II SA/Kr 197/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) NSA Andrzej Niecikowski Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi S.R. i H.R. na decyzję Wojewody [....] z dnia 12 listopada 2009 r. nr [....] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji I. oddala skargę H.R. ; II. w uwzględnieniu skargi S.R. uchyla zaskarżoną decyzję; III. zasądza od Wojewody [....] na rzecz skarżącej S.R. kwotę 200 zł (dwieście złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn. akt II SA/Kr 197/10. UZASADNIENIE Starosta S. decyzją z [...] maja 2009 r., na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa odmówił w wyniku wznowienia postępowania uchylenia decyzji z [...] grudnia 2004 r. znak: [...] , zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej S. i G.K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego na działce nr ewid. 1 w S. W uzasadnieniu organ l instancji wskazał, że na wniosek S.R. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej opisaną wyżej decyzją z [...] grudnia 2004 r. W sprawie wydano 8 decyzji administracyjnych, w tym w dniu [...] lutego 2006 r. organ l instancji odmówił uchylenia przedmiotowej decyzji, a Wojewoda decyzją z [...] maja 2006 r. utrzymał w mocy ww. decyzję. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 20 listopada 2007 r., sygn. akt lI SA/Kr 832/06 ww. decyzje zostały uchylone. Na mocy decyzji z [...] września 2008 r. organ l instancji ponowię odmówił uchylenia decyzji z [...].12. 2004 r., natomiast Wojewoda decyzją z [...] . 02. 2009 r. przekazał sprawę do ponownego wskazując, że organ l instancji nie zastosował się do wskazań zawartych w wyroku WSA w Krakowie z 20. 11. 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 832/06, w którym stwierdzono, że nieprawidłowe jest przyjęcie tezy, że o zakresie oddziaływania danej inwestycji rozstrzygają warunki techniczne i skoro planowana przez inwestorów inwestycja będzie zlokalizowana w odległości 5 metrów od granicy z działką nr ewid. 2 , to tym samym wyłączona jest możliwość oddziaływania tej inwestycji na działkę sąsiednią. Jak stwierdzono w wyroku - za obszar oddziaływania obiektu należy uznać obszar określony dla projektowanego obiektu budowlanego, na podstawie jego rodzaju i charakterystyki. Nadto WSA w Krakowie w ww. wyroku wskazał że " w każdym przypadku do organów administracji należy zakreślenie tego obszaru i zbadanie prawidłowości ustalenia stron tego postępowania. Natomiast właściciel nieruchomości sąsiedniej z projektowaną budową powinien wskazać konkretny przepis przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z jego nieruchomości, wprowadzone ze względu na powstanie w sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego". Wojewoda w ww. decyzji z [...] .02. 2009 r. określił, że prawidłowe ustalenie zakresu ograniczenia możliwości zabudowy czy korzystania z działki nr ewid. 2 przez S.R. w związku z przedmiotową inwestycją na działce nr ewid. 1 pozwoli na ustalenie czy S.R. posiada przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją z [...] grudnia 2004 r. S.R. wskazała, że w związku z przedmiotową inwestycją powstały ograniczenia związane z możliwością budowy na jej działce zbiornika na nieczystości, co uniemożliwi doprowadzenia posiadanego przez nią gospodarstwa do "standardów unijnych". Po raz kolejny rozpoznając sprawę w dniu 26 maja 2009 r., organ l instancji na podstawie zgromadzonych materiałów dowodowych ustalił, że przedmiotowy budynek mieszkalny jednorodzinny, podpiwniczony z poddaszem użytkowym, powierzchni zabudowy 142.10 m2, kubaturze 680.0 m3 (dane wg projektu budowlanego) nie może mieć negatywnego oddziaływania na środowisko oraz działki sąsiednie. Podkreślił, że S.R.. , mimo wezwania organu l instancji, nie wskazała przepisów prawa, które określałyby standardy gospodarstwa "unijnego" i w sposób kategoryczny przesądzały o budowie zbiorników na gnojówkę na działce nr ewid. 2 , która jest działką niezabudowaną i "nie sąsiaduje bezpośrednio z jej zabudową zagrodową", a tym samym dały jej prawo do udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z [...] grudnia 2004 r. Zdaniem organu l instancji nie ma podstaw prawnych, do żądania zmiany lokalizacji przedmiotowego budynku, tj. do zachowania odległości 11 m od granicy działki nr ewid. 2 , by w czasie bliżej nieokreślonym móc ją zabudować zbiornikami na gnojówkę w odległości 4.0 m od granicy działki sąsiedniej. S. i G.K. wypełnili wszystkie obowiązki wynikające z ustawy prawo budowlane, lokalizacja budynku spełnia wymagania Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12. 04. 