II SA/Kr 209/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie : WSA Krystyna Daniel WSA Magda Froncisz (spr.) Protokolant : Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia 19 grudnia 2018 r., znak: [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skargę oddala. Starosta K. decyzją z 5 maja 2017 r. znak [...] orzekł o odmowie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej, jako działka nr [...], poł. w obr. [...], jedn. ewid. Z., stanowiącej własność J. M., w sprawie udzielenia zezwolenia Firma A na wstęp na przedmiotową nieruchomość w celu realizacji inwestycji pn. "Budowa gazociągu średniego ciśnienia dn180 PE od stacji I stopnia w Z. do B., gm. Z.", polegającej na posadowieniu gazociągu średniego ciśnienia. W uzasadnieniu ww. decyzji organ wskazał m.in., że planowana inwestycja nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (obecnie Dz.U. z 2018 r., poz. 121), dalej "u.g.n.", ponieważ nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Z. (uchwała z dnia 21 czerwca 2007 r. Rady Gminy Z. nr [...] - Dz.Urz.Woj.Mał. z 2007 r., nr 629 poz. 4162), dalej "m.p.z.p.", dla obszaru, na którym znajduje się przedmiotowa nieruchomość. Organ stwierdził, że plan miejscowy przewiduje możliwość budowy urządzeń i sieci infrastruktury tylko wówczas, gdy są one związane z zagospodarowaniem terenu. Zdaniem organu ani projekt budowy gazociągu, ani oględziny nieruchomości nie wykazały, aby inwestycja była związana z zagospodarowaniem terenu. Firma A wniosła od powyższej decyzji odwołanie zarzucając, że odmowa wydania pozytywnej decyzji wynikała z odstąpienia od kompleksowej analizy i oceny postanowień m.p.z.p. Zdaniem ww. spółki w żadnym przepisie tego planu nie znajduje się zakaz lokalizowania infrastruktury na terenach o przeznaczeniu ZPU, zaś postanowienia szczegółowe mają charakter uzupełniający względem zasad ogólnych. Wojewoda decyzją z 16 sierpnia 2017 r., znak [...] - na podstawie art. 9a u.g.n. oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, obecnie Dz.U. z 2018 r., poz. 2096), dalej "K.p.a.", w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935) - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przywołał i wyjaśnił treść art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że J. M. nie wyraził zgody na zaproponowane przez spółkę warunki finansowe ustanowienia na nieruchomości służebności. W świetle powyższego organ uznał, że wnioskodawca dopełnił obowiązku przeprowadzenia rokowań. Analizując wypis i wyrys m.p.z.p. organ zauważył, że § 44 określający ogólne zasady uzbrojenia terenu w ust. 2 pkt 2 jasno określa możliwości prowadzenia nowych ciągów uzbrojenia oraz lokalizowanie obiektów i urządzeń w "liniach rozgraniczających istniejących i projektowanych dróg, ulic, dojść pieszych i pieszo jezdnych oraz w terenach, których przeznaczenie podstawowe i dopuszczalne określono w rozdziale III niniejszej uchwały pod warunkiem, że nie będą naruszać pozostałych ustaleń planu". Z kolei w pkt 4 powyższego paragrafu plan określa, że: "w granicach całego terenu objętego planem dopuszcza się lokalizowanie niewyznaczonych na rysunku planu podziemnych i naziemnych urządzeń i sieci infrastruktury technicznej, niezbędnych do funkcjonowania inwestycji zlokalizowanych na tym terenie". Zapisane w ww. punktach ustalenia planu, w tym konkretnym przypadku (gazociąg średniego ciśnienia) organ rozpatrywał przy uwzględnieniu § 47, który dotyczy ustaleń w zakresie zaopatrzenia w gaz i który w ust. 2 pkt 2 określa, że "zapewnia się możliwość lokalizowania nowych sieci rozbiorczych w obrębie linii rozgraniczających istniejących dróg i ulic i na terenach istniejącego i projektowanego zainwestowania, pod warunkiem, że nie będą one naruszać ustaleń planu". Organ odwoławczy stwierdził, że posadowienie projektowanego gazociągu narusza powyższe ustalenia m.p.z.p. dla obszaru, na którym położona jest działka nr [...], oznaczonego jako ZPU, tj. § 44 ust. 2 pkt 2 uchwały. Ten obszar stanowi, bowiem teren zieleni urządzonej wraz z obiektami kubaturowymi o oznaczeniu na rysunku planu symbolem 06.ZPU.6, z przeznaczeniem podstawowym pod lokalizację zieleni urządzonej (parki, parki leśne, dworskie, zieleńce, ogrody jordanowskie, zieleń forteczna, skwery) wraz z pojedynczymi obiektami i urządzeniami usług służących do obsługi ruchu turystycznego oraz fragment w pasie drogi oznaczony na rysunku planu symbolem KDD. Natomiast jako przeznaczenie dopuszczalne dla terenów oznaczonych jako ZPU plan ustala możliwość lokalizacji: urządzeń sportu i rekreacji, obiektów i urządzeń kultury (tj. adaptacja obiektów zabytkowych, skansenów, amfiteatrów), urządzeń i sieci infrastruktury technicznej związanych z zagospodarowaniem terenu, dojazdów wydzielonych i zatok postojowych oraz parkingów (§ 44 ust. 2 pkt 2) . Organ podkreślił, że w tym przypadku lokalizowane urządzenia i sieci infrastruktury muszą być związane z zagospodarowaniem terenu, a zatem dotyczy to tylko i wyłącznie infrastruktury technicznej realizowanej na potrzeby istniejących obiektów lub realizowanych wraz z tą