II SA/Kr 1990/03

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 kwietnia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zimmermann ( spr.) Sędziowie NSA Joanna Tuszyńska AWSA Mariusz Kotulski Protokolant Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2004r. sprawy ze skargi M. R. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] 2003r. Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy dla Sołectwa S. I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. zasądza od Gminy na rzecz skarżącej M. R. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na podstawie uchwały Rady Gminy z dnia [...] maja 2000 r. Nr [...] przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy dla sołectwa S. Projekt tego planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 29 kwietnia do 29 maja 2002 r. W dniu [...] kwietnia 2002 r. M. R., zam. w S., skierowała do Urzędu Gminy wniosek o przekwalifikowanie działek nr [...] oraz nr [...], stanowiących użytki rolne, na działki budowlane. Rada Gminy uchwałą z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...], odrzuciła powyższy wniosek, traktując go jako zarzut. W uzasadnieniu tej uchwały napisano, że działki nr [...] i nr [...] są położone w obrębie [...] Parku Narodowego, w terenie o szczególnym znaczeniu przyrodniczym, przeznaczonym dotąd, a także w projekcie planu pod uprawy rolne (R) z zakazem wprowadzania nowej zabudowy. Działki te leżą w zwartym, dużym kompleksie łąk i pól, w całości wyłączonym z zabudowy, znacznie oddalonym od projektowanych terenów zabudowy projektowanych, a także istniejących, wyznaczonych w obowiązującym planie. Podkreślono, że Dyrektor [...] Parku Narodowego zajął negatywne stanowisko wobec wniosku M. R. W części prawnej uzasadnienia powołano przepisy ustawy o ochronie przyrody, rozporządzenia RM o [...] Parku Narodowym, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, prawa ochrony środowiska oraz ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, tłumacząc ich zastosowanie w sprawie. W dniu 15 sierpnia 2003 r. M. R. skierowała na powyższą uchwałę skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, gdyż sąsiad skarżącej uzyskał na przełomie lat 2000/2001 przekwalifikowanie swojej działki na budowlaną. Zakwestionowała ona również twierdzenie o znacznym oddaleniu jej działek od terenów budowlanych podając, że działki te bezpośrednio przylegają do ciągu zabudowanych działek. Skarżąca zaproponowała przekwalifikowanie części jej działek, leżących od strony drogi, mających powierzchnię 20 a. Założyłaby tu hodowlę [...]. Reszta, o po w. l ha 4 a mogłaby pozostać w użytkowaniu rolniczym. W odpowiedzi na skargę Gmina podtrzymała swoją poprzednią argumentację i wyjaśniła, że obecny plan dopuszcza lokalizację w terenach rolnych nowych zagród dla rolników. Takie zagrody znajdują się w sąsiedztwie działek M. R., ale nie oznacza to, że cały teren ma przeznaczenie budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Art. 24 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. y. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), obowiązujący jeszcze w dacie wydania zaskarżonej uchwały na mocy art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.. U. Nr 80. poz. 717) przewidywał, że zarzut można wnieść wobec ustaleń przyjętych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonego do publicznego wglądu. Czas, w jakim można było wnieść zarzut obejmował zatem okres wyłożenia projektu oraz okres 14 dni po upływie okresu wyłożenia projektu (art. 24 ust. 2). Wniosek o przekwalifikowanie działek nr [...] i nr [...] na budowlane M. R. złożyła w dniu 12 kwietnia 2002 r., czyli w 17 dni przed wyłożeniem projektu planu do publicznego wglądu. W tej sytuacji jej wniosek nie mógł być uznany za zarzut i tym samym nie mógł być odrzucony w trybie art. 24 ust. 3 cyt. ustawy. Na tym polega wadliwość zaskarżonej uchwały i jej sprzeczność z cyt. art. 24. Jednocześnie jednak należy zauważyć, że zaskarżona uchwała zawiera obszerne i wyczerpujące uzasadnienie, z którego wynika, że organy planistyczne wzięły pod uwagę okoliczności podniesione w zarzucie i zbadały indywidualną sytuację wnoszącej zarzut. Wytłumaczono od strony faktycznej i prawnej powody takiego a nie innego, projektowanego rozwiązania planistycznego, posługując się rzeczowymi argumentami. Wyjaśniono, że działka M. R. jest położona w obrębie [...] Parku Narodowego i leży w oddaleniu od terenów zabudowy. Uzasadnienie prawne zaskarżonej uchwały jest również prawidłowe. Powołano tu stosowane przepisy prawne i wytłumaczono ich zastosowanie w sprawie. Gdyby zatem pismo M. R. z dnia 12 kwietnia 2002 r. było w rzeczywistości zarzutem, należałoby uznać uchwałę o jego odrzuceniu za prawidłową. Na marginesie należy dodać, że regulacja prawna zawarta w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym nie przewidywała specjalnego trybu przekwalifikowania działek z rolnych na budowlane, pozostawiając to zmianom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że na gruncie tej ustawy można było osiągnąć przekwalifikowanie działki tylko przez zmianę planu a organy gminy (organy planistyczne) nie miały obowiązku wydawania osobnych aktów administracyjnych w przedmiocie tego przekwalifikowania. Składając wniosek o zmianę przeznaczenia działki nie można było zatem oczekiwać odrębnego aktu w tej sprawie. W opisanej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona uchwała jest sprzeczna z art. 24 ust. l cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i z tego powodu orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 147 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) oraz w zw. z art. 91 ust. l ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). O kosztach postanowiono na podstawie art. 55 ust. l ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) w zw. z art. 97 § 2 cyt. ustawy - przepisy wprowadzające ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Od niniejszego wyroku służy skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od daty jego doręczenia. Skargę powinien sporządzić adwokat lub radca prawny.