II SA/Kr 2470/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie NSA Grażyna Danielec (spr.) NSA Piotr Lechowski Protokolant Dorota Hajto po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2005r sprawy ze skargi G.W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 27 sierpnia 2002r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty równoważnika za umundurowanie I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w zakresie w jakim umarza postępowanie za okres od [...] 2002r do [...] 2002r, II. w pozostałym zakresie skargę oddala. Decyzją z dnia 27 sierpnia 2002 r. Komendant Wojewódzki Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2002 roku, odmawiającą mł. asp. w stanie spoczynku G.W. wypłaty równoważnika pieniężnego za umundurowanie za okres od [...] 2002 r. do [...] 2002 r. i umarzającą postępowanie w sprawie roszczenia o wypłatę równoważnika w zamian za umundurowanie za okres od [...] 2002 r. do [...] 2002 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że do Komendy Wojewódzkiej Policji wpłynęło, złożone w ustawowym terminie, odwołanie mł. asp. w stanie spoczynku – G.W. - byłego detektywa Sekcji Dochodzeniowo-Śledczej KPP, od decyzji [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2002 r., odmawiającej wypłaty równoważnika pieniężnego za umundurowanie za okres od [...] do [...] 2002 roku i umarzającej postępowanie w sprawie roszczenia o wypłatę równoważnika w zamian za umundurowanie za okres [...] 2002 r. W odwołaniu wymieniony zarzucił, że gdy był zawieszony w czynnościach służbowych nie została wydana żadna decyzja administracyjna wstrzymująca wypłatę wspomnianego równoważnika. Dodał, że Komendant Powiatowy Policji wydając decyzję o zawieszeniu go w czynnościach służbowych nie uregulował w niej kwestii równoważnika za umundurowanie. Nie wydał też osobnej decyzji administracyjnej w tej sprawie. Stwierdził, że organ II instancji wydając decyzję [...] z dnia [...] 2002 roku bezpodstawnie rozszerzył okres, za jaki wystąpił z roszczeniem. Jest to jego zdaniem rażące naruszenie prawa, gdyż organ II instancji dokonał takiego rozstrzygnięcia w postępowaniu odwoławczym w innej sprawie, bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji. G.W. nadmienił również, że Komendant Powiatowy Policji nie uzasadnił, z jakich przyczyn postępowanie w sprawie uznania jego roszczeń stało się bezprzedmiotowe. Dodał, że organ I instancji naruszył dyspozycję art. 77 kpa, ponieważ nie zebrał w wyczerpujący sposób materiału dowodowego oraz art., 80 kpa. -gdyż nie dokonał oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy okoliczności podane w jego piśmie zostały udowodnione. W wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek odwołania Komendant Wojewódzki Policji ustalił, że skarżący ze służby w Policji został zwolniony z dniem [...] 2002 roku na podstawie rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2002 roku, gdyż od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2002 roku złożył w ustawowym terminie odwołanie do organu II instancji. Zatem, w ocenie organu, decyzja [...] rozstrzygająca o uprawnieniach G. W. do równoważnika w zamian za umundurowanie winna obejmować również okres od dnia [...] 2001 r. do [...] 2002 r., gdyż pozostawał on w tym czasie funkcjonariuszem Policji. Za nieuzasadniony uznał organ zarzut, iż organ II instancji wydał w tej sprawie rozstrzygnięcie bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji. W sprawie tej, stwierdza organ odwoławczy, nie zachodziła potrzeba przeprowadzania takiego postępowania, z uwagi na fakt, że w całej sprawie zmianie uległ jedynie okres, za jaki należało rozpatrzyć roszczenie G.W., w związku z przesunięciem daty zwolnienia go ze służby. W przypadku zwrotu sprawy do rozpatrzenia organowi I instancji, organ ten nie mógłby wydać w istocie innej decyzji, niż zrobił to Komendant Wojewódzki Policji. Takie rozstrzygnięcie, stwierdza organ, spowodowałoby nieuzasadnione wydłużenie w rozpatrzeniu sprawy oraz naruszałoby przepis art. 138 § 2 kpa. Następnie organ odwoławczy podnosi, że uwzględniając fakt, iż zgodnie z § 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 lipca 1998 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie (Dz. U. Nr 100, poz. 643 ze zm.) policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych wstrzymuje się na czas tego zawieszenia wypłatę równoważnika w zamian za umundurowanie, a jego wypłata następuje po upływie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, utrzymano w mocy tę część decyzji Komendanta Powiatowego Policji gdyż G.W. był od dnia [...] 2001 r. do [...] 