II SA/Kr 1936/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rynczak Sędziowie WSA Renata Czeluśniak Krystyna Daniel / spr. / Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lutego 2012 r. sprawy ze skargi K. A., A. A. i M. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 24 października 2011 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących K. A., A. A. i M. A. kwotę 791 /siedemset dziewięćdziesiąt jeden / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Prezydent Miasta K. decyzją z 8 września 2011 r., na podstawie art. 50 ust. 1, art. 54 w związku z art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy z 27. 03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), w zw. z art. 6 pkt. 2, 3 ustawy z 21. 08. 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj.: Dz. U. 2010, Nr 102, poz. 651 ze zm.) na wniosek "[....] Sp. z o.o. w K. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej, sieci gazowej i energetycznej w rejonie ul. [....] w K. na działkach nr nr: [....] obr. [....] ". Organ wskazał, że załączniki Nr 1 (warunki zabudowy i zagospodarowania terenu) oraz Nr 2A, 2B, 2C (linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na mapie w skali 1:1000) stanowią integralną część decyzji. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że wniosek w sprawie ustalenia lokalizacji celu publicznego wpłynął do organu 30 maja 2011 r. Planowana inwestycja stanowi "inwestycję celu publicznego" w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 6 pkt 2, 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 50 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku postępowania uzyskano następujące uzgodnienia i opinie: postanowienie Marszałka Województwa [....] z 26 sierpnia 2011 r. znak [....] , decyzja Marszałka Województwa [....] z 26 sierpnia 2011 r. znak [....] , opinia Wydziału Gospodarki Komunalnej UMK z 12 lipca 2011 r., znak [....] i opinia Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z 12 lipca 2011 r., znak [....] . Nadto z uwagi na niezajęcie stanowiska przez Wojewodę [....] w terminie 14 dni, uzgodnienie z tym organem organ stosowanie do treści art. 53 ust. 5c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ uznał za dokonane. W toku postępowania dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, jak również faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Projekt decyzji został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane ustawą uprawnienia. Odnosząc się do zarzutów stron postępowania o braku ich zgody na budowę sieci na terenie będącym ich własnością organ wskazał, że w postępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma znaczenia zgoda stron postępowania na taki czy inny przebieg inwestycji, ponieważ żadna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania nie rodzi uprawnień do terenu a także nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Organ nie mógł odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego na tej podstawie, że współwłaściciele części terenu inwestycji (t.j. działek nr....) nie wyrazili na to zgody. Z żadnego przepisu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ani z przepisów ustaw szczególnych do tej ustawy (przepisów odrębnych) nie wynika bowiem obowiązek posiadania przez inwestora prawa do dysponowania terenem inwestycji. Odwołanie od ww. decyzji wnieśli A.A. , K.A. i M.A. zarzucając naruszenie prawa własności do nieruchomości oznaczonej jako działka nr [....] obr. [....] . Odwołujący się wskazali, że trasa przebiegu sieci, jak również samo rozszerzenie obszaru pod budowę sieci, a tym samym zajęcie pod tę inwestycję połowy działki stanowiącej ich własność jest niczym nie uzasadnione jak tylko potrzebą firmy deweloperskiej, która wykupiła w tym rejonie nieruchomości pod budowę bloków mieszkalnych. Tym samym zaskarżoną decyzją ograniczono możliwość wykorzystania innych działek, w tym należącej do odwołujących działki nr [....] , poprzez uniemożliwienie w przyszłości wzniesienia na ich terenie budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Zdaniem odwołujących się możliwe było takie prowadzenie trasy sieci uzbrojenia terenu, która umożliwiłaby wszystkim sąsiednim działkom harmonijne i optymalne korzystanie z prawa własności nieruchomości na gruncie art. 140 k.c. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z 24 października 2011 r. znak: [....] , na podstawie art. 50, art. 53, art. 54, art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 pkt 2 i pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że inwestycja ta – z uwagi na treść art. 6 pkt 2 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi inwestycję celu publicznego. Organ II instancji podkreślił, że pojęcie inwestycji celu publicznego jest w swojej istocie oparte na kryterium przedmiotowym, nie zaś podmiotowym czy funkcjonalnym, co oznacza, że inwestycję tego typu stanowi każde działanie o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym, które realizuje cele publiczne, bez względu na to, czy inwestorem jest podmiot prywatny czy publiczny. Nie ma tu również znaczenia zaangażowanie środków publicznych. Inwestycja celu publicznego może być finansowana równie dobrze w całości ze środków prywatnych, jak i publicznych, o ile tylko realizuje cele z art. 6 u.g.n. Organ odwoławczy przytoczył również stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zawarte w wyroku z 16. 