II SA/Kr 1975/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Halina Jakubiec (Spr.) Protokolant Monika Pilch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi E.K. na decyzję Wojewody z dnia 9 lipca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego skargę oddala Wojewoda decyzją z dnia 9 lipca 2003 r. [...] utrzymał w mocy orzeczenie Prezydenta Miasta z dnia [...] 2003 r. [...] o przyznaniu E.K. prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 27.03.2003r., od którego skarżący wniósł odwołanie w części dotyczącej daty przyznanego prawa do zasiłku przedemerytalnego. W uzasadnieniu decyzji organ powołał przepis art. 371 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. Nr 6 z 2001 r. poz. 56 z późn. zm.) oraz art. 37j ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy w związku z art. 11 ust. 2, art. 12 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz.U. z 2001 r. Nr 154 poz. 1793). Z ustaleń faktycznych na tle których zapadła decyzja wynika, że E.K. został uznany za osobę bezrobotną z dniem 28.12.2001 r. Decyzją z tej samej daty Prezydent Miasta orzekł o wstrzymaniu wypłaty zasiłku dla bezrobotnych z Funduszu Pracy (z dniem 28.12.2001r.), ze względu na nieprzysługiwanie tego prawa bezrobotnemu który w okresie 6 miesięcy przed rejestracją w powiatowym urzędzie pracy spowodował ze swej winy rozwiązanie stosunku pracy bez wypowiedzenia. Wyrokiem z dnia 04.03.2003r. Sąd Okręgowy oddalił apelację pozwanego pracodawcy od wyroku Sądu Rejonowego dla K. z dnia 26.08.2002 ([...]), którym zasądzono na rzecz J.K. odszkodowanie za nieuzasadnione rozwiązanie stosunku pracy w trybie art. 52 § 1 kp, oddalając równocześnie powództwo o sprostowanie świadectwa pracy, jako przedwczesne. W dniu 12.03.2003r. zostało sporządzone nowe świadectwo (w miejsce świadectwa pracy z dnia 23.10.2001r.), potwierdzające okres zatrudnienia J.K. w Przedsiębiorstwie "B." od 29.10.1970 do 23.10.2001r., oraz tryb rozwiązania stosunku pracy za wypowiedzeniem przez pracodawcę - zgodnie z art. 32 kp w związku z art. 97 § 3 kp. Przedkładając powyższe orzeczenie w dniu 26.03.2003r. E.K. zwrócił się do Urzędu Pracy o podjęcie postępowania i przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego od daty uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Organ pierwszej instancji po szczegółowej analizie przedłożonej dokumentacji, ustalił że E.K. wykazał 33 lata 11 miesięcy i 8 dni okresu uprawniającego do zasiłku w tym 21 lat 6 miesięcy i 27 dni wykonywania pracy w warunkach szczególnych, co uwzględniając fakt rejestracji w dniu 28.01.2001r. uzasadnia zastosowanie art. 37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (w/w) w jej brzmieniu obowiązującym do dnia 31.12.2001r. i ustalenie prawa do przewidzianego tym przepisem do zasiłku przedemerytalnego. Jednakże z uwagi na przedłożenie dokumentacji pozwalającej na ustalenie uprawnień dopiero w dniu 26.03.2003r. prawo do zasiłku przedemerytalnego zostało przyznane dopiero od dnia 27.03.2003r., a nie jak domagał się skarżący od daty rejestracji w dniu 28.12.2001r. Zdaniem organu pierwszej instancji zastosowanie znajduje przepis art. 371 ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (w brzmieniu obowiązującym od dnia 31.12.2001r.) stanowiący, że prawo do zasiłku przedemerytalnego przysługuje od następnego dnia po dniu zarejestrowania się osoby uprawnionej w powiatowym urzędzie pracy albo następnego dnia po złożeniu wniosku i dokumentów niezbędnych do ustalenia tego uprawnienia. Zdaniem organu wniosek wraz z dokumentacją niezbędna do ustalenia uprawnień E.K. złożył dopiero 26.03.2003r. W odwołaniu od powyższej decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2003r. (opisanej na wstępie) E.K. zakwestionował datę przyznania uprawnień. W ocenie skarżącego dokumentacja, którą przedłożył, a zwłaszcza korzystne dla siebie orzeczenia Sądu Rejonowego dla K. oraz nowe świadectwo pracy z "B.", będące wynikiem wygranego procesu, świadczy o tym, że warunki do przyznania zasiłku przedemerytalnego spełniał już w dacie rejestracji. Skutki wystawienia niewłaściwego świadectwa pracy zdaniem skarżącego nie powinny go obciążać. Wojewoda w wyniku rozpatrzenia odwołania wydał opisaną na wstępie decyzją, podtrzymując argumentację organu pierwszej instancji. Wskazał na okoliczność, że w dniu rejestracji nie zostało ustalone prawo do zasiłku dla bezrobotnych, a spełnianie warunków do nabycia uprawnień do zasiłku jest jednym z niezbędnych warunków uzyskania prawa do zasiłku