II SA/Kr 196/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2013 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w K. M.S. sprawy ze skargi J.U.-B. na decyzję Wojewody z dnia 30 listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania I. skargę oddala; II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata F.C. kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) - w tym podatek od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za udzieloną skarżącej z urzędu pomoc prawną. Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., znak [...] Starosta S. na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133 poz. 872 - z późniejszymi zmianami), po rozpatrzeniu wniosku J.U. – B. o wypłacenie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod pas drogi powiatowej, oznaczoną jako część działek ewid. nr [...] ,[...] ,[...], oraz [...], położoną w J. , gm. M. odmówił ustalenia odszkodowania za nieruchomość, oznaczoną jako działki ewid. nr [...] o pow. 0,0098 ha, [...] o pow. 0,0421 ha, [...] o pow. 0,0092 ha oraz [...] o pow. 0,0203 ha, objętą księgą wieczystą nr [...] prowadzoną przez Wydział Ksiąg Wieczystych SR S. położoną w J. gm. M. - zajętą wg wnioskodawcy pod drogę publiczną. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że J.U.-B. wnioskiem z dnia 5 kwietnia 2004 r. wystąpiła do Burmistrza M. o ustalenie i wypłacenie odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako dz. ewid. nr [...] ,[...] ,[...] oraz [...], położoną w J. , zajętą pod drogę publiczną. Burmistrz M. postanowieniem z dnia [...] lutego 2005 r. znak: [...] przekazał wg właściwości przedmiotowy wniosek, uzasadniając, iż dotyczy nieruchomości zajętych pod drogę powiatową relacji [...] . Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. znak: [...] Wojewoda - na podstawie art. 73 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. Nr 133 póz. 872 z późn. zm.) - odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego, własności nieruchomości opisanej w sentencji niniejszej decyzji. Uzasadniając to rozstrzygnięcie Wojewoda wykazał brak podstaw do przejęcia wyżej wymienionej działki. W toku prowadzonego postępowania na podstawie zgromadzonej dokumentacji ustalono bowiem, iż przedmiotowe działki weszły w skład drogi nieposiadającej w dniu 31 grudnia 1998 r. statusu drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. Skoro zatem objęta wnioskiem nieruchomość nie była w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęta pod drogę publiczną o ustalonej w formie prawem przewidzianej kategorii - Starosta S. uznał, iż nie zostały spełnione przesłanki art. 73 i odstąpił od dalszych czynności ustalających odszkodowanie z tytułu zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną. Od decyzji tej odwołała się J.U.-B. , wnosząc o zmianę ww. decyzji i przyznanie odszkodowania bądź o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odwołaniu stwierdziła: " nie zgadzam się z ww. decyzją, gdyż uważam, że należy mi się odszkodowanie. Skoro moje działki zostały zajęte pod drogę i złożyłam w terminie stosowny wniosek o wypłatę odszkodowania i jak wynika z decyzji moje działki zostały zajęte pod drogę, to za nieuzasadnione uważam odmowę wypłaty odszkodowania. Skoro na moich działkach została wybudowana przez organy państwowe droga, do której dostęp mieli wszyscy mieszkańcy to była to droga publiczna a nie prywatna. W decyzji nie zostało wyjaśnione jaki status miała zatem ta droga. Na jakiej podstawie ustalono, iż droga ta nie była drogą publiczną. Samo powołanie się na decyzję Wojewody uważam za niewystarczające, gdyż ta decyzja nie była mi doręczona i nie mogłam się z nią zapoznać ani od niej odwołać". Wojewoda decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., znak [...] na podstawie art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty S. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że przedmiotem postępowania odwoławczego, prowadzonego przez Wojewodę , jest sprawa ustalenia i wypłaty odszkodowania, w trybie art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, za nieruchomość oznaczoną jako działki nr [...] o pow. 0,0098 ha, nr [...] o pow. 0,0421 ha, nr [...] o pow. 0,0092 ha oraz nr [...] o pow. 0,0203 ha, położone w J. , gm. M. , a co za tym idzie w konsekwencji weryfikacja prawidłowości i zasadności wydanej w tym zakresie przez Starostę S. decyzji nr [...] z dnia 24 lipca 2012 r. W opinii Wojewody dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy decydujące znaczenie ma treść art. 73 ust. 1 i 3 w/w ustawy. Zgodnie z dyspozycją art. 73 ust. 1: "nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem". W ustępie 3 cytowanego artykułu ustawodawca wskazał, iż: "podstawą do ujawnienia w księdze wieczystej przejścia na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nieruchomości, o których mowa w ust. 1, jest ostateczna decyzja wojewody". Dalej stwierdził, iż Wojewoda decyzją z [...] czerwca 2011 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego nieruchomości położonej w powiecie suskim, jedn. ewid. M. , obr. J. , oznaczonej jako działki ewidencyjne nr: [...] ,[...] ,[...] oraz [...] na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. W uzasadnieniu w/w decyzji Wojewoda wskazał, iż nabycie prawa własności nieruchomości zajętej w dniu 31 grudnia 1998 r. pod drogę publiczną na rzecz Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego następuje z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. jeśli łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: - dana nieruchomość musi być zajęta pod pas drogi publicznej, - nieruchomość taka nie stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. własności Skarbu Państwa czy jednostki samorządu terytorialnego, - władanie nieruchomością przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego. Jak wskazał Wojewoda w decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r. znak: [...] regulacja stanu prawnego przedmiotowej nieruchomości nie była możliwa w trybie art. 73 w/w ustawy z dnia 13 października 1998 r., gdyż nie została spełniona jedna z wymaganych przez art. 73 w/w ustawy przesłanek, a mianowicie nieruchomość oznaczona jako działki nr: [...] ,[...] ,[...] oraz [...] położone w powiecie [...] , jedn. ewid. M. , obr. [...] , nie była zajęta pod drogę publiczną 31 grudnia 1998 r. Wojewoda wyjaśnił, iż "wnioskowane działki zgodnie z wykazem zmian gruntowych przyjętym do zasobu geodezyjno - kartograficznego 3 kwietnia 1998 r. pod nr [...] uległy podziałowi, odpowiednio: działka [...] na działki [...] ,[...] , działka [...] na działki [...] ,[...] ,[...] , działka [...] na działki [...] ,[...] , działka [...] na działki [...] i [...] ". Ponadto w przedmiotowej decyzji wskazano również, iż "przedmiotowe działki prawdopodobnie weszły w skład drogi powiatowej relacji [...] (...)Przedmiotowa droga została zaliczona do kategorii dróg powiatowych z dniem 1 stycznia 2009r. na mocy uchwały nr [...] Rady Powiatu S. z dniem 27 maja 2008 r. zamieszczonej w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr [...] z 6 sierpnia 2008 r. w sprawie zaliczenia do kategorii dróg powiatowych w ciągu drogi [...] oraz drogi ul.[...] w M. . Z protokołu zdawczo - odbiorczego spisanego 10 marca 2010 r. pomiędzy Gminą M. a Powiatem S. wynika, że droga S.-R._J. była uprzednio we władaniu gminy. Jednakże nie została ona zaliczona do kategorii dróg gminnych na mocy Uchwały nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w B. z 22 grudnia 1986 r. opublikowanej w dzienniku Urzędowym Województwa B. nr [...] z 28 lutego 1987 r. , ani na mocy Uchwały nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w B. z 31 marca 1987 r. ogłoszonej w Dzienniku Urzędowym Województwa B. nr [...] z 25 kwietnia 1987 r. - obowiązujących przed 31 grudnia 1998 r. w gminie M. . Przedmiotowa droga również nie została zaliczona do kategorii dróg wojewódzkich, gdyż nie została wymieniona w rozporządzeniu Ministra Komunikacji z 14 lipca 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich w województwach: (..) [...] (...) (Dz.U. Nr 30 yoz.151 z póź. zm.) Jest również faktem oczywistym, że nie była również drogą krajową." Zaznaczono, iż decyzja Wojewody z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] była kierowana do J.U.-B. co wynika z treści rozdzielnika do decyzji i odebrana w dniu 6 lipca 2011 r., na co wskazuje potwierdzenie odbioru przedmiotowej decyzji. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 21 lipca 2011 r., należy zatem wskazać, iż w/w decyzja jako wyposażona w atrybut ostateczności wiąże erga omnes. Jednocześnie mając na uwadze fakt, iż podstawą ustalenia odszkodowania w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną jest ostateczna decyzja wojewody, którą w niniejszej sprawie odmówiono stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem l stycznia 1999 r. przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego własności przedmiotowej nieruchomości, to w konsekwencji należało również odmówić ustalenia i wypłaty odszkodowania za tę nieruchomość w trybie art. 73 ust. 4, co też Starosta S. prawidłowo uczynił decyzją z dnia 24 lipca 2012 r. nr[...] . Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J.U.B. , wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Skarżąca podniosła, że decyzje I i II instancji naruszają jej prawo własności, gdyż odmówiono jej wypłaty odszkodowania za działki, które zostały zajęte pod drogę publiczną, mimo iż w terminie tj. w dniu 16 kwietnia 2004 r. złożyła stosowny wniosek do właściwego organu, a więc dopełniła formalności wymaganych prawem. Skarżąca wskazała: "Kwestionuję ustalenie organów administracyjnych, iż moje działki nie były zajęte pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998. Z dokumentów powołanych w uzasadnieniu wynika, iż działki te były zajęte pod drogę, która znajdowała się we władaniu gminy a jedynie droga ta nie została zaliczona do kategorii dróg gminnych na mocy uchwały nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w B. z dnia 22.12.1986 r. W dniu 31 grudnia 1998 r. droga ta istniała i była ogólnodostępna, a zatem była drogą publiczną. Na uchwały podejmowany przez organy państwowe określające status dróg nie mam i nie miałam wpływu. Dla mnie i wszystkich mieszkańców jest oczywiste, że po moich działkach przebiegła droga, która była ogólnodostępna. Nie zgadzam się z zaskarżonymi decyzjami, gdyż uważam że należy mi się odszkodowanie. Skoro moje działki zostały zajęte pod drogę i złożyłam w terminie stosowny wniosek o wypłatę odszkodowania i jak wynika z decyzji moje działki faktycznie zostały zajęte pod drogę, a jedynie nie zostały ujęte w urzędowych wykazach to za nieuzasadnioną uważam odmowę wypłaty odszkodowania. Organy administracyjne ograniczyły się do kwestii formalnych badając jedynie kwestię podejmowanych uchwał i wykazów a nie zbadały sprawy merytorycznie tj. faktu, iż droga istniała i była ogólnodostępna czemu w uzasadnieniu nie zaprzeczają a nawet to przyznają. Zupełnie pominęły fakt, iż droga skoro na moich działkach została wybudowana przez organy państwowe droga, do której dostęp mieli wszyscy mieszkańcy to była to droga publiczna a nie prywatna. W decyzji nie zostało wyjaśnione jaki status miała zatem ta droga. Na jakiej podstawie ustalono, iż droga ta nie była drogą publiczną. Samo powołanie się na decyzję Wojewody uważam za niewystarczające. Jednocześnie wskazuję, iż działki zajęte pod drogę przeszły na własność M.N. na podstawie umowy darowizny z dnia 23.09.2005 r., której zaskarżone decyzje nie zostały doręczone". W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związany granicami skargi (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona prawidłowa. Materialnoprawną podstawę wydania decyzji organu pierwszej instancji stanowił art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, z późn. zm., dalej zwana ustawa przepisy wprowadzające). Zgodnie z tą regulacją nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Powołany przepis określa przesłanki, których łączne wystąpienie powoduje, że określone w nim grunty stały się z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Przesłanki te to władanie, w dniu 31 grudnia 1998 r., przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego gruntami zajętymi pod drogi publiczne, niestanowiącymi ich własności. Powołany art. 73 ustawy przepisy wprowadzające (jak i żaden inny przepis tej ustawy) nie zawiera definicji drogi publicznej. W związku z tym należy w tym względzie posiłkować się ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (w brzmieniu obowiązującym w 1998 r.) i w jej przepisach szukać wyjaśnienia pojęcia drogi publicznej. Zgodnie z art. 1 tej ustawy drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Oznacza to, że za drogę publiczną może być uznana droga spełniająca dwa warunki. Po pierwsze, musi to być droga zaliczona do jednej z kategorii dróg publicznych. Po drugie, z drogi tej może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Zaliczenie określonej drogi do kategorii dróg gminnych następowało w drodze uchwały wojewódzkiej rady narodowej, po zasięgnięciu opinii właściwych rad narodowych stopnia podstawowego (art. 7 ust. 2 ustawy - w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 1999 r.). Drogi natomiast nie zaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, a więc nie mające charakteru drogi publicznej w rozumieniu ustawy z 21 marca 1985 r., to w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych są drogami wewnętrznymi (art. 8 ust. 1 ustawy). Nie każda zatem droga