11. 2010 r. sygn. akt II SA/Ol 660/10, w którym stwierdzono, że zakres planowanego przedsięwzięcia nie ogranicza się tylko do wykonania indywidualnego przyłącza, jak to podnoszą skarżący, gdyż inwestycja dotyczy realizacji sieci wodociągowej rozdzielczej wraz z przyłączami do budynków mieszkalnych, a więc zakłada budowę wodociągu. Przedmiotowe zamierzenie należy zatem zakwalifikować do kategorii inwestycji celu publicznego, nawet jeżeli służyć będzie stosunkowo wąskiej grupie członków wspólnoty lokalnej (gminnej). Zresztą zazwyczaj inwestycja tego rodzaju zaspokaja potrzeby jedynie części mieszkańców. Podkreślił, że po wybudowaniu sieci przechodzą na własność odpowiedniej jednostki organizacyjnej i służyć będą społeczności lokalnej. Dalej organ II instancji wskazał, że projekt decyzji sporządzony został przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów, a w toku postępowania sporządzono analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Oczywistym jest, że tego rodzaju analiza odbiega pod względem formalnym od analizy architektoniczno - urbanistycznej sporządzanej na potrzeby ustalenia warunków zabudowy, niemniej jednak w niniejszej sprawie dokonano oceny zarówno stanu faktycznego oraz prawnego. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Kolegium podkreśliło, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczania cudzych praw do nieruchomości. Wskazana powyżej zasada nienaruszania cudzych praw związanych z nieruchomością, wynika również z istoty decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Natomiast na etapie uzyskania pozwolenia na budowę konieczne jest złożenie przez inwestora oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ustosunkowując się do kwestii przebiegu inwestycji, Kolegium wskazało, że Inwestor określił we wniosku jej zakres, a organy orzekające w sprawie są związane tym wnioskiem i nie mogą dokonywać korekty przebiegu zamierzenia. Organ podkreślił przy tym, że brak zgody właścicieli na przebieg linii przez należące do nich nieruchomości zostanie uwzględniony przez Inwestora na etapie przygotowania projektu budowlanego i działki te nie zostaną nim objęte, a linia przebiegnie poza ich obszarem. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przepisów odrębnych, jak również, jest zgodna z wymogami procedury administracyjnej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wnieśli K.A. , A.A. i M.A. , domagając się jej uchylenia i poprzedzającej ją decyzji I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili: - naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez nierozważenie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności niedokonanie analizy czy inwestycja może być przeprowadzona w inny sposób - lepiej godzący interesy stron i uwzględniający prawa właścicieli nieruchomości; - naruszenie art. 1 ust. 2 pkt. 7 i 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 21 Konstytucji i art. 7 kpa poprzez naruszenie prawa własności skarżących przy braku równoważnego interesu społecznego mogącego uzasadniać takie naruszenie; - naruszenie art. 112 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego nieuwzględnienie; - niewyjaśnienie istotnych okoliczności związanych z rozbieżnością pomiędzy terenem inwestycji objętym wnioskiem a rysunkiem mapy załączonej do decyzji wyznaczającej linie rozgraniczające obszar inwestycji. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że bezzasadnie organ odwołał się do przepisów regulujących wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. W przypadku decyzji o pozwoleniu na budowę brak tytułu prawnego do nieruchomości lub zgody właściciela, wyrażonej w sposób prawem przewidziany, w istocie wyłącza możliwość przeprowadzenia inwestycji. Trzeba mieć jednak na uwadze specyfikę procesu inwestycyjnego przy realizacji inwestycji celu publicznego. Podkreślić należy okoliczność, iż decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi wprost podstawę dla wywłaszczenia nieruchomości w oparciu o art. 112 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W przypadku, gdy po wydaniu decyzji lokalizacyjnej właściciel nie wyrazi zgody na przeprowadzenie inwestycji na swoim gruncie będzie on poddany procedurze wywłaszczeniowej. A przy tak "uregulowanym tą decyzją" stanie prawnym wydane zostanie następnie pozwolenie na budowę. Nadto skarżona decyzja lokalizacyjna nie tyko określiła lokalizację (trasę inwestycji), ale też "warunki zabudowy i zagospodarowania terenu" wydane