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Działka nr ewid. 1 zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego gminy leży w terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkalno-zagrodową i mieszkalną jednorodzinną. Obie te formy zabudowy mają równe prawa. Z całą stanowczością należy stwierdzić, że oddziaływanie przedmiotowego budynku zamyka się w granicach własności Inwestora. Konkludując organ wskazał, że wnioskodawczyni nie posiadała przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. Odwołanie od wyżej opisanej decyzji do Wojewody złożyła S.R. , reprezentowana przez H.R. , wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżąca w uzasadnieniu odwołania wyraziła swoje niezadowolenie ze sposobu prowadzenia sprawy przez organ l instancji. Odwołała się do treści wyroku WSA w Krakowie z 20 listopada 2007 r. oraz podała, że w piśmie z 2. 08. 2008 r. wskazała podstawę prawną ograniczenia w korzystaniu z należącej do niej działki z uwagi na wydaną decyzję z [...]grudnia 2004 r. Nadto podniosła, że zaskarżona decyzja nie zawierała pouczenia o przysługującym jej środku odwoławczym. Wojewoda decyzją z [...] listopada 2009 r. (znak: [...] ), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że podziela stanowisko organu l instancji wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił, że budynek mieszkalny jednorodzinny został usytuowany na działce nr ew. gr. 1 w S. zgodnie z obowiązującymi przepisami, prawem budowlanym, warunkami technicznymi. Działka nr 1 zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego leży w terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkalno-zagrodową i mieszkalną jednorodzinną. Brak jest przepisów, które uzależniałyby zgodne z przepisami wzniesienie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce będącej własnością inwestora od przyszłych zamiarów inwestycyjnych sąsiada. Organ odwoławczy odwołał się do treści art. 28 ust. 2 ustawy prawo budowlane wskazując, że pod pojęciem "obszar oddziaływania obiektu" należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W ocenie organu odwoławczego całokształt materiału zebranego w sprawie pozwala przyjąć, że nie potwierdziły się przesłanki wynikające z przepisu art. 145 § 1 pkt 4 kpa, a Starosta S. słusznie odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji z [...].12. 2004 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę S. i G.K. domu jednorodzinnego na działce nr 1 w S. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody złożyli S.R. i H.R. , domagając się jej uchylenia, uchylenia decyzji organu l instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu powołali się na decyzję Starosty S. z [...] kwietnia 2005 r., w której strefa oddziaływania budynku została określona na 15 m. Strona skarżąca zakwestionowała jako nieprawdziwie ustalenia organów l i II instancji, że przedmiotowy budynek nie ma negatywnego oddziaływania na środowisko i działki sąsiednie. W ocenie skarżących w toku prowadzonego postępowania administracyjnego udowodnili, że budynek ma negatywny wpływ na środowisko. Wskazali, że "ustawa o nawożeniu" z 2000 r. nakazała wybudowanie do 2008 r. dla każdego gospodarstwa rolnego zbiorników na nawozy naturalne nie określając jednoczenie jak mają one zostać usytuowane. W ich ocenie organy administracji publicznej nie odróżniają zabudowy zagrodowej od zabudowy siedliskowej. Zarzucili, że stwierdzenie organów, że przedmiotowa inwestycja ma działce nr 1 w S. jest zgodna z obowiązującymi przepisami nie zostało niczym poparte, podczas gdy skarżący na uzasadnienie swoich zarzutów przytoczyli stosowne przepisy prawa, z których wynika, że projektując obiekt budowlany należy uwzględnić "zamierzenie projektowe na sąsiednich działkach nie tylko w strefie oddziaływania". W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30.08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. W wyniku dokonanej kontroli należy stwierdzić, że zarzuty skargi w części są uzasadnione. W pierwszej kolejności należy wskazać, że kontrolowane przez Sąd postępowanie administracyjne toczyło się w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. Wznowienie postępowania ma na celu stworzenie prawnych możliwości ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia w sprawie zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej, w stosunku do której zaistniała jedna z przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 lub w art. 145 a § 1 kpa. Zgodnie z przepisem art. 149 § 2 kpa właściwy organ po wznowieniu postępowania (§ 1) prowadzi postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Dyspozycja z art. 151 § 1 pkt 1 i 2 kpa określa rodzaje rozstrzygnięć jakie organ może podjąć po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego. Zgodnie z treścią art 151 § 1 pkt 1 organ może odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a kpa. Decyzja ta może być wydana dopiero po jednoznacznym ustaleniu, że nie zaistniały określone w kodeksie podstawy wznowienia. Chodzi zatem o sprawdzenie twierdzeń strony co do faktycznego spełnienia się podstaw wznowienia. Dopiero po stwierdzeniu braku tych podstaw możliwe jest wydanie decyzji odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Zgodnie z treścią art. 151 § 1 pkt 2 kpa organ wydaje decyzję o uchyleniu decyzji dotychczasowej gdy stwierdzi podstawy do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub 145 a