II SA/Kr 229/06

Sygn. akt II SA/ Kr 229/ 06 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 czerwca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Jan Zimmermann ( spr. ) Sędziowie : WSA Grażyna Firek WSA Mariusz Kotulski Protokolant: : Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi R.P. i B.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę i rozbudowę budynku gospodarczego skargę oddala II SA/Kr 229/06 UZASADNIENIE W dniu 21 marca 2005 r. S.S. i D.S. złożyli do Starostwa Powiatowego w N. wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla "przebudowy i rozbudowy obiektów gospodarczych na budynek mieszkalny jednorodzinny i garaż" na działce nr "1" w S., przy ul. S. oraz dla infrastruktury technicznej na działkach "2" i "3" w S. W toku postępowania zastrzeżenia w stosunku do projektowanej inwestycji zgłosili właściciele działki sąsiedniej: B.P. i K.P. Podnieśli oni, że granice między działkami są sporne, teren inwestora nie jest odwodniony, jego stare zabudowania są zagrożeniem dla otoczenia, projektowana inwestycja spowoduje zaciemnienie sąsiednich działek po stronie wschodniej i powinna być ona zlokalizowana co najmniej 3 m od granicy. Starosta N. decyzją z dnia [...]kwietnia 2004 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na w/w inwestycję stwierdzając, że jest ona zgodne z prawem budowlanym. Od decyzji Starosty odwołanie wnieśli R., B. i K. P. Powtórzyli oni poprzednio sformułowane zastrzeżenia, dodając do nich nowe. Stwierdzili, że inwestycja nie zachowuje odległości 3 m od granicy. Ze względu na żwirowate podłoże istnieje niebezpieczeństwo pogorszenia stanu technicznego ich nieruchomości, która będzie również podtapiana. R. B. K. P. napisali też, że wystające balkony będą powodować naruszenie ich prywatności, a decyzja narusza zasady współżycia społecznego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...]września 2005 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu WINB napisał, że konieczna jest korekta przedłożonego projektu. Ściana budynku od strony działki sąsiedniej może być – ze względu na rozmiary działki - zbliżona do granicy na odległość 1,5 m, ale nie zaprojektowano jej jako ściany oddzielenia pożarowego. Ponadto projekt powinien dokładniej sprecyzować położenie garażu. Odpowiadając na zarzuty odwołujących się WINB napisał, że lokalizacja obiektu nie spowoduje zacieniania działki sąsiedniej, a także, że nie ma potrzeby wykonania ekspertyzy geologicznej. Lokalizacja ścian i balkonów jest taka, że nie naruszy prywatności sąsiadów. Brak odwodnienia z kolei nie może być przyczyną podtapiania działki sąsiedniej. Po przeprowadzeniu ponownego postępowania Starosta N. decyzją z dnia [...] października 2005 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obiektu. W uzasadnieniu Starosta stwierdził, że projekt został poprawiony zgodnie ze wskazówkami organu II instancji i uznał zarzuty państwa P. za bezzasadne. Od powyższej decyzji B. i R. P. wnieśli odwołanie, w którym powtórzyli wszystkie wcześniej sformułowane zarzuty. Wojewoda decyzją z dnia [...]grudnia 2005 r. Nr[...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu – jak napisał WINB – "po analizie akt sprawy" organ stwierdził, że usytuowanie inwestycji w całości spełnia wymagania prawa. W szczególności działka jest położona na terenie istniejącej zabudowy jednorodzinnej, w którym dopuszcza się remonty, modernizację przebudowę oraz rozbudowę istniejących budynków oraz realizację nowej zabudowy na niezabudowanych działkach. Do projektu dołączono wymagane uzgodnienia i opinie a inwestor złożył oświadczenia o prawie dysponowanie nieruchomością na cele budowlane. Następnie WINB punkt po punkcie odrzucił zarzuty wnoszących odwołanie. Napisał, że nie ma potrzeby wykonania ekspertyzy dotyczącej zacieniania działek sąsiednich, gdyż lokalizacja inwestycji w żaden sposób nie powoduje zacieniania w budynkach przeznaczonych na pobyt ludzi. Budynek został zlokalizowany od strony południowej w jednej linii z budynkiem odwołujących się. Nie może też być mowy o zacienianiu ich budynku od strony granicy między