w formie załącznika do niej. W warunkach tych określono dopuszczalny sposób zabudowy i zagospodarowania działki, czyli warunki dla realizacji konkretnej inwestycji. Ponadto oznacza to, że już z chwilą wydania takiej decyzji skarżący zostali ograniczeni w możliwości dysponowania swoim prawem własności oraz w prowadzeniu własnych inwestycji na przedmiotowej nieruchomości. Zdaniem skarżących organ administracyjny wydając decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego winien godzić interesy właścicieli nieruchomości przy uwzględnieniu interesu publicznego i przy odpowiednim wyważeniu interesu publicznego i prywatnego. W przedmiotowej sprawie organy stanęły natomiast na stanowisku, że są związane zakresem wniosku i prywatny inwestor swobodnie -określając treść wniosku oraz granice inwestycji - może jednostronnie kształtować prawa i obowiązki osób trzecich. Nadto w sytuacji uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego obszaru gmina będzie zobowiązana uwzględnić w tym zakresie wydaną decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego wraz z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu. W ocenie skarżących do wszechstronnej oceny prawidłowości wydanej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego należy stosować "szerokie" kryteria zgodności z prawem, nie tracąc z pola widzenia przyszłych skutków prawnych wywołanych przez tę decyzję. W orzecznictwie wskazuje się na konieczność uwzględnienia słusznego interesu osób trzecich przy wydawaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W szczególności organ jest zobowiązany rozważyć kwestię niezbędności przeprowadzenia inwestycji w tym właśnie miejscu i tylko przez tę działkę strony, a z pominięciem działek wnioskodawcy lub innych osób. Organ powinien szczegółowo i wyczerpująco wyjaśnić okoliczności sprawy i uzasadnić motywy którymi się kierował ustalając lokalizację i wyjaśnić dlaczego linie przesyłowe mają być poprowadzone wyłącznie przez działkę należącą do skarżących w sytuacji, gdy działki będące własnością inwestora graniczą z przedmiotową nieruchomością skarżących. Organ nie wyjaśnił nawet dlaczego inwestycja nie została przeprowadzona inną trasą lub równomiernie "rozłożona" w stosunku do linii granicy działek, co obciążałoby równomiernie sąsiadujące nieruchomości po obu stronach trasy przesyłu lepiej godząc prawa i interesy właścicieli działek. Skarżący zwrócili również uwagę na nieprawidłowości w ustaleniu przebiegu linii rozgraniczających obszar inwestycji zaznaczonych ma mapie stanowiącej załącznik do decyzji. Rysunek na mapie obejmuje bowiem częściowo działki nr nr [....] , które to działki nie są wymienione w decyzji, a zatem nie były przedmiotem wniosku inwestora. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W przypadku złożenia skargi ocenie sądu podlega zatem zgodność zaskarżonego aktu, w tym wypadku decyzji administracyjnej, zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. W myśl art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ ocena legalności zaskarżonego aktu, dokonana stosownie do powyżej cytowanych przepisów, doprowadziła do wniosku, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, zostały wydane z naruszeniem prawa, uzasadniającym wyeliminowanie obu rozstrzygnięć z obrotu prawnego. Podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z 27. 03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.). Stosownie do treści art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez "inwestycję celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z 21. 08. 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 i Nr 106, poz. 675 ze zm.). Według tego ostatniego przepisu celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń oraz budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania (art. 6 pkt 2 i 3). Przytoczona definicja "inwestycji celu publicznego" wskazuje na dwie cechy tego pojęcia. Pierwszą cechą charakteryzującą inwestycję celu publicznego jest jej zakres tj. określenie czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym. Drugą cechą charakterystyczną tego pojęcia jest cel danego zamierzenia tj. czy stanowi on realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, iż dane przedsięwzięcie spełnia wymogi by można je zaliczyć do inwestycji celu publicznego, w stosunku do którego zastosowanie mają przepisy art. 50 – 58 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Należy się przy tym zgodzić ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. , że nie ma znaczenia status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy u.g.n. Mając powyższe na względzie należy jednak zauważyć, że jakkolwiek planowane przez inwestora zamierzenie, polegające na budowie sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej sieci gazowej i energetycznej w rejonie ul. [....] w K. , spełnia przesłankę z art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami to jednak organy