II SA/Kr 243/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz Sędziowie: WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 9 grudnia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 9 grudnia 2016 r. nr: [...] na podstawie art. 59 ust. 1, art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1, art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. 2016, poz. 778), § 1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23), po rozpoznaniu odwołania M.K. od decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] (znak: [...] ) z dnia 20 czerwca 2016 r., orzekającej - z wniosku spółki [...] Sp. z o. o. - o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: Przebudowa i nadbudowa istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obr. [...] przy ul [...] w K. – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją z dnia 20 czerwca 2016 r. Prezydent Miasta K. , po rozpatrzeniu wniosku Inwestora – [...] Spółki z o. o. – ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, polegającego na przebudowie i nadbudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K . W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wskazał, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte na wniosek inwestora, który wpłynął dnia 8 lutego 2016 r. Dalej organ podał, iż teren, na którym planowana jest inwestycja, nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie art. 59 i następne ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku postępowania uzyskano opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z dnia 29 lutego 2016 r., opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z dnia 7 marca 2016 r., oraz opinię Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego UMK z dnia 8 marca 2016 r. Projekt decyzji - na zasadzie art. 53 ust. 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - został także milcząco, pozytywnie uzgodniony z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. Następnie organ I instancji stwierdził, iż w sprawie zostały spełnione łącznie wszystkie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z powyższym osoba uprawniona zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przygotowała projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji. W toku postępowania strony nie wniosły żadnych uwag ani zastrzeżeń odnośnie do planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Do przedmiotowej decyzji zostały dołączone, stanowiące jej integralną część: Załącznik Nr 1 - warunki zabudowy, Załącznik Nr 2 - część graficzna warunków zabudowy, Załącznik Nr 3 - część tekstowa wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, Załącznik Nr 4 - część graficzna wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej. Odwołanie od powyższej decyzji złożył M.K. , zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 59, 60 i 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Odwołanie to zostało uzupełnione pismem z dnia 9 listopada 2016 r. Odwołujący się wskazał, że w decyzji pierwszoinstancyjnej nie wyjaśniono kwestii odległości inwestycji od działki nr [...] obr. [...] i nie zbadano możliwości usytuowania planowanego budynku w sposób wskazany we wniosku, co skutkuje uznaniem, że decyzja ta narusza art. 107 § 3 k.p.a., a także stanowi naruszenie przepisów postępowaniu dowodowym, tj. art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy. Odwołujący się podkreślił, że wcześniej nie zgłaszał sprzeciwu wobec takiego zbliżenia się inwestowanego budynku do granicy z jego działką, gdyż przyjmował, że nie będzie dochodziło w tym zakresie – z racji gabarytów tego garażu, w tym w szczególności wysokości – do naruszenia zasady "dobrego sąsiedztwa" oraz do negatywnego oddziaływania na działkę sąsiednią. Jednakże rzecz wygląda zupełnie inaczej w przypadku rozbudowy polegającej na dobudowaniu dodatkowej kondygnacji – w odległości 1,5 m od granicy – o wysokości ponad 7 metrów. Tym samym – zdaniem odwołującego się – już w zaskarżonej decyzji powinny się znaleźć wyraźne warunki dotyczące kwestii odległości od granicy działki, jako że decyzja winna określać warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (art. 54 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Organ I instancji zaś tych okoliczności nie zbadał i nie ustalił, w szczególności – czy dopuszczenie możliwości usytuowania budynku w granicy bądź 1,5 m od granicy z działką sąsiednią jest kontynuacją istniejącego