kpa i wydaje decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Natomiast zgodnie z dyspozycją z art. 151 § 2 kpa w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji wskutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił decyzji. W sprawie poddanej kontroli Sądu postępowanie zakończone wydaniem ostatecznej decyzji Starosty S. z [...] grudnia 2004 r. - którą zatwierdzony został projekt budowlany i udzielone S. i G.K. pozwolenie na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego na dz. nr 1 w S. - zostało wznowione na wniosek S.R. , która zarzuciła, że będąc stroną nie brała, bez własnej winy, udziału w sprawie. W sprawie poza sporem jest, że S.R. jest właścicielką działki nr 2 w S. , która bezpośrednio sąsiaduje z działka inwestora. Sporne jest natomiast czy S.R. znajduje się w kręgu podmiotów mających przymiot strony w postępowaniu dotyczącym wydania ww. decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr 1 w S . W ocenie skarżącej posiada ona przymiot strony w w/w postępowaniu, gdyż udzielone pozwolenie na budowę uniemożliwi jej w przyszłości realizację zamierzenia inwestycyjnego na działce nr 2 , polegającego na zamiarze budowy zbiorników na gnojówkę, co z kolei uniemożliwi jej dostosowanie posiadanego gospodarstwa rolnego do standardów unijnych. Zgodnie ze stanowiskiem organu II instancji, który podzielił w tym zakresie poglądy organu l instancji, skarżąca nie wykazała, iż przysługiwał jej przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem ww. decyzji z [...] grudnia 2004 r. W ocenie Sądu, postępowanie organu II instancji, który na skutek odwołania S.R. ponownie rozpoznał sprawę w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji z [...].12. 2004 r. o pozwoleniu na budowę w postępowaniu wznowieniowym przez organ l instancji, nastąpiło z uchybieniem przepisów prawa procesowego i materialnego. Zgodnie z przepisem art. 28 kpa - stanowiącym generalną zasadę - stroną w postępowaniu administracyjnym jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zgodnie natomiast z treścią art. 28 § 2 ustawy z 7.07. 1994 r. - Prawo budowlane stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor, oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujący się obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu został określony w definicji ustawowej w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Należy podkreślić, że w ocenie Sądu dyspozycja z art. 28 § 2 Prawa budowlanego niewątpliwie zawęża krąg stron w postępowaniu o pozwolenia na budowę jedynie do podmiotów, dla których planowana inwestycja może spowodować ograniczenia - wynikające z przepisów odrębnych - w zakresie przysługującemu im uprawnienia do zagospodarowania nieruchomości. Potwierdza to także norma z art. 4 Prawa budowlanego przyznająca każdemu prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeśli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Należy podkreślić, że pojęcie obszaru oddziaływania obiektu sformułowane w cyt. art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego obejmuje wszystkie przepisy obowiązującego prawa wskazujące na konieczność jakichkolwiek ograniczeń w zagospodarowaniu terenu ze względu na istnienie w sąsiedztwie innych budynków lub terenów o szczególnych właściwościach (por. wyrok WSA w Gdańsku z 28.01. 2009 r. IISA/Gd 743/07, lex 485888.). A zatem to czy określony podmiot posiada w przymiot strony zależy od tego czy jest on właścicielem nieruchomości położonej w zasięgu oddziaływania planowanego obiektu. Oznacza to, że w każdym przypadku - rozpoznając sprawę o pozwolenie na budowę - także w trybie wznowieniowym - należy przy ustalaniu stron postępowania wykazać czy projektowany budynek może oddziaływać na nieruchomość właściciela, użytkownika wieczystego lub zarządcy nieruchomości sąsiedniej (por. wyrok NSA z 9.10. 2007 r. IIOSK 1321/06, niepubl.). W związku z powyższym, przy uwzględnieniu jednolitego i utrwalonego stanowiska doktryny i orzecznictwa, że istota rozstrzygnięć organu odwoławczego, bezpośrednio zdeterminowana zasadą dwuinstancyjności (art. 16 kpa), polega na ponownym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji, nie ma więc charakteru kontrolnego i jest działaniem merytorycznym równym działaniu organu l instancji ( por. komentarz do art. 138 KPA w : G. Łaszczyca. A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, t. II. Lex 2007) należy wskazać, że w niniejszej sprawie organ odwoławczy uchybił przepisom postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Badając niniejszą sprawę należy wskazać przede wszystkim, że w ocenie Sądu organ odwoławczy - co wynika z przedłożonych akt administracyjnych sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji - ograniczył się do szczegółowego zreferowania dotychczasowego postępowania organów działających w sprawie i wyrażenia aprobaty dla decyzji pierwszoinstancyjnej. Należy podkreślić, że w uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy powtórzył jedynie ustalenie organu I