II SA/Kr 244/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) WSA Tadeusz Wołek Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi A. P., S. O., R. W. i J. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 14 grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Decyzją z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 6 listopada 2009 r. sygn. [...] w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Miasta T. z dnia 10 sierpnia 1984 r., znak: [...] o oddaniu nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 379 m2 obręb [...] w T. w użytkowanie wieczyste na rzecz R.K. Organ ponownie rozpatrując sprawę stwierdził, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa. W pierwszej kolejności Kolegium w uzasadnieniu streściło dotychczasowy przebieg sprawy. Wskazano, że decyzją z dnia 16 maja 2002 r., sygn. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 10 sierpnia 1984 r. W wyniku rozpatrzenia wniosku A.P. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 16 maja 2002 r., decyzją z dnia 28 czerwca 2002 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Skargę do sądu administracyjnego na decyzję Kolegium złożyła A.P. W wyniku rozpatrzenia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2006 r., sygn. akt: II SA/Kr 2026/02 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 28 czerwca 2002 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, iż "przede wszystkim obowiązkiem organu było ustalenie, czy w dacie wydania przez Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w T. decyzji w dniu 10 sierpnia 1984 r., nie miało miejsca jakiekolwiek naruszenie prawa, określone w art. 156 §1 k.p.a". Sąd podał, iż w toku postępowania sądowego strona podniosła, że przed wydaniem przez Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego decyzji z dnia 10 sierpnia 1984r. złożyła wniosek o oddanie jej działki nr "2" zaznaczając jednocześnie, że "okoliczność ta ma istotne znaczenie (...). Jeżeli więc istotnie taki wniosek został złożony, to tym samym decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w T. z dnia 10 sierpnia 1984 r. może być dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a., w szczególności wadą polegającą na jej wydaniu z rażącym naruszeniem prawa". Skargę kasacyjną od tego wyroku złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. W wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 lipca 2007 r., sygn. akt: l OSK 1255/06 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania. Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 18 stycznia 2008 r., sygn. akt: II SA/Kr 1233/07 ponownie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 28 czerwca 2002 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż organ powinien ustalić, czy A.P. lub którykolwiek z jej poprzedników prawnych żądali zwrotu nieruchomości przed jej oddaniem w użytkowanie wieczyste. NSA wyrokiem z dnia 28 maja 2009 r., sygn. akt: I OSK 524/08 oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożoną przez SKO w T. Decyzją dnia 6 listopada 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 10 sierpnia 1984 r., znak [...] . W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności decyzji wynikającej z art. 16 k.p.a. i może mieć zastosowanie jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy, określonymi w art. 156 § 1 k.p.a. wadami, uniemożliwiającymi sanowanie nieprawidłowej decyzji. Organ stwierdził, iż decyzja z dnia 10 sierpnia 1984 r. wydana została przez Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w T. , a zatem przez organ uprawniony w świetle obowiązującego wówczas art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach, do wydawania decyzji w sprawie gospodarki gruntami polegającej na oddawaniu gruntów w użytkowanie wieczyste. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, iż decyzja wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. Decyzja z dnia 10 sierpnia 1984 r. zawiera również właściwą podstawę prawną oraz nie narusza prawa. Kolegium podało, iż uregulowanie dotyczące oddawania terenów państwowych w użytkowanie wieczyste zawarte było w rozdziale III ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach. Analiza akt sprawy nie wykazuje, aby naruszony został któryś z przepisów zawartych w tym rozdziale, co z kolei powoduje, iż nie jest dopuszczalne przyjęcie wydania decyzji z rażącym naruszeniem przepisów cytowanej wyżej ustawy. Ponadto zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach, działki budowlane przeznaczone pod budownictwo jednorodzinne oddaje się w użytkowanie wieczyste osobom fizycznym oraz spółdzielniom budownictwa mieszkaniowego pod budowę domów jednorodzinnych i małych domów mieszkalnych. Organ podniósł, że decyzja o oddaniu gruntu w użytkowanie wieczyste powinna zawierać elementy o których mowa w § 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 18 maja 1970 r. w sprawie trybu oddawania w użytkowanie wieczyste terenów państwowych i sprzedaży położonych na nich budynków (Dz.U. z 1970 r., nr 13, poz. 120). W szczególności decyzja taka powinna zawierać: dokładne określenie terenu, imię, nazwisko i adres nabywcy, określenie praw, jakie przechodzą na użytkownika wieczystego terenu, wysokość i sposób uiszczania opłat za teren oddany w użytkowanie wieczyste, termin rozpoczęcia i zakończenia budowy, termin w którym powinna być zawarta umowa w formie aktu notarialnego, pouczenie o skutkach niezawarcia umowy w określonym terminie. Analiza decyzji z dnia 10 sierpnia 1984 r. wykazuje, iż zawiera ona elementy wymagane przez § 10 powołanego wyżej rozporządzenia. Nadto Kolegium ustaliło, że kwestionowana decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, w dniu jej wydania była wykonalna, jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą i nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Podkreślono, iż wykonując wiążące wskazania sądów administracyjnych, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. uzupełniło w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe. W wyniku tego uzupełniania w sposób jednoznaczny ustaliło, iż przed dniem 10 sierpnia 1984 r. ani wnioskodawczyni A.P. ani też inne osoby, których skarżąca jest pełnomocnikiem lub też poprzednicy prawni wnioskodawczyni i mocodawców, nie składali wniosku o zwrot nieruchomości, która w dniu 10 sierpnia 1984 r. oddana została w użytkowanie wieczyste. Kolegium podało, iż przedmiotowe postępowanie dotyczy jedynie zbadania zgodności z prawem decyzji z dnia 10 sierpnia 1984 r., stąd też organ nie może odnosić się do kwestii dotyczących utworzenia Osiedla "[...] " w T. , a także podejmowanych następnie czynności polegających na wywłaszczeniu dotychczasowych właścicieli. Podkreślono, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. nie jest również władne do rozstrzygania kwestii dotyczących zwrotu wywłaszczonych nieruchomości i nie może odnosić się do zarzutów dotyczących prowadzonego przez organy administracji postępowania w tym przedmiocie. Zaznaczono, że dokumenty, które A.P. złożyła w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w T. nie dotyczą w sposób bezpośredni przedmiotu niniejszego postępowania, a związane są z nieprawidłowości które, jak twierdzi A.P. , miały miejsce na etapie tworzenia Osiedla "[...]". Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. złożyła A.P. podnosząc, że w dniu [...] marca 1984 r. skierowano do Urzędu Miejskiego w T. wniosek o zwrot nieruchomości, która później oddana została w użytkowanie wieczyste. We wniosku podniesiono również kwestie związane z wywłaszczeniem poprzedników prawnych A.P. oraz składanymi wnioskami o zwrot wywłaszczonych nieruchomości. Do wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy załączono kserokopię podania z dnia [...] marca 1984 r. W toku postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. postanowieniem z dnia 20 listopada 2009 r. zwróciło się do Prezydenta Miasta T. o przesłanie oryginału pisma z dnia [...] marca 1984 r. złożonego w Urzędzie Miejskim przez F.O. i S.O. W dniu [...] grudnia 2009 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. wpłynął oryginał żądanego dowodu. Organ uzasadniając decyzję z dnia 14 grudnia 2009 r. podał, iż dokonał wnikliwej analizy pisma z dnia [...] marca 1984 r. złożonego w Urzędzie Miejskim przez S.O. i F.O. Kolegium stwierdziło, że pismo to dotyczy "powiększenia działki przyzagrodowej". Wnioskodawcy wskazali w nim, iż 9 lat temu otrzymali pozwolenie na budowę domu zlokalizowanego na działce nr [...] obręb [...] . Powierzchnia tej działki wynosi 