II SA/Kr 257/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 18 grudnia 2009 r., Znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania postanowienia Skarżący J. B. złożył skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 18 grudnia 2009 r. Znak: [...] którym utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiat [...] nakładające na zobowiązanego J. B. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 2000 zł. Jednocześnie wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Nie przedstawił jednak żadnych argumentów w odniesieniu do złożonego w tym przedmiocie wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a w konsekwencji tego przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie powinny być interpretowane rozszerzające. Pozostawienie przez ustawodawcę uznaniu Sądu zasadności wstrzymania aktu wiąże się z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia przez skarżącego wniosku wykazującego potrzebę wstrzymania wykonania aktu, zwłaszcza, że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W szczególności skarżący powinien wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (vide postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt: OZ 889/04, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2004 r., sygn. akt: OZ 694/04, niepubl.; postanowienie z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt: II OZ 52/05, niepubl.). Tymczasem żadna z przesłanek mogących uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie została przez skarżącego wykazana. Skarżący ograniczył się jedynie do sformułowania prośby o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bez jej uzasadnienia. Uznając, że obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy stwierdzić należy, iż skarżący w żaden sposób nie wykazał, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.