2002 r. cały czas zawieszony w czynnościach służbowych i co się z tym wiąże nie pełnił żadnych obowiązków służbowych, które uzasadniałyby używanie przez niego przedmiotów umundurowania. Za uzasadnione uznał organ umorzenie przez Komendanta Powiatowego Policji postępowania w sprawie roszczeń G. W. za okres od [...] 2002 r. do [...] 2002 r., gdyż w tym zakresie orzekła wspomniana decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji. Dalej organ II instancji stwierdza, że zarówno organ I jak i II instancji orzekały na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, który w tej sprawie był wymagany. Dlatego bezpodstawne jest twierdzenie G.W., iż doszło do naruszenia procedury administracyjnej określonej w przepisach art. 77 i art. 80 kpa. Prawidłowo, zdaniem organu, rozstrzygnął również organ I instancji odmawiając G. W. wypłaty równoważnika w zamian za umundurowanie za okres od [...] 2002 r. do [...] 2002 r. gdyż został on zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] 2002 r., na podstawie wydanego w II instancji rozkazu personalnego nr [...]. Tym samym w okresie, za który wystąpił z roszczeniem nie był już policjantem. Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł G.W. Skarżący zarzucił, że zarówno organ I jak i II instancji nie starały się wyjaśnić czy wstrzymanie wypłaty równoważnika za umundurowanie winno zostać rozstrzygnięte w drodze decyzji, czy tez jest to czynność o charakterze organizacyjno-technicznym. Podniósł, że w jego przypadku po zawieszeniu go w czynnościach służbowych nie wydano decyzji o wstrzymaniu równoważnika, a zdaniem skarżącego taka decyzja winna być wydana. Podniósł nadto, że organ II instancji wydał decyzję bez przeprowadzenia postępowania dowodowego. W uzupełnieniu skargi zarzucił, że kom. M.M., który w I instancji wydawał decyzję powinien być wyłączny od udziału w postępowaniu, gdyż był słuchany w charakterze świadka w postępowaniu karnym prowadzonym przeciwko skarżącemu. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji. W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), z mocy z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) do rozpoznania skargi wniesionej przed l stycznia 2004 r. właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. W pierwszym rzędzie należy stwierdzić, że stosownie do przepisu § 7 pkt 1, obowiązującego w chwili wydania decyzji, rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 lipca 1998 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie (Dz. U. Nr 100, poz. 643 z późn. zm.) Policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych wstrzymuje się na czas tego zawieszenia wypłatą równoważnika. Z powyżej cytowanego unormowania wynika, iż wstrzymanie wypłaty równoważnika następuje z mocy przepisu prawa i nie wymaga indywidualnej konkretyzacji w drodze decyzji administracyjnej. Natomiast, jeśli policjant domaga się wypłaty za okres zawieszenia w czynnościach służbowych, to organ aby załatwić indywidualną sprawę wydaje decyzję odmowną, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Poza sporem jest, iż skarżący w okresie, za jaki domaga się wypłaty równoważnika za umundurowanie, był zawieszony w czynnościach służbowych. Z powyższych względów skarga w części dotyczącej odmowy wypłaty równoważnika pieniężnego za umundurowanie za okres od 26 kwietnia 2002 r. do 2 maja 2002 r. musiała ulec oddaleniu jako nieuzasadniona. Natomiast odnośnie decyzji w części, w której utrzymano w mocy decyzję organu I instancji umarzającą postępowanie w sprawie roszczenia o wypłatę równoważnika w zamian za umundurowanie za okres od [...] 2002 r. do [...] 2002 r. to należy podnieść, iż wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2005 r. sygn. akt II SA/Kr 1939/02 stwierdzono nieważność decyzji z [...] 2002r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w części dotyczącej roszczenia o wypłatę równoważnika za umundurowanie właśnie za ten okres z uwagi na to, że decyzja ta w powyższym zakresie została wydana na niekorzyść skarżącego. Z tego względu zaskarżoną decyzje w części umarzającej postępowanie należało uchylić, gdyż decyzja odmawiająca wypłaty równoważnika za okres od [...] 2002 r. do [...] 2002 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego i w tej części w chwili wydawania wyroku w sprawie niniejszej brak było orzeczenia w powyższym zakresie. Odnośnie zarzutu skarżącego, że decyzja organu I instancji została wydana przez osobę, która z mocy przepisów była wyłączona od orzekania, to jest to zarzut chybiony. Decyzję w I instancji wydał I Zastępca Komendanta Powiatowego S.B. działający z upoważnienia Komendanta Powiatowego Policji M.M. Zarzut skarżącego dotyczy M.M., który nie wydawał decyzji w I instancji. Mając powyższe na uwadze na mocy art. 145 § 1 pkt 1 a ppsa orzeczono jak w pkt 1 wyroku, zaś na mocy art. 151 ppsa jak w pkt II wyroku.