II SA/Kr 259/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata L. W. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi kasacyjnej Z. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 października 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 259/12 w sprawie ze skargi Z. B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia 9 stycznia 2012 r. Nr: [...] w przedmiocie przydzielenia puli numerów dla bydła oraz wyrejestrowania padłej sztuki bydła p o s t a n a w i a przyznać na rzecz adwokata L. W. wykonującego zawód w kancelarii [...] Adwokaci i Radcowie Prawni ul. G., K. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwotę 180 zł (słownie: sto osiemdziesiąt złotych) powiększoną o podatek od towarów i usług w wysokości 41,40 zł (słownie: czterdzieści jeden złotych, czterdzieści groszy), stanowiącą wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Postanowieniem Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 kwietnia 2012 roku przyznane zostało skarżącemu Z. B. prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Zarządzeniem Dziekana ORA z dnia 25 czerwca 2012 roku nr [...] na pełnomocnika skarżącego został wyznaczony adwokat L. W., wykonujący zawód w Kancelarii Adwokackiej w K. przy ul. G.. Wyznaczony pełnomocnik reprezentował skarżącego w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie. Sąd I instancji wyrokiem z dnia 11 października 2012 roku skargę oddalił. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 26 listopada 2012 roku przyznał na rzecz adwokata L. W. kwotę 295 zł tytułem wynagrodzenia kosztów zastępstwa prawnego udzielonego z urzędu. Działając w imieniu Z. B. adwokat L. W. sporządził i wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od orzeczenia Sądu I instancji. W skardze zawarty został wniosek o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu wraz z oświadczeniem że koszty te nie zostały zapłacone ani w całości, ani w części. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 191/13 skargę kasacyjną oddalił oraz odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Na rozprawie przed NSA w dniu 27 czerwca 2014 roku adw. A. W., działająca z substytucji adw. L. W., podtrzymała wnioski zawarte w skardze kasacyjnej. Zgodnie z art. 250 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tj: Dz. U. z 2013 r., poz. 461). Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit "a" powołanego rozporządzenia - stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stawka wynosi 75 % stawki minimalnej, określonej w pkt 1, nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna w niniejszej sprawie wynosi 240 zł, zatem wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie w/w skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed NSA wynosi 180 zł (240 zł x 75 %). Opłata ta została podwyższona o stawkę podatku od towarów i usług w kwocie 41,40 zł (180 zł x 23%) w myśl § 2 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. Mając na uwadze powyższe postanowiono jak w sentencji na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.