infrastrukturą, a nie dla obiektów, które potencjalnie mogłyby powstać na tym terenie. Następnie organ odwoławczy zwrócił uwagę na uzasadnienie wniosku inwestora z 23 czerwca 2016 r., w którym Spółka wskazała, iż: "projektowany gazociąg ma zapewnić dostawę gazu do istniejących i projektowanych osiedli mieszkaniowych oraz innych obiektów kubaturowych, do celów komunalnych, przemysłowych". Tymczasem ustalenia m.p.z.p. jasno określają, w jakich sytuacjach możliwe jest lokowanie nowych inwestycji infrastrukturalnych, co znajduje potwierdzenie w § 44 pkt 2 i 4, którego kwintesencją jest stwierdzenie, iż: "dopuszcza się lokalizowanie niewyznaczonych na rysunku planu podziemnych i naziemnych urządzeń i sieci infrastruktury technicznej, niezbędnych do funkcjonowania inwestycji zlokalizowanych na tym terenie". Teren, przez który ma przebiegać gazociąg to teren, na którym nie mogą być umiejscowione ani "osiedla mieszkaniowe, ani tym bardziej obiekty przemysłowe", które inwestor wskazuje w swoim wniosku, jako odbiorców gazu. Spółka nie określiła czy planowany gazociąg średniego ciśnienia realizuje zapis m.p.z.p. określający możliwość lokowania infrastruktury także na obszarze oznaczonym symbolem 06.ZPU.6, ale w celu niezbędnym do funkcjonowania inwestycji zlokalizowanej na powyższym obszarze, bowiem nie wskazano żadnego konkretnego odbiorcy czy obiektu, z którym inwestor zawarł umowę na realizowanie dostaw gazu. Podsumowując organ przyjął, że wniosek inwestora o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] nie może zostać uwzględniony, bowiem nie spełnia przesłanki zawartej w art. 124 ust. 1 u.g.n. w zakresie jego zgodności z m.p.z.p. Dodatkowo wskazał, że w załączniku nr [...] do uchwały Rady Gminy Z. nr [...] z dnia 21 czerwca 2007 r. określone zostały priorytety w zadaniach z zakresu infrastruktury technicznej, które wskazano w pkt 3 ww. załącznika i są nimi inwestycje "związane przede wszystkim z budową oraz rozbudową sieci kanalizacyjnej i wodociągowej, jak również modernizacją dróg i ulic oraz realizacją oświetlenia ulicznego układów komunikacyjnych". Ponadto organ zauważył, że w swoim wniosku z 23 czerwca 2016 r. spółka stwierdziła, że przedmiotowa działka jest nieruchomością rolną i w takim charakterze nadal jest użytkowana. Według informacji uzyskanej przez inwestora od właścicieli nieruchomości sąsiednich (podczas rozprawy administracyjnej toczącej się w Starostwie) wielokrotnie zwracali się oni do Rady Gminy Z. z wnioskami o przekształcenie ich nieruchomości z rolnych w nieruchomości budowlane. Za każdym razem otrzymywali decyzje odmowne. Powyższe dodatkowo zdaniem organu wskazuje, że przebiegający przez działkę nr [...] projektowany gazociąg średniego ciśnienia dn180 nawet hipotetycznie nie realizuje ustaleń m.p.z.p. dla obszaru oznaczonego symbolem 06.ZPU.6, w celu niezbędnym do funkcjonowania inwestycji zlokalizowanej na tym obszarze, bowiem wnioskodawca nie wskazał jakichkolwiek ewentualnych odbiorców gazu funkcjonujących obecnie na tym obszarze. [...] Spółka Gazownictwa sp. z o. o. w W. wniosła na powyższą decyzją skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając jej naruszenie przepisów: 1) prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 124 ust. 1 u.g.n., w związku § 21 ust. 1, 2 i 3 pkt 4 oraz § 44 ust. 2 pkt 4 i § 47 ust 2 pkt 2 m.p.z.p. oraz niezastosowanie § 44 ust. 2 pkt 4 i § 47 ust 2 pkt 1 tego planu, co skutkowało błędnym ustaleniem, że planowana inwestycja nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 124 ust. 1 u.g.n. z uwagi na fakt, że miała być niezgodna z ustaleniami m.p.z.p. dla obszaru, na którym znajduje się przedmiotowa nieruchomość, pomimo dopuszczenia przez m.p.z.p. realizacji infrastruktury technicznej na dz. nr [...], w szczególności przeznaczonej dla obiektów stanowiących jej zagospodarowanie i bez wymogu, by obiekty te istniały już w dacie realizacji infrastruktury, 2) postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 i § 3 oraz art. 80 K.p.a., w szczególności poprzez zaniechanie uzyskania stanowiska Gminy Z., co do możliwości lokalizowania - zgodnie z wolą Gminy - sieci uzbrojenia na terenie o przeznaczeniu ZPU i samodzielne rozstrzygnięcie kolizji postanowień m.p.z.p. bez ustalenia w tym zakresie rzeczywistej woli Gminy. Strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 10 stycznia 2018 r., sygn. II SA/Kr 1345/17, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że wydane w sprawie decyzje wymagają uchylenia bowiem organy obu instancji nie przeprowadziły dostatecznie wnikliwej analizy i oceny postanowień m.p.z.p, a interpretacja postanowień planu, w oparciu o którą wydano zaskarżone decyzje, nie jest prawidłowa. Działka nr [...] objęta wnioskiem strony skarżącej znajduje się na terenach o przeznaczeniu 06.ZPU.6. Fragment w pasie drogi oznaczonym na rysunku planu symbolem KDD. O możliwych na tym obszarze inwestycjach decyduje § 21 ust. 1, 2 i 3 pkt 4 planu (Rozdział III Ustalenia dotyczące przeznaczenia terenu wraz z zasadami jego zagospodarowania i warunkami zabudowy). Na obszarze