zagospodarowania terenu w analizowanym obszarze i nie kłóci się z istniejącym układem urbanistycznym. W ocenie odwołującego się, zadaniem organu I instancji było ustalenie, czy planowana inwestycja będzie mogła obiektywnie i bezkolizyjnie współistnieć z obecną już funkcją istniejącej zabudowy, a także czy charakter nowej zabudowy w przyszłości nie ograniczy zastanego sposobu użytkowania sąsiedniego terenu. Na etapie wydania decyzji o warunkach zabudowy w razie dopuszczenia możliwości lokalizacji budynku w granicy działki powinny zostać w sposób szczegółowy wskazane motywy takiego rozstrzygnięcia. Odwołujący się zaznaczył, że zgodnie z art. 54 pkt 2 lit. a w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w decyzji o warunkach zabudowy określa się m.in. warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, w tym cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. W normie tej należy upatrywać możliwość określenia w decyzji o warunkach zabudowy usytuowania planowanej inwestycji na działce budowlanej, przy czym usytuowanie obiektu budowlanego bezpośrednio przy jej granicy powinno być elementem zastanego ładu przestrzennego i kontynuacji sposobu zabudowy w terenie analizowanym. Z analizy aktualnego stanu zabudowy w analizowanym obszarze wynika zaś, że zabudowa w granicy działek bądź w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią nie dominuje w obszarze analizowanym, a mówiąc wprost – takiej zabudowy w ogóle nie ma. Zdaniem odwołującego się w decyzji organu I instancji niewłaściwie został również określony zakres inwestycji jako dotyczący rozbudowy i nadbudowy budynku jednorodzinnego, podczas gdy faktycznie dotyczy ona tylko rozbudowy i nadbudowy obecnie istniejącego jednokondygnacyjnego budynku garażowego i przybliżenia go do granicy działki nr [...], co niekorzystnie wpłynie na warunki użytkowania znajdującego się tam budynku mieszkalnego. Nadto odwołujący się zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 9 § 1 i 10 § 1 k.p.a., albowiem został powiadomiony tylko o wszczęciu postępowania pierwszoinstancyjnego pismem z dnia 22 lutego 2016 r., natomiast nie został nigdy powiadomiony o zgromadzeniu materiału dowodowego wystarczającego do podjęcia decyzji, a także o możliwości zaznajomienia się z nim, a także nie otrzymał informacji o możliwości zgłaszania w stosunku do niego uwag i wniosków, czy też o przysługującym stronom prawie do inicjatywy dowodowej. Odwołujący się nie otrzymał też innych pouczeń, które można by uznać za prawidłową realizację obowiązków organu wynikających z art. 9 k.p.a. Na skutek omówionego wyżej odwołania M.K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wydało powołaną na wstępie decyzję z dnia 9 grudnia 2016 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ podkreślił, że nie ograniczył się do oceny zasadności zarzutów odwołania, lecz zbadał całokształt sprawy i nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zwróciło uwagę na istotę statuowanej przepisem art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasady wolności zabudowy, a także na brzmienie art. 59 ust. 1, art. 50 ust. 1 i 2 oraz art. 86 powołanej ustawy – z których wynika, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wobec faktu, iż wnioskiem inwestora objęte zostało zamierzenie inwestycyjne polegające na przebudowie i nadbudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. , który to teren nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w niniejszej sprawie istniały podstawy do przeprowadzenia postępowania na zasadach i w trybie art. 59 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz to, że przedmiotowe postępowanie było prowadzone przez organ właściwy. Dalej – w nawiązaniu do art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wskazało, że teren inwestycji obejmujący działkę [...] obr. [...] . ew. N. nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne z uwagi na treść art. 10a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zaś decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; teren ma także bezpośredni dostęp do drogi publicznej, jaką jest ulica [...] . Spełnione zostały zatem przesłanki opisane w pkt 2 i w pkt 4-5 wspomnianego przepisu. Dokonując oceny co do tego, czy objęty wnioskiem teren inwestycji posiada wystarczające istniejące lub projektowane uzbrojenie w media, organ podkreślił, że zgodnie z punktem II.4.a Załącznika Nr 1 do decyzji zaopatrzenie w