spełniająca funkcję ciągu komunikacyjnego, może być uznana za drogę publiczną i żeby uzyskała taki status, musi zostać zaliczona w trybie przewidzianym ustawą o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1 - 4 tej ustawy i jednocześnie spełniać warunek możliwości powszechnego korzystania z niej. Zatem zawarte w art. 73 ust. 1 ustawy przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną sformułowanie: "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. (vide: np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 lipca 2001 r. sygn. akt I SA 513/2000, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2011 r. sygn. I OSK 901/10 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 2040/07). Zgodnie z art. 73 ust 3 ustawy przepisy wprowadzające, podstawą do ujawnienia w księdze wieczystej przejścia na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nieruchomości, o których mowa w ust. 1, jest ostateczna decyzja wojewody. Regulacja ta oznacza, że decyzja Wojewody w sprawie stwierdzenia nabycia nieruchomości z mocy prawa ma charakter deklaratoryjny. Skutek w postaci nabycia przez podmiot publicznoprawny prawa własności wywołała już bowiem sama ustawa. Niemniej jednak, wydanie przez wojewodę tej właśnie deklaratoryjnej decyzji jest niezbędnym warunkiem dla niewątpliwego ustalenia stanu własności nieruchomości zajętej pod drogę, według stanu na dzień 1 stycznia 1999r., a w konsekwencji dla ustalenia i wypłaty odszkodowania za ten rodzaj wywłaszczenia. Decyzja wojewody, o której mowa tym przepisie, ma charakter wyłącznego dowodu nabycia przez Skarb Państwa lub odpowiednią jednostkę samorządu terytorialnego prawa własności na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy przepisy wprowadzające. W niniejszej sprawie Wojewoda wydał w dniu 30 czerwca 2011r. decyzję (ostateczną w dniu 21 lipca 2011r.), którą odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa spornych nieruchomości, gdyż ustalił że nie wystąpiła jedna z przesłanek omówionych powyżej. Innymi słowy, zgodnie z treścią tej decyzji, skutek w postaci odjęcia prawa własności nieruchomości przysługującego skarżącej nie nastąpił na dzień 1 stycznia1999 r. Skoro prawo własności nie zostało wywłaszczone w tym szczególnym trybie, to nie może być również w tym trybie wypłacone odszkodowanie. Podkreślić należy stanowczo, że w niniejszej sprawie Sąd nie bada i czynić tego nie może, prawidłowości decyzji Wojewody z dnia [...] czerwca 2011r., gdyż dopóki pozostaje ona w obrocie prawnym korzysta z domniemania prawidłowości i jak słusznie zauważył organ II instancji jest skuteczna erga omnes. Wobec powyższego, skoro nie nastąpiło odjęcie prawa własności nieruchomości to nie jest możliwa ustalenie i wypłata odszkodowania w prowadzonym przed starosta [...] postępowaniu administracyjnym w trybie art. 73 ustawy przepisy wprowadzające. Podkreślenia wymaga jednak, że skarżąca może dochodzić stosownej rekompensaty za korzystanie z nieruchomości stanowiącej jej własność przez osoby trzecie (podmioty publiczne) przed sądami powszechnymi. Odnosząc się do zarzutu niedoręczenia decyzji obecnej właścicielce nieruchomości M.N. należy stwierdzić, że organ postąpił prawidłowo decyzji tej nie doręczając, gdyż w niniejszej sprawie M.N. nie miała przymiotu strony, a to ze względu na brak interesu prawnego w rozumieniu art. 28 KPA. M.N. została prawidłowo uznana za stronę postępowania zakończonego decyzją Wojewody z dnia [...] czerwca 2011r., gdyż rozstrzygnięcie mogło wpływać na jej prawo własności, jako ujawnione w księdze wieczystej w 2005r. na podstawie umowy darowizny, a zatem już po dacie 1 stycznia 1999r. W niniejszej sprawie natomiast rozpatrywany był wniosek o odszkodowanie pochodzący od Skarżącej będącej właścicielką nieruchomości zarówno w dacie 1 stycznia 1999r. jak i w dacie składania wniosku (gdyż prawo własności jak wyżej wskazano nie zostało odjęte), aż do chwili przeniesienia własności nieruchomości w drodze umowy darowizny na M.N. Skoro wniosek pochodził od skarżącej – byłej właścicielki a nie od obecnego właściciela nieruchomości, to uznać należy, że M.N. nie miała przymiotu strony (interesu prawnego) w niniejszym postępowaniu. Z wszystkich wyżej wymienionych względów należało orzec jak w sentencji wyroku, na zasadzie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach zastępstwa procesowego dla adwokata ustanowionego z urzędu w ramach przyznanego skarżącej prawa pomocy orzeczono na zasadzie art. 250 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.