określonym, jako ZPU wyznacza się tereny zieleni urządzonej wraz z obiektami usługowymi. Przeznaczeniem podstawowym dla tych terenów jest możliwość lokalizacji zieleni urządzonej (parki, parki leśne, dworskie, zieleńce, ogrody jordanowskie, zieleń forteczną, skwery) wraz z pojedynczymi obiektami i urządzeniami usług. Jako przeznaczenie dopuszczalne ustala się między innymi możliwość lokalizacji urządzeń i sieci infrastruktury technicznej związanej z zagospodarowaniem terenu (§ 21 ust. 3 pkt 4). W żadnym postanowieniu planu miejscowego nie znajduje się zakaz lokalizowania infrastruktury technicznej na terenach o przeznaczeniu ZPU, zaś postanowienia szczegółowe mają wyłącznie charakter uzupełniający względem zasad ogólnych. Zgodnie z § 44 ust. 2 pkt.2 i 4 (Rozdział V zasady uzbrojenia terenu) – jako generalne zasady obowiązujące w całym obszarze opracowania ustala się prowadzenie nowych ciągów uzbrojenia oraz lokalizowanie obiektów i urządzeń w liniach rozgraniczających istniejących i projektowanych dróg, ulic, dojść pieszych i pieszo jezdnych oraz w terenach, których przeznaczenie podstawowe i dopuszczalne określono w rozdziale III uchwały pod warunkiem, że nie będą naruszać pozostałych ustaleń planu. W granicach całego terenu objętego planem dopuszcza się lokalizowanie niewyznaczonych na rysunku planu podziemnych i naziemnych urządzeń i sieci infrastruktury technicznej, niezbędnych do funkcjonowania inwestycji zlokalizowanych na tym terenie. Sąd wskazał, że sformułowanie "zlokalizowanych" nie oznacza, że inwestycje muszą być już aktualnie zlokalizowane w terenie. W zakresie lokalnego systemu zaopatrzenia w gaz, zgodnie z § 47 ust. 2 pkt 1 i 2 postanowiono, że zachowuje się istniejący i funkcjonujący w granicach obszaru opracowania planu system zaopatrzenia w gaz, przyjmując, że będzie on rozbudowywany dla zapewnienia dostawy gazu na cele komunalne, grzewcze i technologiczne do wszystkich potencjalnych odbiorców. Zapewnia się możliwość lokalizowania nowych sieci rozbiorczych w obrębie linii rozgraniczających istniejących dróg i ulic na terenie istniejącego i projektowanego zainwestowania, pod warunkiem, że nie będą one naruszać ustaleń planu. Przy takich kategorycznych sformułowaniach planu nie ma żadnych powodów, aby twierdzić, że lokalizowane urządzenia i sieci infrastruktury mogą dotyczyć tylko i wyłącznie infrastruktury technicznej realizowanej na potrzeby istniejących obiektów lub realizowanych wraz z tą infrastrukturą, a nie mogą dotyczyć obiektów, potencjalnie zamierzonych na tym terenie. W oparciu o te postanowienia planu można dopatrzyć się wyraźnej intencji prawodawcy lokalnego. Z całą pewnością jest to celowe działanie zmierzające do dostosowania infrastruktury gminy do standardów XXI wieku, poprzez upowszechnienie dostępności do źródeł energii, w tym sieci gazowniczej. Gazociąg jest obiektem liniowym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego (art. 3 pkt 3a ustawy Prawo budowlane) w związku z tym lokalizowany jest na szeregu graniczących ze sobą jedna po drugiej nieruchomościach. Organy obu instancji przekonująco nie uzasadniły, na jakiej podstawie twierdzą, że zapisy planu uniemożliwiają spełnienie przesłanek z art. 124 ust. 1 u.g.n., co doprowadziło do wydania decyzji o odmowie ograniczenia korzystania z nieruchomości w celu realizacji inwestycji i na podstawie jakich reguł interpretacyjnych doszły do takich wniosków. W uzasadnieniu obu decyzji w sposób prosty przywołano treść poszczególnych postanowień planu, nie odczytując jednak należycie ich wzajemnych relacji. Plany miejscowe stanowiąc instrumenty realizacji racjonalnej polityki przestrzennej, tworzone są z myślą o przyszłych inwestycjach i rozwoju przestrzennym gmin, dlatego wbrew twierdzeniom organów obu instancji lokalizowane urządzenia i sieci infrastruktury nie muszą być związane wyłącznie z aktualnym, istniejącym zagospodarowaniem terenu. Sieci gazociągowe, jako inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym i ponad lokalnym nie dotyczą tylko i wyłącznie infrastruktury technicznej realizowanej na potrzeby istniejących obiektów lub realizowanych wraz z tą infrastrukturą, a zdecydowanie mogą dotyczyć obiektów, które potencjalnie dopiero powstaną na terenie objętym planem. Plan zagospodarowania przestrzennego Gminy Z. nie zawiera wymogu, aby infrastruktura powstawała dopiero po wybudowaniu określonych obiektów. Rację ma strona skarżąca, że kwestia rozbudowy sieci zaopatrzenia w gaz została w planie potraktowana autonomicznie i niezależnie od przeznaczenia podstawowego i dopuszczalnego wyznaczonego planem dla nieruchomości. Sąd wskazał również, że głównym celem planu miejscowego jest kształtowanie sposobu wykonywania prawa własności i przywołał art. 4 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1-3 Konstytucji RP. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Starosta [...] decyzją z 6 września 2018 roku, znak: [...], na podstawie art. 124 ust. 1-8 u.g.n. oraz art. 104 K.p.a. – orzekł na wniosek [...] Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. Oddział w T. Zakład w K. – o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], objętej księgą wieczystą nr [...], stanowiącej własność J. M., poprzez udzielenie zezwolenia spółce na wstęp na przedmiotową nieruchomość w celu realizacji przedmiotowej inwestycji, poprzez posadowienie na nieruchomości gazociągu średniego ciśnienia na odcinku o długości 77,5 m i szerokości 1 metra (po 0,5 m w obie strony od osi gazociągu) oraz na głębokości 0,9 metra. Przebieg inwestycji został oznaczony w załączniku graficznym do decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że pismem z 23 czerwca 2016 r. nr [...] ww. spółka wystąpiła do Starosty [...] z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 124 u.g.n., ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] (winno być [...]). We wniosku wskazano, iż właściciel nie wyraził zgody na wejście na teren nieruchomości pomimo rozmów i negocjacji przeprowadzonych z nim przez przedstawicieli spółki, a inwestycja jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt. 5 u.p.z.p. Wnioskodawca wskazał, iż projektowany gazociąg przekracza teren działki nr [...] na długości około 77,5 metrów i umieszczony będzie możliwie jak najbliżej granicy działki, w sposób nieograniczający możliwości jej zabudowy. Przedmiotowy gazociąg budowany jest w celu zapewnienia dostaw gazu dla obecnych oraz przyszłych odbiorców w tym rejonie. Decyzja o zaprojektowaniu gazociągu na działce nr [...] została podjęta po wyczerpaniu wszelkich możliwości poprowadzenia gazociągu na sąsiednich działkach. W celu wykazania, że negocjacje przeprowadzone z właścicielem nieruchomości nie przyniosły pozytywnych rezultatów, wnioskodawca do wniosku zostały załączył dokumenty z przebiegu rokowań. Z doręczonej dokumentacji wynika, że pismami: z 5.01.2016 r. nr [...], z 8.02.2016 r. nr [...], z 21.07.2015 r. nr [...], z 10.11.2015 r. nr [...], ówczesny pełnomocnik wnioskodawcy, a także [...] Spółka Gazownictwa sp. z o.o. pismami z 4.04.2016 r. nr [...], z 16.05.2016 r. nr [...], z 23.06.2016 r. nr [...], kontaktowali się z właścicielem nieruchomości lub z jego pełnomocnikiem. Organ I instancji ustalił na podstawie analizy ww. dokumentacji, że właściciel nieruchomości wielokrotnie nawiązał kontakt z inwestorem, lecz strony nie doszły do porozumienia. Zatem organ uznał, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały wymogi stawiane przez art. 124 ust. 3 u.g.n. dotyczące przeprowadzenia negocjacji. Dalej organ I instancji ustalił, że zgodnie z m.p.z.p. działka nr [...] znajduje się w terenach przeznaczonych na: w terenie zieleni urządzonej wraz z obiektami kubaturowymi oznaczone na rysunku planu symbolem 06.ZPU.6 z przeznaczeniem podstawowym pod możliwość lokalizacji zieleni urządzonej (parki, parki leśne, dworskie, zieleńce, ogrody jordanowskie, zieleń forteczna, skwery) wraz z pojedynczymi obiektami i urządzeniami usług służącymi do obsługi ruchu turystycznego, fragment w pasie drogi oznaczonym na rysunku planu symbolem KDD. Jako przeznaczenie dopuszczalne dla terenów w ZPU ustala się możliwość: 1. urządzeń sportu i rekreacji, 2. obiektów i urządzeń kultury np. adaptacji obiektów zabytkowych, skansenów, amfiteatrów itp. oraz innych obiektów wynikających z definicji zawartej w § 8 ust. 1 pkt 7, 3. elementów małej architektury, 4. urządzeń i sieci infrastruktury technicznej związanych z zagospodarowaniem terenu, 5. dojazdów wydzielonych i zatok postojowych oraz parkingów. Dalej organ przywołał obszerne fragmenty uzasadnienia wyroku WSA w Krakowie z 10 stycznia 2018 r. sygn. II SA/Kr 1345/17 dotyczące wykładni § 44 ust. 2 pkt. 2 i 4 oraz § 47 ust. 2 pkt 1 i 2 m.p.z.p. zakończone sformułowaniem, że m.p.z.p. nie zawiera wymogu, aby infrastruktura powstawała dopiero po wybudowaniu określonych obiektów, a kwestia rozbudowy sieci zaopatrzenia w gaz została w pianie potraktowana autonomicznie i niezależnie od przeznaczenia podstawowego i dopuszczalnego wyznaczonego planem dla nieruchomości. Powołując się na art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), dalej "P.p.s.a." organ I instancji wskazał, że § 21 ust. 3 pkt. 4 ww. planu należy interpretować w taki sposób, iż urządzenia i sieci infrastruktury technicznej nie muszą być związane z aktualnym zagospodarowaniem terenu. Zatem realizacja inwestycji w postaci sieci gazociągu przez przedmiotową działkę zgodna jest z m.p.z.p. Skoro zatem w przedmiotowej sprawie została spełniona przesłanka zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przewidziana w art. 124 ust. 1 u.g.n. należało ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], poprzez wydanie zezwolenia spółce na wstęp na przedmiotową nieruchomość w celu wykonania przedmiotowych prac. Analizując uciążliwość przedmiotowej inwestycji dla właściciela zdaniem organu I instancji należy wziąć pod uwagę czas, na jaki następuje ograniczenie. Organ wskazał, że art. 124 ust. 1 u.g.n. nie przewiduje takiego ograniczenia. W zestawieniu z treścią art. 124b, w którym termin ten jest określony na okres "nie dłuższy niż 6 miesięcy" organ przyjął, że