wodę, energię elektryczną i gaz planowanej inwestycji jest możliwe według oświadczenia inwestora w oparciu o istniejące przyłącza w ramach posiadanych umów, przy czym przedłożone zostały aktualne umowy o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków (w tym aneks nr [...] do umowy nr [...] rozszerzający przedmiotową umowę na teren inwestycji), umowa kompleksowa dostarczania paliwa gazowego, a także umowa kompleksowa na dostawę energii elektrycznej. Analizując kwestię spełnienia warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wyjaśniło znaczenie tzw. zasady dobrego sąsiedztwa oraz sposób wyznaczenia obszaru analizowanego i przeprowadzania w nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem Kolegium analiza wykonana dnia 13 maja 2016 r. przez A.B. odpowiada wymogom obowiązującego prawa, a wydana na jej podstawie decyzja zasadnie wskazuje na możliwość ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Analiza ta – w ocenie Kolegium – sporządzona została zgodnie z zasadami wynikającymi z rozporządzenia. Omawiana analiza zawiera część graficzną – mapę, na której prawidłowo zakreślono granice obszaru analizowanego w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej zamierzeniem inwestycyjnym i nie mniejszej niż 50 m od granic terenu inwestycji. Za front terenu objętego wnioskiem przyjęto południową granicę działki nr [...] obręb [...] . ew. N. (w analizie omyłkowo wskazano na działkę nr 1). Front działki mierzy około 21 m, toteż obszar analizowany został wyznaczony w odległości 63 m od granic przedmiotowej inwestycji. Kolegium stwierdziło, że w tak wyznaczonym obszarze znajdują się działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, które są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, zgodnie z brzmieniem art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Są to m in. działki [...] ,[...] obr. [...] . ew. N . W związku z powyższym możliwe było przeprowadzenie na wyznaczonym obszarze analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu reprezentatywnych dla tej strefy miasta K . Kolegium nie znalazło zatem podstaw prawnych do negowania prawidłowości ustalenia obszaru analizowanego w omawianym dokumencie analizy. W części tekstowej omawianego dokumentu zostało opisane zarówno zagospodarowanie terenu w obszarze objętym analizą, charakter obszaru, jak i sposób kształtowania się zabudowy oraz cechy tej zabudowy. W analizie zwrócono uwagę, że w obszarze analizowanym charakterystyczne jest występowanie budynków jednorodzinnych wolnostojących i w zabudowie bliźniaczej, przy czym występują także budynki mieszkalne lokalizowane w granicy działek z kontynuacją po drugiej stronie. Podano, że w związku z tym, że w obszarze analizowanym występuje m.in. zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, planowana inwestycja będzie kontynuowała rodzaj i funkcję zabudowy występującej w obszarze analizowanym, tj. zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, jako jej uzupełnienie, co zasługuje na potwierdzenie zwłaszcza, iż inwestycja dotyczy przebudowy i nadbudowy już istniejącego budynku mieszkalnego. Kolegium nie znalazło też podstaw do negowania rozważań analizy w zakresie cech zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym, które dały podstawę do ustalenia w badanej decyzji parametrów dla planowanej inwestycji. Analizatorka przyjęła słuszne założenie, że wobec tego, iż planowane zamierzenie inwestycyjne polegać będzie na nadbudowie wraz ze zmianą geometrii dachu, należy odstąpić od szczegółowej analizy takich parametrów zabudowy sąsiedniej, jak: linia zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu objętego wnioskiem (w tym udział powierzchni biologicznie czynnej), czy szerokość elewacji frontowej, ponieważ planowana inwestycja nie zmieni sposobu zagospodarowania przedmiotowej działki w tym zakresie i nie naruszy w istniejącym budynku w/w parametrów, wobec czego nie ma potrzeby ich wyznaczania. Ograniczono się tym samym do analizy parametrów istotnych dla przedmiotowej inwestycji, takich jak: wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometria dachu. Ustalono, że w obszarze analizowanym nie wykształciła się jednolita forma dachu, albowiem budynki jednorodzinne kryte są zarówno dachami płaskimi, jaki i stromymi (połaciowymi dwu- i wielospadowymi, o kącie nachylenia połaci dachowych od 25° do 45° i o przebiegu kalenic równoległym lub prostopadłym do osi dróg dojazdowych). Analiza zawiera także tabelaryczne zestawienie wysokości elewacji frontowych budynków występujących w obszarze analizowanym. Powyższe oznacza, zdaniem Kolegium, że projektowana inwestycja stanowić będzie uzupełnienie dla występujących w obszarze analizowanym obiektów o funkcji mieszkaniowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. oceniło jako prawidłowe wskazane w Załączniku Nr 1 do decyzji szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz parametry planowanej zabudowy, które zostały ustalone zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie wzbudziła wątpliwości Kolegium wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, która została ustalona dla części istniejącego budynku, objętej przebudową i nadbudową, w wartości od 3 m do 3,5 m (w przypadku, gdy główna kalenica przebiega równolegle do frontu działki, parametr mierzony do okapu), bądź od 7 m do 8 m (w przypadku, gdy główna kalenica przebiega prostopadle do frontu działki, parametr mierzony do głównej kalenicy). Omawiany parametr został ustalony stosownie do § 7 ust. 4 rozporządzenia przy uwzględnieniu wyników analizy zawartych w zestawieniu tabelarycznym. W związku z tym przedział ustalony w zaskarżonej decyzji mieści się w wartościach tego parametru, jakie reprezentują budynki z najbliższego sąsiedztwa i koresponduje z wysokością budynku wnioskowanego do przebudowy i nadbudowy. Również geometria dachu została ustalona w nawiązaniu do geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym, stosownie do treści § 8 rozporządzenia. Dla części istniejącego budynku objętej przebudową i nadbudową ustalono dach dwuspadowy, o kącie nachylenia połaci dachowych od 20° do 45°, wysokość budynku mierzoną do głównej kalenicy od 7 m do 8 m, a także doświetlenie użytkowego poddasza przez zastosowanie okien połaciowch i/lub lukarn przykrytych dachem płaskim lub dwuspadowym. Ustalenie to nawiązuje do danych z obszaru analizowanego, jako że występują w nim dachy płaskie lub połaciowe dwu i wielospadowe, o kącie nachylenia połaci dachowych od 25° do 45° i o przebiegu kalenic równoległym lub prostopadłym do osi dróg dojazdowych. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu dotyczących zbyt bliskiej odległości inwestycji od granicy z działką nr [...] , należącą do M.K. , Kolegium wskazało, iż są one chybione. W ocenie organu, decyzja o warunkach zabudowy co do zasady nie określa w sposób wiążący i nie przesądza konkretnej lokalizacji (posadowienia) inwestycji na gruncie. Celem niniejszego postępowania jest bowiem ustalenie, czy planowana inwestycja jest dopuszczalna biorąc pod uwagę zastany ład przestrzenny oraz istniejące zagospodarowanie terenu w obszarze analizowanym, a także przesądzenie o możliwości lokalizacji zamierzenia inwestycyjnego scharakteryzowanego we wniosku inwestora. Tym samym decyzja o warunkach budowy jest jedynie początkowym stadium na drodze procesu inwestycyjnego, nie przesądzającym o tym, czy dana inwestycja w ogóle zostanie zrealizowana. Bacząc na taką, a nie inną funkcję decyzji o warunkach zabudowy, w odniesieniu do roszczenia odwołującego się na obecnym etapie wystarczające pozostają – zdaniem Kolegium – ustalone przez organ I instancji wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, zawarte w punkcie II 5 załącznika nr 1 do zaskarżonej decyzji, w myśl których realizacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego nie może powodować ograniczenia dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Należy zapewnić ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, a także przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Podobnie w punkcie II.7 załącznika nr 1 do decyzji zawarto warunek, iż projekt budowlany należy wykonać zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zapewniając równocześnie ochronę interesów osób trzecich. Zarzuty odwołującego się mogą być tym samym ewentualnie rozważane w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w którym bada się m.in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi. Ponadto, rozpatrując sprawę oraz badając obszar analizowany organ I instancji nie abstrahował od kwestii ewentualnej zabudowy w pobliżu granicy, albowiem analizatorka w wykonanej analizie wyeksponowała fakt występowania w obszarze analizowanym budynków mieszkalnych jednorodzinnych lokalizowanych w granicy działek, a nawet z kontynuacją po drugiej stronie. Konstatacja ta znalazła się także w załączniku nr 3 do decyzji (Wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej – część tekstowa). Zdaniem Kolegium, nie można się zgodzić z twierdzeniem odwołującego się, że w obszarze analizowanym zabudowa zlokalizowana w granicach działek nie występuje (por. np. działki nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] . Można wręcz stwierdzić, że zabudowa tego typu (bądź zlokalizowana w bliskiej odległości od granic działek) jest dominująca w obszarze analizowanym. Tym samym nie sposób podzielić spostrzeżenia M.K. iż usytuowanie inwestycji w pobliżu granicy działki inwestora zaburzy zastany na tym terenie ład przestrzenny. Organ zaznaczył też, że z odwołania nie wynika, jakie konkretnie interesy odwołującego się naruszałaby lokalizacja inwestycji w pobliżu granicy z działką nr [...] . W ocenie organu nakładanie przezeń obowiązków wynikających z przepisów o odległościach pomiędzy budynkami byłoby niezasadne, albowiem stosowanie tych przepisów oraz ich egzekwowanie nie należy do właściwości organów orzekających w sprawie warunków zabudowy. Zakresem inwestycji objęta jest przebudowa i nadbudowa istniejącego już budynku, toteż inwestycja ta nie wpływa na zmianę położenia budynku na terenie działki nr [...] . Odnosząc się do zarzutu błędu w tytule inwestycji Kolegium zauważyło, że po pierwsze, organ ustalający warunki zabudowy zawsze związany jest wnioskiem inwestora (ponieważ więc wniosek obejmował ustalenie warunków zabudowy dla przebudowy i nadbudowy istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, organ pierwszej instancji słusznie ustalił warunki zabudowy dla tak nazwanej inwestycji), a po drugie – z akt sprawy wynika, że na inwestowanej działce znajduje się jeden budynek (a nie dwa); w planowanej do nadbudowy i przebudowy części budynku mieszkalnego znajduje się garaż, który jednak nie stanowi odrębnego budynku. W związku z zarzutem naruszenia przez organ I instancji obowiązków informacyjnych względem strony odwołującej się Kolegium wskazało, że w orzecznictwie sądowym istnieje ugruntowany pogląd, iż zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz o możliwości wypowiedzenia się co do niego i ewentualnie składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wskaże okoliczności, których możliwości podniesienia została pozbawiona w toku sprawy, a także wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych i wykaże istnienie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. W ocenie Kolegium, w odwołaniu M.K. nie podał, dokonania jakich konkretnie czynności został pozbawiony, nie wykazał także związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy zarzucanym ewentualnym naruszeniem przez organ przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Wobec tego zarzut naruszenia art. 10 § 1 tudzież art. 9 k.p.a. należy – zdaniem organu – uznać za bezpodstawny. Kolegium zaznaczyło też, że pouczenie o uprawnieniach stron wynikających z podanych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego zostało zawarte w pismach organu I instancji skierowanych do organów uzgadniających, przekazanych stronom do wiadomości. Pismem z dnia 27 stycznia 2017 r. M.K. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie przepisu art. 54 pkt 2 lit. a w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U.2016.778 t.j. z dnia 2016.06.04) poprzez utrzymanie decyzji organu I instancji ustalającej warunki zabudowy w sytuacji, gdy w sprawie nie zachodziła zgodność zamierzenia inwestycyjnego wnioskodawcy z właściwymi przepisami zarówno dotyczącymi planowania przestrzennego jak i przepisami odrębnymi; 2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie przepisu § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji prawidłowo przeprowadził analizę cech zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich; 3) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. art. 107 § 3, art. 7, art. 77, art. 80 kpa poprzez uznanie, iż organ I instancji w toku wydania decyzji o warunkach zabudowy nie naruszył wskazanych reguł postępowania, gdy tymczasem miało to miejsce; 4) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 9 § 1, 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2016.23 j.t.) poprzez uznanie, iż organ I instancji w toku wydania decyzji o warunkach zabudowy nie naruszył wskazanych reguł postępowania, podczas gdy skarżący nie został nigdy powiadomiony o zgromadzeniu materiału dowodowego wystarczającego do podjęcia decyzji, a także o możliwości zaznajomienie się z nim, a także nie otrzymał informacji o możliwości zgłaszania w stosunku do niego uwag i wniosków, czy też o przysługującym stronom prawie do inicjatywy dowodowej, a także poprzez uznanie, iż skarżący nie podał, dokonania jakich konkretnie czynności został pozbawiony i nie wykazał związku przyczynowo skutkowego pomiędzy zarzucanym ewentualnym naruszeniem przez organ przepisów postępowania a wynikiem sprawy w sytuacji gdy skarżący został pozbawiony możliwości zgłoszenia wniosków dowodowych, które mogły mieć wypływ na wynik sprawy, przykładowo w postaci dokumentacji fotograficznej analizowanej strefy i tym samym wykazania, że zabudowa w odległości 1,5 od granicy narusza zasadę dobrego sąsiedztwa i kontynuacji dotychczasowej zabudowy. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący powołał argumentację na poparcie swojego stanowiska. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć zapadłych w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073, dalej "u.p.z.p."), a w szczególności przepis art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Stosownie do art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w wypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa wart. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym, decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową. Organ właściwy do jej wydania jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom, a odmowa wchodzi w rachubę tylko wówczas, gdy inwestycja ta nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (wyrok NSA z 18.12.2012 r., II OSK 1518/11, Lex nr 1367308, wyrok NSA z 12.10.2010 r., II OSK 1542/09, Lex nr 746623). Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, zwanego dalej także "rozporządzeniem MI"). W niniejszej sprawie organy administracji publicznej trafnie zidentyfikowały przepisy składające się na materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia, dokonały prawidłowej ich wykładni, ustaliły wszystkie relewantne okoliczności faktyczne i w efekcie wydały zgodną z prawem decyzję – decyzja ta jest przy tym uzasadniona zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. W odniesieniu do przesłanek wydania decyzji o warunkach zabudowy określonych w art. 61 ust. 1 pkt 2, 3, 4 i 5 u.p.z.p. Sąd podziela stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. , że są one w sposób niebudzący wątpliwości spełnione. Organ trafnie wskazał w tym kontekście, że: teren inwestycji obejmujący działkę [...] obr. [...] . ew. N. nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne z uwagi na treść art. 10a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych; teren ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej, tj. do ulicy [...] ; teren inwestycji posiada wystarczające istniejące lub projektowane uzbrojenie w media, co znajduje potwierdzenie w przedłożonych umowach; decyzja nie narusza przepisów odrębnych, do których odsyła art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Instrumentem służącym stwierdzeniu, czy zachodzą przesłanki ustalenia warunków zabudowy opisane w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zwana analizą architektoniczno – urbanistyczną, której sporządzenie nakazuje § 3 rozporządzenia MI. Sporządzenie analizy architektoniczno – urbanistycznej ma fundamentalne znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ treść analizy jest jednym z głównych elementów materiału dowodowego, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie dokonać kontroli prawidłowości działania organów administracji w takim postępowaniu. W niniejszej sprawie, w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego, przeprowadzono analizę urbanistyczno-architektoniczną, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Analiza zawiera część graficzną – mapę ewidencyjną, na której zakreślono granice obszaru analizowanego, granice terenu objętego wnioskiem, jak i część tekstową. Analiza została sporządzona przez kompetentną osobę, tj. wpisaną na listę izby architektów lub urbanistów. W ocenie Sądu, analiza sporządzona dla potrzeb niniejszej sprawy jest prawidłowa, bowiem odpowiada wszystkim zasadom jej sporządzenia zawartym w przytoczonym powyżej rozporządzeniu. Zgodnie § 3 ust. 2 rozporządzenia MI granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W niniejszej sprawie za front terenu objętego wnioskiem przyjęto południową granicę działki nr [...] obręb [...]