13 arów z czego "znaczną cześć powierzchni zabrano pod chodnik i jeszcze pod zieleń, budynek został zlokalizowany na środku w/w działki. W czasie parcelacji sąsiadującego terenu na działki budowlane usytuowano sąsiadującą działkę 4 metry od budynku od strony zachodniej, co jest bardzo krzywdzące, ponieważ decyzja taka uniemożliwiła dojście do obornika znajdującego się przy samej granicy (pkt 1), studzienka odpływowa znajduje się ok. 10 metrów od budynku od strony zachodniej a więc poza granicami nieruchomości (pkt 2), decyzja ta uniemożliwiłaby dojazd do garażu znajdującego się pod budynkiem mieszkalnym od strony zachodniej (pkt 3), dom w którym mieszka córka zostałby całkowicie pozbawiony dojścia (dojazdu) ( pkt 4)". Przedstawiając powyższe argumenty wnioskodawcy zwracają się o "przesunięcie zachodniej granicy działki o 20 metrów od granicy mojego domu". Wyrażają przy tym nadzieję, że pozytywne rozpatrzenie sprawy pozwoli na uniknięcie drogi sądowej i podnoszą, że w przeciwnym razie "sprawę naświetlą do Warszawy". Z przywołanej wyżej treści pisma z dnia [...] marca 1984 r., na które to pismo powołuje się A.P. , w żadnym razie nie wynika w ocenie Kolegium, iż stanowi ono żądanie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. W piśmie tym nie ma mowy o żadnym wywłaszczeniu, ani też o żądaniu zwrotu wywłaszczonej części nieruchomości. Pismo to kwestionuje natomiast utworzenie sąsiedniej działki i przyjęte w wyniku tego utworzenia granice tej działki. Organ wyjaśnił, iż niniejsze postępowanie nie zajmuje się kwestią utworzenia działek w wyniku podziału nieruchomości pod budownictwo jednorodzinne w ramach osiedla "[...] ". W niniejszym postępowaniu strona nie może zatem kwestionować tych aktów prawnych, które doprowadziły do powstania między innymi działek budowlanych oznaczonych nr [...] i [...] obręb [...] . Drugim z dokumentów, który ewentualnie mógłby świadczyć o żądaniu zwrotu wywłaszczonej nieruchomości jest notatka służbowa spisana [...] 1984 r. w Urzędzie Miejskim w T. Z notatki tej wynika, że w wyniku podziału geodezyjnego część nieruchomości F.O. i S.O. , tj. działki nr [...] weszła w skład nowoutworzonych działek budowlanych nr [...] i [...] obręb [...]. Działki te oddane zostały w użytkowanie wieczyste, a poprzedni właściciel części terenu, tj. F.O. nie wyraził zgody na udostępnienie części swojej nieruchomości. W związku z tym "obywatele F. i O. - użytkownicy wieczyści tych działek zgłosili się z interwencją w Zarządzie Gospodarki Terenami w T". Z notatki tej wynika, że F.O. został poinformowany, że uzyskanie dodatkowej powierzchni gruntu z terenu działki nr [...] będzie możliwe, jeżeli wyrazi na to zgodę architekt miejski. W przeciwnym razie, jeżeli F.O. nadal sprzeciwiał się będzie udostępnieniu terenu użytkownikom wieczystym, konieczne będzie wystąpienie na drogę postępowania sądowego o wydanie gruntu. Kolegium podkreśliło, że z treści powyższej notatki również wynika, że F.O. nie żądał zwrotu wywłaszczonej uprzednio nieruchomości. F.O. nie zgadzał się z dokonanym scaleniem, a następnie podziałem nieruchomości, w wyniku którego to podziału, jak twierdził, pozbawiony został możliwości dojazdu do garażu oraz do obornika. Takie żądania nie są jednakże żądaniami zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Podważanie decyzji, czy też innych aktów prawnych, które doprowadziły do powstania osiedla o nazwie "[...] " w T. nie jest możliwe w niniejszym postępowaniu, które zajmuje się badaniem zgodności z prawem decyzji z dnia 10 sierpnia 1984 r. o oddaniu nieruchomości w użytkowanie wieczyste. Argumenty przedstawione we wniosku A.P. nie mogą zatem przyjąć oczekiwanego rezultatu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. podziela tym samym poglądy oraz argumenty przedstawione w uzasadnieniu decyzji z dnia 6 listopada 2009 r. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w terminie złożyła A.P. działając imieniem własnym oraz jako pełnomocnik rodzeństwa: S.O. , R.W. i J.O. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W skardze podniesiono, iż Kolegium błędnie zinterpretowało pisma poprzedników prawnych skarżących opierając się na ich dosłownym brzmieniu przez co, jak twierdzi strona, nie wykonało zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W ocenie strony skarżącej rzeczywistym celem wszystkich pism składanych przez S.O. i F.O. był zwrot działki nr [...] , a przynajmniej jej części w 1984 r., a która następnie została oddana w użytkowanie wieczyste na rzecz R.K . W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu zakwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze charakter decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności innej decyzji administracyjnej, należy podkreślić, że Sąd w niniejszej sprawie kontrolował legalność decyzji weryfikującej zgodność z prawem decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Miasta T. z dnia 10 sierpnia 1984 r., znak: [....] o oddaniu nieruchomości oznaczonej jako działka nr [....] o pow. 379 m2 obręb 78 w Tarnowie w użytkowanie wieczyste na rzecz R.K. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie ma okoliczność wydania w niniejszej sprawie trzech prawomocnych wyroków sądów administracyjnych. W wyroku z dnia 26 lipca 2007 r., sygn. akt: I OSK 1255/06 Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2006 r., sygn. akt: II SA/Kr 2026/02 wskazał, że "w okolicznościach niniejszej sprawy nie można uznać (...), iż Sąd właściwie wskazał, że organ naruszył przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. (...) Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił jednak zarzutu skargi kasacyjnej, że zgłoszona przez A.P. okoliczność dotycząca żądania zwrotu nieruchomości przed jej oddaniem w użytkowanie wieczyste nie powinna zostać zbadana w dalszym postępowaniu, gdyż okoliczność ta może mieć wpływ na wynik sprawy". Jak stanowi art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powołując się na tę podstawę, WSA w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 stycznia 2008 r., sygn. akt: II SA/Kr 1233/07 wskazał, że jest związany wykładnią, zgodnie z którą "nie można uznać, by organ naruszył przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (...), nie można jednak podzielić zarzutu, że okoliczność dotycząca żądania zwrotu nieruchomości przed jej oddaniem w użytkowanie wieczyste nie powinna zostać zbadana w dalszym postępowaniu, gdyż okoliczność ta może mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie bowiem z treścią art. 11 ust. 1 ustawy z 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach ( Dz. U. Nr 27, poz. 192 ze zm. ) działki budowlane przeznaczone pod budownictwo jednorodzinne oddawane były w użytkowanie wieczyste osobom fizycznym. Jeżeli więc istotnie taki wniosek został złożony przez A.P. lub jej poprzednika prawnego, to tym samym decyzja z dnia 10 sierpnia 1984 r. może być dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a., w szczególności wadą polegającą na jej wydaniu z rażącym naruszeniem prawa". Powyższy wyrok WSA w Krakowie stał się wyrokiem prawomocnym w związku z oddaleniem przez NSA wyrokiem z dnia 28 maja 2009 r., sygn. akt: I OSK 524/08 skargi kasacyjnej złożonej przez SKO w T. NSA w uzasadnieniu swojego orzeczenia podniósł, że "Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając ponownie sprawę związany był - stosownie do art. 190 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. (...) Zawarte w wyroku z dnia 26 lipca 2007 r. wskazania co do dalszego postępowania były niewątpliwie wynikiem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego związanych z wykładnią art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w kontekście ewentualnych skutków żądania przez A.P. zwrotu nieruchomości przed jej oddaniem w użytkowanie wieczyste i Sąd I instancji nie mógł pominąć tej uznanej za istotną kwestii. Dlatego też w uzasadnieniu wyroku uchylającego decyzje odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 10 sierpnia 1984 r. zobowiązano organ do wyjaśnienia, czy wniosek taki był przez skarżącą lub jej poprzednika prawnego zgłoszony, a następnie dokonania oceny w świetle przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. (...) Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie mając na uwadze wskazania zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2008 r. zobowiązał organ do przeprowadzenia postępowania w celu ustalenia czy przez A.P. lub przez jej poprzednika prawnego zgłoszone było żądanie zwrotu nieruchomości przed jej oddaniem w użytkowanie wieczyste, to podstawę uchylenia decyzji winien stanowić art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., a nie powołany w motywach zaskarżonego wyroku art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ tej ustawy. Konieczność uzupełnienia materiału dowodowego wskazuje, że uchylone przez Sąd I instancji decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednakże omówione uchybienie nie powodowało konieczności uchylenia zaskarżonego wyroku, który mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu". W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że w sprawie ma zastosowanie art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie dopatrzył się uchybień w zaskarżonej decyzji, które skutkowałyby koniecznością jej uchylenia, również w zakresie zrealizowania przez SKO w T. obowiązków wynikających z art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kolegium zbadało okoliczność zgłoszenia przez A.P. żądania zwrotu nieruchomości przed jej oddaniem w użytkowanie wieczyste i dokonane ustalenia w tym zakresie oceniło z punktu widzenia możliwości ich wpływu na wynik sprawy. Nie ulega wątpliwości, że podstawowym dokumentem podlegającym weryfikacji był pismo F.O. i S.O. z dnia [....] marca 1984 r., z którego oryginałem organ zapoznał się i którego kopia potwierdzona za zgodność z oryginałem znajduje się w aktach sprawy (k. 22). Również skarżący w skardze złożonej do sądu administracyjnego nawiązują do tego dokumentu podnosząc, że stanowił on wniosek o zwrot nieruchomości i traktując fakt jego złożenia jako okoliczność przesądzającą nieważność decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Miasta T. z dnia 10 sierpnia 1984 r., znak: [....] o oddaniu nieruchomości oznaczonej jako działka nr [....] o pow. 379 m2 obręb [....] w T. w użytkowanie wieczyste na rzecz R.K. . W ocenie Sądu stanowisko Kolegium, według którego przedmiotowe pismo z dnia [....] marca 1984 r. nie było wnioskiem o zwrot nieruchomości jest trafne, a uzasadnienie tego stanowiska w pełni przekonujące. Ocena dowodów dokonana przez Kolegium została w ocenie Sądu przeprowadzona prawidłowo, a zwłaszcza nie można zarzucić jej dowolności. Treść pisma z dnia [....] marca 1984 r. nie budzi wątpliwości. Sami wnioskodawcy określają je jako dotyczące "powiększenia działki przyzagrodowej" wskazując w treści pisma na krzywdzące dla nich rezultaty "parcelacji sąsiadującego terenu na działki budowlane" i wnosząc o "przesunięcie zachodniej granicy działki o 20m od granicy mojego domu". Zasadnie zatem Kolegium stwierdziło, że z treści pisma z dnia [....] marca 1984 r., na które to pismo powołuje się A.P. , w żadnym razie nie wynika, iż stanowi ono żądanie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. W piśmie tym w istocie nie ma mowy o żadnym wywłaszczeniu, ani też o żądaniu zwrotu wywłaszczonej części nieruchomości. Pismo to kwestionuje natomiast utworzenie sąsiedniej działki i przyjęte w wyniku tego utworzenia granice tej działki. Nie jest możliwe wyinterpretowanie z tego pisma – jak chcą tego skarżący – iż stanowiło ono wniosek o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Kolegium przeanalizowało również notatkę służbową spisaną w dniu [....] 1984 r. w Urzędzie Miejskim w T. zasadnie wykazując, że z treści tej notatki również nie wynika, aby F.O. żądał zwrotu wywłaszczonej uprzednio nieruchomości. Z faktu, że F.O. nie zgadzał się z dokonanym scaleniem, a następnie podziałem nieruchomości, w wyniku którego to podziału, jak twierdził, pozbawiony został możliwości dojazdu do garażu oraz do obornika, nie jest dopuszczalne wywodzenie, iż zgłosił on żądanie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. W sytuacji, gdy zasadnicza w sprawie okoliczność dotycząca żądania zwrotu nieruchomości przed jej oddaniem w użytkowanie wieczyste została zbadana przez SKO w T. , które zasadnie przyjęło, iż wniosek o zwrot przedmiotowej nieruchomości nie został złożony przed jej oddaniem w użytkowanie wieczyste, decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Miasta T. z dnia 10 sierpnia 1984 r., znak: [....] nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a., a postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt[....] jako niezuazadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.