II SA/Kr 2172/98

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi Kazimierza C. na decyzję Wojewody K. z dnia 24 sierpnia 1998 r., (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia - skargę odrzucić. Decyzją z dnia 10.06.1998 r. (...) Burmistrz Miasta P. działając na podstawie art. 28, art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm. - obecnie tj. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 - zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r./, po rozpatrzeniu wniosku Jana N. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku gospodarczego o funkcji szopy na maszyny i narzędzia rolnicze na nieruchomości położonej w Ch. a oznaczonej w ewidencji gruntów jako dz.ewid. 1016/4. Odwołanie Kazimierza C. i Anny G. nie zostało uwzględnione i Wojewoda K. decyzją z dnia 24.08.1998 r. (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje, wywodząc w uzasadnieniu, że pozwolenie na budowę wydane zostało w zgodności z ostateczną decyzją Burmistrz Miasta P. z dnia 16.12.1996 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu a także z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działka położona jest w terenie oznaczonym na planie symbolem 9.1 MR - przewidzianym pod budownictwo zagrodowe. Postanowieniem z dnia 11.04.1997 r. inwestor uzyskał orzeczenie o dopuszczalności usytuowania budynku w granicach własnej działki sąsiadującej z działkami oznaczonymi w ewidencji gruntów jako dz.ewid. 1014/1, 1016/2, 1016/5. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest kompletny i wykonany przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia, został uzgodniony przez Zarząd Świętokrzyskich i Nadnidziańskich Parków Krajobrazowych. Wykazane zostało również prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Decyzja zawierała pouczenie, że można na nią złożyć skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego bezpośrednio na adres Sądu, w terminie 30 dni od daty jej doręczenia. Powyższa decyzja została doręczona Kazimierzowi C. w dniu 27.08.1998 r. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył Kazimierz C., za pośrednictwem Urzędu Wojewódzkiego w K. Skarga nadana została w Urzędzie Pocztowym na adres Urzędu Wojewódzkiego w dniu 21.09.1998 r. Urząd Wojewódzki w K., skargę przekazał Sądowi przesyłka poleconą nadaną w Urzędzie Pocztowym w dniu 29.09.1998 r. W żądaniu skargi odwołując się do nieobowiązujących przepisów kodeksu postępowania administracyjnego /dział VI - skreślony przez art. 61 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym -Dz.U. nr 74 poz. 368/ zarzucił: 1/ naruszenie prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 2 pkt 1 Prawa Budowlanego z 1994 r. w zw. z par. 12 ust. 1 i 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. nr 10 poz. 46 ze zm./, które miało wpływ na wynik sprawy, 2/ inne naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 75, art. 77, art. 79, art. 80 oraz art. 86 Kpa polegające na oparciu orzeczenia na materiale dowodowym zawierającym istotne braki i uchybienia oraz nie uwzględniającym istotnych okoliczności na korzyść uczestnika, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu podniósł, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia bowiem dostępu niezbędnego dla skarżącego do działki gruntu położonej w Ch. oznaczonej nr 1016/2, której jest właścicielem, a który to dostęp został ustanowiony wyrokiem Sądu Rejonowego w P. poprzez ustanowienie służebności drogi koniecznej na działce gruntu sąsiadującej z przedmiotową nieruchomością, tj. działce gruntu położonej w Ch. oznaczonej nr 1016/5 - której właścicielem są Anna i Stefan G. Przyznane zostało, że inwestor Jan N. uzyskał postanowieniem z dnia 11 kwietnia 1997 r. (...) orzeczenie o dopuszczeniu do usytuowania przedmiotowego budynku w granicach własnej działki sąsiadującej z działkami oznaczonymi w ewidencji gruntów numerami 1014/1, 1016/2, 1016/5 - z odstąpieniem od warunków określonych par. 12 ust. 1 i 4 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Decyzja organu II instancji nie uwzględnia słusznego interesu indywidualnego skarżącego, a mianowicie, że działka nr 1016/2, która stanowi jego własność znajduje się na terenie intensywnego zagospodarowania rolnego oraz na terenie budownictwa zagrodowego zgodnie z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego, zasługującego na ochronę prawną. Nie zostały ustalone istotne okoliczności, a mianowicie, że skarżący nie zamierza bowiem po niezbędnym wyodrębnieniu działki gruntu przedmiotowej wykorzystanie jej zgodnie z postanowieniami planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego. "W takim wypadku nieruchomość gruntowa nie posiada dostępu niezbędnego do drogi publicznej, jeżeli nie uwzględnić na zasadach określonych przepisami w postanowieniu Sądu Rejonowego w Pińczowie o ustanowieniu drogi koniecznej." Skarżący nie posiada dostępu niezbędnego do swojej nieruchomości, a nie można uznać za wystarczające okoliczności przytoczone w uzasadnieniu decyzji o dopuszczeniu do usytuowania przedmiotowego budynku w granicach własnej działki sąsiadującej z działkami oznaczonymi w ewidencji gruntów numerami 1014/1, 1016/2, 1016/5 - z uwagi na niewielką powierzchnię działki przeznaczonej pod projektowany budynek, oznaczonej nr 1016/4. W odpowiedzi na skargę Wojewoda K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wymaga wyjaśnienie, czy skarga złożona została w terminie. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, skargę wnosi się bezpośrednio do Sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona Kazimierzowi C. w dniu 27.08.1998 r., a więc termin do jej złożenia upływał z dniem termin upływał 28.09.1998 r. /dzień 27.09.1998 r. był niedzielą/. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył Kazimierz C., za pośrednictwem Urzędu Wojewódzkiego w K. Skarga nadana została w Urzędzie Pocztowym na adres Urzędu Wojewódzkiego w dniu 21.09.1998 r. Urząd Wojewódzki w K., skargę przekazał Sądowi przesyłką poleconą nadaną w Urzędzie Pocztowym w dniu 29.09.1998 r., a wiec po upływie terminu do złożenia skargi. Stosownie do art. 59 cyt. ustawy o NSA przy ocenie zachowania terminu do wniesienia skargi nie ma zastosowania art. 65 par. 2 Kpa. Rządzą tutaj reguły procedury cywilnej i zgodnie z jej przepisami i jednolitym w zakresie orzecznictwem sądowym /przykładowo - postanowienia Sądu Najwyższego - z dnia 14 listopada 1973 r. w sprawie II CZ 183/73 - OSPiKA 1974 z. 7 poz. 97 i z dnia 2 czerwca 1997 r. I PKN 136/97 - OSNAPU 1998 nr 2 poz. 44/ dniem wniesienia środka odwoławczego jest dzień jego złożenia w sądzie właściwym do tej czynności lub nadania pod adresem właściwego Sądu w urzędzie pocztowym. W takim stanie rzeczy za datę wniesienia skargi nie można uznać dnia jej wniesienia do Urzędu Wojewódzkiego, lecz dzień w jakim została ona nadana w urzędzie pocztowym przez ten organ na adres Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skoro zatem strona wbrew wyraźnemu pouczeniu kieruje skargę za pośrednictwem organu, to za datę nadania skargi przyjmuje się datę przekazania skargi Sądowi przez ten organ, co nastąpiło jako to powiedziano wyżej w dniu 29.09.1998 r. a więc po upływie terminu do złożenia skargi. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym należało orzec jak w sentencji.