działkami, gdyż od tej strony żaden z budynków nie może mieć otworów okiennych ani drzwiowych. Wojewoda zaznaczył, że inwestycja w żaden sposób nie może pogorszyć stanu technicznego istniejących domów mieszkalnych, ani spowodować podtapiania działki sąsiedniej. Napisał, że zbliżenie obiektu do budynku odwołujących się i zrównanie go z elewacjami frontowymi nie naruszy ich prywatności, a prywatność nie jest chroniona przez prawo budowlane. W świetle akt sprawy nie znalazło potwierdzenia zdanie odwołujących się o tym, że sporna jest granica między działkami. Nie toczy się w tej sprawie jakiekolwiek postępowanie rozgraniczeniowe, a mapa stanowiąca podstawę projektu została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Na w/w decyzję Wojewody R. i B. P. wnieśli w dniu 19 stycznia 2006 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze tej sformułowali oni nieco inne zarzuty, niż do tej pory. Napisali, że stan zabudowy istniejący na działce inwestora i miejsca projektowanej lokalizacji budynków dokumentują, że nie jest to przebudowa i rozbudowa budynków gospodarczych na budynek jednorodzinny i garaż, tylko zupełnie nowa budowa. Skarżący uważają, że użyta nazwa inwestycji służy ukryciu sprzeczności między wydanym pozwoleniem a planem zagospodarowania przestrzennego. Zarzucają oni też, że organy orzekające w sprawie nie sprawdziły stanu technicznego starych budynków na działce inwestorów. Są one w stanie całkowitego zużycia technicznego i nie nadają się do rozbiórki. Ponadto istnieje różnica w głębokości posadowienia budynku projektowanego i budynku skarżących, co może doprowadzić do katastrofy budowlanej. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zaskarżona decyzja Wojewody zatwierdza projekt budowlany i udziela pozwolenia na budowę w zakresie "przebudowy i rozbudowy obiektów gospodarczych na budynek mieszkalny jednorodzinny i garaż". Jak wynika z akt sprawy, do tej pory na działce nr "1" w S. istniały budynki gospodarcze, które teraz – zgodnie z zamiarem inwestorów – mają zostać przekształcone w budynek mieszkalny jednorodzinny. Wbrew zarzutowi skargi zabieg taki nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dopuszcza w tym terenie nie tylko modernizację i przebudowę istniejących budynków, ale nawet realizację nowej zabudowy na działkach, które nie były do tego czasu zabudowane. Nie może tu być więc mowy o zarzucanym ukryciu sprzeczności z planem zagospodarowania przestrzennego. Stan techniczny istniejących budynków, jak wskazuje zgromadzona dokumentacja, jest w istocie fatalny. Nie mają jednak racji skarżący, że organy prowadzące postępowanie w sprawie okoliczności tej nie sprawdziły, a także, że obiekty te nie nadają się do rozbiórki. Właśnie ich rozbiórka umożliwi wykonanie zamierzonej inwestycji. Nie jest również zasadna obawa skarżących, dotycząca ewentualnej katastrofy budowlanej, która ich zdaniem mogłaby być spowodowana różnicą w głębokości posadowienia ich budynku i budynku projektowanego. Trzeba zauważyć, że w projekcie (przedstawionym po raz drugi w ponownym postępowaniu administracyjnym) zostały dochowane warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki (rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), co dowodzi, że zagrożenia takiego nie ma. Nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził również, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207 poz. 2016 z późn. zm.) ani przepisów cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury. W szczególności rozmiary działki inwestorów spowodowały, że możliwe stało się odstępstwo od zasad przyjętych w cyt. rozporządzeniu i zastosowanie wyjątku, o jakim mowa w jego § 12 ust. 3 pkt 2, dopuszczającego usytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy działki. W poprawionym projekcie ścianę z tej strony zaprojektowano jako ścianę oddzielenia pożarowego. Jednocześnie nie zostały naruszone przepisy, dotyczące zacieniania działki sąsiedniej. W opisanej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i oddalił skargę na podstawie art. 151 cyt. ustawy – Prawo po postępowaniu przed sądami administracyjnymi.