zdaniem Sądu nie uprawdopodobniła, że takie podstawy zachodzą. Dlatego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa.