II SA/Kr 199/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie : NSA Anna Szkodzińska WSA Renata Czeluśniak Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi A. S.A z siedzibą w D... na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 19 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione skargę oddala Decyzją z dnia 4 września 2009 r. Burmistrz R. wymierzył [...] S.A. z siedzibą w N. administracyjną karę pieniężną w wysokości 425.651,61 zł za usunięcie 133 sztuk drzew gatunku brzoza brodawkowata bez wymaganego zezwolenia (pkt 1), a także określił sposób oraz termin zapłaty powyższej kwoty (pkt 2). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia 15 grudnia 2009 r, znak: SKO [...] utrzymało w mocy decyzję organu l instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2010 r., sygn. akt: II SA/Kr 206/10 oddalił skargę spółki. Wyrokiem z dnia 21 lutego 2012r., sygn. akt: II OSK 2323/10 NSA w Warszawie oddalił jej skargę kasacyjną. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. , w wyniku rozpoznania wniosku V o wznowienie postępowania, decyzją z dnia 13 lipca 2012 r., znak: [...] odmówiło uchylenia decyzji Kolegium z dnia 15 grudnia 2009r. W następstwie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z dnia 14 września 2012 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy decyzję z dnia 13 lipca 2012 r. Nadto spółka zaskarżyła do WSA w Krakowie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 21 czerwca 2012 r., znak: [...] , utrzymujące w mocy postanowienie SKO w T. z dnia 9 maja 2012 r., znak: [...] o odmowie wstrzymania wykonania decyzji z dnia Burmistrza R. z dnia 4 września 2009 r. w związku ze złożonym wnioskiem o wznowienie postępowania . Burmistrz r. w dniu 17 lipca 2012 r. wystawił tytuł wykonawczy i skierował go do organu egzekucyjnego - Naczelnika Urzędu Skarbowego, celem przeprowadzenia egzekucji administracyjnej. Pismem z dnia 4 września 2012r. [...] S.A. złożyła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, oparte na treści art. 33 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Burmistrz R. postanowieniem z dnia 26 września 2012 r., na podstawie art. 17 § 1, art. 18 oraz art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj.: Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) w związku z art. 17 pkt 1, art. 107 § 2-5 w związku z art. 126 k.p.a., po rozpatrzeniu zarzutów ww. spółki w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego [...] z dnia 17 lipca 2012 r., obejmującego należność z tytułu administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia na działce nr [...] w W. , zgodnie z decyzją Burmistrza ,R. z dnia 4 września 2009 r. znak [...] , uznał zarzuty zobowiązanego za nieuzasadnione. W uzasadnieniu organ podał, że zobowiązany jako podstawę zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego [...] z dnia 17 lipca 2012 r. wskazał brak wymagalności obowiązku stwierdzonego decyzją Burmistrza R. z dnia 4 września 2009 r., gdyż skutecznie zaskarżył decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 13 lipca 2012 r. poprzez złożenie stosownego odwołania wraz z którym złożył również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak również zaskarżył do WSA w Krakowie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 21 czerwca 2012 r., znak: [...] . Organ uznał, że zarzuty zobowiązanego są nieuzasadnione. Stosownie do treści art. 33 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, bądź też rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej. Zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wskazujący na brak wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym dotyczyć może wyłącznie sytuacji kiedy brak wymagalności obowiązku jest następstwem okoliczności, które nastąpiły już po wydaniu tego tytułu. Bez znaczenia jest fakt wniesienia odwołania do SKO czy też skargi do WSA, na które powołuje się zobowiązany. Niezależnie od powyższego organ podkreślił, że decyzją z dnia 14 września 2012 r. sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. orzekło o utrzymaniu w mocy własnej decyzji z dnia 13 lipca 2012 r. Ponadto organ wskazał na treść art. 29 § 1 ww. ustawy, podnosząc, że organ egzekucyjny nie może wnikać w merytoryczną zasadność stwierdzenia obowiązku, będącego przedmiotem egzekucji. Zażalenie na postanowienie Burmistrza R. wniosła [...] S.A. z siedzibą w N. , domagając się umorzenia postępowania egzekucyjnego i wstrzymania czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia zarzutów. W ocenie strony żalącej się przesłanki określone w art. 33 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zostały spełnione, gdyż skutecznie zaskarżona została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 13 lipca 2012 r., znak: [...] , jak również przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie zawisła sprawa ze Skargi [...] S.A. zaskarżającej postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt [...] . Fakt uwzględnienia złożonej skargi i odwołania skutkować będzie bezprzedmiotowością postępowania egzekucyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. postanowieniem z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a., art. 17 § 1, art. 33 pkt 2, art. 34 § 5 i art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że postępowanie w sprawie zarzutów jest ograniczone do badania wyłącznie tych podstaw zarzutów, które zostały podniesione przez zobowiązanego w terminie do wniesienia zarzutów. Przez wymagalność o której mowa w art. 33 pkt 2 cyt. ustawy należy rozumieć taką cechę obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku i w razie odmowy wystąpić do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu egzekucyjnego. Podstawę do oceny wymagalności obowiązku stanowią przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz innych ustaw, przewidujących szczególne warunki wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Takie okoliczności, jak odroczenie terminu wykonania obowiązku czy rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych, powodują brak wymagalności obowiązku. Złożenie wniosku o odroczenie terminu lub rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych, jak również wydanie nieostatecznej decyzji w tego rodzaju sprawie, nie powoduje braku wymagalności obowiązku. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że taki zarzut braku wymagalności jest uzasadniony. W aktualnym stanie sprawy nie zostało wydane żadne rozstrzygnięcie z którego by wynikało, że nastąpiło wstrzymanie wykonania obowiązku nałożonego wskazanymi wyżej decyzjami, jak również rozstrzygnięcie skutkujące pozbawieniem tego obowiązku wymagalności. Wręcz przeciwnie, decyzją z dnia 13 lipca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. odmówiło uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 15 grudnia 2009 r. W następstwie rozpatrzenia wniosku [...] SA o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z dnia 14 września 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy decyzję z dnia 13 lipca 2012 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. wniosła [...] S.A. z siedzibą w N. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: - naruszenie art. 33 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez uznanie, iż przesłanki określone w niniejszym przepisie nie zostały spełnione w powyższej sprawie podczas, gdy wszczęcie oraz prowadzenie egzekucji w tej sprawie jest niedopuszczalne - naruszenie artykułu 59 ust. 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego niezastosowanie, błędnie przyjmując, że nie zachodzi przesłanka zawarta w cytowanym podczas, gdy postępowanie umarza się jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał - naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez nie wyczerpujące zebranie materiału dowodowego oraz arbitralne ustalenie oraz uznanie, że zarzuty Wnioskodawcy są nieuzasadnione - naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. poprzez przekroczenie zasad orzekania na zasadach uznania administracyjnego i wydanie postanowienia sprzecznego ze słusznym interesem strony. Strona skarżąca wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu powołała te same argumenty co na etapie postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Na wstępie dalszych rozważań należy przytoczyć kilka uwag o charakterze ogólnym. Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowanie egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) jest zaliczana do procesowych aktów normatywnych, niemniej zawiera zarówno przepisy postępowania (egzekucyjnego), jak i prawa materialnego (stanowiące podstawę rozstrzygnięć zapadających w tym postępowaniu). Postępowanie egzekucyjne w administracji jest postępowaniem odrębnym od postępowania administracyjnego. Wskazać należy, że w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym - co do zasady - można wyróżnić trzy stadia: stadium poprzedzające wszczęcie egzekucji administracyjnej, stadium stosowania egzekucji oraz stadium następujące po przeprowadzeniu egzekucji. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji rozróżnia postępowanie egzekucyjne oraz egzekucję administracyjną. Administracyjne postępowanie egzekucyjne obejmuje, oprócz stosowania środków egzekucyjnych, także inne czynności procesowe podejmowane przez podmioty inne niż organ egzekucyjny, np. przez wierzyciela. Egzekucja administracyjna oznacza zaś stosowanie przez powołane do tego organy egzekucyjne konkretnych środków przymusu służących doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych obowiązków o charakterze pieniężnym bądź niepieniężnym. Związek pomiędzy egzekucją i postępowaniem egzekucyjnym wyraża się w tym, że egzekucja odbywa się w ramach tego postępowania i nie może się odbyć inaczej niż w tym postępowaniu. Datą wszczęcia postępowania egzekucyjnego jest dzień doręczenia organowi egzekucyjnemu przez wierzyciela wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego wraz z tytułem wykonawczym (art. 61 § 3 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.). Stosownie natomiast do treści art. 26 § 5 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Postępowanie egzekucyjne wszczynane jest więc wcześniej niż sama egzekucja. Badanie dopuszczalności egzekucji oraz ocena, czy tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 i § 2 u.p.e.a., przez organ egzekucyjny następuje w pierwszym stadium postępowania egzekucyjnego - stadium poprzedzającym wszczęcie egzekucji administracyjnej. W przypadku stwierdzenia przez organ egzekucyjny, że obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy, nie podlega egzekucji lub tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji, zwracając tytuł wierzycielowi. Organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Jeżeli zatem wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego, po uprzednim zbadaniu dopuszczalności egzekucji. Po otrzymaniu odpisu tytułu wykonawczego zobowiązanemu przysługuje prawo zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Zarzuty są środkiem ochrony przysługującym zobowiązanemu przed niezgodnym z prawem skierowaniem i prowadzeniem z jego majątku egzekucji administracyjnej. Podstawy zarzutów zostały enumeratywnie wymienione w art. 33 ww. ustawy i mogą być to: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku, 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej, 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4, 4) błąd co do osoby zobowiązanego, 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1, 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Zarzuty są środkiem zaskarżenia, który służy w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, co w praktyce oznacza, że nie można się nim posłużyć w następnych stadiach tego postępowania. Zarzuty wnosi się bowiem w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Z kolei, zgodnie z art.34 § 1 ustawy, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Przepis art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewiduje dwa rozstrzygnięcia mające formę postanowienia, a zmierzające do załatwienia sprawy zgłoszonych zarzutów. Jest to postanowienie w sprawie zgłoszonych na podstawie art. 33 cytowanej ustawy zarzutów (§ 4), które wydaje organ egzekucyjny oraz postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów (§ 1). Na obydwa postanowienia służy zażalenie. Postanowienie organu egzekucyjnego musi być poprzedzone ostatecznym postanowieniem wierzyciela. Analiza przepisu art. 29 § 1 ustawy egzekucyjnej, który stanowi m. in., że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym w zestawieniu z brzmieniem art. 33 § 1 i § 2 oraz art. 34 § 1 cytowanej ustawy prowadzi do wniosku, że możliwe jest oparcie zarzutu na twierdzeniu, że obowiązek nie istnieje lub nie jest wymagalny, jednakże zarzut ten wywoła zamierzony skutek wówczas, gdy fakt ten zostanie przyznany przez wierzyciela w trybie art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej. Jego postanowienie w tej materii wiąże bowiem organ egzekucyjny rozpatrujący zgłoszone zarzuty - art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej (por. wyrok NSA z dnia 30 listopada 2000 r., III SA 2571/99). W sytuacji więc, gdy w toku postępowania egzekucyjnego zostanie zgłoszony zarzut oparty na art. 33 § 1 lub § 2 cytowanej ustawy, to organ egzekucyjny nie jest uprawniony do samodzielnego badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Ma natomiast obowiązek wystąpienia do wierzyciela o wyrażenie stanowiska co do kwestii istnienia lub wymagalności zobowiązania. Dopiero po uzyskaniu od niego takiego stanowiska w formie ostatecznego postanowienia wydaje swoje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów o treści uwarunkowanej uprzednio wyrażonym stanowiskiem wierzyciela. Ustawodawca nałożył na wierzyciela obowiązek badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym w przypadku wniesienia przez zobowiązanego zarzutu, ponieważ to wierzyciel ma w tym zakresie niezbędną wiedzę i temu