gdyby racjonalny ustawodawca chciał aby jakikolwiek termin obowiązywał w przypadku ograniczania sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 to zawarłby takie ograniczenie tak jak w art. 124b u.g.n. Organy administracji działają przede wszystkim na podstawie przepisów prawa, zatem brak konkretnej normy prawnej pozwalającej na sprecyzowanie zakresu czasowego, w którym prawa właściciela nieruchomości mają zostać ograniczone nie pozwala organowi na takie określenie. J. M. wniósł odwołanie od ww. decyzji, zrzucając naruszenie przepisów: - prawa materialnego, a to art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez niespełnienie przesłanki zgodności planowanej inwestycji z m.p.z.p., gdyż projektowany gazociąg nawet hipotetycznie nie realizuje ustaleń planu dla obszaru oznaczonego w inwestycji i brak jest potencjalnych odbiorców gazu funkcjonujących na tym obszarze; - postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, art. 77 § 1 i § 3 K.p.a., polegające na niezgromadzeniu w sprawie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, pozwalającego na stwierdzenie okoliczności istotnych dla sprawy, w szczególności nieustalenie przyczyn, dla których gazociąg przebiegać ma przez nieruchomość będącą własnością skarżącego, podczas gdy istnieje możliwość posadowienia go na nieruchomości sąsiadującej, stanowiącej działkę drogową. Zdaniem skarżącego ogólnie przyjętym jest, aby wszelkiego rodzaju sieci przesyłowe sytuowane były w pasie drogowym, zwłaszcza w chodniku bądź jezdni, co nie tylko ułatwia dostęp do nich w razie konieczności awarii lub konserwacji, ale też nie obciąża zanadto właścicieli innych nieruchomości, którzy mogliby korzystać ze swych nieruchomości zgodnie z przeznaczaniem. Nieruchomość skarżącego w chwili obecnej zgodnie z ustaleniami m.p.z.p. nie może zostać zabudowana jako teren "zieleni urządzonej z podstawowym przeznaczeniem pod lokalizację zieleni urządzonej...", jednakże niewykluczone, że w związku ze znaczną urbanizacja terenów Gminy Z., w najbliższym czasie ten stan ulegnie zmianie. Dodatkowo istotnym jest, że planowana inwestycja nie pozostaje w związku z zagospodarowaniem terenu, jak słusznie zauważył Starosta w decyzji z 16 sierpnia 2017 r., z uwagi na brak w m.p.z.p. istniejących bądź projektowanych osiedli mieszkaniowych oraz innych obiektów kubaturowych do celów komunalnych, przemysłowych. Stąd wydanie skarżonej decyzji wydaje się przedwczesne. Gdyby doszło do zmiany przeznaczenia przedmiotowego terenu to i posadowienie sieci gazowej byłby uzasadnione. Wojewoda decyzją z 19 grudnia 2018 roku, znak: [...], działając na podstawie art. 9a w zw. z art. 124 ust. 1 u.g.n. oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, utrzymał w mocy decyzję I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przywołał treść art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n. Opisał dotychczasowy przebieg postępowania. Wskazał, że na etapie negocjacji oprócz wymiany pism dodatkowo przed organem I instancji 5 stycznia 2017 r. odbyła się rozprawa administracyjna, na której to stawił się pełnomocnik inwestora oraz pełnomocnik skarżącego, w trakcie której strony nie doszły do porozumienia. W ocenie organu odwoławczego brak było podstaw do tego, by negować skuteczność przeprowadzonych rokowań pomiędzy przedstawicielami inwestora a właścicielem przedmiotowej nieruchomości. Dalej organ odwoławczy, celem stwierdzenia realizacji przesłanki zgodności ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z m.p.z.p., zacytował uzasadnienie wyroku WSA w Krakowie z 10 stycznia 2018 r., sygn. II SA/Kr 1345/17. Zdaniem organu II instancji zarzuty odwołującego dotyczące niezgodności planowanej inwestycji z m.p.z.p. należy uznać za bezzasadne. Organ wskazał, że odwołujący, nie zgadzając się z powyższą kwestią, miał możliwości złożenia skargi kasacyjnej od ww. wyroku WSA w Krakowie, czego jednak nie uczynił. Odnosząc się natomiast do podniesionej w odwołaniu kwestii możliwości posadowienia rurociągu na nieruchomości sąsiadującej stanowiącej działkę drogową organ odwoławczy wskazał, że orzekając na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. organy nie posiadają kompetencji do tego, by wymóc na wnioskodawcy zmianę trasy projektowanego obiektu, a jedynie do zbadania zgodności planowanego zamierzenia z planem miejscowym bądź decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jedna z przesłanek art. 124 u.g.n. wiąże się "z koniecznością badania jak najmniejszej uciążliwości dla właściciela nieruchomości w związku z wydaniem decyzji. Nawet więc, gdy istnieją podstawy do wydania decyzji, należy rozważyć jak najmniejszy stopień ingerencji (wydanie decyzji co do części nieruchomości i tylko w niezbędnym zakresie co do zachowań uprawionego, które musi znosić właściciel). Rozważanie stopnia ingerencji oznacza zbadanie także proponowanego przez wnioskodawcę szlaku inwestycji. Jeśli w myśl postanowień planu miejscowego istnieje w tym zakresie margines swobody, wnioskodawca powinien wyjaśnić, dlaczego planuje inwestycję np. przez