. ew. N. (w analizie omyłkowo wskazano na działkę nr [...]). Ponieważ front ten mierzy około 21 m, obszar analizowany został wyznaczony w odległości 63 m od granic przedmiotowej inwestycji. W tak wyznaczonym obszarze znajdują się działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, które są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, zgodnie z brzmieniem art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Są to m in. działki [...] ,[...] obr. [...] . ew. N . Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w tej sytuacji uznało, że możliwe było przeprowadzenie na wyznaczonym obszarze analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu reprezentatywnych dla tej strefy miasta K. i że nie ma podstaw prawnych do negowania prawidłowości ustalenia obszaru analizowanego w omawianym dokumencie analizy. Sąd tę ocenę podziela. Przed oceną stanowiska organu co do rozważań analizy w zakresie cech zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym, warto zaznaczyć, że celem przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, a zatem zgodnie z zasadą dobrego sąsiedztwa należy badać wpływ inwestycji na otoczenie w sensie urbanistycznym. Oznacza to, że w każdym indywidualnym przypadku należy widzieć obszar analizowany jako urbanistyczną całość. Zasada dobrego sąsiedztwa wymaga dostosowania nowej zabudowy do funkcji wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, a także do cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są zatem faktyczne warunki panujące do tej pory na konkretnym obszarze. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (kontynuacja gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej (zob. wyrok NSA z dnia 20 marca 2012 r., II OSK 10/11, CBOSA). W zakresie kontynuacji funkcji mieści się zatem taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Pojęcie kontynuacji funkcji należy zatem rozumieć szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela, czy inwestora po to, aby mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy (zob. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2008 r., akt II OSK 58/07, CBOSA). Patrząc zatem na przedmiotową inwestycję pod kątem jej wpływu na otoczenie w sensie urbanistycznym Sąd podziela stanowisko organu, że nie godzi ona w ład przestrzenny w analizowanym obszarze, jak i spełnia wymogi w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych. W obszarze analizowanym występują bowiem budynki mieszkalne o podobnych parametrach. Specyfika niniejszej sprawy polega na tym, że inwestycja dotyczy przebudowy i nadbudowy już istniejącego budynku mieszkalnego. Pozwoliło to – jak słusznie przyjmuje analizatorka oraz Kolegium – na odstąpienie od szczegółowej analizy takich parametrów zabudowy sąsiedniej jak: linia zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu objętego wnioskiem (w tym udział powierzchni biologicznie czynnej), czy szerokość elewacji frontowej; jako parametry kluczowe jawią się natomiast wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometria dachu – one ulegają bowiem zmianie. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki została ustalona dla części istniejącego budynku, objętej przebudową i nadbudową, w wartości od 3 m do 3,5 m (w przypadku, gdy główna kalenica przebiega równolegle do frontu działki, parametr mierzony do okapu), bądź od 7 m do 8 m (w przypadku, gdy główna kalenica przebiega prostopadle do frontu działki, parametr mierzony do głównej kalenicy). Parametr ten został ustalony zgodnie z § 7 ust. 4 rozporządzenia MI i znajduje uzasadnienie w wynikach analizy, w szczególności zawartych w zestawieniu tabelarycznym. Z kolei gdy chodzi o geometrię dachu, dla części istniejącego budynku objętej przebudową i nadbudową ustalono dach dwuspadowy, o kącie nachylenia połaci dachowych od 20° do 45°, wysokość budynku mierzoną do głównej kalenicy od 7 m do 8 m, a także doświetlenie użytkowego poddasza przez zastosowanie okien połaciowch i/lub lukarn przykrytych dachem płaskim lub dwuspadowym. Również to ustalenie znajduje uzasadnienie w wynikach analizy, z której wynika, że w obszarze analizowanym występują dachy płaskie lub połaciowe dwu i wielospadowe, o kącie nachylenia połaci dachowych od 25° do 45° i o przebiegu kalenic równoległym lub prostopadłym do osi dróg dojazdowych. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. dokonało pozytywnej weryfikacji tych ustaleń. Sąd również nie znalazł podstaw do ich kwestionowania. Zarzuty sformułowane obecnie w skardze w zasadniczej części były już formułowane na etapie postępowania odwoławczego, wobec czego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. do nich się odniosło – nie tylko w odpowiedzi na skargę, ale także w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu argumentacja organu w tej mierze jest zasadniczo trafna i zasługuje na aprobatę. Zarzuty skargi jawią jako niezasadne. Zarzuty naruszenia prawa materialnego, sformułowane w pkt 1 i 2 skargi , a poniekąd także zarzut naruszenia przepisów postępowania sformułowany w pkt 3 skargi, nawiązują do okoliczności usytuowania przedmiotowego obiektu na granicy z działką sąsiednią tudzież w odległości 1,5 m od granicy. Skarżący twierdzi w szczególności, że: w pojęciu warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego mieści się usytuowanie planowanej inwestycji na działce budowlanej; że usytuowanie obiektu bezpośrednio przy granicy jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy stanowi element zastanego ładu przestrzennego (a w odnośnym przypadku ten ład zaburzy); że organ nie ustalił, czy usytuowanie budynków w granicy i 1,5m od granicy z działkami sąsiednimi jest kontynuacją istniejącego zagospodarowania terenu w analizowanym obszarze i nie kłóci się z istniejącym układem arabistycznym; że budowa przy granicy nieruchomości lub też w zbliżeniu do granicy może być uznana za legalną wyłącznie wyjątkowo, gdy istnieją po temu szczególnie uzasadnione przyczyny; że lokalizacja budynku w granicy winna znaleźć odzwierciedlenie w szczegółowym uzasadnieniu. Zdaniem skarżącego, o naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a., a także przepisów o postępowaniu dowodowym, tj. art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. stanowi brak wyjaśnienia przez organ I instancji kwestii odległości inwestycji od działki nr [...] obr. [...] i zbadania możliwości usytuowania planowanego budynku w sposób wskazany we wniosku. Mając na uwadze powyższe, należy zauważyć, że – choć decyzja o warunkach zabudowy generalnie nie określa lokalizacji obiektu na gruncie – organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji bardzo szeroko odniósł się do stanowiska skarżącego o zbyt bliskiej odległości inwestycji od granicy z działką nr [...] ; kwestia ta nie została również pominięta w analizie. Cztery argumenty wskazane w tym kontekście w uzasadnieniu decyzji (s. [...], które zastały wyżej zreferowane, Sąd uznał za trafne. Kluczowa jest przy tym konstatacja – znajdująca potwierdzenie w wynikach analizy – że w obszarze analizowanym występują budynki mieszkalne zlokalizowane w granicy działek i w granicy działek z kontynuacją po drugiej stronie, a nawet że zabudowa zlokalizowana w granicach działek jest tam dominująca. Tytułem przykładu organ wskazał na działki nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] . Zarzuty sformułowane w pkt 1, 2 i 3 skargi są zatem, w ocenie Sądu, niezasadne. Gdy chodzi o ten ostatni zarzut, to trzeba jeszcze dodać, że sygnalizowane tam stanowisko skarżącego co do niewłaściwego określania zakresu inwestycji przez wskazanie na rozbudowę i nadbudowę budynku jednorodzinnego, a nie budynku garażowego – nie ma podstaw, gdyż, jak trafnie zauważono w zaskarżonej decyzji, na inwestowanej działce znajduje się jeden budynek mieszkalny, a garaż jest jego częścią. Odnosząc się do zarzutu czwartego skargi, należy wskazać, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zarzut naruszenia postanowień art. 9 i 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych i mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 21 września 2016 r. II SA/Bd 787/16, LEX nr 2152094). W ocenie Sądu, wskazanie na chęć zgłoszenia wniosków dowodowych w postaci dokumentacji fotograficznej – nie jest w tym zakresie wystarczające. Poza tym, jak wykazał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę, skarżącemu były doręczone pisma zawierające stosowne pouczenia. Dodać też trzeba, że skoro skarżący stawiał odnośne zarzuty już w odwołaniu, a zatem miał wiedzę co do swoich uprawnień procesowych, to nie było przeszkód, by korzystał z nich, w szczególności realizował inicjatywę dowodową, na etapie postępowania odwoławczego. Zarzut naruszenia art. 9 i 10 § 1 k.p.a. okazał się zatem niezasadny. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.