II SA/Kr 2703/00

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 listopada 2004r Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Andrzej Niecikowski (spr) Sędziowie : NSA Joanna Tuszyńska WSA Małgorzata Brachel -Ziaja Protokolant : Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2004r sprawy ze skargi E. Ł. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [... 2000r., Nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki skargę oddala Decyzją z dnia [...].10.2000 r. znak:[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. , uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki nr [...] z dnia [...].02.2000 r., znak: [...] nakazującą inwestorowi E.Ł. , rozbiórkę samowolnie zamontowanego zadaszenia nad drzwiami wejściowymi od strony podwórza (str. północnej), w budynku przy ul. [...] w K. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że zebrany materiał dowodowy nie pozwalał na wydanie decyzji rozstrzygającej istotę tej sprawy. Z dowodów znajdujących się w aktach sprawy nie wynika, że zobowiązana E.Ł. była inwestorem przedmiotowego zadaszenia. Ponadto nie został potwierdzony fakt zrealizowania tego zadaszenia w 1999 r. Okoliczność, którą podnosiła w piśmie z dnia [...].11.1999 r. W.H. powinna być przez organ I instancji sprawdzona. " Wprawdzie organ I instancji przeprowadził dowód z oględzin w dniu [...].01.2000 r., ale nie wyjaśnił tych z okoliczności, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia w tej sprawie. Organ I instancji nie dochował więc wymogu stawianego przez art. 77 § l k.p.a. rozpatrzenia i zgromadzenia całego materiału dowodowego. Stanowi to działanie wbrew naczelnej zasadzie postępowania administracyjnego - prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k. p.a. W uzasadnieniu zaś kwestionowanej decyzji brak stanowiska organu ją wydającego, którym z dowodów przyznał wiarę, a którym tej wiary odmówił, co narusza art. 107 § 3 k.p.a. Tak przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wymaga ponownego przeprowadzenia w znacznej części. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy nie może zastosować art. 136 kp.a. Nie może sam uzupełnić materiału dowodowego, gdyż przekracza to zakres przyznanych mu w tym zakresie kompetencji. Organ odwoławczy może jedynie przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe ". W zakończeniu zwrócono uwagę "na zaistniały błąd proceduralny" polegający na tym, że organ I instancji prowadził postępowanie z urzędu, gdy tymczasem w tej sprawie wpłynęły dwa wnioski " informujące o zaistnieniu stanu zrealizowania przedmiotowego zadaszenia " a zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego "wpłynięcie żądania podmiotu posiadającego legitymację strony powoduje wszczęcie postępowania w danej sprawie z datą jego wpłynięcia do organu " a więc postępowanie winno się toczyć na wniosek strony. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyła E.Ł. i nie precyzując żądania skargi, zarzuciła co następuje: 1/ Prawo budowlane nie daje uprawnień organom nadzoru budowlanego do ingerowania w montaż URZĄDZEŃ na obiektach budowlanych, których wysokość nie przekracza 3 metrów wysokości od poziomu budynku (art. 30 ust. 2 p. b), 2/ Organ nadzoru budowlanego nie może też powoływać art. 39 ustawy prawo budowlane do obiektów nie wpisanych do rejestru zabytków, jak to uczynił organ I instancji nie rozróżniając rejestru zabytków od ewidencji zabytków, w szczególności do urządzeń ochraniających te obiekty. Budynek przy ul. [...]. nie jest wpisany do rejestru zabytków 3/ Daszek został zamontowany z zachowaniem wymogów art. 30 ust. 2 p.b Art. 48 ustawy prawo budowlane ma zastosowanie wyłącznie do obiektów budowlanych lub ich części a przedmiotowy daszek nie jest ani jednym ani drugim, nie może więc w sprawie mieć zastosowanie art. 48 Prawa Budowlanego z 1994 r. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Skargę należy uznać za nieuzasadnioną. Dokonana w trybie art. 1 § 2 ustawy z. dnia 25.07.2002 r.. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269), kontrola sądowa zaskarżonej decyzji, nie stwierdziła aby naruszała ona prawo. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja kasacyjna wydana w oparciu o art. 138 § 2 kpa. Sąd rozpoznając szereg skarg E.Ł. na akty administracyjne Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] przed przystąpieniem do analizy merytorycznej zaskarżonej decyzji musi podnieść, że prowadzone przez orzekające organy postępowanie udokumentowane jest wyjątkowo niestarannymi aktami. Przekazane Sądowi w wyniku wykonania zarządzenia Sądu wydanego na rozprawie w dniu [...].05.2004 r., akta administracyjne są w dalszym ciągu niekompletne, nie poukładane według przedmiotu i czasu zapadłych rozstrzygnięć. Akta sprawy -dotyczące zaskarżonej decyzji oznaczone zostały ołówkiem przez Sąd cyfrą "[...]". Zaskarżona decyzja podjęta została w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Należy zauważyć, iż skutkiem decyzji kasacyjnej podjętej na podstawie art. 138 § 2 kpa jest obowiązek organu pierwszej instancji ponownego rozpoznania sprawy, a więc ustalenia i wyjaśnienia od początku wszystkich okoliczności sprawy w sposób przewidziany przepisami prawa administracyjnego. O treści rozstrzygnięcia sprawy przekazanej w trybie art. 138 § 2 kpa do ponownego rozpoznania, decyduje wyłącznie organ pierwszej instancji, który winien dokonać tego rozstrzygnięcia samodzielnie, bez jakiegokolwiek wpływu w tym zakresie organu odwoławczego. Tak więc organ I instancji ponownie rozpoznając sprawę poczyni ustalenia faktyczne i dokonana analizy prawnej stanu faktycznego, mając m.in. na uwadze okoliczności podnoszone w skardze. W tym stanie rzeczy skoro dokonana kontrola nie wykazała aby zaskarżona decyzja naruszało prawo, na podstawie art. 151 ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270), należało orzec jak w sentencji.