przedemerytalnego. Dopiero przedłożone świadectwo pracy z dnia 12.03.2003r. pozwoliło na ustalenie iż skarżący warunki do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych spełnił w dacie rejestracji - pod rządami przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w jej brzmieniu obowiązującym do 31.12.2001r. Pomimo to nie jest możliwe uwzględnienie żądania wstecznego przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego, gdyż na przeszkodzie temu stoi treść przepisu art. 37 1 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, dlatego biorąc pod uwagę iż niezbędne dokumenty przedłożone zostały organowi dopiero w dniu 26.03.2003r. datą od której może być przyznany zasiłek przedemerytalny jest dzień następny tj. 27.03.2003r. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego E.K. domagał się przyznania zasiłku od dnia 28.12.2001r., gdyż w trakcie dochodzenia swoich praw przed sądem pozostawał bez pracy, bez środków do życia i był zmuszony zadłużyć się. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał stanowisko zajęte w sprawie i wniósł ojej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując skargę zważył co następuje: Sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, zgodnie z art. 97 § 1 Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.), podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1279)- dalej określaną p.p.s.a. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny- zgodnie z ustawowymi kompetencjami - bada czy treść zaskarżonej decyzji jest zgodna z prawem i czy postępowanie prowadzące do jej wydania było niewadliwe i rzetelne. Z tego punktu widzenia nie można dopatrzeć się podstaw do uwzględnienia skargi. Przepis art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. (w/w) nowelizującej m.in. ustawę o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nakazuje aby do osób posiadających prawo do zasiłku przedemerytalnego stosować przepisy art. 371-39o ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Skarżący nabył uprawnienia do zasiłku przedemerytalnego na mocy art. 11 ust. 2 ust. 1 ustawy nowelizującej w/w/, gdyż jak wykazał w wyniku postępowania przed sądem powszechnym, spełniał warunki do zasiłku dla bezrobotnych, co było z kolei warunkiem sine qua non nabycia uprawnień z art. 37j ustawy o zatrudnieniu - tj. do zasiłku przedemerytalnego. Niestety z przyczyn od siebie niezależnych nie mógł w dacie rejestracji wylegitymować się świadectwem pracy upoważniającym do wypłaty zasiłku. Ustawodawca jednakże nie różnicuje skutków późniejszego przedłożenia dokumentacji pozwalającej na ustalenie uprawnień w zależności od tego czy opóźnienie jest zawinione czy też nie. To, że w dacie rejestracji osoba bezrobotna nie przedstawia wymaganych do ustalenia uprawnień dokumentów skutkuje tym, że wprawdzie uprawnienia swe może później skutecznie wykazać, jednakże przysługują one dopiero od następnego dnia po złożeniu nie tylko wniosku, lecz także dokumentów niezbędnych do ustalenia tych uprawnień. Z tego powodu organy nie mogły przyznać prawa do zasiłku za okres w którym toczyło się postępowanie przed sądem powszechnym, gdyż na przeszkodzie temu stoi przepis art. 371 ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że nie mogą być przedmiotem uznaniowego ich traktowania przez organy administracji lub sąd. Dokumentem niezbędnym do ustalenia uprawnień było świadectwo pracy z dnia 12.03.2003r. wystawione przez "B.", z którego wynika, że stosunek pracy ustał za wypowiedzeniem przez pracodawcę. Świadectwo to zostało przedstawione w dniu 26.03.2003r. dlatego był obowiązany zastosować art. 371 ust.2 ustawy o zatrudnieniu, co zaskutkowało przyznaniem zasiłku przedemerytalnego dnia 27.03.2003r. Kwestia skutków wydania niewłaściwego świadectwa pracy może być podstawą roszczeń wobec pracodawcy. Ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie zawiera w tym zakresie żadnych szczególnych regulacji co do trybu przyznania świadczeń przewidzianych tą ustawą. Oznacza to w przypadkach takich rozpatrywana sprawa, zastosowanie znaj duj ą zasady ogólne. Orzekając o przyznaniu E.K. prawa do zasiłku przedemerytalnego od daty 27.03.2003r. organy działały w oparciu o wyżej powołane przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy ją nowelizującej z dnia 17 grudnia 2001 r. Sąd nie dopatrzył się także takich uchybień przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wyniki postępowania. Z tego względu skarga została oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a.