centralną część nieruchomości i jakie są przeciwwskazania do umiejscowienia inwestycji przy granicy nieruchomości". (G. Matusik, w: G. Bieniek, M. Gdesz, S. Kalus, G. Matusik, E. Mzyk, Ustawa o gospodarce..., red. S. Kalus, Lexis.pl/el. 2012). W ocenie organu odwoławczego działka nr [...] znajduje się częściowo w terenie przeznaczonym pod pas drogowy i w tym też fragmencie planowano przebieg inwestycji. Abstrahując od powyższego, we wniosku z dnia 23 czerwca 2016 r. inwestor wskazał, że w odpowiedzi na pisma pełnomocnika skarżącego, poinformował go, że zmiana trasy gazociągu w sposób przez niego proponowany jest niemożliwa, ponieważ działka sąsiednia to wyremontowana droga publiczna objęta jeszcze gwarancją o dużej wartości (...). Ponadto wskazano na przepis § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., nr 75 poz. 690 ze zm.) według którego linia zabudowy co do zasady przebiega 3 lub 4 m od granicy z działką sąsiednią. Ponadto inwestor wskazał, że nieruchomość skarżącego jest nieruchomością rolną i w takim charakterze nadal jest użytkowana, oraz że sposób usytuowania gazociągu zapewnia, że zarówno przy obecnym sposobie użytkowania działki jak też przy zmianie jej na budowlaną nie będzie stanowił utrudnienia w jej zagospodarowaniu. Przeciwnie podniesie jej wartość i stanowić będzie nieodpłatne "uzbrojenie" działki w jedno z mediów. Planowany gazociąg jest obiektem podziemnym, a zatem biorąc pod uwagę rolne przeznaczenie przedmiotowej znacznej części nieruchomości (RIIIa), na której ma być usytuowany gazociąg, trudno sobie wyobrazić, aby zrealizowanie przedmiotowej inwestycji miało utrudniać korzystanie z nieruchomości zgodnie z jej aktualnym sposobem użytkowania wynikającego z m.p.z.p. W opinii organu II instancji powyższe okoliczności dowodzą poczynienia przez wnioskodawcę starań o jak najmniejszą dla właściciela nieruchomości uciążliwość projektowanej inwestycji. Zarówno na działce nr [...], jak i na działkach sąsiednich biegnie ona w pasie drogowym lub w pobliżu pasa drogowego. Kwestia jedynie potencjalnej zmiany przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości (w związku z urbanizacją Gminy Z.), która obecnie znajduje się w terenie znaczonym jako zieleń urządzona, nie może mieć żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Organ odwoławczy końcowo wyjaśnił, że za okres, w którym będą prowadzone prace oraz wszelkie szkody związane z realizacją inwestycji, w tym np. za spadek wartości nieruchomości wynikający z utraty walorów użytkowych gleby, właścicielowi przedmiotowej nieruchomości przysługiwać będzie prawo do rekompensaty, a w razie, gdyby założenie lub przeprowadzenie planowanego obiektu uniemożliwiać miało dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, skarżący będzie mógł żądać, aby starosta lub występujący z wnioskiem o zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa, w drodze umowy, własność nieruchomości (art. 124 ust. 5 u.g.n.). J. M. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaskarżając ją w całości oraz zarzucając jej naruszenie przepisów: 1) prawa materialnego, a to art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez niespełnienie przesłanki zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż projektowany gazociąg nawet hipotetycznie nie realizuje ustaleń m.p.z.p. dla obszaru oznaczonego w inwestycji i brak jest potencjalnych odbiorców gazu funkcjonujących na tym obszarze; 2) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, art. 77 § 1 i § 3 K.p.a. polegające na niezgromadzeniu w sprawie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, pozwalającego na stwierdzenie okoliczności istotnych dla sprawy, w szczególności nieustalenie przyczyn, dla których gazociąg przebiegać ma przez nieruchomość będącą własnością skarżącego, podczas gdy istnieje możliwość posadowienia go na nieruchomości sąsiedniej, stanowiącej działkę drogową. Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, względnie o zmianę zaskarżonych decyzji poprzez oddalenie wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący został pominięty jako strona w toku postępowania przed WSA o sygn. II SA/Kr 1345/17. Nie otrzymał zawiadomienia o terminie rozprawy, jak również odpisu skargi. O zapadnięciu wyroku z dnia 10 stycznia 2018 r. dowiedział się już w toku obecnego postępowania przed Sądem I instancji. Zdaniem skarżącego także z innych względów decyzja jest niesłuszna i nie sposób się z nią zgodzić. Ograniczenie korzystania z nieruchomości skarżącego stanowi naruszenie przysługującego mu prawa własności chronionego konstytucyjnie. Dalej skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu. Przywołał twierdzenia z uzasadnień decyzji Starosty [...] z 5 maja 2017 r. i Wojewody z 16 sierpnia 2017 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 P.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a., sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd stwierdził, że skarga była bezzasadna, a zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co - w świetle art. 151 P.p.s.a. - skutkuje oddaleniem skargi. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie była decyzja Wojewody wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Na wstępie trzeba wskazać, że orzekanie w niniejszej sprawie odbywa się w warunkach związania, o których mowa w art. 153 P.p.s.a., gdyż niniejszy wyrok jest poprzedzony prawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie z 10 stycznia 2018 r., sygn. II SA/Kr 1345/17. Zatem na wynik niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego mają wpływ ustalone wcześniej przez WSA w Krakowie kierunki badania sprawy i wyrażone stanowisko. Sąd obecnie rozpoznający sprawę w pierwszej kolejności ma obowiązek ocenić, czy organy administracyjne dostosowały się do wskazań ww. wyroku, którym WSA w Krakowie uchylił decyzje obu instancji. Zgodnie bowiem z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis art. 153 P.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że ciążący na organie i na sądzie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, może być wyłączony tyko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. wyrok NSA z 26 czerwca 2000 r., sygn. I SA/Ka 2408/98, wyrok WSA w Olsztynie z 16 czerwca 2009 r., sygn. II SA/Ol 443/09, powołane orzeczenia dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ocena prawna może odnosić się zarówno do przepisów prawa materialnego, jak i procesowego. Zarówno organ administracji jak i sąd, rozpoznając sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny zawartej w uzasadnieniu wyroku. Związanie to dotyczy również wskazań co do dalszego postępowania, w przypadku uchylenia poprzedniej decyzji lub postanowienia ze względu na naruszenie przepisów procesowych w zakresie dotyczącym wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Od tej oceny zarówno organ administracji, jak i sąd może odstąpić jedynie w przypadku zmiany stanu faktycznego sprawy. Sąd orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, miał na względzie wyżej przytoczone przepisy prawa oraz poglądy judykatury stanowiące wyjaśnienie podstaw prawnych orzeczenia i zakresu kontroli skarżonego aktu. Sąd stwierdził, że w sprawie nie zachodzą przesłanki wyłączające związanie oceną prawną i wskazaniami zawartymi w zapadłym w sprawie wyrokiem WSA w Krakowie, ponieważ nie doszło do wzruszenia tego wyroku w trybie przewidzianym prawem, nie doszło również do istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy zmiany stanu prawnego ani faktycznego. Wynik przeprowadzonej według powyższych reguł kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie zaistnienia przesłanek z art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n., z uwzględnieniem wskazań Sądu na mocy art. 153 P.p.s.a., jest odnośnie wydanych w sprawie decyzji pozytywny. Zakres możliwego orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie jest wyznaczony granicami sprawy administracyjnej, określonej przepisami prawa materialnego. Sąd aprobuje rozstrzygnięcie i ocenę prawną wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Należy także stwierdzić, że istotne elementy stanu faktycznego przedstawiają się tak, jak to wskazały organy obu instancji. Zgodnie z art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n., jak słusznie wskazał organ odwoławczy, ustawodawca uzależnił możliwość udzielenia przez starostę zezwolenia danemu podmiotowi realizującemu konkretne przedsięwzięcie, zgody na czasowe zajęcie niezbędnej do tego nieruchomości, od spełnienia dwóch ściśle określonych przesłanek: tego aby ewentualne zezwolenie zgodne było z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, oraz tego aby wystąpienie z wnioskiem o wydanie ww. decyzji, dany podmiot poprzedził przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny. Niekwestionowane przez skarżącego i niebudzące wątpliwości Sądu jest, że w sprawie niniejszej wnioskiem o wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości inwestor poprzedził przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny. Rokowania zakończyły się brakiem porozumienia. Nie było również sporne, że działka nr [...] objęta wnioskiem znajduje się w m.p.z.p. na terenach o przeznaczeniu 06.ZPU.6, a jej fragment w pasie drogi oznaczonym na rysunku planu symbolem KDD. Sporne było natomiast, czy zezwolenie na posadowienie gazociągu średniego ciśnienia jest zgodne z ustaleniami m.p.z.p. Zarzutem skargi było po pierwsze, że skarżący został pominięty jako strona w sprawie o sygn. II SA/Kr 1345/17, po drugie, że gazociąg winien być prowadzony po sąsiedniej drodze publicznej, a nie w pasie drogowym po działce skarżącego. Należy tu zdecydowanie podkreślić, że WSA w Krakowie w wyroku z 18 stycznia 2018 r., sygn. II SA/Kr 1345/17 przesądził i związał swym stanowiskiem organy i Sąd w niniejszej sprawie, że zgodnie m.in. z § 21 ust. 1, 2 i 3 pkt 4 oraz ust. 3 pkt 4 m.p.z.p., jako przeznaczenie dopuszczalne terenu oznaczonego w planie jako ZPU ustala się między innymi możliwość lokalizacji urządzeń i sieci infrastruktury technicznej związanej z zagospodarowaniem terenu. Natomiast w żadnym postanowieniu