II SA/Kr 19/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J.W. i J.W w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 24 września 2009 r. znak [....] w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji W dniu [....] listopada 2009 r. skarżący złożyli wraz ze skargą wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 24 września 2009 r. znak [....] w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej uchwalaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w wysokości [....] zł. We wniosku skarżący nie podali żadnej przyczyny uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazali, że znajdują się w bardzo trudnej sytuacji materialnej. Dochody skarżących wynoszą [....] zł. Dodatkowo ich niepełnosprawny syn otrzymuje rentę socjalną w wysokości [....] zł (podwyższoną do kwoty .... zł) i zasiłek pielęgnacyjny w wysokości .... zł. Łącznie dochody trzy osobowej rodziny wynoszą [....] zł. Wydatki wynoszą prawie 2000 zł (koszty opieki i leczenia syna, koszty zakupu żywności, koszty zapłaty za media, koszty spłaty miesięcznej raty kredytu bankowego w wysokości ... zł), pozostaje skarżącym kwota 1300 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." po przekazaniu sądowi skargi sąd może - na wniosek skarżących - wydać postanowienie o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odnosząc treść powołanego art. 61 § 3 P.p.s.a. do niniejszej sprawy należy wskazać, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dopuszczalna jest wówczas, gdy brak wstrzymania wykonania takiej decyzji skutkowałby niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub też spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków w razie wykonania tej decyzji. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji może być zainicjowane jedynie na wniosek strony. Tak złożony wniosek nie zwalnia sądu od oceny z urzędu wszystkich okoliczności danej sprawy, które mają znaczenie dla wydania prawidłowego orzeczenia w sprawie wstrzymania wykonania aktu administracyjnego. Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05, opub. w OwSS 2005 r., nr 3, poz. 72, zgodnie z którym: "1. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności tylko częściowo jest oparty na zasadzie skargowości. Zasada ta obowiązuje jedynie w zakresie wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. 2. Sąd ma obowiązek uwzględniać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności zaskarżonych do Sądu.". Również w tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał analizy materiału dowodowego zebranego w akta sprawy, niezależnie od tego, że sami skarżący nie podali podstaw domagania się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z całokształtu akt sprawy, a w szczególności z dokumentów zgromadzonych w odrębnie dotyczącym się postępowaniu w sprawie przyznania praw pomocy wynika, że po uiszczeniu koniecznych wydatków skarżącym rzeczywiście pozostaje kwota ok. 1300 zł miesięcznie. Z treści art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że istnieją dwie przesłanki uzasadniające wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego: a) niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody na skutek wykonania zaskarżonego aktu, b) spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków związanych z wykonaniem danego aktu. Pierwsza z ww. przesłanek bazuje na pojęciu "znacznej szkody" i jako taka nie została odrębnie zdefiniowana w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pojęcie to ma przy tym charakter "ogólny", tym niemniej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w tej sprawie uważa, że w sytuacji, w której skarżącym pozostaje po doliczeniu koniecznych wydatków kwota 1300 zł zapłaty kwoty ponad [....] zł musiałaby spowodować np. konieczność zaciągnięcia kolejnego kredytu lub pożyczki, co w sytuacji spłacania kredytu zaciągniętego na kwotę [....] zł byłoby niewątpliwie znacznym dodatkowym obciążeniem. To zaś mogłoby spowodować wyrządzenie znacznej szkody w majątku samych skarżących narażając ich na kolejne zaciąganie zobowiązań (długów), których spłata i tak przewyższałaby otrzymane korzyści. Tym samym należy uznać, że mimo braku wyraźnego wskazania podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, to z urzędu biorąc pod uwagę zgromadzony materiał dowodowy - treść wniosku skarżących spełnia wymogi art. 61 § 3 P.p.s.a. Mając na uwadze dochody skarżących brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości związanej z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (tzw. renty planistycznej) w wysokości [....] zł, skutkowałby niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody skarżącym oraz spowodowałoby to trudne do przezwyciężenia skutki w razie wykonania tej decyzji. Wobec powyższego mając na uwadze art. 61 § 3 i § 4 w związku z art. 61 § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.