nie do końca uzasadniły spełnienie drugiej przesłanki (z art. 2 pkt. 5 ustawy o panowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), tj przesłanki, zgodnie z którą przez "inwestycję celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W ocenie Sądu samo stwierdzenie, że wnioskowane sieci: wodociągowa, kanalizacji sanitarnej, gazowej i energetycznej " nie ograniczają się jedynie do indywidualnego przyłącza" nie wydaje się wystarczające, podobnie jak wskazanie, iż zakwalifikowaniu inwestycji do kategorii inwestycji celu publicznego nie stoi na przeszkodzie fakt, że tego rodzaju inwestycja zaspokaja potrzeby jedynie części mieszkańców. W ocenie Sądu zarówno w decyzji organu I jak i II instancji nie wykazano dostatecznie, czy inwestycja ta wiązać się będzie z urzeczywistnieniem potrzeb określonych wspólnot na poziomie gminnym, powiatowym, wojewódzkim lub społeczeństwa całego kraju ( por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2005 r. I OSK 1288/04 CBOSA, wyrok WSA z Lublina z 1. 07. 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 277/10, ). Samo wskazanie, że przyłącza te będą poprowadzone do budynków mieszkalnych, a więc do więcej niż do jednego budynku mieszkalnego, a realizacja sieci wodociągowej nie wyłącza jej rozbudowy nie wydaje się wystarczające także ze względu na treść ogólnej zasady z art. 8 ( pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa) oraz z art. 11 (wyjaśniania zasadności przesłanek), szczególnie w sytuacji gdy realizacja inwestycji celu publicznego umożliwia władzy publicznej ingerencję w sferę cudzej własności nieruchomości także poprzez jej ograniczenie lub pozbawienie (art. 112 i n. ustawy o gospodarce nieruchomościami). Tak więc przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji wyczerpująco uzasadni czy w przedmiotowej sprawie spełnione zostały warunki pozwalające na uznanie, że realizacja planowanych sieci stanowi realizację celu publicznego. Nie można również uznać za prawidłowe wydanie decyzji pierszoinstancyjnej, która swoim zakresem obejmuje inne ustalenia niż stanowiący jej immanentną część załącznik do decyzji. Równocześnie tym samym błędem obarczona jest zaskarżona decyzja utrzymująca mocy decyzję Prezydenta M. K. . Wewnętrzna sprzeczność decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedmiotowego zamierzenia w rejonie ul. [....] w K. wynika bowiem z faktu objęcia sentencją i uzasadnieniem terenu, który nie pokrywa się z załącznikami graficznymi nr 2 A, 2B i 2C (linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na mapie w skali 1:1000) stanowiącymi immanentną część decyzji. Jak wynika z ww. załącznika graficznego wnioskowana inwestycja celu publicznego lokowana jest bowiem także na terenie działek, które nie zostały wskazane w decyzji tj. na działkach nr ewid.: [....] . Należy przy tym podkreślić, że linie rozgraniczające planowane sieci wyraźnie wchodzą na teren ww. działek. Trzeba przy tym podkreślić, że pomijając ww. działki, w sentencji decyzji organy nie ustaliły precyzyjnie kręgu stron przedmiotowego postępowania, a tym samym uchybiły przepisom prawa procesowego ( art. 28 kpa) oraz prawa materialnego tj. art. 53 ust. 1 ustawy z 27. 03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi in fine, że właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego zawiadamia się na piśmie. Należy wskazać, że działki nr nr [....] nie zostały również objęte wnioskiem inwestora z 30 maja 2011 r. i nie zostały wskazane także w uzupełnieniu wniosku przez inwestora. Mając powyższe na uwadze należy się zgodzić, z podnoszonym w skardze zarzutem, że organy obu instancji naruszyły także przepisy art. 7, 77 i 107 § 3 kpa w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie bowiem do treści art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Odnosząc się natomiast do zarzutu kwestionującego przebieg planowanych do realizacji sieci oraz do postulatu przeprowadzenia ich "tak aby wszystkie nieruchomości w ramach linii rozgraniczających były równomiernie obciążone" należy wskazać, że co do zasady organ związany jest wnioskiem inwestora i nie może go zmieniać (por. wyrok WSA z 28.05. 2009 r. sygn. akt II SA/Po 938/08, Lex 569163). Nie wyklucza to jednak zmiany w toku postępowania modyfikacji wniosku, która to modyfikacja może być zainicjowana przez organ, w szczególności przy uwzględnieniu zasady z ww. art. 7 kpa (por. wyrok NSA z 3. 03. 2009 r. sygn. akt II OSK 272/08 CBOSA. Nie jest również zasadny zarzut, zgodnie z którym wnioskodawcy nie przysługuje prawo własności do działek wnioskowanych do ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, ponieważ żaden przepis prawa nie wymaga aby wnioskodawca legitymował się na tym etapie prawem rzeczowym lub obligacyjnym do ww. terenu. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr, 153 poz. 1270 z późn. zm.) orzeczono jak w sentencji. O niewykonywaniu zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a.