planu miejscowego nie znajduje się zakaz lokalizowania infrastruktury technicznej na terenach o przeznaczeniu ZPU, zaś postanowienia szczegółowe mają wyłącznie charakter uzupełniający względem zasad ogólnych. Co więcej sąd w ww. wyroku przesądził, że zgodnie z § 44 ust. 2 pkt. 2 i 4 m.p.z.p. w granicach całego terenu objętego planem dopuszcza się lokalizowanie niewyznaczonych na rysunku planu podziemnych i naziemnych urządzeń i sieci infrastruktury technicznej, niezbędnych do funkcjonowania inwestycji zlokalizowanych na tym terenie, przy czym sformułowanie "zlokalizowanych" nie oznacza, że inwestycje muszą być już aktualnie zlokalizowane w terenie. Stosownie zaś do § 47 ust. 2 pkt 1 i 2 m.p.z.p. system zaopatrzenia w gaz będzie rozbudowywany dla zapewnienia dostawy gazu na cele komunalne, grzewcze i technologiczne do wszystkich potencjalnych odbiorców. Zapewnia się możliwość lokalizowania nowych sieci rozbiorczych w obrębie linii rozgraniczających istniejących dróg i ulic na terenie istniejącego i projektowanego zainwestowania, pod warunkiem, że nie będą one naruszać ustaleń planu. Sieci gazociągowe, jako inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym i ponad lokalnym nie dotyczą tylko i wyłącznie infrastruktury technicznej realizowanej na potrzeby istniejących obiektów lub realizowanych wraz z tą infrastrukturą, a zdecydowanie mogą dotyczyć obiektów, które potencjalnie dopiero powstaną na terenie objętym planem. W związku z powyższym należy uznać, że organy w ponownie prowadzonym postępowaniu właściwie zastosowały się do oceny prawnej zaprezentowanej przez WSA w Krakowie w wyroku z 18 stycznia 2018 r., sygn. II SA/Kr 1345/17. Natomiast kwestionowanie zgodności lokalizacji i przebiegu zamierzonego gazociągu z m.p.z.p. można potraktować jedynie jako nieuprawnioną, bezzasadną i bezskuteczną polemikę z prawomocnym orzeczeniem sądu. W szczególności powoływanie się na uzasadnienie decyzji, których wadliwość stwierdził prawomocnie sąd uchylając je, nie mogło przynieść zamierzonego przez skarżącego skutku. Z kolei odnośnie możliwie najmniejszej uciążliwości związanej z konkretnym przebiegiem gazociągu słusznie wskazał organ odwoławczy, że wnioskodawca postarał się o jak najmniejszą dla właściciela nieruchomości uciążliwość projektowanej inwestycji. Szlak inwestycji biegnie bowiem w odległości ok. 0,5 m od granic nieruchomości, w pasie drogowym lub w pobliżu pasa drogowego, co ewidentnie wynika z załącznika graficznego do decyzji I instancji. Należy jeszcze wskazać, że choć rację ma skarżący, iż uzasadnioną praktycznie i dobrą praktyką jest, aby wszelkiego rodzaju sieci przesyłowe sytuowane były w pasie drogowym, to po pierwsze, szlak przedmiotowej inwestycji planowany jest właśnie wzdłuż drogi, po drugie, jak trafnie wskazał organ odwoławczy, orzekając na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. organy nie posiadają kompetencji do tego, by wymóc na wnioskodawcy zmianę trasy projektowanego obiektu, a jedynie do zbadania zgodności planowanego zamierzenia z planem miejscowym bądź decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odnosząc się natomiast ubocznie do zarzutu pominięcia skarżącego w postępowaniu o sygn. II SA/Kr 1345/17, należy wskazać, że z akt sądowych tej sprawy wynika, iż skarżący nie został pominięty w tej sprawie jako strona postępowania. Został zawiadomiony o terminie rozprawy i odpowiednio pouczony. Tą samą przesyłką pocztową doręczono też skarżącemu odpis skargi i odpowiedzi na skargę. Przesyłkę pocztową adresowaną do skarżącego odebrał 4 grudnia 2018 r. dorosły domownik wskazany imiennie, o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru (k. 34 akt sądowych sprawy sygn. II SA/Kr 1345/17). Z kolei odpis wyroku z 18 stycznia 2018 r. z uzasadnieniem i pouczeniem o dopuszczalności, terminie i sposobie zaskarżenia, został doręczony skarżącemu dnia 14 lutego 2018 r., o czym zaświadczył na zwrotnym potwierdzeniu odbioru własnoręcznym podpisem (k. 63). Zatem niezasadne jest twierdzenie skarżącego, jakoby o wyroku z 10 stycznia 2018 r. dowiedział się dopiero w toku niniejszego postępowania przed sądem I instancji. Podsumowując Sąd wskazuje, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego została wydana z poszanowaniem przepisów prawa procesowego, a to: art. 7, art. 77 § 1 i § 3 K.p.a., a także prawa materialnego – art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n. W kontrolowanej decyzji zostały również wyjaśnione wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne; odpowiada zatem prawu także uzasadnienie decyzji, zgodne z wymogami art. 107 § 3 K.p.a. Organy wypełniły również należycie wytyczne Sądu, zgodnie z art. 153 P.p.s.a. Nie zaistniały zatem wskazywane w skardze uchybienia. Zarzuty skargi okazały się niezasadne, a niezgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia organu z oczekiwaniami skarżącego nie może być utożsamiana z naruszeniem prawa. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego oddalił skargę orzekając jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 P.p.s.a.