służy instytucja uzyskania stanowiska wierzyciela. Natomiast wierzyciel zajmując stanowisko w sprawie zarzutu, powinien działać zgodnie z przepisami prawa, a nie istnieje norma prawna, która pozwalałaby wierzycielowi na odmowę badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (por. wyrok NSA z dnia 8.03.2012 r., sygn. II FSK 1631/10, LEX nr 1137542). Zarzuty, o których mowa w art. 27 § 1 pkt 9, art. 33 i 34 u.p.e.a. związane są z etapem wszczęcia postępowania egzekucyjnego i doręczenia tytułu wykonawczego, co wynika bezpośrednio z treści art. 33, precyzującego okoliczności mogące być podstawą wniesionych zarzutów a także z określenia momentu w którym zobowiązany pouczony zostaje o prawie złożenia zarzutów, co ma miejsce w dacie doręczania tytułu wykonawczego. Zarzuty oparte na powyższych podstawach, zgłaszane na późniejszych etapach postępowania, w czasie wykonywania kolejnych czynności egzekucyjnych nie mogą więc zostać merytorycznie rozpoznane a zobowiązanemu, który kwestionuje czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego, przysługują uprawnienia z art. 54 u.p.e.a. Tytuł wykonawczy powinien zawierać między innymi wskazanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku. Przez wskazanie podstawy prawnej obowiązku należy zaś rozumieć, że chodzi tu o podanie aktu prawnego, gdy podstawą egzekucji jest przepis, z którego wprost wynikają określone obowiązki, a w przypadku, gdy egzekwowany obowiązek wynika z decyzji administracyjnej koniecznym jest w tytule wykonawczym powołanie tej decyzji. Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że podstawą wystawienia przez Burmistrza R. tytułu wykonawczego nr [...] w dniu 17.07.2012 r. była ostateczna decyzja z dnia 4.09.2009 r. nr [...] , którą Burmistrz R. wymierzył [...] S.A. z/s w D. administracyjną karę pieniężną w wysokości 425 651,61 zł. Decyzja Burmistrza R. z dnia 4.09.2009 r. pozostaje w obrocie prawnym, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 206/10 oddalił skargę spółki na tę decyzję, a wyrokiem z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2323/10 NSA w Warszawie oddalił jej skargę kasacyjną. Decyzja ta nie została również wyeliminowana z obrotu prawnego w wyniku wznowienia postępowania zakończonego jej wydaniem, gdyż ostateczną decyzją administracyjną z dnia 14 września 2012 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. odmówiło uchylenia własnej decyzji z dnia 15 grudnia 2009 r., którą utrzymało w mocy decyzję Burmistrza R. z dnia 4 września 2009 r. o wymierzeniu [...] S.A. z siedzibą w N. administracyjnej kary pieniężnej. W sprawie tej nie zostało również wydane postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji z dnia 4.09.2009 r. Sąd podziela ocenę organu odwoławczego, że brak jest podstaw do przyjęcia, że zarzut braku wymagalności obowiązku jest uzasadniony, bowiem nie zostało wydane żadne rozstrzygnięcie, z którego by wynikało, że nastąpiło wstrzymanie wykonania obowiązku nałożonego wskazanymi wyżej decyzjami, jak również rozstrzygnięcie skutkujące pozbawieniem tego obowiązku wymagalności. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty podniesione w skardze. Nie jest zasadny pogląd wyrażony w skardze, że organy naruszyły art. 33 pkt 2 u.o.p.e.a., gdyż dla przyjęcia braku wymagalności obowiązku egzekwowanego w postępowaniu egzekucyjnym wystarczające jest złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu wznowieniowym, dotyczącym decyzji będącej podstawą tytułu wykonawczego, czy też wniesienie odwołania lub skargi do sądu administracyjnego na decyzję wydaną w postępowaniu wznowieniowym o odmowie uchylenia kwestionowanej w tym postępowaniu decyzji. To samo odnieść należy do zarzutu naruszenia artykułu 59 ust. 1 pkt 2 ustawy i twierdzenia, że postępowanie egzekucyjne winno być umorzone wobec zaskarżenia aktów administracyjnych wydanych we wznowionym postępowaniu. Kontrolując zaskarżone postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela odnośnie zgłoszonych zarzutów Sąd administracyjny nie stwierdził, aby organy naruszyły art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez nie wyczerpujące zebranie materiału dowodowego oraz arbitralne ustalenie oraz uznanie, że zarzuty wnioskodawcy są nieuzasadnione. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 7 i 8 k.p.a. poprzez przekroczenie zasad orzekania na zasadach uznania administracyjnego i wydanie postanowienia sprzecznego ze słusznym interesem strony. Wobec powyższego uznać należało, że zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji wydane zostały zgodnie z prawem. Dlatego też, na podstawie art.151 p.p.s.a., skargę - jako nieuzasadnioną - należało oddalić.