instancji w tym, że " budynek jednorodzinny został sytuowany na działce nr 1 w S. zgodnie z obowiązującymi przepisami", wskazując nadto, że "brak jest przepisów, które uzależniałyby wzniesienie przedmiotowego budynku od przyszłych zamiarów inwestora". W tej sytuacji trzeba stwierdzić, że organ II instancji, który w postępowaniu odwoławczym ograniczył do podzielenia w całości ustaleń i poglądów organu l instancji, nie wyjaśnił w sposób prawidłowy dlaczego uznał, że S.R. nie przysługuje przymiot strony we wznowionym postępowaniu. Nie odniósł się także do przywołanych przez skarżącą w odwołaniu okoliczności, które w jej ocenie przesądzają o posiadaniu przez nią statusu strony w przedmiotowym postępowaniu. Organ II instancji w ramach swoich uprawnień w postępowaniu odwoławczym powinien powtórnie ocenić cały materiał dowodowy, a także odnieść się do wskazanych przez S.R. zarzutów, że realizacja przedmiotowej inwestycji na działce nr 1 w odległości 5 m od granicy z działką nr 2 narusza jej interes prawny, ponieważ uniemożliwia jej doprowadzenie posiadanego gospodarstwa do standardów unijnych. Niewyjaśnienie przez organ odwoławczy istotnych okoliczności związanych z ustaleniem czy działka skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowego budynku sytuowanego na działce nr 1 uchybia przepisom art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa. Należy przy tym podkreślić, że w ocenie Sądu nie można uznać za wystarczające przyjęcie przez organ l instancji z powołaniem się na wyrok WSA z 2007 r. , że to S.R. nie wskazała konkretnego przepisu prawa, z którego wynikałby jej status jako strony w postępowania o pozwolenie na budowę przedmiotowego przedsięwzięcia na działce nr 1 w S . Co prawda w ww. wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że "właściciel nieruchomości sąsiedniej z projektowaną budową powinien wskazać konkretny przepis przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z jego nieruchomości, wprowadzone ze względu na powstanie w sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego", ale również w tym samym wyroku WSA podkreślił, że "w każdym przypadku do organów administracji należy zakreślenie tego obszaru i zbadanie prawidłowości ustalenia stron tego postępowania.". Mając więc na uwadze dyspozycję z art. 170 p.p.s.a, stanowiącą , że prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd , który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe trzeba stwierdzić, że organy zarówno l jak i II instancji nie zostały zwolnione od obowiązku ustalenia czy nieruchomość skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji na działce nr 1 , a co za tym idzie czy skarżącej przysługuje przymiot strony. Natomiast jak wynika z uzasadnienia decyzji organu l i II instancji organy uznały za prawidłowe przerzucenie wszystkich obowiązków dowodowych w tym zakresie na S.R. , uznając, że wynika to z ww. wyroku. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie miał obowiązek jednoznacznego ustalenia czy działka skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji na działce nr 1 . Powyższe pozwoli na przesądzenie kwestii czy skarżącej przysługuje przymiot strony w wznowionym postępowaniu, a następnie w zależności od tych ustaleń dalsze prowadzenie postępowania z udziałem lub bez udziału S.R. Nadto należy mieć na uwadze, że S.R. podnosiła liczne okoliczności zarówno w odwołaniu jak i pismach składanych w postępowaniu wznowieniowym, które nie zostały wyjaśnione przez organy jak np. kwestia przepisów prawa materialnego wskazanych przez S.R. . Nawet jeśli w ocenie organu przepisy te nie mają znaczenia lub zostały wskazane błędnie, to organ powinien w uzasadnieniu odnieść się do tego, co zostało wskazane przez skarżącą. Trzeba również zauważyć, że organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania, w tym do zarzutu przewlekłości postępowania oraz braku pouczenia w decyzji l instancji o przysługującym stronom odwołaniu. Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1, pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.), który stanowi, że Sąd uwzględniając skargę, uchyla decyzję jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, należało orzec jak w pkt. 2 sentencji. Nadto należy wskazać, że skarga na decyzję Wojewody z [...] listopada 2009 r. została wniesiona nie tylko przez S.R. , ale także przez H.R. - ojca skarżącej, a zarazem jej pełnomocnika w postępowaniu przez WSA w Krakowie Sąd stwierdził, że H.R. nie jest właścicielem działki nr 2 w S. ponieważ około 2003 r. przekazał ją swojej córce S.R. , co oświadczył do protokołu rozprawy w dniu 14 kwietnia 2010 r. Mając na uwadze cyt. wyżej treść przepisu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane należy stwierdzić, ze H.R. nie legitymuje się w niniejszej sprawie interesem prawnym w rozumieniu w/w przepisu, w związki z czym w stosunku do niego skargę należało na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalić jak w pkt. 1 sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.