II SA/Kr 236/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki "[...]" spółki z o.o. z siedzibą w K., reprezentowaną przez pełnomocnika radcę prawnego A. K. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Z. postanawia: skargę odrzucić W dniu [...] r. Rada Miasta [...] podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Z. Uchwała ta weszła w życie z dniem [...] 2006 r. (Dziennik Urzędowy Woj. [...]. z 2006 r. Nr [...]). Dnia 30 października 2007 r. "[...]" sp. z o.o., reprezentowania przez pełnomocnika doradcę podatkowego W. S. wezwała, działając na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, Radę Miasta [...] do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego uchwałą tego organu z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Z. Wezwanie to zostało przekazane Prezydentowi Miasta [...], który pismem z dnia 11 grudnia 2007 r. skierowanym do Przewodniczącej Rady Miasta [...] wyjaśnił, że wezwanie do usunięcia prawa Spółki "[...]" nie jest uzasadnione i tym samym nie ma podstaw do jego uwzględnienia (akta sprawy, karty nr 10-12). Pismo to doręczono pełnomocnikowi Spółki "[...]" w dniu 21 grudnia 2007 r. (akta sprawy, karta nr 13). Rada Miasta [...] nie odpowiedziała na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Dnia 21 lutego 2008 r. "[...]" Spółka z o.o., reprezentowana przez radcę prawnego A. K., wniosła na podstawie art. 101 § 1 ustawy o samorządzie gminnym skargę na ww. uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Z., domagając się stwierdzenia niezgodności z prawem tej uchwały w części. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta [...] reprezentowana przez radcę prawnego A. N. wniosła o odrzucenie skargi, argumentując to naruszeniem terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przed rozpoznaniem sprawy wezwał skarżącą Spółkę i Radę Miasta [...] do podania daty wniesienia skargi w Sygn. akt II SA/Kr 236/08 tej sprawie. Z odpowiedzi udzielonej tak przez skarżącą Spółkę, jak i stronę przeciwną wynika, że datą wniesienia skargi był dzień 21 lutego 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarżąca Spółka "[...]" wezwała w dniu 30 października 2007 r. Radę Miasta [...] do usunięcia naruszenia prawa dokonanego, w ocenie wzywającej Spółki, uchwałą tej Rady z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Z. Spółka ta nie otrzymała odpowiedzi na swoje wezwanie. Wprawdzie Prezydent Miasta skierował do tejże Spółki swoje stanowisko dotyczące wezwania do usunięcia prawa, ale odpowiedź ta nie pochodziła od tego organu, który podjął (uchwalił) przedmiotową uchwałę. Zgodnie z art. 101 § 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), "każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego." Wezwanie więc jest obligatoryjnym elementem skuteczności wniesienia skargi na uchwałę organu gminy i nie ulega wątpliwości, że takie wezwanie, poprzedzające wniesienia skargi, w tej sprawie Spółka "[...]" skierowała do Rady Miasta [...]. Do dnia wniesienia skargi, czyli do dnia 21 lutego 2008 r., Spółka ta nie otrzymała jednak żadnej odpowiedzi Rady Miasta [...] na to wezwanie. Przedstawione jej stanowisko Prezydenta Miasta nie może być traktowane jako odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z tego powodu, że Spółka ta zaskarżyła uchwałę organu stanowiącego, a nie zarządzenie organu wykonawczego. Ponadto ewentualne uwzględnienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa skutkowałoby zmianą zaskarżonej uchwały. Kompetencje zaś do stanowienia uchwał przez rady gminy, będących aktami prawa miejscowego, nie mogą być przekazywane organowi wykonawczego tej gminy. Tym samym od dnia 30 października 2007 r. zaczął dla Spółki "[...]" biec termin do wniesienia skargi. Sygn. akt II SA/Kr 236/08 Terminy wnoszenia skarg do sądu administracyjnego określa art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a. termin wniesienia skargi zależy od tego, czy organ, którego uchwałę (zarządzenie) dany podmiot zamierza zaskarżyć do sądu administracyjnego, udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa, czy też takiej odpowiedzi nie udzielił. Ustawodawca wprowadził dwojaki termin. Pierwszy termin do wniesienia skargi wynosi 30 dni i ma zastosowanie w sytuacji, gdy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Termin ten biegnie od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi. Drugi termin dotyczy przypadku, w którym wezwany organ do usunięcia naruszenia prawa nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi. Taka sytuacja miała miejsce w tej sprawie, w której po wezwaniu właściwego organu, jakim była Rada Miasta [...], Rada ta nie udzieliła żadnej odpowiedzi skarżącej Spółce. Jeszcze raz należy podkreślić, że stanowisko zajęte w przedmiocie wezwania do usunięcia naruszenia prawa przez organ wykonawczy Gminy Miasto [...] nie może być uznany za odpowiedź Rady Miasta [...] na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Takie stanowisko co do sposobu liczenia terminu do wniesienia skargi zostało rozstrzygnięte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, opub. w ONSAiWSA 2007 r., nr 3, poz. 60, ZNSA 2007 r., z. 2, poz. 83, zgodnie z którym: "1. Przepis art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). 2. Skarga na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania przed upływem terminu załatwienia wezwania (art. 35 § 3 K.p.a. w związku z art. 101 ust. 3 ustawy o Sygn. akt II SA/Kr 236/08 samorządzie gminnym), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania." l zasadnie powołuje się na nie w odpowiedzi na skargę Rada Miasta [...] Mając powyższe na uwadze należy wskazać, iż w tej sprawie miał miejsce klasyczny przypadek milczenia (bezczynności) organu administracji, który powinien udzielić odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i w takim przypadku termin do wniesienia skargi na dany akt (uchwałę) wynosi 60 dni liczone od dnia wniesienia wezwania do właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym w tej sprawie skuteczne (z zachowaniem terminu) wniesienie skargi miałoby miejsce tylko wtedy, gdyby nastąpiło przed 1 stycznia 2008 r. (31 grudnia 2007 r., bowiem 29 grudnia 2007 r. przypadał w sobotę). Skarga zaś zostawał wniesiona w dniu 21 lutego 2008 r., co wynika tak z pieczęci Urzędu Miasta [...] jak i zostało potwierdzone w stanowisko zajętym przez skarżącą Spółkę na wezwanie Sądu o podanie daty wniesienia skargi. Nie ulega więc wątpliwości, że skargę wniesiono z uchybieniem terminu wynoszącym ponad 50 dni (skargę wniesiono w 114 dni od daty wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa). Skarżąca Spółka nie złożyła wniosku o przywróceniu terminu do wniesienia skargi. W związku z powyższym skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 53 § 2 P.p.s.a. oraz art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, ponieważ skarga w tej sprawie została wniesiona po upływie terminu. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.